. Οι Πανελλήνιες είναι λάθος !

 

 

 

http://aristeroextreme.blogspot.com/2012/05/blog-post_5782.htmlO σάλος που δημιουργήθηκε με αφορμή το μάθημα της φυσικής και τη δικαιολογημένη αναστάτωση χιλιάδων μαθητών, φέρνει για μια ακόμη φορά στην επιφάνεια την κρυμμένη αλήθεια του μύθου των «ίσων ευκαιριών» και του «αδιάβλητου» θεσμού των πανελλήνιων εξετάσεων.

Η δυσκολία των θεμάτων που προκρίθηκαν από επιτροπές αγνώστου σύνθεσης, στην έκθεση―όπου για την επιλογή του κειμένου είχε έντονες αντιρρήσεις ακόμα και …η ίδια η αρθρογράφος Αρβελέρ (!)― στη φυσική, αλλά και στη βιολογία μέχρις στιγμής, λειτουργεί σαν προφανής παρότρυνση των μαθητών προς την κάθε λογής παραπαιδεία και ιδιωτική εκπαίδευση.

Επιβεβαιώνει τη θέση του εκπαιδευτικού κινήματος ότι οι εξετάσεις αυτές:

-  εντείνουν τους ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση από τη μια και επικυρώνουν τις διακρίσεις στο όνομα μιας τυπικής ισότητας, αφού το αποτέλεσμά τους είναι από τα πριν προδιαγεγραμμένο, με βάση το κοινωνικό, πολιτιστικό φορτίο και την άκρως δαπανηρή προετοιμασία,

-  ακρωτηριάζουν και υπονομεύουν το ρόλο του λυκείου που καταδικάζεται σε άχαρη γραφειοκρατική, συμπληρωματική λειτουργία, όπου η παιδαγωγική ελευθερία θυσιάζεται από τη «δικτατορία της ύλης»,

-  επιβάλλουν την τυποποίηση και τον κατακερματισμό της γνώσης, την αντικαθιστούν με θραύσματα πληροφοριών, επιβάλλουν την υποτίμηση της γνώσης εκτός ύλης, την αποστήθιση σε πολλά μαθήματα, όπως η ιστορία, η βιολογία, οι Α.Ο.Δ.Ε., οι Α.Ο.Θ κ.λπ.,

-  εισάγουν την πρόωρη ειδίκευση και τη μερικότητα της γνώσης

-  συνθλίβουν την εφηβεία, μετατρέπουν τους εφήβους σε αγχωμένους κυνηγούς των SOS και των μορίων, εκπαιδευόμενους στον κλίμα άγριου ανταγωνισμού, σε υποταγμένες και ευπροσάρμοστες προσωπικότητες, κατάλληλες για το μεσαίωνα της ελαστικής εργασίας χωρίς δικαιώματα.

Το σύστημα αυτό δε μεταρρυθμίζεται, όπως έχει αποδείξει η ιστορία του θεσμού, δε διορθώνεται από τροποποιήσεις, μεταξύ των οποίων η τελευταία απόπειρα με αρχιτέκτονα την αποχωρήσασα υπουργό Άννα Διαμαντοπούλου. Το σύστημα αυτό που διώχνει τη νεολαία από το σχολείο, αλλά και την πιέζει να χωρέσει στο καλούπι της εργασιακής ζούγκλας, αντιστοιχεί στο σχολείο της εποχής του Μνημονίου.

Αυτό που χρειάζεται πρωτίστως η εκπαίδευση είναι η καθιέρωση του δημόσιου και δωρεάν ενιαίου 12χρονου σχολείου:

-της ολοκληρωμένης βασικής στέρεης ποιοτικής μόρφωσης, της σύνδεσης θεωρίας και πράξης, της δημιουργίας της συλλογικότητας, της εργασίας, της κριτικής γνώσης,

-της ελευθερίας, της δημοκρατίας, με άρτιες υποδομές που θα αχρηστέψει την αναγκαιότητα της παραπαιδείας και της ιδιωτικής εκπαίδευσης

-που θα χωράει όλα τα παιδιά με υποστηρικτικές, αντισταθμιστικές δομές χωρίς πληθωρικά τμήματα.

Ένα τέτοιο σχολείο θα ανιχνεύει και θα ενθαρρύνει κλίσεις και ενδιαφέροντα, χωρίς να συνθλίβει τη νεολαία στο Μινώταυρο των …πανελληνίων σφαγών των εφήβων!

Ο κλάδος, οι ΕΛΜΕ και η ΟΛΜΕ έχουν υποχρέωση να πάρουν θέση, υπερασπίζοντας τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών, το περιεχόμενο της δουλειάς του εκπαιδευτικού και το ρόλο ενός σχολείου στην υπηρεσία του λαού.

Η ονειροπόληση φέρνει φωτεινές ιδέες και ενισχύει τη δημιουργικότητα όταν «κολλάμε» σε κάποιο πρόβλημα

Το μυστικό της έμπνευσης βρίσκεται στην ονειροπόληση

Η ονειροπόληση φέρνει φωτεινές ιδέες και ενισχύει 

τη δημιουργικότητα όταν «κολλάμε» σε κάποιο πρόβλημα

Ψάχνετε απεγνωσμένα να βρείτε τη λύση σε κάποιο πρόβλημα, αλλά μάταια. Και ξαφνικά, εκεί που εγκαταλείπετε την προσπάθεια και στρέφετε τη σκέψη σας κάπου αλλού, η απάντηση σάς έρχεται ως δια μαγείας.

Το φαινόμενο, το οποίο δεν συνδέεται μόνο με το «Εύρηκα» του Αρχιμήδη ή τις φωτεινές στιγμές του Νεύτωνα και του Αϊνστάιν αλλά και με την καθημερινότητα του καθενός από εμάς, είναι πολύ συχνό για να είναι τυχαίο. Τώρα η επιστήμη αρχίζει να εξιχνιάζει τον μηχανισμό του.


Οπως μάλιστα δείχνει νέα μελέτη, η έμπνευση δεν έρχεται όταν απλώς κάνουμε ένα διάλειμμα «αδειάζοντας» το μυαλό μας. Αντίθετα η δημιουργικότητά μας φαίνεται να ενισχύεται όταν αφήνουμε τη σκέψη μας να «ταξιδέψει».

Το τεστ των ασυνήθιστων χρήσεων

Ψυχολόγοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στη Σάντα Μπάρμπαρα με επικεφαλής τον Μπέντζαμιν Μπερντ και τον Τζόναθαν Σούλερ ανέθεσαν σε 145 φοιτητές δυο τεστ ασυνήθιστων χρήσεων ζητώντας τους να βρουν μέσα σε δυο λεπτά όσο το δυνατόν περισσότερες χρήσεις για καθημερινά αντικείμενα όπως οι οδοντογλυφίδες, οι κρεμάστρες ή τα τούβλα.

Μετά το πέρας των δυο λεπτών οι εθελοντές έκαναν ένα διάλειμμα 12 λεπτών κατά τη διάρκεια του οποίου ορισμένοι από αυτούς ξεκουράστηκαν, κάποιοι επιδόθηκαν σε μια δύσκολη δραστηριότητα απομνημόνευσης που απαιτούσε την πλήρη προσοχή τους ενώ κάποιοι άλλοι ανέλαβαν μια εύκολη ψυχαγωγική δραστηριότητα η οποία είναι γνωστό ότι ενισχύει την ονειροπόληση. Μια τέταρτη ομάδα εθελοντών δεν έκανε διάλειμμα. Στη συνέχεια οι ερευνητές ανέθεσαν σε όλους τους συμμετέχοντες τέσσερα έργα ασυνήθιστων χρήσεων, συμπεριλαμβανομένων των δυο που είχαν εκτελέσει νωρίτερα.

Σε αυτόν τον «δεύτερο γύρο», στα δυο έργα που επαναλήφθηκαν, οι εθελοντές που είχαν επιδοθεί στην εύκολη ψυχαγωγική δραστηριότητα εμφάνισαν κατά 41% καλύτερες επιδόσεις σε σχέση με την προηγούμενη φορά. Οι άλλες τρεις ομάδες δεν παρουσίασαν καμία βελτίωση όταν επανέλαβαν τα ίδια τεστ.

Ωστόσο, παρά τη βελτίωσή τους στα επαναλαμβανόμενα έργα, οι εθελοντές δεν εμφάνισαν καλύτερες επιδόσεις στα τεστ ασυνήθιστων χρήσεων που εκτέλεσαν για πρώτη φορά. «Αυτό υποδηλώνει ότι η ονειροπόληση βοήθησε μόνο στα προβλήματα τα οποία είχαν ήδη επεξεργαστεί νοητικά. Δεν φάνηκε να οδηγεί σε μια γενικότερη αύξηση της δημιουργικής ικανότητας επίλυσης προβλημάτων» δήλωσε ο κ. Μπερντ.

Το κομμάτι που συμπληρώνει το παζλ

Τα ευρήματα της νέας μελέτης, η οποία αναμένεται να δημοσιευθεί σύντομα στην επιθεώρηση «Psychological Science», αποκαλύπτουν το κομμάτι που συμπληρώνει ένα παζλ το οποίο απασχολεί εδώ και καιρό τους ειδικούς.

«Παραδοσιακά γνωρίζουμε ότι ο ύπνος REM (σ.σ. η φάση των ονείρων) χαρίζει δημιουργική έμπνευση. Το γεγονός ότι και η ονειροπόληση έχει το ίδιο αποτέλεσμα είναι συναρπαστικό. Νομίζω ότι ανακάλυψαν κάτι πραγματικά ενδιαφέρον» δήλωσε η Σάρα Μέντνικ, ψυχολόγος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Ριβερσάιντ η οποία δεν συμμετείχε στη μελέτη, μιλώντας στον ειδησεογραφικό ιστότοπο του «Nature».

Από την πλευρά του ο Τζον Κούνιος, ψυχολόγος του Πανεπιστημίου Ντρέξελ της Φιλαδέλφειας γνωστός για τις μελέτες του σχετικά με τη δημιουργική έμπνευση, συμπλήρωσε: «Το εύρημα αυτό πραγματικά κλείνει μια τρύπα στην υπάρχουσα βιβλιογραφία».

Οι νέες ανακαλύψεις αναδεικνύουν επίσης μια σημαντική χρησιμότητα στην ονειροπόληση, μια ανθρώπινη δραστηριότητα την οποία οι ειδικοί θεωρούσαν ως τώρα παντελώς άχρηστη καθώς δεν μπορούσαν να της αποδώσουν κάποιον εξελικτικό ή άλλο σκοπό.

