Παρνηθα φωτογραφιες κοντα στην μονη κλειστων φλεβαρης 2011

ΦΟΒΟΣ 2

http://celinathens.blogspot.com/2011/02/blog-post_07.html   Ριξτε μια ματια
Για οποιον δε γνωριζει σχετικα,η σημερινη μερα κηρυχτηκε ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ.
Μια αξιολογη πρωτοβουλια απο ανθρωπους που θελησαν να ξορκισουν τον φοβο,γραφοντας για αυτον,δειχνοντας οτι υπαρχουν λογοι να φοβασαι αλλα απο τη στιγμη που δεν ειμαστε μονοι,οι λογοι αυτοι γινονται λιγοτεροι.
Ειμαστε πολλοι,ειμαστε περισσοτεροι απο αυτους.
Οταν μοιραζομαστε τον φοβο μας,ο φοβος εξασθενιζει,ο φοβος παυει να αποτελει εμποδιο,καθιζηση,αναβλητικοτητα,ακινησια.
Εν ολιγοις,οταν δε δισταζεις να πεις σε καποιον οτι φοβασαι,τοτε ο φοβος ελαφραινει λιγο το βαρυ φορτιο του,γιατι διαπιστωνεις οτι κ ο διπλανος σου φοβαται εξισου.
Κ αυτο δεν ειναι απλως παρηγορια στον αρρωστο,αλλα μπορει να αποτελεσει το πρωτο βημα προς τη κατανοηση του Αλλου,
και η Κατανοηση μπορει να αποτελεσει το πρωτο βημα προς την Αλληλεγγυη,
και η Αλληλεγγυη μονο, ειναι αυτη που μπορει να εκμηδενισει τους φοβους,τις αγωνιες,τις ανησυχιες,
αρκει η Αλληλεγγυη να μη μεινει μονο μια κουφια λεξη,
που τη χρησιμοποιουμε ευκαιριακα,επειδη βρεθηκαμε κ εμεις σε δυσκολη κατασταση,
να μην ειναι η φωνη που ζηταει Αλληλεγυη απλως μια φωνη που ουσιαστικα ζηταει Βοηθεια,
η φωνη που ζηταει Βοηθεια ειναι παθητικη κ ως εκ τουτου,αναποτελεσματικη,
η φωνη που ζηταει Αλληλεγγυη και με τις πραξεις της αποδεικνυει το Αμφιδρομο της,
ειναι μια φωνη ενεργητικη,μια φωνη αποτελεσματικη,
μια φωνη που υψωνει εμποδια στην Εξουσια,μια φωνη που δε θα επιτρεψε στην Εξουσια να συνεχισει το βρωμικο παιχνιδακι της,το παιχνιδι του κοινωνικου αυτοματισμου,του ΜΙΣΗΘΕΙΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ,του ΖΗΣΕ ΚΙ ΑΣΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ.

Γιατι τωρα καταλαβαμε,πως αν ο Αλλος πεθανει,τοτε εμεις θα ειμαστε οι επομενοι.
Επομενως,φιλοι  κ συνοδοιποροι μεχρι τωρα στον δρομο της Υποκρισιας,
τωρα τελειωσαν ολα,και οι πλασματικες ευμαρειες,και τα ψεμματα που λεγαμε στους εαυτους μας,
και οι αυταπατες και ολα οσα πανω τους μεχρι τωρα στηριζομασταν.
Τωρα θα φανει τι πραγματικα ειμαστε και τι πραγματικα θελουμε,
τωρα θα φανει τι Αυριο θελουμε να ξημερωσει,
τωρα θα πιαστουμε χερι χερι-θελοντας και μη-και θα βαδισουμε προς το Αυριο,
ενα Αυριο που,ο,τι κ αν λενε,εμεις ειμαστε αυτοι που θα το δημιουργησουμε.

