το χωριο μας

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

“Κουτοπόνηρε εκλογικέ αναλυτή”

Άκου “Κουτοπόνηρε εκλογικέ αναλυτή” ...απο την διαδικτυακη φιλη Ντίνα Βιτζηλαίου οπου  λεωνιδιο πουλιθρα βαλε οποιο δημο θελεις το ιδιο αποτελεσμα βγαζει[εμενα με εκφραζει ολοκληρωτικα το κειμενο]




Τα τελευταία 7 χρόνια είμαι μόνιμη συγκάτοικός σου σε αυτό τον όμορφο τόπο 
και μου δίνει ιδιαίτερη χαρά η προσπάθεια που κάνω, να ανακαλύπτω και να 
προβάλλω τις ομορφιές του, μέσα από το ιστολόγιό μου ΛΕΩΝΙΔΙΟ-ΠΟΥΛΙΘΡΑ

Είναι ένα ιστολόγιο που το δημιούργησα και το συντηρώ μόνη μου και ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ.

Ναι, για σένα το τόνισα το ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ “Κουτοπόνηρε εκλογικέ αναλυτή” , 
γιατί δεν θα ξεχάσω το δύσπιστο βλέμμα σου τότε που με είχες ρωτήσει, ποιός με πληρώνει 
γι αυτό που κάνω  και σου απάντησα, κανείς,  ότι το κάνω αφιλοκερδώς.
Προφανώς σου είχε φανεί ακατανόητη η ερμηνεία αυτής της λέξης, που σημαίνει 
πως δεν αποσκοπώ στο κέρδος.

Για χάρη σου λοιπόν “Κουτοπόνηρε εκλογικέ αναλυτή” είπα να σε βοηθήσω 
και πάλι αφιλοκερδώς, για να μη χάνεις τον χρόνο σου προσπαθώντας να ερμηνεύσεις, 
αν σε ψήφισα, αν δεν σε ψήφισα και ποιά “κουκιά” σου έφυγαν 
από τα ψηφοθηρικά σου παζάρια, ώστε να καταλήξεις να χάσεις τις επαφές σου, 
προς το εύκολο δημόσιο χρήμα για την επόμενη πενταετία.

Άκου λοιπόν “Κουτοπόνηρε εκλογικέ αναλυτή”, 
το παιχνίδι το έχασες όχι γιατί σου έφυγαν τα “κουκιά”, αυτά όσο τα εξαγοράζεις 
με υποσχέσεις, θα παραμένουν στο πλάι σου. Το παιχνίδι το έχασες γιατί 
θα έπρεπε να γνωρίζεις ότι εκτός από “κουκιά”, στις εκλογές ψηφίζουν 
και κάποιοι ψηφοφόροι, που θεωρούν ότι τους δίνεται η ευκαιρία να επιλέξουν αυτούς 
που ελπίζουν ότι θα νοιαστούν για την προκοπή αυτού του τόπου, οπότε και 
φρόντισαν να μάθουν για τους υποψήφιους συνδυασμούς, για το πρόγραμμά τους 
και για τους ανθρώπους που ζητούν την ψήφο τους. Άκουσαν τους λόγους τους, 
και τις ανακοινώσεις τους, έβγαλαν τα συμπεράσματά τους και κατέληξαν στην επιλογή τους.

Έτσι κι εγώ “Κουτοπόνηρε εκλογικέ αναλυτή”, που προσπαθείς 
να ερμηνεύσεις την ψήφο μου ως προϊόν συναλλαγής, 
έκανα την επιλογή μου ταυτίστηκα και συντάχθηκα με την κίνηση του “Αλλου δρόμου”, 
τον οποίο φυσικά και ψήφισα στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση.

Μέχρι εδώ δεν είχες τίποτα μεμπτόν να μου προσάψεις “Κουτοπόνηρε εκλογικέ αναλυτή”
( απεναντίας, με επικρότησες για την καθαρή μου στάση ) μέχρι που έχασες την πρωτιά 
και τότε άρχισες να ασχολείσαι μαζί μου. Ποιόν χαιρέτισα, ποιόν ασπάστηκα 
με ποιόν μίλησα, για να μου καταλογίσεις αυτόματα , διαπλοκή  
( κρίνοντας προφανώς εξ ιδίων τα αλλότρια ).

Αλήθεια, “Κουτοπόνηρε εκλογικέ αναλυτή”, δεν σου περνάει καθόλου από το μυαλό, 
το ενδεχόμενο, ο ψηφοφόρος να σε έχει ΜΑΥΡΙΣΕΙ ?
Μήπως δεν γνωρίζεις ότι ο  ψηφοφόρος, εκτός από το να υποστηρίζει 
κάποιους υποψήφιους δικαιούται  και να τους ΜΑΥΡΙΖΕΙ ?