Λαλίνα Φαφούτη

- Περιπλανώμενος: Το μυστικό της έμπνευσης βρίσκεται στην ονειροπόληση

Κρις Χάρμαν: "Λαϊκή ιστορία του κόσμου" - Ιστορία για να “πλάσουμε το μέλλον”

http://www.ergatiki.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=4102:i1010&Itemid=62•Το βιβλίο του Κρις Χάρμαν “Λαϊκή Ιστορία του κόσμου” επιτέλους κυκλοφορεί στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Τόπος. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα εκδοτικά γεγονότα της χρονιάς που διανύουμε. Λέμε επιτέλους, γιατί στην Εργατική Αλληλεγγύη 13 χρόνια τώρα, από το 1999 που πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο στα αγγλικά, δεν έχουμε πάψει να καταφεύγουμε σε αυτό, και να το αξιοποιούμε (ασύστολα) σε κάθε ιστορικό άρθρο. Η ελληνική έκδοση είναι ευκαιρία να φτάσει η δουλειά του Χάρμαν σε ένα μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού αναγνωστικού κοινού. Πρόκειται για ένα βιβλίο που όπως λέει και ο υπότιτλός του επιδιώκει να συμπυκνώσει αλλά και να εξηγήσει την πορεία της ανθρωπότητας “από την εποχή του λίθου έως και τη νέα χιλιετία”.

Ο Χάρμαν, παρότι επισκέφτηκε πολλές φορές την Ελλάδα, δεν πρόλαβε να δει αυτό του το έργο δημοσιευμένο. Πέθανε το 2009, στο Κάιρο όπου συμμετείχε ως ομιλητής σε ένα σοσιαλιστικό συνέδριο.

Η “Λαϊκή ιστορία του κόσμου” δεν μπορεί να γίνει κατανοητή έξω από τη ζωή του ίδιου του Χάρμαν. Σε ολόκληρη τη ζωή του ήταν επαναστάτης σοσιαλιστής, μέλος των Διεθνών Σοσιαλιστών και του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος στη Βρετανία (SWP).

Έγραψε τα πρώτα του πολιτικά κείμενα ως φοιτητής στις αρχές της δεκαετίας του '60 και συνέχισε ασταμάτητα στη θεωρία και στη δράση μέσα στη φωτιά του Μάη του '68, της πορτογαλικής επανάστασης του '74-'76, στην υποχώρηση της δεκαετίας του '80, στον σεισμό που προκλήθηκε από την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, μέχρι την τρέχουσα οικονομική κρίση.

Η θεωρητική δουλειά του Χάρμαν ήταν πάντα συνυφασμένη με τα πρακτικά καθήκοντα που είχε μπροστά του το κίνημα στη Βρετανία αλλά και διεθνώς. Μπορεί να μοιάζει παράξενο, αλλά η ενασχόληση με την ιστορία, είχε για τον Χάρμαν ακριβώς αυτόν τον πρακτικό προσανατολισμό.

Κοινωνίες ισότητας

Για παράδειγμα, το πρώτο μέρος της “Λαϊκής Ιστορίας” είναι αφιερωμένο στις πρωτόγονες αταξικές, κομμουνιστικές κοινωνίες και στο πώς έγινε το πέρασμα από αυτές τις κοινωνίες ισότητας σε κοινωνίες χωρισμένες σε τάξεις που στηρίζονται στην εκμετάλλευση. Η ενασχόληση του Χάρμαν με αυτό το δύσκολο θέμα προέκυψε μέσα από τη συζήτηση που είχε ανοίξει στο κίνημα στα τέλη της δεκαετίας του '70 σχετικά με την καταγωγή της γυναικείας καταπίεσης. Η ανάγκη να απαντηθούν οι ιδέες που χρέωναν τη θέση της γυναίκας σε κάποια προαιώνια διαμάχη με τους άντρες και όχι στον τρόπο με τον οποίο αναδύθηκαν οι τάξεις οδήγησε το Χάρμαν σε αυτή τη δύσκολη δουλειά.

Όπως έγραφε ο ίδιος “Όταν πρωτοπροσπάθησα να υπερασπιστώ μια μαρξιστική αντίληψη για την εξέλιξη της κοινωνίας στις αρχές της δεκαετίας του '80, σήμανε ότι έπρεπε να κοσκινίσω καταλόγους επιστημονικών περιοδικών και βιβλιοθηκών για να εντοπίσω μελέτες ανθρώπων που συχνά δούλευαν χωρίς να γνωρίζει ο ένας τη δουλειά του άλλου”.

Αντίστοιχα, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Χάρμαν ασχολήθηκε με τις ρίζες των ισλαμικών αυτοκρατοριών, μέσα από την ανάγκη να απαντηθεί η ισλαμοφοβική επίθεση σε βάρος των Μουσουλμάνων και ολόκληρη η φιλολογία περί “ανώτερων” και “κατώτερων” πολιτισμών. Ο Χάρμαν χρειάστηκε να γυρίσει πίσω στον 7ο αιώνα αλλά και στη συνεισφορά του Ισλάμ στον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, για να στερήσει κάθε ψευτοεπιστημονική βάση από τους ρατσιστές.

Η δύναμη του έργου του Χάρμαν είναι ότι ενώ πίσω από κάθε σελίδα κρύβεται μια εντατική και εκτατική μελέτη, το αποτέλεσμα που έχει στα χέρια του ο αναγνώστης είναι απλό και κρυστάλλινο. Χωρίς απαρίθμηση αμέτρητων γεγονότων, αλλά αναδεικνύοντας εκείνες τις καμπές που μας κάνουν να καταλαβαίνουμε τι πραγματικά έγινε και γιατί.

Γιατί όμως το βιβλίο του Χάρμαν είναι το καλύτερο ώστε να καταλάβουμε “τι πραγματικά έγινε” και όχι κάποια άλλη από τις γενικές ιστορίες που κυκλοφορούν; Εδώ μπαίνει η σημασία της λέξης “Λαϊκή” που υπάρχει στον τίτλο. Ο Χάρμαν δεν είναι οπαδός της “Ιστορίας από τα Κάτω” που εστιάζει μόνο στα βάσανα και στις αντιλήψεις των απλών ανθρώπων σε αντιπαράθεση με το τι συμβαίνει στις κορυφές της κοινωνίας.

Αντίθετα θεωρεί τους ανθρώπους πρωταγωνιστές της ίδιας της ιστορίας τους και την ιστορία ως αποτέλεσμα της πάλης μεταξύ των τάξεων. Χρησιμοποιεί την παρατήρηση του Μαρξ ότι “οι άνθρωποι είναι οι δημιουργοί της ιστορίας, αλλά μέσα σε συνθήκες που δεν επέλεξαν οι ίδιοι”.

Το ερώτημα συνεπώς σε κάθε στιγμή, από τη σκοπιά των καταπιεσμένων, είναι διπλό: τι συνθήκες επικρατούν, τι ευκαιρίες υπάρχουν για την κοινωνική αλλαγή αλλά και τι μπορούμε εμείς να κάνουμε για να παρέμβουμε αποφασιστικά και να αλλάξουμε τα πράγματα; Εκεί είναι το κλειδί με το οποίο ο Χάρμαν καταφέρνει και ξεφορτώνει την ιστορία από το βάρος των ημερομηνιών και των ονομάτων.

Στην ιστορία συμβαίνουν άπειρα γεγονότα, σημαντικά και ασήμαντα. Εκείνα που μας ενδιαφέρουν είναι αυτά που θα βάραιναν θετικά ή αρνητικά πάνω μας αν βρισκόμασταν στη θέση αυτών που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο σε κάθε στιγμή. Οι συνθήκες και οι επιλογές που εμπόδισαν τον Σπάρτακο και τους άλλους σκλάβους να δημιουργήσουν άλλο κοινωνικό μοντέλο απέναντι στη δουλοκτησία. Οι συνθήκες και οι επιλογές που είχαν μπροστά τους οι εξεγερμένοι αγρότες στη Γερμανία του 16ου αιώνα, κι αντίστοιχα οι πρωταγωνιστές των επαναστάσεων του 1789, του 1848 και του 20ου αιώνα, τις οποίες ο Χάρμαν εξετάζει πιο αναλυτικά.

Ο Χάρμαν είναι οπαδός του “ιστορικού υλισμού”, της μεθόδου δηλαδή που πρότεινε ο Μαρξ για να εξετάζουμε την ιστορία. Δεν αντιλαμβάνεται όμως τον ιστορικό υλισμό ως τυφλοσούρτη που μπορεί να μας δίνει απαντήσεις χωρίς συγκεκριμένη ιστορική έρευνα. Την πραγματικότητα τη διαμόρφωσαν οι ίδιοι οι άνθρωποι με τη δράση τους, όχι κάποιοι “νόμοι της Ιστορίας”. Η ιστορική έρευνα είναι αυτή που μας βοηθάει να δούμε αν υπήρχε εναλλακτική λύση. Και πάλι, όχι για να γράψουμε πιθανές εναλλακτικές εκβάσεις της ιστορίας, αλλά για να είμαστε ακόμα πιο δυνατοί στις προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας.

Μια σημαντική διαφορά στο έργο του Χάρμαν που προκύπτει μέσα από αυτήν την προσέγγιση είναι ότι αντιλαμβάνεται την ιστορία ως ιστορία της ανθρωπότητας. Όχι ως ιστορία εθνών, ούτε ως ιστορία πολιτισμών, πόσο μάλλον ως ιστορία “μεγάλων ανδρών”. Κόντρα σε αντιλήψεις περί διαφορετικών ιστοριών Δύσης και Ανατολής, ο Χάρμαν αντιλαμβάνεται την ιστορία της ανθρωπότητας ως μια ενιαία πορεία του ανθρώπινου είδους το οποίο στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, άλλαξε τη φύση και τον κόσμο γύρω του.

Όπως γράφει ο ίδιος σε ένα κείμενό του: “Ο Μαρξισμός είναι ενός είδους ανθρωπισμός. Είναι μια ερμηνεία για το πώς ένα συγκεκριμένο ζώο -ο χόμο σάπιενς- στην προσπάθεια του να μείνει όρθιο απέναντι στα χτυπήματα της φύσης, συνεργάστηκε με το υπόλοιπο είδος του, δημιουργώντας κοινωνίες, οι οποίες έφτασαν να κυριαρχούν πάνω στη ζωή όλου του είδους. Με αυτόν τον τρόπο, προκύπτουν διαφορετικές μορφές οικονομικών και κοινωνικών οργανώσεων, και από ένα σημείο της ιστορίας κι έπειτα, προκύπτουν τάξεις και κράτη.”