Βαρια λεξη το ΕΜΕΙΣ.Βαρια και δυσνοητη.Πως να χρησιμοποιησεις το ΕΜΕΙΣ απο τη στιγμη που δε ξερεις τι καπνο φουμαρει ο διπλανος σου.Απο τη στιγμη που δε κανεις τιποτα αλλο μεχρι σημερα απο το να τον κρατας σε αποσταση.
Τωρα μεταξυ μας,δεν εκανες κι ασχημα.Κοιτα τον πως φανατιζεται στα γηπεδα για μια κωλοομαδα,κοιτα τον πως εφαγε το παραμυθι της υπευθυνης κυβερνησης που θα αντιμετωπισει με στιβαροτητα τους λαθρομεταναστες,κοιτα τον με τι ευκολια κανει αλλεπαλληλα εχθρους οσους του υποδεικνυουν τα χουντοκαναλα,
-εχθρος ο γιατρος,εχθρος ο ταξιτζης,ο αγροτης,ο νταλικιερης,ο δικηγορος,ο οδηγος λεωφορειων,
εχθροι ολοι-
κοιτα τον πως φερεται στο δρομο,πως ειναι ετοιμος να πλακωθει στο ξυλο με αλλους οδηγους στα φαναρια,κοιτα τον με τι περηφανια φουσκωνει οταν βριζει τους γυφτοσκοπιανους,
κοιτα τον πως υπερασπιζεται τους ματατζηδες οταν ξυλοφορτωνουν τους διαδηλωτες,
τι ακρη να βρεις μαζι του,μα ποσο μαλακας ειναι;
Κοιτα και τον αλλον,τον ουλτρα αριστερο,που ζει μες στη χλιδη και ειναι ετοιμος να κατακεραυνωσει απο καθεδρας τους ανθρωπους που ζουνε σε υποβαθμισμενες συνοικιες και τα εχουν βαλει με αυτους που θεωρουν οτι υποβαθμισαν τις γειτονιες τους,
κοιτα τον με τι ευκολια βγηκε να κραξει τα κομματα της Αριστερας που προσπαθησαν μεσα στον ακροδεξιο ορυμαγδο να κρατησει μια υπευθυνη και ψυχραιμη σταση,
κοιταξε τον ποσο θαραλλεα σπαει μια βιτρινα και ριχνει μια μολοτωφ κλανοντας τα αρχιδια του Καθεστωτος,ισχυροποιωντας το ειτε απο βλακεια ειτε συνειδητα,
κοιτα τον φαφλατα που εχει γνωμη για ολα,που επωαζει το αυγο του φιδιου με την UBER-αριστεροσυνη του,
κοιτα τον ποσο ευκολα κατατασσει στη Ακροδεξια τον ανθρωπο που οδυρεται επειδη του ανοιγουν καθε μερα το μαγαζι ξενες-κ Ελληνικες συμμοριες-και τον κατακλεβουν,

κοιτα τον μαλακα που κραζει ολη μερα τους δημοσιους υπαλληλους επειδη φθονει την εργασιακη τους ασφαλεια και νομιζει οτι αυτοι φταινε που δεν εχει δουλεια(και οχι οι αλητες στη Κυβερνηση που τον αντιμετωπιζουν σαν αριθμο και δεν του εξασφαλιζουν το συνταγματικα κατοχυρωμενο Δικαιωμα στην Εργασια),
κοιτα κ τον αλλον τον τρυπιο,που δε νιωθει τα προβληματα του προηγουμενου και απεργει εκ του ασφαλους,κανοντας μαυρη τη ζωη εκεινου που δε μπορει να απεργησει,
και απαιτει τη κατανοηση του Αλλου ενω ο ιδιος ουσιαστικα το μονο που επιθυμει ειναι η εξασφαλιση της δικης του οικονομικης σταθεροτητας,

κοιτα τις επαγγελματικες ταξεις τι ωραια απομονωνονται η μια απο την αλλην και η καθεμια βαραει το βιολι της αντι να ενωθουν ολοι μαζι κ να κηρυξουν τον πολεμο σε αυτον που τους πετσοκοβει,

κοιτα και εμενα τον μαλακα ποσο λαικιστικα κραζει ολο τον κοσμο και μετα πεταει μια αυτοκριτικη παπαρια και νομιζει οτι καθαρισε,

κοιτα ολους αυτους τους ασυνεννοητους και πες μου μετα,
σοβαρα,
πιστευεις οτι ολοι αυτοι μπορουν να συνεννοηθουν μεταξυ τους;Να συμφωνησουν στα βασικα,να αποτιναξουν το ζυγο,να παψουν να καταπινουν αμασητο το ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ;
Αυτοι;Οι οχυρωμενοι στις μικρες και ασημαντες αληθειες τους που δεν εχουν καμια διαθεση να ριξουν και ενα βλεφαρο στην Αληθεια των Αλλων;

Ξεκινησα αυτη την αναρτηση προσπαθωντας να νικησω τον φοβο,να προαγαγω την αλληλεγγυη,να ανακαλυψω αυτα που μας ενωνουν.Μεταξυ μας τωρα,μη κοροιδευομαστε,αυτα που μας ενωνουν ειναι λιγα κ αυτα που μας χωριζουν σχεδον ανυπερβλητα.
Αλλα,2 φρασεις εξακολουθουν να κρατανε το κλειδι του Αυριο.
Η μια ειναι το "σχεδον".Ειναι "σχεδον" ανυπερβλητα.Και οπου υπαρχει "σχεδον",υπαρχει κι ελπιδα.
Και η δευτερη φραση,η σημαντικοτερη φραση,η φραση που μπορει να κανει το " ανυπερβλητα" να γκρεμιστει,
ειναι αυτη η μαγικη φραση που λεγεται "ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ"
Η αληθεια των αλλων ειναι αυτη που θα μας σωσει.Να γειρουμε πανω στην αληθεια των αλλων,να την ακουσουμε,να προβληματιστουμε,να επηρεαστουμε,να επηρεασουμε,
να συνθεσουμε.

Η αληθεια των αλλων ειναι αυτη που θα νικησει τον φοβο,των φοβο των αλλων,
τον δικο μας φοβο.

Θα φερει τη Κατανοηση.Και η Κατανοηση θα φερει την αλληλεγγυη.

Φόβος

http://grfear.blogspot.com/

. Φόβος: Ουσιαστικό.
Αλλά και ουσιαστικός.
Διαχρονικός και πανανθρώπινος.
Ικανός, να κάμψει κάθε αντίσταση,
να παγώσει και την πιο αποφασιστική δύναμη, να αναστείλει την εξέλιξη.
Ο φόβος είναι φυσικό, κοινό συναίσθημα. Όλοι φοβούνται.
Και οι μεν και οι δε. Και οι πάνω και οι κάτω.
Το στοίχημα είναι πάντα το ποιος θα ελέγξει το φόβο
και θα τον διαχειριστεί προς όφελός του,
και πώς θα καταφέρει να μετατρέψει
ένα εργαλείο χειρισμού συνειδήσεων σε μηχανισμό προστασίας.

Η εποχή της πλαστής ευδαιμονίας μαζί με τις ψευδαισθήσεις της τελείωσε.
Ήρθε η ώρα της πληρωμής.
Τώρα καλείται να πληρώσει όποιος φοβηθεί πρώτος.
Και αυτός είναι πάντα όποιος έχει να χάσει τα περισσότερα.
Σήμερα γράφουμε για τον φόβο προσπαθώντας να τον ξορκίσουμε.
Τον βάζουμε απέναντί μας.
Τον αναγνωρίζουμε, για να μπορέσουμε να τον απομυθοποιήσουμε
και να τον αντιμετωπίσουμε.
Όλα τα νομίσματα έχουν δύο όψεις:
τίποτα δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό, πολύ ή λίγο,
σημασία έχει με πόση σοφία ή λογική διαχειριζόμαστε καθετί.