Διάσπαση

Ο Χάρμαν μάς πρόσφερε την πιο καθαρή ματιά πάνω στην ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι τώρα, για να μας βοηθήσει στην προσπάθεια να απαλλάξουμε την ανθρωπότητα από την αυτοδιάσπαση σε κοινωνικές τάξεις, μια διάσπαση που προκαλεί το κυνήγι του κέρδους, τον παράλογο ανταγωνισμό και απειλεί να μας οδηγήσει όλους στην βαρβαρότητα.

Στην τελευταία παράγραφο του βιβλίου διατυπώνει ανοιχτά ότι η οικοδόμηση ενός επαναστατικού κόμματος είναι η εγγύηση γι'αυτή την απελευθερωτική έξοδο:

“Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να προβλέψουμε ποια θα είναι η έκβαση αυτών των μεγάλων συγκρούσεων. Η έκβαση δεν εξαρτάται μόνο από τη σύγκρουση αντικειμενικών ταξικών δυνάμεων, από την ανάπτυξη των τάξεων καθαυτών, αλλά επίσης από την έκταση στην οποία θα αναδυθεί εντός της διευρυμένης “οικουμενικής” εργατικής τάξης ένας πυρήνας ανθρώπων που κατανοούν πώς πρέπει να δώσουν τη μάχη και γνωρίζουν πώς να κερδίσουν τους συνανθρώπους τους σε αυτήν την κατανόηση.

Θα υπάρξουν ομάδες και κινήματα σε σκληρή αντιπαράθεση με τη μία ή την άλλη πλευρά του συστήματος. Η ίδια η βαρβαρότητα και ο παραλογισμός του συστήματος εγγυώνται ότι θα υπάρξουν τέτοια κινήματα στο μέλλον, όπως υπήρξαν στο παρελθόν.

Όμως η ιστορία του 20ου αιώνα δείχνει ότι αυτά τα στοιχεία μπορούν να είναι όντως αποτελεσματικά όταν αποκρυσταλλώνονται σε επαναστατικές οργανώσεις που αμφισβητούν το σύστημα σε όλες τις πτυχές του.

Η αστική τάξη χρειάστηκε μια τέτοια αποκρυστάλλωση με το Νέο Υποδειγματικό Στρατό τον 17ο αιώνα και με τη Λέσχη των Ιακωβίνων τον 18ο αιώνα. Η ρωσική εργατική τάξη τη χρειάστηκε με το μπολσεβίκικο κόμμα το 1917. Η μαζικά διευρυμένη παγκόσμια εργατική τάξη θα χρειαστεί μια τέτοια αποκρυστάλλωση ξανά και ξανά τον 21ο αιώνα, προκειμένου να μην αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα ως σύνολο την καταστροφή.

Η ανάγκη αυτή μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο αν υπάρχουν άνθρωποι που αφοσιώνονται σε αυτό το καθήκον. Ο Ιρλανδός σοσιαλιστής Τζέιμς Κόνολι επισήμανε κάποτε: “Οι μόνοι αληθινοί προφήτες είναι εκείνοι που πλάθουν το μέλλον”. Η κατανόηση του παρελθόντος βοηθά. Γι' αυτόν τον λόγο έγραψα τούτο το βιβλίο”.

Τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα; (Quo vadis Domine;)

http://harryklynn.blogspot.com/2012/05/quo-vadis-domine.htmlΤι έδειξαν οι εκλογές και ποια είναι η προπαγάνδα των καθεστωτικών δημοσιογράφων έναντι του μηνύματος της κάλπης!

Μια πανστρατιά δημοσιογράφων, δημοσκόπων, αναλυτών και καθηγητών, έχει εξαπολύσει « νυν υπέρ πάντων αγών», για τη "Σωτηρία" της Πατρίδας!

Ποιοι είναι αυτοί;

Μα ποιοι άλλοι;

Ολοι δαύτοι που έσωζαν την Πατρίδα τα τελευταία 30 χρόνια!

Ανεπάγγελτοι κομματάνθρωποι του ΠΑΣΟΚ, που δεν εργάστηκαν ποτέ στη ζωή τους και χωρίς κανένα ένσημο, προσπάθησαν να λύσουν ακόμη και το … Ασφαλιστικό!

Δημοσιογράφοι που έμαθαν «γράμματα», στα υπόγεια των κομμάτων, γιατί ως αγράμματοι, έπρεπε να … διαχειριστούν τις τύχες μας με τον καλύτερο τρόπο!

«YESmen» που χωρίς καμιά επιλογή, χωρίς καμιά απολύτως εναλλακτική λύση, προπαγανδίζουν δεκαετίες τώρα, τα κόμματα, και τους εργολάβους δημοσίων έργων που τους βάφτισαν «διαμορφωτές της κοινής γνώμης»!

Ολος αυτός ο συφερτός σήμερα, προσπαθεί να πείσει τον Ελληνα, ότι το συμφέρον του είναι « η παραμονή μας στο Ευρώ και μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που θα εξασφαλίσουν το μέλλον της χώρας»!!!!

Ανθρωπάρια συνυπεύθυνα και συνένοχα με τα εξαμβλώματα του πολιτικού μας συστήματος!

Κάποια απλά συνυπεύθυνα γιατί ποτέ δεν έψαξαν τι συμβαίνει με τα μαύρα ταμεία των κομμάτων και κάποια αρκετά συνένοχα, γιατί γνώριζαν καλά τις μπίζνες των υπουργών και αντάλλασσαν την παραμονή τους στο «πόστο τους», με την σιωπή τους!

Και αυτά στη πιο αθώα εκδοχή τους! Γιατί υπήρχε και η πιο ένοχη, που σύντομα θα κληθούν ορισμένα από αυτά τα ανθρωπάρια να λογοδοτήσουν για τα « μαύρα ταμεία της Ελληνικής Δημοσιογραφίας»!

Την Δευτέρα 7 Μαΐου, την επόμενη μέρα των εκλογών, αισθάνθηκαν για πρώτη φορά, την καυτή ανάσα του κόσμου στο σβέρκο τους!

Κάτι που ήταν πρόδηλο στα πρόσωπά τους, στη φωνή τους και στη γραφή τους!

Και αμέσως εξαπέλυσαν έναν αγώνα για να σηκώσουν στις πλάτες τους το καταρρέον σύστημα!

Προσωπικά δεν ήμουν ποτέ οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ και πολύ περισσότερο, δεν συμφωνούσα με καμία θέση του, σε θέματα Εθνικά, ειδικά όταν στο Συνασπισμό ήταν ο Φώτης Κουβέλης, και η συνιστώσα του συνεργαζόταν στενά με το προοδευτικό ΠΑΣΟΚ που « ξεχαρβάλωνε» τη χώρα!

Θα συμφωνήσω μαζί με τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους σε ένα μόνο πράγμα!

Ότι η Ελλάς είναι σε κίνδυνο!

Μόνο που στην θέση αυτή, την έφεραν οι ίδιοι, με τις χολιγουντιανές υπερπαραγωγές στήριξης των λωποδυτών και των απατεώνων που καταλήστεψαν τούτη τη χώρα!

Πράγματι η Ελλάδα κινδυνεύει, αλλά κινδυνεύει από αυτούς και τα αφεντικά τους!

Προχτές μάλιστα έγιναν ρεζίλι διεθνώς, όταν τους έκραξε στην υφήλιο το Αλ Τζαζίρα, με εκτενέστατο ρεπορτάζ για τις σαθρές σχέσεις, δημοσιογράφων, καναλιών και πολιτικών κομμάτων!

Προσπαθούν λοιπόν όλη την εβδομάδα να μας πείσουν ότι η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ μάχονται για την πρώτη θέση, με τις ... έγκυρες δημοσκοπήσεις των εταιριών, που τρεις μήνες πριν τις εκλογές ... κατάφεραν το εξής ακατόρθωτο: ΔΕΝ έπεσαν μέσα σε καμία πρόβλεψη!!!

Εδιναν –σχεδόν-αυτοδυναμία στη ΝΔ, δεύτερο κόμμα το ΠΑΣΟΚ με –κοντά- στο 20 , τρίτο το Συριζα και κάπου στα ψιλά τους Ανεξάρτητους Ελληνες του Καμμένου!

Κανένας δημοσκόπος δεν « βρήκε» το μοναδικό πολιτικό φαινόμενο της Μεταπολίτευσης! Ένα νεοσύστατο κόμμα, αμμέσως μετά την ίδρυσή του, να παίρνει διψήφιο ποσοστό στις εκλογές! Αυτό είναι πρώτη φορά που συνέβη στη σύγχρονη πολιτική μας ιστορία και ως σαν να μην έφτανε που ΔΕΝ κατάφεραν να το εντοπίσουν οι δημοσκόποι, ακολούθως, δεν βρέθηκε ένας καθεστωτικός δημοσιογράφος, να το σχολιάσει έστω και αρνητικά! Αν και αυτό αποτελούσε την πολιτική αναζήτηση μετά το 1981, ως φαινόμενο, δεν κατάφεραν ούτε να το εντοπίσουν αλλά ούτε και ασχολήθηκαν με αυτό. Γιατί προφανώς τους πόνεσε!

Αναλογικά σήμερα λοιπόν, και λαμβάνοντας υπ όψιν το πάγιο ποσοστό λάθους τους τα τελευταία δέκα χρόνια (που κυμαίνεται μεταξύ 10-12%) , γιατί να μην σκεφτώ, ότι αφού δίνουν μια μονάδα (μ.ο.) μπροστά τον ΣΥΡΙΖΑ, η πραγματικότητα θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται τουλάχιστον … 11 μονάδες της ΝΔ !!!

Ξεκαθαρίζω ξανά ότι με τις Εθνικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν συμφωνώ και σε ορισμένα σημεία δεν έχουν ξεκαθαριστεί αρκετά πράγματα, ειδικά μετά την αποχώρηση Κουβέλη!

Αλλά αλήθεια αγαπητοί μου νεοδημοκράτες και πασόκοι,

Μήπως θυμάστε ποιο κόμμα και ποιος αρχηγός του κατέβαζε από τους … μιναρέδες τους υποψήφιους για να τους κάνει βουλευτές;

Πως έγινε υποψήφια Νομάρχης η Γκιουλμπεγιάζ Καραχασάν ;; Ξεχνάτε ότι στα Εθνικά θέματα το ΠΑΣΟΚ δεν κράτησε ούτε τα προσχήματα και τώρα φοβάστε μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύσει το ... Εθνος;

Πως βρέθηκαν στα ψηφοδέλτια της ΝΔ άνθρωποι που δήλωναν ότι αισθάνονται Τούρκοι και σήμερα ο Σαμαράς, μιλά για Εθνική πολιτική, ξεχνώντας ότι μέχρι χτες, έψαχνε κι αυτός στους μιναρέδες, μπας και βρει κανέναν να πάρει τους ψήφους των μουσουλμάνων;

Τα δύο αυτά κόμματα, διέλυσαν κάθε είδους εθνικής ταυτότητα με πρωταγωνιστή το ΠΑΣΟΚ, όπου απίθανοι υπουργοί του  δεν ήθελαν ούτε τον σταυρό στη Σημαία! 

Και η προπαγάνδα καλά κρατεί, γιατί για την Ρεπούση του Φώτη Κουβέλη, που συνεργαζόταν άψογα με το ΠΑΣΟΚ αλλά και με τη ΝΔ της Μαριέττας-Γιαννάκου Κουτσίκου, για να εκδίδει βιβλία εξαμβλώματα της ιστορικής αλήθειας, δεν μιλάει κανείς!

Πολύ απλά, διότι θ έλουν τον Κουβέλη, να τον χρησιμοποιήσουν ως δεκανίκι τους, στο σχέδιο παράδοσης της χώρας στους Τραπεζίτες!

Μπορεί να διαφωνώ σε πολλά με τον Τσίπρα, αλλά ο ... « Τσάβεζ, της Ελλάδας» όπως τον αποκάλεσαν, ούτε χόρεψε ζεϊμπέκικα με τον συχωρεμένο τον Ισμαήλ Τζεμ, ούτε κολοτούμπες έκανε μπροστά στον Ερντογάν και ούτε έγινε Κουμπάρος στο γάμο της κόρης του! Αυτά τα έκανε το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ και η ΝΔ του Κ.Καραμανλή.

Δεν είχε ο Τσίπρας προσωπικό σύμβουλο τον Τούρκο υπουργό Οικονομίας και στέλεχος του ΔΝΤ, Κεμάλ Ντερβίς αλλά το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη!

Δεν είπε ο Τσίπρας « ας αφήναμε τα Σκόπια να ονομάζονται όπως θέλουν» αλλά ο Κ.Μητσοτάκης της ΝΔ.

Δεν ήταν ο Συνασπισμός που παρέδιδε την δασοπροστασία στους Τούρκους που κατηγορούνται ανοιχτά για εμπρησμούς Ελληνικών Δασών αλλά η Κυβέρνηση Παπαδήμου του Βαγγέλη και του Αντώνη!

Δεν ξεχαρβάλωσε το Στρατό ο Τσίπρας αφήνοντας τον χωρίς ανταλλακτικά και καύσιμα αλλά ο Παπαδήμος και το ΠΑΣΟΚ με την υψηλή επιστασία της ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά!

Δεν εξευτέλισε μισθολογικά τους Ελληνες πιλότους (και τους στρατιωτικούς γενικά) ο ΣΥΝ αλλά αυτοί που σήμερα κατηγορούν τους ... άλλους!

Αυτά όμως κατά τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους αποτελούν ... « Ελληνοτουρκική φιλία» ενώ οι θέσεις του Τσίπρα, αποτελούν προδοσία!!!

Δύο μέτρα και δύο σταθμά, γιατί το σύστημα πλέον ζορίζεται αρκετά!

Και με δεδομένη την βούληση του λαού για « επανάσταση στις κάλπες», είναι βέβαιο ότι «οι καθεστωτικοί» ήδη θα έχουν σκεφτεί σοβαρά την πιθανότητα να έχουν έτοιμη μια βαλίτσα κι ένα εισιτήριο ... one way!!! Χωρίς επιστροφή!

Ο Τσίπρας και ο Καμμένος αποτελούν τα πρόσωπα που θα πρωταγωνιστήσουν στα επόμενα ΔΕΚΑ χρόνια, πολύ απλά διότι έκαναν επίσημες θέσεις τους, την βούληση του λαού!

Ακόμη κι αν σχηματίσει Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με δεκανίκια αριστερά, θα είναι βραχύβια! Πολύ βραχύβια! Τόσο βραχύβια που βλέπω τα μέλη της να ... « συνοστίζονται» στα αεροδρόμιο για να εξασφαλίσουν μια θέση σε αεροπλάνο με προορισμό την πόλη ... «Οπου Νάναι».

Και ένα τέτοιο εξάμβλωμα, θα οδηγήσει τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα, σε τεράστια επιτάχυνση της διάλυσής τους, πολύ απλά, διότι μέχρι και σήμερα, δεν έχουν ξεκαθαρίσει κάτι το οποίο, Τσίπρας , Καμμένος το έχουν κάνει ήδη!

Θα υπακούσουν στην Τρόικα για νέες περικοπές και επιβολές πρόσθετων φόρων;

Θα άρουν το νομοσχέδιο προστασίας της πρώτης κατοικίας ή μόλις βγουν στην εξουσία θα παραδώσουν το βιος των ανυπεράσπιστων Ελλήνων βορά στις τράπεζες και στους δανειστές μας;

Σας καλώ να παρατηρήσετε την εβδομάδα που έρχεται, την « κολοτούμπα» ακόμα και δημοσιογράφων που έδωσαν μάχες προεκλογικά κατά του Μνημονίου, καθώς και πως θα προσπαθήσουν να διαμορφώσουν την εξής άποψη: «ας δώσουμε μια ακόμα ευκαιρία στον δικομματισμό»! Παρακολουθείστε το φαινόμενο αυτό και θα καταλάβετε πόσο μεγάλη είναι πλέον η διείσδυση της χούντας των δανειστών μας, ακόμη και σε φίλα προσκείμενους προς το λαό δημοσιογράφους!

Θα εκπλαγείτε!

Κλείνοντας αυτό το άρθρο, ο λαός έστειλε μήνυμα, που λέει, ότι μόλις βρεθεί κάποιος που θα σκίσει το μνημόνιο, θα τον κάνει ηγέτη για τα επόμενα ΕΙΚΟΣΙ χρόνια! Δεν έδωσε εντολή για επαναδιαπραγμάτευση αλλά για κατάργηση της Δανειακής Σύμβασης και επαναδιαπραγμάτευση της συμμετοχής μας στην Ευρωζώνη, από μηδενική βάση , από άτομα που δεν είναι πολιτικά και βιολογικά, ξεπουλημένοι!

Δεν γνωρίζω αν την διαπραγμάτευση αυτή είναι ικανοί να την κάνουν ο Τσίπρας, ο Καμμένος ή κάποιος άλλος!

Αυτό που γνωρίζω σίγουρα, είναι ότι δεν είναι ικανοί ο Βενιζέλος κι ο Σαμαράς !

Κι αν δεν άκουσαν την Τετάρτη πριν τις εκλογές που τους έγραψα ότι ο πρώτος θα χάσει 30 μονάδες και ο δεύτερος θα χάσει 15, ή έκαναν ότι δεν άκουσαν, τότε να προσέξουν καλύτερα τούτη την Τετάρτη, γιατί τα «μερομήνια» δίνουν το 30 να γίνεται 37% και το 15% να γίνεται 16%.

Αλλά μέχρι τότε έχουμε καιρό να τα ξαναπούμε!

Γιώργος Αδαλής για τους aegean times

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ερχόμαστε και καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.http://antipetroula.blogspot.com/2012/05/blog-post_4652.html

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.

Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.

Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.

Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ΄ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.
Ν. Καζαντζάκης (ΑΣΚΗΤΙΚΗ - Πρόλογος)

Με αφορμή υπαρκτά προβλήματα και κοινωνικές αντιδράσεις εξαιτίας του μεταναστευτικού σε συνθήκες οικονομικής κρίσης

Με αφορμή υπαρκτά προβλήματα και κοινωνικές αντιδράσεις εξαιτίας του μεταναστευτικού σε συνθήκες οικονομικής κρίσης.

Μπορεί ο κοινωνικός θυμός να κατευθυνθεί σε ακροδεξιά ψήφο; Φαίνεται ότι και αυτό είναι μία πιθανότητα. Ο κόσμος σταματά στο εύκολο, στο επιφανειακό. Δύσκολα μπαίνει στον κόπο, να εμβαθύνει στο πρόβλημα με αποτέλεσμα η κουβέντα του καφενείου να φαντάζει πιο κατανοητή, πιο αφομοιώσιμη. Εν τω μεταξύ η κυρίαρχη ιδεολογία προκειμένου να επιβιώνει (κατά το διαίρει και βασίλευε) στρέφει το ένα κοινωνικό στρώμα εναντίον του άλλου και όλους μαζί κατά των εξαθλιωμένων. Έχει διεισδύσει στην καθημερινή λογική ο ανταγωνισμός (ανταγωνιστικότητα – τελική κατάληξη πόλεμος κοινωνικός, επιχειρηματικός, εθνικός). Για όλα φταίει ο άλλος κι αν είναι ξένος ακόμα καλύτερα. Οι μάστορες της προπαγάνδας χρόνια τώρα κτίζουν επάνω στο φόβο του λαού. Ο φόβος είναι το ταπεινότερο συναίσθημα του ανθρώπου διότι παραλύει τη σκέψη. Πάνω στο φόβο πατάει ο εκβιασμός προκειμένου να αποσπάσουν ανοχή, συγκατάθεση. Φόβος για το αύριο, φόβος για τη δουλειά, φόβος για τη σύνταξη, φόβος για την αρρώστια, φόβος για τις σπουδές, φόβος για το ξένο. Πάνω στο φόβο πατάει και ο ρατσισμός. Ύστερα έρχεται η πολιτική εκμετάλλευση του φόβου που καταλήγει σήμερα (για τα ψηφαλάκια) κορυφαίοι του δικομματισμού να ανταγωνίζονται τους ναζιστές σε εθνικιστικό και ρατσιστικό παραλήρημα.     Ποιο είναι το κόλπο; Προσπαθούν να στρέψουν το μυαλό των ανθρώπων από τις επιπτώσεις της μνημονιακής τους πολιτικής σε υστερία για το μεταναστευτικό. Γιατί; Με βάση τον καθημερινό βομβαρδισμό – μπαράζ (μην αφήνοντας περιθώρια επεξεργασίας της κάθε πληροφορίας) προσπαθούν να πείσουν ότι δεν είναι οι μνημονιακές πολιτικές των κυβερνήσεων και συγκυβερνήσεων, οι πεμπτοφαλαγγίτικες δράσεις της ελληνικής εργοδοσίας, η σκληρότητα των δανειστών και της Τρόικας, που οδήγησαν τη χώρα στη διάλυση αλλά οι Έλληνες (θυμηθείτε είμαστε λαός τεμπέλης και διεφθαρμένος, μας «κάρφωσε» ο ΓΑΠ στους «εταίρους» μας) και οι ξένοι που καταφθάνουν στην Ελλάδα. Οι χειριστές της γκαιμπελίστικης προπαγάνδας προσπαθούν να μετατρέψουν – ένα υπαρκτό πρόβλημα, δεν αμφισβητείται – τους μετανάστες, σε αποδιοπομπαίους τράγους της κοινωνικής κρίσης, να φορτώσουν στους «ξένους» την οργή του λαού για την εξαθλίωση που βιώνει (και που’σαι ακόμη).