Ο φόβος δεν ανήκει σε κανέναν, γι' αυτό εύκολα αλλάζει κατεύθυνση. .

Γιαννωτα Ιστορια γεωγραφια Λαογραφια της κοινοτητας ΛΑΡΙΣΑ 1983 απο τον ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΑΣΤ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ευχαριστω εναν γιαννωτιωτη της διασπορας που λατρευει την ιδιαιτερη πατριδα του που εκατσε φωτοτυπησε βιβλιοδεσε και μου στειλε αυτα τα ανεκτιμητα αρχεια τον ΠΑΛΙΟΥΡΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ  απο το μακρυυυνο Μοναχο το ευχαριστω ειναι λιγο  και οποιος αλλος φιλος θελει μπορει να στειλει κειμενα αρχεια και οτι αλλο θελει ε και καμια μπουκαλα τσιπουρο δεκτη

Χιονια στα Δερβενοχωρια Σκουρτα Πυλη Πανακτον Πρασινο Στεφανη

                                        φωτογραφιες σημερινες 5 2  2011 απο το χθεσινο χιονι

Πουτας Νικολας Γκανταρας Αντωνης Τσιανακας Γιαννης

http://www.mikrovalto.gr/φωτογραφιες απο γαμο

Σερβια κοζανης

Τα Σέρβια είναι μια από τις σημαντικότερες πόλεις του Νομού Κοζάνης. Βρίσκονται στις Βορειοδυτικές απολήξεις των Πιερίων ορέων, 26 χλμ. Νοτιοανατολικά της Κοζάνης. Επίσης βρίσκονται 150 χλμ. Νοτιοδυτικά-δυτικά της Θεσσαλονίκης και 100 χλμ. Βόρειο-βόρειο δυτικά της Λάρισας.

Από τα Σέρβια ή οδική διαδρομή, μέσω Π. Καστανιάς ή Πλατανορρεύματος και Πιερίων, προς την Κατερίνη είναι 65 χλμ. Είναι η πλέον σύντομη και προσιτή διαδρομή από το Ν. Κοζάνης προς την Κατερίνη κατά την οποία ο ταξιδιώτης συναντάει όμορφα τοπία και φυσικές ομορφιές.

Η ονομασία των Σερβίων προήλθε από το λατινικό ρήμα Servo που σημαίνει φυλάττω, παρατηρώ και ουσιαστικά ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αφού για αιώνες -και κυρίως επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας - λόγω της θέσης του, ήταν ένα απόρθητο φρούριο που έλεγχε τις μοναδικές διόδους μεταξύ Μακεδονίας και Θεσσαλίας στην περιοχή. Η πρώτη ονομασία των Σερβίων ήταν "Φυλακαί" επί Μακεδόνων και μέχρι τις αρχές του 2ου μ.Χ. αιώνα. Όταν όμως της πόλη των "Φυλακών" κατέλαβαν οι Ρωμαίοι, την ονόμασαν στη δική τους γλώσσα Servia (= Φυλακτήρια, Παρατηρητήρια) από το λατινικό ρήμα (Servo = Φυλάττω, Παρατηρώ). Ο Ρωμαίος συγγραφέας Πλίνιος (23-79 μ.Χ.) μνημονεύει τους κατοίκους των Φυλακών αποκαλώντας τους Φυλακήσιους. Το όνομα αυτό υπάρχει και σε επιγραφή που βρέθηκε στη Βέροια, η οποία έχει ως εξής: "Παρμενίων Γλαυκία Φυλακήσιος νικητής εν δολίχω." Και το πρώτο όνομα ("Φυλακαί") και το δεύτερο ("Σέρβια"), επί Μακεδόνων και Ρωμαίων αντίστοιχα είναι στον πληθυντικό και αυτό γιατί συμπεριέχει και τις δυο διόδους , των Σερβίων και των στενών "Πόρτες". Τα Σέρβια βρίσκονται εκεί που συναντιούνται το Τιτάριο όρος με τα Καμβούνια.