Το είχαν ξανακάνει οι Ναζί με τους Εβραίους. Εδώ θα πρέπει να παραθέσουμε τραγικούς στίχους του Niemoller Martin (1892-1984): «Οι ναζιστές πρώτα ήρθαν για τους κομμουνιστές, και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Μετά ήρθαν για τους σοσιαλδημοκράτες, και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης. Μετά ήρθαν για τους Εβραίους, και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Μετά ήρθαν για τους καθολικούς, εγώ ήμουν προτεστάντης και γι’ αυτό δεν μίλησα. Μετά ήρθαν για μένα, αλλά μέχρι τότε δεν είχε μείνει πια κανείς να μιλήσει για μένα…».

Συνακόλουθα πρέπει να θέσουμε στην προβληματισμένη κοινωνία ορισμένα ερωτήματα π.χ. για τη φτώχεια φταίνε οι φτωχότεροι ή ότι βρισκόμαστε μπροστά στην μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου υπέρ του κεφαλαίου; Για την ανεργία φταίνε όσοι εργάζονται ή ότι η ανεργία είναι η μεγαλύτερη εφεύρεση του καπιταλισμού; - Τι θες, δικαιώματα; Πάρε δρόμο ρε. Άλλοι δέκα περιμένουν απ’ έξω. Για τη μείωση των κοινωνικών παροχών φταίνε οι γηραιότεροι (συνταξιούχοι) (δεν πεθαίνουν κιόλας, έφη Λομβέρδος), ή φταίει η ειλημμένη απόφαση να σταματήσει η τριμερής χρηματοδότηση (1/3 εργαζόμενοι, 1/3 εργοδοσία, 1/3 κράτος); Για την αρρώστια φταίει η «υγειονομική βόμβα» που λέγεται μετανάστης (Λομβέρδος) ή η έλλειψη πρόληψης, η χαλάρωση της ενημέρωσης λόγω έλλειψης χρημάτων – προσωπικού, η αδυναμία ελεύθερης πρόσβασης σε δωρεάν ανθρώπινη παροχή υγείας; (φτάσανε στο σημείο να ζητήσουν από τους γιατρούς στο ΕΣΥ να «δίνουν» όσους δεν έχουν «χαρτιά».

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι κλέβουν τη δουλειά των Ελλήνων τα πλάσματα των φαναριών, οι πόρνες του κέντρου και της Πατησίων, οι πλανόδιοι μικροπωλητές πάσης φύσεως ιμιτασιόν προϊόντων (αλήθεια τους εισαγωγείς καμία υπηρεσία δεν γνωρίζει; Καραβιές ολόκληρες, κοντέϊνερς αδειάζονται εν ψυχρώ μέσα στη ντάλα μέρα και νύχτα στην Αθήνα. Cosco είπατε λέγεται η επένδυση; Ποιος θυμάται τώρα!), οι σκουρόχρωμοι ρακοσυλλέκτες αχθοφόροι καροτσιών σούπερ μάρκετ, όλοι εκείνοι που δουλεύουν στη λάντζα και στο σκουπίδι στα υπόγεια επιχειρήσεων εστίασης, ξενοδοχείων, οι εργαζόμενοι π.χ. στη φράουλα σε συνθήκες «καλύβα του Μπάρμπα Θωμά».

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν ευθύνονται οι κεφαλαιούχοι και οι πολιτικοί εκφραστές τους για την ανασφάλιστη εργασία (1.150.000) Ελλήνων και μεταναστών. Ξεχνάμε ότι η είσοδος στην ΟΝΕ οφείλεται (και) στα χαμηλά ανασφάλιστα μεροκάματα. Ξεχνάμε πώς βγήκαν πέρα (κακήν κακώς) τα Ολυμπιακά έργα χάρις στην ανασφάλιστη εργασία χιλιάδων σύγχρονων σκλάβων. Η υποκρισία τους δεν έχει όρια διότι κάνουν πως δεν γνωρίζουν τους επισήμως εισαγόμενους (Τσεχία, Ουγγαρία κ.λπ.) μαγείρους, γκαρσόνια, καθαρίστριες, καμαριέρες ως φοιτητές δήθεν σχολών μαθητείας τουριστικών επαγγελμάτων. Όλη η πιάτσα στους τουριστικούς προορισμούς (νησιά κ.λπ.) λειτουργεί έτσι. Ξεχνούν το βασικό αίτημα των εφοπλιστών για πλήρη απελευθέρωση από την υποχρέωση να έχουν ποσοστό Ελλήνων στα πλοία τους; Κανένας από αυτούς που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την αρπαγή του μεροκάματου του Έλληνα δεν βγήκε να καταγγείλει τη μαύρη ανασφάλιστη εργασία χωρίς κατώτατο ημερομίσθιο, χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα, στο έλεος της σκληρότητας και της απληστίας του εργοδότη.

Οσφυοκάμπτες των αφεντικών, σφογγοκωλάριοι των Ευρωπαίων, έδεσαν χειροπόδαρα τη χώρα υπογράφοντας συνθήκες (Δουβλίνου) όπου βασικά στοιχεία είναι η αδυναμία προώθησης των μεταναστών στην επιθυμητή χώρα προορισμού (Ευρώπη) και αδυναμία επαναπροώθησης στη χώρα εισόδου (Τουρκία). Ανίκανοι και λιγούρια διασπάθισαν κοινοτικά χρήματα για προγράμματα κέντρων υποδοχής παράνομων μεταναστών, ανθρώπινων, με υποδομές και υγειονομικό έλεγχο. Τους είναι βέβαια μοναδικά εύκολο εθισμένοι γαρ στην κωλοτούμπα, στη μίζα και τον κυνισμό να μιλάνε για εβροφράχτες (χαρείτε εγκαινιάστηκαν προεκλογικά τα πρώτα 3 μέτρα) για ξερονήσια, για γκέτο σε οικισμούς σεισμοπλήκτων (με ενοίκους ακόμα μέσα στα κοντέινερ μετά από 13 χρόνια), σε στρατόπεδα (ξαναχαρείτε έρχεται η τοπική ανάπτυξη – αυτοί οι ξένοι είναι ιατρικώς αποδεδειγμένο ότι έχουν και στομάχι, σαν εμάς).

Μήπως δεν γνωρίζουν αυτοί, που έφεραν σε τούτη την κατάσταση τη χώρα ότι η ανεργία, η ανασφάλεια, η αγωνία για το σκοτεινό αύριο, η αγωνία τι θα γίνω (και η οικογένειά μου) αν αρρωστήσω οδηγεί (από αλλοδαπούς και ημεδαπούς) σε αύξηση της επιθετικότητας, της παραβατικότητας, της εγκληματικότητας; Η διάλυση του κοινωνικού κράτους και των υπηρεσιών (λιγότερο κράτος είπαμε και ο νοών νοείτο), η κατάρρευση μισθών – συντάξεων, η καταβαράθρωση των εργασιακών σχέσεων νομίζετε ότι θα φέρει κάτι καλό ή μήπως ότι θα διορθωθούν όλα αυτά σε 5, ή 25 χρόνια; Πρόσφατο παράδειγμα: Η σκληρή ύφεση σε συνδυασμό με τη διάλυση των φορολογικών μηχανισμών εκτόξευσε τις φορολογικές παραβάσεις το πρώτο δίμηνο του 2012 (σε σχέση με το αντίστοιχο του 2011), ενώ σε κάποιες περιοχές της χώρας (Ιόνια) η αύξηση ξεπερνάει το 70% («Αυγή», 02/05/2012). Πιστεύει άραγε κανείς από δαύτους στα σοβαρά ότι το οργανωμένο έγκλημα (ληστείες, πορνεία, διακίνηση όπλων – ναρκωτικών, μαφιόζικες επιθέσεις σε σπίτια – καταστήματα) θα παταχθεί με εβροφράκτες, με απελάσεις ή γκέτο; Αστεία πράγματα. Η δημόσια ασφάλεια όπως η παιδεία, η υγεία κ.λπ. είναι καταστάσεις απολύτως ταξικές. Τι καλύτερο να περιμένεις λοιπόν από ένα νεοφιλελεύθερο κράτος που καθίσταται εγγυητής των αγορών και των τραπεζών αλλά σε καμμία περίπτωση εγγυητής της δημοκρατίας και της ευημερίας των πολιτών του;

Εν κατακλείδι θα ήθελα να θέσω υπόψιν (ως βασικό τρόπο σκέψης) στους υποψηφίους των κομμάτων το δόγμα της ιατρικής επιστήμης ότι δηλαδή για να θέσεις σωστή θεραπεία, πρέπει πρώτα να βάλεις διάγνωση και για να βάλεις διάγνωση πρέπει πρώτα να πάρεις λεπτομερές ιστορικό. Τελικά απευθύνω σε όλους τους συμπολίτες μου το εξής ερώτημα: Θα εμπιστευόταν κάποιος έναν γιατρό που του κατέστρεψε την υγεία; Αυτούς που κατέστρεψαν τη χώρα γιατί να τους εμπιστευτούμε ξανά;

Τους δε συντρόφους μου και συναγωνιστές διαβεβαιώνω ότι το όποιο «μεσαίο» στέλεχός μας είναι καλύτερο από όλα τα στελέχη πρώτης γραμμής του δικομματισμού και των παραφυάδων του.

Παύλος Αδαλάκης
Οδοντίατρος

Η κομμουνιστική προοπτική, ανάμεσα στις συμπληγάδες του νεοφιλελευθερισμού και της σοσιαλδημοκρατίας

Μια βαθιά ταξική περίοδος : Η κομμουνιστική προοπτική, ανάμεσα στις συμπληγάδες του νεοφιλελευθερισμού και της σοσιαλδημοκρατίας

http://wwwpraxisred.blogspot.com/2012/05/blog-post_1157.html

Πηγή: Traverso Rossa

Οι εκλογές κατέδειξαν, το βαθύ ταξικό ρήγμα που υπάρχει ανάμεσα στις δυνάμεις της εργασίας και αυτές του κεφαλαίου. Ένα ταξικό ρήγμα που στο εκλογικό πεδίο δεν οδήγησε σε απεγκλωβισμό της εργατική πλειοψηφίας προς μια εργατική, κομμουνιστική προοπτική, αλλά, αποκρυσταλλώθηκε, σε μια συντριβή του παλιού πολιτικού σκηνικού και των δύο βασικών πυλώνων του, και την ανάδυση μιας νέας σοσιαλδημοκρατίας που αντλώντας τα καύσιμά της από έναν ανερμάτιστο αντιμνημονιακό λόγο εμφανίζεται ως λύση απεμπλοκής από την καπιταλιστική κρίση που έχει εξωθήσει στην εξαθλίωση τόσο την εργατική τάξη όσο και πλειοψηφικά μικροαστικά στρώματα.

Η αποσάθρωση του αστικού πολιτικού σκηνικού, κυοφορεί ταυτόχρονα και την αδήριτη ανάγκη του, να παράξει νέους τρόπους και νέους φορείς εκπροσώπησης, του αστικού πολιτικού οράματος, που αφορά κυρίαρχα στην πρόσδεση της αστικής τάξης στην ΕΕ και στο ευρώ, ως προϋπόθεση για να μην οδηγηθεί σε ολοκληρωτική ήττα σε έναν ταξικό πόλεμο που μαίνεται και βρίσκεται ακόμη στην αρχή. Αυτή η ανάγκη είναι δυνατόν να εκφραστεί από την πολιτική και οργανωτική αναδιάρθρωση, του διαλυμένου ΠΑΣΟΚ ενδεχόμενα σε ένα νέο φορέα σοσιαλδημοκρατίας, την αλλαγή της δομής της δεξιάς, με κομμάτια της λαϊκής πατριωτικής εκδοχής της να αναλαμβάνουν κεντρικό ρόλο και την δημιουργία ενός πυλώνα φιλελεύθερης δεξιάς που θα αποτελεί σημαντική εφεδρεία στην στήριξη του αστικού πολιτικού συστήματος.



ΣΥΡΙΖΑ, μια νέου τύπου σοσιαλδημοκρατία



Ο ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί σε αυτή την πολιτική συγκυρία τον κύριο φορέα και εκφραστή μιας νέου τύπου σοσιαλδημοκρατίας που χαρακτηρίζεται καθοριστικά από τρία βασικά στοιχεία :

Από την αποδοχή των βασικών, των πυρηνικών στοιχείων των νόμων κίνησης του καπιταλιστικού συστήματος.

Από την αποδοχή της ΕΕ και του ευρώ ως στρατηγικές επιλογές μη αμφισβητήσιμες στις βασικές τους συντεταγμένες

Από την εκπροσώπηση μιας πολιτικής πρότασης, λείανσης των πιο αιχμηρών πλευρών του σύγχρονου καπιταλισμού με αιχμή την επιδίωξη ενός σοσιαλδημοκρατικού καπιταλιστικού μοντέλου, με αναβαθμισμένο τον ρόλο ενός κοινωνικού κράτους πρόνοιας.

Αυτά τα στοιχεία, που δεν συνιστούν ολιστική αλλαγή του καπιταλιστικού συστήματος αλλά αντιπαράθεση με τις πιο επιθετικές πλευρές τους (μνημόνια) σε συνάφεια με την επιλογή του να εμφανιστεί ως εν δυνάμει φορέας κυβερνητικής εξουσίας επικεφαλής του μπλοκ των αντιμνημονιακών δυνάμεων, και εκφραστής μιας νέας σοσιαλδημοκρατίας που έρχεται να καλύψει το κενό που αφήνει η κοινωνική και εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ, του έδωσαν την δυνατότητα να εμφανίζεται ως βιώσιμη λύση μέσα στον ορυμαγδό της καπιταλιστικής κρίσης. Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και η δυνατότητά της, να εμφανίζεται ως κυβερνητική πρόταση εξουσίας, τον καθιστά αντίπαλο δέος προς τον νεοφιλελευθερισμό, βγάζοντάς τον ταυτόχρονα, από τον χώρο της αριστεράς με την παραδοσιακή έννοια της λέξης, και μετασχηματίζοντας τον σε έναν φορέα εκφραστή μιας νέου τύπου σοσιαλδημοκρατίας που σε ένα τοπίο που αμφισβητείται η ηγεμονική εκδοχή καπιταλισμού σε ΕΕ και Ελλάδα, φαντάζει ως η βασική προοπτική ανάσχεσης της καπιταλιστικής κρίσης και στροφής προς έναν κοινωνικό καπιταλισμό.

Από αυτή την σκοπιά, ο ΣΥΡΙΖΑ απεγκλωβίζεται από τον χώρο της αριστερής διαμαρτυρίας, συσπειρώνει ή θα συσπειρώσει προοπτικά κομμάτια της αριστεράς και της εξωκοινοβουλευτικής στην βάση μια αντιμνημονιακής, αντί- νεοφιλελεύθερης πολιτικής πρότασης, μετατρεπόμενος έτσι σε κυρίαρχο πυλώνα του αστικού πολιτικού συστήματος και βασικό ανταγωνιστή του νεοφιλελευθερισμού σε όλες τους τις εκδοχές. Μια τέτοια προοπτική μετουσιώνει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πολιτικό ρεύμα που θα αποτελέσει τροχοπέδη των όποιων δυνατοτήτων εργατικής επαναστατικής διεξόδου από την καπιταλιστική επιλογή, που μεταφέρεται εις το διηνεκές, αποτέλεσμα και απόρροια μιας αντίληψης που εστιάζεται στην σταδιακή βελτίωση της θέσης της εργατικής τάξης, μέσω μεταρρυθμίσεων του καπιταλιστικού μοντέλου. Είναι ωστόσο αληθές, ότι μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και των εργαζόμενων, στοιχίζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ, στοιχιζόμενο ακριβώς με αυτή την σοσιαλδημοκρατική χίμαιρα που διατηρεί σθεναρά, την λάμψη και την γοητεία της.

Μια λάμψη και γοητεία που δεν αφήνει καθόλου ασυγκίνητους, το αντίθετο μάλλον ούτε ηγεμονικές μερίδες του ελληνικού κεφαλαίου, που έχοντας την διαβεβαίωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αμφισβητεί το κυρίαρχο αστικό δίπολο ΕΕ-ΕΥΡΩ, δεν θα διστάσει να αποπειραθεί να τον εντάξει στα πλαίσια ενός νέου συμβολαίου «ειρηνικής» συνύπαρξης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Ωστόσο , το γεγονός ότι δεν υφίσταται ούτε αντικειμενικά, ούτε από άποψη κοινωνικοπολιτικών συσχετισμών οποιαδήποτε δυνατότητα, ανατροπής του μνημονίου ενός του ευρώ και της ΕΕ, αποτελεί εν τέλει και την νέα μεγάλη φενάκη που κομίζει ο ΣΥΡΙΖΑ στην ελληνική κοινωνία.



ΚΚΕ , σε αδυναμία συγκρότησης πρότασης εργατικής εξουσίας



Το ΚΚΕ , βρίσκεται σε αδυναμία να αποτελέσει τον εκφραστή των συμφερόντων της εργατικής τάξης δίνοντας προοπτική εξουσίας των εργαζόμενων. Αποτελεί δομικό πρόβλημα του ΚΚΕ, να εκφράσει με αισιόδοξο, νικηφόρο, και πλειοψηφικό τρόπο μια θετική πρόταση εξουσίας απεγκλωβισμού των εργαζόμενων από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Δεν αρκεί η περιγραφή του καπιταλισμού ή ακόμη και η περιγραφή των χειρότερων ημερών που έρχονται, όπως και δεν αρκεί το κάλεσμα ψήφου στο ΚΚΕ ώστε να αποτραπεί η καπιταλιστική επέλαση, αν αυτό δεν συνοδεύεται από ένα κομμουνιστικό πρόταγμα, βίωμα στην καθημερινότητα της εργατικής τάξης, από μια κομμουνιστική προοπτική απελευθερωτική στο σήμερα των δυνάμεων της εργασίας, από μια πολιτική πρόταση που να εκφέρεται και να είναι πρόταση εξουσίας για αυτή την κοινωνία, με αυτούς τους συσχετισμούς, για την ανατροπή αυτής της κοινωνίας και των υφιστάμενων συσχετισμών.

Η αδυναμία του ΚΚΕ να εκφράσει ένα μαζικό εργατικό ρεύμα εξουσίας, αποτελεί την βασική αιτία που δεν κατάφερε να εγκολπώσει την αυξανόμενη αποστοίχιση πλειοψηφικών κομματιών από το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ. Σε αυτή την πολιτική περίοδο για ένα κόμμα κομμουνιστικής αναφοράς το διακύβευμα είναι διπλό και επιτακτικό : Ξεκάθαρη πολιτική πρόταση εργατικής εξουσίας- με αίτημα κρίκο την έξοδο από την ΕΕ- και πραγμάτωση αυτής της πρότασης με υλικούς όρους μέσα στην ζωή της τάξης, απειλώντας ευθέως το αστικό πολιτικό σύστημα και στο πεδίο των εκλογών. Γιατί οι συσχετισμοί αλλάζουν ραγδαία, και αλλάζουν και ερήμην πολλές φορές όσων μονότονα επικαλούνται την ανάγκη αλλαγής των συσχετισμών και το γεγονός μη ωρίμανσης των αντικειμενικών συνθηκών.

Η αδυναμία του ΚΚΕ , να αποτελέσει σε συνθήκες εξαθλίωσης της εργατικής τάξης, συνολικό αντίπαλο δέος απέναντι στην αστική πολιτική, δεν αφορά συγκυριακά στα ενδεχόμενα λάθη του στην πρόσφατη προεκλογική περίοδο, ή την τελευταία διετία των μνημονίων. Αφορά στην διαχρονική του στάση, που είναι μια στάση αμυντική, και περιχαράκωσης απέναντι στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, που γλαφυρά εκφράστηκε σε οριακές στιγμές της ταξικής αναμέτρησης όπως ο Δεκέμβρης 08, και από μια θεώρηση πολιτικής και ιδεολογικής καθαρότητας, που όταν ωστόσο αυτή δεν γίνεται κτήμα της τάξης στο επίπεδο του πολιτικού αγώνα παραμένει ένα άδειο πουκάμισο. Αυτή η θεώρηση εκπορεύεται από μια στρεβλή αντίληψη του ΚΚΕ για την μεθοδολογία, τις μορφές και τους τρόπους συγκρότησης ενός εργατικού επαναστατικού μετώπου, που δεν αποτελεί μονοδιάστατη, μηχανιστική συστράτευση των ήδη πεισμένων, αλλά κοινωνική και πολιτική διαδικασία δυναμικής συσπείρωσης πλειοψηφικών κομματιών της εργατικής τάξης που δεν συνδικαλίζονται, δεν έχουν σωματείο, ή εργατικό σχήμα και καθημερινά βρίσκονται στο έλεος της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.