Η καθεαυτού πόλη ιδρύθηκε από τον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ηράκλειο περί τα μέσα του 7ου αιώνα προκειμένου να εποικισθεί από Σέρβους που εκείνη την εποχή είχαν κατέβει από τις περιοχές του Δούναβη και του Σαύου. Μετά την αποχώρηση των Σέρβων η πόλη παρέμεινε ως βυζαντινό φρούριο. Τον 10ο αιώνα κατελήφθηκαν από τους Βουλγάρους αλλά γρήγορα όμως ανακαταλήφθηκε από τον Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο ο οποίος και γκρέμισε το φρούριο και τα τείχη τα οποία όμως ανοικοδομήθηκαν το 1257 μετά τη μάχη της Πελαγονίας. Μερικά τμήματα εκείνου του τείχου είναι το λεγόμενο "Κάστρο της Ωριάς" που σώζεται μέχρι σήμερα. Τον 13ο αιώνα τα Σέρβια αποτελούσε το όριο μεταξύ της Μεγαλοβλαχίας όπως λεγόταν τότε η Θεσσαλία και του Βασιλείου Θεσσαλονίκης των Φράγκων. Τον επόμενο αιώνα κατακτήθηκαν από τους Σέρβους του Κράλη και τον αμέσως επόμενο, 15ο αιώνα καταλήφθηκαν από τους Τούρκους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι κάτοικοι των Σερβίων συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Ζησης Σωτηρίου^[2]. Σπουδαία ήταν η συνεισφορά των Σερβιωτών και στο Μακεδονικό Αγώνα, ο οποίος οδήγησε τελικά στην απελευθέρωση της κώμης στις 10 Οκτωβρίου του 1912 από τον Ελληνικό στρατό μετά τη νικηφόρα μάχη του Σαραντάπορου.                                                                                                                                                                                             

Βυζαντινή πόλη-Κάστρο

Η Βυζαντινή πόλη των Σερβίων είχε την Ακρόπολη, την Άνω Πόλη και την Κάτω Πόλη[2][3]. Υπήρχαν δηλαδή τρία τείχη άμυνας για τους επιδρομείς, τα οποία προφύλασσαν ταυτόχρονα το στρατιωτικό διοικητή που ζούσε στην Ακρόπολη, τόσο από τους εξωτερικούς, όσο και από τους εσωτερικούς εχθρούς. Στην κάτω πόλη ζούσαν οι αγρότες και οι εργάτες, στην άνω πόλη διέμενε η μεσαία τάξη και στην Ακρόπολη ο Στρατιωτικός διοικητής, όπως αναφέρει ο Ιωάννης Καντακουζηνός: «Το δε τρίτον, άκρα ον, το άρχοντι ανείται».

Το Κάστρο των Σερβίων κτίστηκε μεταξύ (560-650 μ.Χ.), δηλαδή στα χρόνια του Ιουστινιανού ή του Ηρακλείου.

Η Ακρόπολη κάλυπτε 2,5 στρέμματα και σήμερα σώζονται -με μεγάλες φθορές- οι Πύργοι, που ξεπερνούσαν τα 20 μέτρα ύψος, μεγάλα τμήματα από τα τείχη και ίχνη κτισμάτων.

Η Άνω Πόλη κάλυπτε 20 στρέμματα. Σώζονται οι βάσεις πολλών κατοικιών και τα τείχη που την περιέβαλλαν, που είχαν σχήμα πολυγωνικό, με πύργους στρογγυλούς και ορθογώνιους που ακολουθούσαν την κλίση του λόφου.