Ταυτόχρονα αποτελεί πασιφανές γεγονός, ότι η πολιτική γραμμή του ΚΚΕ που εκφράζεται στο δίπολο Λαϊκή Εξουσία-Λαϊκή Οικονομία, δεν αποτελεί κτήμα της εργατικής τάξης, όχι γιατί η τελευταία δεν την κατανοεί, αλλά γιατί δεν έχει λάβει διαχρονικά αποδεικτικές μορφές έκφρασής της, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στους χώρους εκπαίδευσης. Όλα αυτά τα χρόνια που η καπιταλιστική κρίση επωαζόταν, το ΚΚΕ έχασε την ευκαιρία, να χτίσει εργατικούς θεσμούς έκφρασης της εργατικής τάξης, χώρο τον χώρο, γειτονιά την γειτονιά, ώστε την οριακή συγκυρία-αυτή που τώρα διανύουμε- ο κόσμος της εργασίας να απευθυνθεί και να συσπειρωθεί με την γραμμή εξόδου από την ΕΕ και την συνολικότερη πολιτική πρόταση του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ όλα τα τελευταία χρόνια, παρέμεινε μέσα στα όρια του αστικού πολιτικού συστήματος, με την έννοια ότι αποδέχθηκε την διαμεσολάβηση του πολιτικού του λόγου μέσα από τις διόδους του αστικού πολιτικού συστήματος, υπέταξε την πολιτική πρακτική του μέσα στα δοσμένα όρια της αστικής νομιμότητας, δεν συνδέθηκε με τα νεολαιίστικα κινήματα που με βίαιο και ανοργάνωτο τρόπο εκφράστηκαν στην εξέγερση του Δεκέμβρη, και απέτυχε να αποδείξει σε πολιτικό, ιδεολογικό, οικονομικό αλλά και πολιτισμικό επίπεδο την απελευθερωτική προοπτική της εργατικής εξουσίας σε σχέση με την ανελευθερία, την βία και την εξαθλίωση της καπιταλιστικής θεώρησης.

Το ΚΚΕ υπερτίμησε στο διαλεκτικό δίπολο, άρνηση-κατάφαση, την πλευρά της άρνησης του καπιταλιστικού υποδείγματος, μην καταφέρνοντας να εκφέρει μια συνολική καταφατική, απελευθερωτική πρόταση εξουσίας, απευθυνόμενο κύρια στην μισθωτή εργασία, χτίζοντας εκεί ένα εργατικό επαναστατικό μέτωπο που στην συνέχεια θα έπρεπε να αποκτήσει συμμαχίες μέσα στα μικροαστικά στρώματα. Το αντίθετο το ΚΚΕ, προσπάθησε να αποκτήσει ακροατήριο και απεύθυνση με σχετικά ισότιμο τρόπο τόσο στην εργατική τάξη, όσο και στα μικροαστικά στρώματα, μη κατανοώντας, ότι στα δεύτερα γεννιέται και αναπτύσσεται η καπιταλιστική ουσία που έγκειται στα θέσφατα της ιδιοκτησίας, της κερδοφορίας, της κοινωνικής εκεχειρίας, με αποτέλεσμα αυτά τα στρώματα να στραφούν στην πιο εύληπτη και ταξικά κοντινή σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ , ενώ απογοητευμένα κομμάτια των εργαζόμενων να στραφούν επίσης προς εκεί – ως άμεση λύση- ή προς την φασιστική ακροδεξιά, που απέκτησε ηγεμονία στις φτωχογειτονιές των μεγάλων πόλεων όπου στοιβάζεται η εργατική τάξη.

Είναι σαφές πως το ΚΚΕ, βρίσκεται σε μια θέση εξαιρετικά δυσχερή, δεδομένου ότι από την μία αδυνατεί να αποτελέσει εργατικό αντίπαλο δέος, και από την άλλη η νέα σοσιαλδημοκρατία που εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ απειλεί αν όχι να αποσπάσει περαιτέρω από τις υφιστάμενες δυνάμεις του, να ανακόψει τις όποιες πιθανότητες υφίστανται για ευρύτερη απεύθυνση του στις δυνάμεις της εργασίας και στα μικροαστικά στρώματα. Το ανησυχητικό είναι ότι ενδεχόμενη κρίση που θα προκύψει από την εκλογική και κοινωνική του συρρίκνωση, είναι εξαιρετικά πιθανό να μην οδηγήσει σε εργατικό και κομμουνιστικό επαναπροσδιορισμό, της πολιτικής θεωρίας και πρακτικής, για το επαναστατικό κόμμα και το επαναστατικό μέτωπο, αλλά σε μια δεξιά ρηχή αντιπαράθεση βάσει του διπόλου σεχταρισμός- οπορτουνισμός. Κάτι που θα αποτελέσει απόλυτα αρνητική εξέλιξη τόσο για το ίδιο όσο και για τον κόσμο της εργασίας, πρωτίστως.



ΑΝΤΑΡΣΥΑ : Συρρίκνωση και απορρόφηση.



Το αποτέλεσμα για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αποτελεί το ανώτατο εκλογικό όριο για αυτό το μόρφωμα, καθώς τόσο η πολιτική συγκυρία όσο και η πολιτική πορεία του δεν δίνουν την δυνατότητα για περαιτέρω συσπείρωση δυνάμεων σε ένα πολιτικό σκηνικό που ακροβολίζεται στον άξονα σοσιαλδημοκρατία, κεντροδεξιά. Η ανταρσυα είναι δεδομένο ότι το επόμενο διάστημα και μέχρι την διενέργεια, τον επόμενων εκλογών πιθανότατα τον Ιούνιο, είναι αναγκασμένη να συμπεριφέρεται σαν ΚΚΕ, (έξοδος από ΕΕ, ευρώ, ΝΑΤΟ, εργατική εξουσία, επανάσταση, εργατικοί θεσμοί) ώστε να διατηρήσει τις οργανωτικές της δυνάμεις και να αποπειραθεί μάταια, την αποφυγή διαρροών προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να βρίσκεται σε συνάφεια με τις διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε οι δυνάμεις που διαχρονικά αναφέρονται στην ενότητα -και κυβερνητική- της αριστεράς, να μην εγκλωβιστούν σε ένα σχεδόν βέβαιο «κλασσικό εξωκοινοβουλευτικό ποσοστό» στις επικείμενες εκλογές.

Πρόκειται για μια ισορροπία του τρόμου , που δύσκολα θα ευοδωθεί, καθώς από την μία δεν υφίστανται κοινωνικά αλλά και εκλογικά περιθώρια, για να εκφραστεί μια θολή και σχετικά νεφελώδης «αντικαπιταλιστική γραμμή», απ την άλλη αυτή την αναγκαιότητα την καλύπτει σχεδόν συντριπτικά το ΚΚΕ –με τις δικές του αδυναμίες- πιεζόμενο επίσης από την πόλωση ανάμεσα στην σοσιαλδημοκρατία και την κεντροδεξιά. Αποτελεί σχετικά εμφανές γεγονός ότι κοινωνικά το κομμάτι που επιδιώκει και στρατεύεται σε μια γραμμή εξόδου από την ΕΕ και το ευρώ προτιμά και θα προτιμήσει το ΚΚΕ, απ το να σπαταλήσει την ψήφο του σε ένα σχετικά όψιμο εκτός ΕΕ πρόταγμα της ανταρσυα, που χωλαίνει τόσο στο επίπεδο της τακτικής πολιτικής πρότασης όπου τα διάφορα αιτήματα από την κρατικοποίηση των τραπεζών έως της έξοδο από την ΕΕ εκφέρονται ως ενιαίος κατάλογος αιτημάτων που ακυρώνει και κάθε επιμέρους αίτημα, όσο και της στρατηγικής επιδίωξης, όπου η εργατική δημοκρατία και η κομμουνιστική απελευθερωτική προοπτική μεταφέρονται στο απροσδιόριστο μέλλον.

Η αμφίπλευρη διασπορά του εν λόγω μορφώματος, καταρχήν κοινωνικά και εκλογικά και εν συνεχεία και οργανωτικά, πρώτιστα προς τον ΣΥΡΙΖΑ και δευτερευόντως προς το ΚΚΕ, αποτελεί την κυρίαρχη προοπτική του, χωρίς αυτό να αναιρεί την ύπαρξη στο εσωτερικό του, ενός μειοψηφικού κομματιού κομμουνιστικής και εργατικής αναφοράς που ωστόσο, απειλείται να συντριβεί ανάμεσα την επιλογή επιστροφής στο «Κόμμα» και σε αυτή της συμπόρευσης με την νέα σοσιαλδημοκρατία που ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να συγκροτήσει.

Συμπέρασμα

Εισερχόμαστε, σε μια πολιτική περίοδο, όπου οι δυνάμεις της εργατικής κομμουνιστικής αναφοράς, θα βρεθούν σε δύσκολη θέση και στην αναγκαιότητα να εκφράσουν ένα καταφατικό απελευθερωτικό πρόταγμα υπέρβασης του καπιταλισμού, με αποδεικτικό τρόπο στην καρδιά της ταξικής πάλης, χτίζοντας εργατικούς θεσμούς πολιτικής δράσης, εργατικού πολιτισμού, κοινωνικό-οικονομικής αλληλεγγύης, συγκροτώντας κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, στα πλαίσια ενός πλειοψηφικού εργατικού επαναστατικού μετώπου κοινωνικής χειραφέτησης, όπου η κομμουνιστική πρωτοπορία θα αποτελεί αιμοδότη του και όχι αποκεκομμένη, μεταφυσική καθοδήγησή του, που θα συμβάλλει ισότιμα στα βάθεμα της πολιτικής του συμφωνίας και στην ανάπτυξη της κοινωνικής του απεύθυνσης.