Η Κάτω Πόλη κάλυπτε 75 στρέμματα. Σώζονται τείχη, τμήμα της κεντρικής υψηλής πύλης του Κάστρου, τμήματα Υδραγωγείων, πολλά ερείπια και ίχνη σπιτιών και εκκλησιών. Τρείς μάλιστα εκκλησίες σώζονται σε αρκετά καλή κατάσταση με πολλές σπάνιες και θαυμάσιες τοιχογραφίες. Είναι η μεγάλη Βυζαντινή Βασιλική Εκκλησία (11ου αιώνα) που πιθανολογείται από τους ειδικούς ότι είναι του Αγίου Δημητρίου, η εκκλησία του Προδρόμου Ιωάννη και το μοναστήρι των Αγίων Θεοδώρων, σκαρφαλωμένο σαν περιστεροφωλιά σε ένα άγριο και απόκρημνο βράχο, με φανταστική θέα.

      

Όταν υποδύεσαι ρόλους που δεν ανήκουν στην ψυχή σου, τότε σε καταπίνει η ζωή στον απύθμενο βυθό της, και αργότερα σε ξερνάει σε σήψη ημερών στην ερημιά της απόγνωσης, της αρρώστιας, της μοναξιάς και του θανάτου

http://plibyos.blogspot.com/

.

Θα μου πείτε γιατί το λες αυτό. Μα γιατί, μέρα με τη μέρα διαπιστώνω τόσο μέσα μου όσο και έξω στην κοινωνία, στην καθημερινή μου συναναστροφή με τους ανθρώπους, ότι είμαστε ψευδείς εαυτοί.

Πρόσωπα που δεν σαρκώσαμε την προσωπική μας αλήθεια. Πρώιμα και παρθενικά μας εκπαίδευσαν ή μας εξανάγκασαν να αρνηθούμε την αλήθεια μας, αργότερα και εμείς θες γιατί συνηθίσαμε, θες γιατί συμβιβαστήκαμε ή γιατί δεν μπορέσαμε, δεν κάναμε τίποτε απολύτως για να αλλάξουμε.

Πόσο δυνατά ηχούν μέσα μου τα λόγια του Τάσου Λειβαδίτη, «ένας άλλος έζησε τη ζωή μας και τώρα πρέπει εμείς να πεθάνουμε στη θέση του».

Δύσκολο πράγματα να αποδεχθείς ότι δεν είσαι αυτός που υποδύεσαι καθημερινά. Σκληρό πολλές φορές να πεις, ναι πήρα την ζωή μου λάθος. Τι κάνουμε τώρα;

Και όμως όταν το ομολογήσεις και το αποδεχθείς όλα γίνονται πολύ διαφορετικά. Δίνεις συνείδηση στις σκιές σου. Γεμίζεις φως το σκοτάδι του ψυχισμού σου. Και εάν υποθέσουμε ότι τίποτε δεν θα καταφέρεις να αλλάξεις, είναι μεγάλη υπόθεση να καταλάβεις, να γνωρίζεις πλέον γιατί υποφέρεις, γιατί δέρνεσαι και διαρκώς πεινάς υπαρξιακά. Να κατανοήσεις βαθιά μέσα σου, ότι δεν φταίει κανείς από όσους κάθε μέρα κατηγορείς για την κακή σου μοίρα. Αλλά ότι οι αιτίες της κακοδαιμονίας σου είναι στην αλήθεια του εαυτού σου και της ζωής σου. Και την ζωή καλείσαι να την ζήσεις εσύ. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει στην θέση σου.

Βέβαια τις περισσότερες φορές ένα φώτισμα συνείδησης σημαίνει πολλές αλλαγές. Και δεν ξέρω κατά πόσο είμαστε έτοιμοι ή θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε την ζωή μας. Να αληθεύσει ο βίος μας.

Γιατί μέχρι σήμερα στην ζωή μου, είδα τόσο εμένα όσο και δεκάδες άλλους ανθρώπους να προτιμάνε την συνήθεια, την βόλεψη του πόνου, της κλάψας, της μιζέριας, παρά το ρίσκο, την ευθύνη της αλλαγής.

Λίγοι πραγματικά μετανοούνε, γιατί λίγοι είναι εκείνοι που πραγματικά ρισκάρουν να αρνηθούν το ψέμα της ζωής τους και να αναλάβουν την ευθύνη μιας νέας αρχής.