Μια τέτοια, στόχευση και προοπτική, απαιτεί την ηγεμονία μιας θεώρησης, που κατανοεί το κοινωνικό υποκείμενο και την συγκρότησή του ως διαλεκτική, δυναμική διαδικασία όσμωσης της κομμουνιστικής πρωτοπορίας, του εργατικού επαναστατικού μετώπου και του κινήματος, όπου οι επιμέρους πλευρές που συγκροτούν το επαναστατικό υποκείμενο, θα σπάσουν τα στεγανά μεταξύ τους, απόρροια της διάσπασης πολιτικού και οικονομικού αγώνα, και θα φέρουν στο προσκήνιο το όλο του κοινωνικού ζητήματος του οποίου η τελική λύση περνά από την ολιστική πολιτική, οικονομική, ιδεολογική αμφισβήτηση, ρήξη και υπέρβαση του καπιταλιστικού κοινωνικό-οικονομικού μοντέλου. Ξεκινάμε σχεδόν από την αρχή, δεδομένου ότι τόσο πολιτικά και ιδεολογικά όσο και κοινωνικά, θα υπάρξει περαιτέρω συρρίκνωση των δυνάμεων που επιδιώκουν μια τέτοια πορεία. Ωστόσο θα είναι μια πορεία που ίσως αυτή την φορά καταλήξει στο να λύσει την κυρίαρχη αντίθεση σε όφελος τους κόσμου της δουλειάς ανοίγοντας μια προοπτική απελευθέρωσης τόσο της εργατικής τάξης όσο και του κοινωνικού όλου.

Αναρτήθηκε από Praxis red

Η νέα λαϊκότητα και η αριστερά

Το πρόσωπο της καινούριας εποχής που θα ζήσουμε, κρίνεται τώρα

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΟΥΛΓΑΡΗ

Θεώνη Δημοπούλου- Targets

http://avgi-anagnoseis.blogspot.com/2012/05/blog-post_8304.htmlΑυτό που καταρρέει σήμερα οριστικά είναι το μεταπολεμικό ευρωπαϊκό κοσμοείδωλο, ο τρόπος που οι ευρωπαίοι πολίτες, για 70 χρόνια, έβλεπαν τον κόσμο, τη ζωή και τον εαυτό τους. Δηλαδή μια ολόκληρη ιστορική-κοινωνική αφήγηση, ένα ιδεολογικό σύμπαν, που είχε διαμορφώσει συμβατές μεταξύ τους και αποδεκτές ταυτότητες, για τα εκατομμύρια λαϊκών ανθρώπων που έβγαιναν καθημαγμένοι απ’ τον πόλεμο. Ήταν μια πειστική αφήγηση, στη βάση της ιδεολογίας της προόδου και της ελευθερίας, με την αριστερά στο ρόλο του καταλύτη αλλά και του αντίπαλου δέους. Μια αφήγηση που είχε επικυρωθεί, και ως δυναμική βέβαια είχε ελεγχθεί πολιτικά, από το «κοινωνικό συμβόλαιο» της σοσιαλδημοκρατίας. Μέσα σε αυτό το κοσμοείδωλο, μέσα σε αυτή την αφήγηση, κανένας δεν ντρεπόταν που ήταν φτωχός - όλοι πίστευαν πως θα βελτιώσουν τη ζωή τους.

Αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο κατέρρευσε απολύτως με την οικονομική κρίση, που ήρθε να επικυρώσει δραματικά το τέλος της μεταπολεμικής εποχής, τέλος που είχε ήδη επέλθει, τόσο ιδεολογικά όσο και γεωπολιτικά, με την πτώση του Τείχους, το 1989. Στα είκοσι τρία αυτά χρόνια, με την πλήρη ιδεολογική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, υπήρξε μια τεράστια αλλαγή: όποιος ήταν φτωχός έπρεπε να νιώθει, και ένιωθε, ένοχος (και ξόδευε δανεικά λεφτά, για να κρύψει την ενοχή του). Με αυτή την έννοια, η κρίση που ζούμε είναι πρώτα απ’ όλα κρίση αξιών.

Σήμερα, στη χώρα μας, τα μεσαία και χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, και ιδιαίτερα οι νέοι, με την ψήφο τους διαμορφώνουν ένα νέο πολιτικό σκηνικό, νέο σε όλες του τις εκφάνσεις (ήττα του δικομματισμού, εκτόξευση της αριστεράς, «ανανέωση» του εθνικολαϊκισμού με τον κόμμα του Καμένου, εντυπωσιακή είσοδος της Χρυσής Αυγής, κλπ). Το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας εκφράζει με την ψήφο του την αγανάκτησή του, για πολλά πράγματα συγχρόνως: την οριστική ακύρωση του δεδομένου μέχρι πρότινος «κοινωνικού συμβολαίου», την έκπτωση των μεσαίων και λαϊκών στρωμάτων από την κοινωνική τους θέση, την υποβάθμιση του επιπέδου ζωής τους, την αδυναμία τους, οι νέοι, να ενταχθούν στο κλυδωνιζόμενο άρμα της προόδου, την απουσία ελπίδας και προοπτικής. Εκφράζει την έκπτωση όλων των προηγούμενων βεβαιοτήτων, αξιών και ταμπού. Εκφράζει, επιπλέον, το επείγον αίτημα ενός νέου «κοινωνικού συμβολαίου».

Όπως είναι φυσικό, ο καθένας προσήλθε στις κάλπες με όσα κουβαλούσε στο κεφάλι του, δηλαδή με τα κυρίαρχα ιδεολογικά σχήματα της νεοελληνικής κοινωνίας. Το θέμα όμως δεν είναι η εύκολη καταγγελία των στερεοτύπων. Το αίτημα που αναδύθηκε από τις εκλογές, αίτημα όχι συγκυριακό, ούτε και οργανωμένο ακόμα ως λόγος πειστικός, αλλά πάντως αίτημα ιστορικό, είναι η διαμόρφωση μιας νέας λαϊκότητας, μέσα σε μια νέα ευρωπαϊκή αφήγηση, που θα εκφρασθεί με μια νέα δημοκρατική συνθήκη νομιμοποίησης, η οποία θα καθορίζει τους στοιχειωδώς αποδεκτούς όρους με τους οποίους θα πορευθούν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες∙ μέσα από τη διαμόρφωση, εν τέλει, ενός νέου κοσμοειδώλου, το οποίο, όπως όλα τα κοινωνικά κοσμοείδωλα, θα συνοψίζει ιστορικές τάσεις και θα έχει κάποιου είδους ευρύτερη αποδοχή, αλλά ταυτόχρονα θα είναι πολυφωνικό και θα διαπερνάται από ανειρήνευτες κοινωνικές, πολιτικές, ιδεολογικές, αισθητικές αντιθέσεις.

Το αίτημα για μια νέα λαϊκότητα, η ανάγκη διαμόρφωσης ενός νέου κοσμοειδώλου, αποτελεί το μέγιστο διακύβευμα της συγκυρίας, του ιστορικού παρόντος. Επ’ αυτού κρίνεται πρώτα απ’ όλα η αριστερά, που θα πρέπει να νοηματοδοτήσει την κοινωνική αγανάκτηση. Γιατί το θέμα δεν είναι πώς προσήλθε ο καθένας στις κάλπες, αλλά πώς έφυγε, και κυρίως πού θα πάει. Πού θα πάει και η αριστερά.

Καθοριστικό στοιχείο κάθε λαϊκότητας, φυσικά και της υπό διαμόρφωση σήμερα καινούριας εκδοχής της, αποτελεί η σχέση της με το κράτος και εν γένει με την εξουσία. Στην ιστορία της αριστεράς υπάρχουν όλες οι παραδόσεις, και όλες έχουν καταγράψει πλεονεκτήματα και χρήσιμες ιδέες, καθώς και κολοσσιαία αδιέξοδα. Τα ονόματά τους είναι γνωστά, τα όριά τους έχουν δοκιμαστεί ιστορικά. Επίσης, στην πολιτική ιστορία είναι γνωστοί και οι τρόποι μετάλλαξης της λαϊκότητας σε λαϊκισμό, σε ρεφορμισμό, σε δογματισμό, σε αριστερισμό, κλπ. Με αυτή την έννοια, ο τρόπος με τον οποίο θα κινηθεί πολιτικά η αριστερά στη χώρα μας σήμερα, θα δώσει απαντήσεις σε ζητήματα πολιτικής στρατηγικής, ακόμα και σε ερωτήματα της πολιτικής θεωρίας.

Οι εκλογές της προηγούμενης Κυριακής, που έγιναν με φόντο το ευρωπαϊκό πολιτικό οικοδόμημα, επικύρωσαν το τέλος όχι μόνο του καθ’ ημάς μεταπολιτευτικού, αλλά ολόκληρου του ευρωπαϊκού μεταπολεμικού ιστορικού κύκλου, με τρόπο αδιαμφισβήτητο. Ζούμε μία ακόμη στιγμή της όλης μεταβατικής διαδικασίας, η οποία στα πεδία της σκέψης και της τέχνης έχει αρχίσει τουλάχιστον δυο δεκαετίες πριν. Η «γλώσσα», ή μάλλον οι «γλώσσες» με τις οποίες θα περιγραφεί, με τις οποίες θα «μιληθεί» αυτή η νέα εποχή, αυτή η νέα πραγματικότητα, το πρόσωπο της νέας λαϊκότητας που θα φτιαχτεί, θα καθορίσει εν πολλοίς και την προοπτική της.

Έτσι γίνεται πάντα. Τα «ενδιάθετα υλικά» είναι παντός είδους. Ιδεολογικά και αισθητικά, συνυπάρχουν τα κατάλοιπα της προηγούμενης εποχής, εν προκειμένω «τα ξέφτια του ΠΑΣΟΚ», με τις πλέον ρηξικέλευθες, συγχρονικές εκφράσεις της πολιτισμικά νέας εποχής. Και, όπως επίσης γίνεται πάντα, η ηγεμονία των μεν ή των δε θα καθορίσει, όχι μόνο συμβολικά αλλά σχεδόν προκαταβολικά, πού θα καταλήξει πολιτικά, μέσα από μια αργόσυρτη διαδικασία που συνήθως κρατάει πολλά χρόνια, αυτή η ιστορική δυναμική.

Η επόμενη μέρα κρίνεται σήμερα. Η αριστερά επανιδρύεται, μέσα στο καμίνι των εξελίξεων. Όλες οι εκδοχές της θα βγουν διαφορετικές απ’ αυτή τη διαδικασία. Η δικιά μας αριστερά κατάφερε να βρεθεί στο επίκεντρο της ιστορικής δυναμικής, μέσα στη δίνη της. Κανείς δεν θα μπορούσε να ζητήσει, ή να φανταστεί κάτι περισσότερο. Μέσα από τα πολιτικά ζητήματα που τώρα καλείται να χειριστεί η αριστερά, κρίνεται ο ρόλος της και η θέση της στην ιστορική περίοδο που μόλις ξεκίνησε.

Πάνω απ’ όλα, όμως, κρίνεται η ποιότητα και το πρόσωπο της νέας λαϊκότητας, που σαν μοίρα θα βαραίνει πάνω στην αριστερά, πάνω στον καθένα μας, για ολόκληρες δεκαετίες. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα στην ευκολία, αλλά και στην αδράνεια ή τη σιωπή.