Ε λοιπόν αυτό έκανα εγώ “Κουτοπόνηρε εκλογικέ αναλυτή”, 
στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση. Αντί να κάτσω σπίτι μου και να αδιαφορήσω 
μή έχοντας κάποιον  να υποστηρίξω, προτίμησα να δείξω την δυσαρέσκειά μου 
στο πρόσωπό σου, στην ανύπαρκτη προσφορά σου και στην βουλιμική  
κερδοσκοπική σου νοοτροπία, γι αυτό αποφάσισα να σε ΜΑΥΡΙΣΩ.

“Κουτοπόνηρε εκλογικέ αναλυτή” δεν είσαι μόνος σου  και δεν ζεις μόνο στα Πούλιθρα. Δεν κυκλοφορείς μόνο ανάμεσα  στους ηττημένους αλλά και ανάμεσα στους νικητές.
Είστε πολλοί και βρίσκεστε δίπλα μας.
Ζητάτε τη ψήφο μας κάθε τόσο και νομίζετε ότι παίρνετε εξουσιοδότηση εσαεί, 
για να εξυπηρετήσετε τα “κουκιά” σας και τους εαυτούς σας.
Δυστυχώς όμως για σας, υπάρχουν και κάποιοι που αποφασίζουν να σας μαυρίσουν,
και τότε σας χαλάνε το πάρτυ και σας αφήνουν απέξω, για να χαλαρώσετε και να σκεφτείτε...
Να σκεφτείτε ότι για να προσφέρει κανείς στον τόπο του, απαιτείται κυρίως αγάπη,
ανθρωπιά, ανιδιοτέλεια και διάθεση για προσφορά προς στους συμπολίτες του.

Αν πράγματι διαθέτετε αυτά τα προσόντα, είτε έχετε επιλεγεί είτε όχι, 
είτε βρίσκεστε ανάμεσα στους χαμένους είτε ανάμεσα στους κερδισμένους.
τα πεδία δράσης και προσφοράς είναι πολλά και πάντα ανοιχτά προς όλους μας.


Ντίνα Βιτζηλαίουhttp://poulithragr.blogspot.gr/2014/05/blog-post_29.html

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

τα σώματά μας έχουν πάψει να είναι ανοιχτά στον κόσμο, στο φως·

Του Γιώργου Σταματόπουλου
 Ο πόνος και η πείνα του σώματος
Οσοι έχουν το σθένος να παρατηρούν με ευθυμία τις κινήσεις των ανθρώπων βλέπουν με λύπη ότι τα σώματά μας έχουν πάψει να είναι ανοιχτά στον κόσμο, στο φως· αντιθέτως, τα περισσότερα είναι σαν ξυλάγγουρα, φοβισμένα, κλεισμένα στη χειραγώγηση που δέχονται από τα όρια της πολιτικής όπως ασκείται σήμερα (και πάντα;).

ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΑΤΣΙΑΡΗΣ
ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΑΤΣΙΑΡΗΣ
Τα κλεισμένα σώματα είναι φυλακισμένα· παραιτημένα από την έξαρση, τη μεταρσίωση, τον χορό. Κινούνται μεν, αθλούνται, χορεύουν και λοιπά, αλλά έχει χαθεί η έλλαμψη, έχουν καταντήσει ρυθμικά· ο ρυθμός, ως γνωστόν (;), είναι η κατάπτωση των ενστίκτων, της άγριας λαχτάρας να ξεφύγουν (τα σώματα) από τον φασισμό που επιβάλλει η άτεγκτη λογική της πολιτικής. Πώς να αντέξουν τα κακόμοιρα τα σώματα τόση δικτατορία; Πώς να τολμήσουν να εκφράσουν την ελευθερία τους, τον ερωτισμό τους, το πνεύμα τους; Μας κυβερνούν ανδρείκελα, είτε μας αρέσει είτε όχι, καθορίζουν τους κανόνες συμπεριφοράς αφαιρώντας τον πόθο και το πάθος.

Λες κι έχουν διαχωριστεί από τον κόσμο τα σώματα. Aπό εκεί που τον είχαν μέσα τους ή τα ίδια έδιναν νόημα στον κόσμο, κατάντησαν αδιάφοροι παρατηρητές του, αδρανής μάζα, απεικάσματα. Εχουν πάψει να πυρπολούνται, να κολυμπάνε, να ίπτανται, να μετεωρίζονται στο σύμπαν του νου τους, να αιωρούνται στο αυτεξούσιο της φύσης. Πόσο ψευδή τα σώματα που ψηφίζουν θεωρώντας ότι συμμετέχουν σε δημοκρατικές διαδικασίες, πόσο μονοκόμματα, πόσο άχαρα (εξαιρούνται εκείνα που εκπέμπουν τη λύπη τους, που γνωρίζουν ότι ματαιοπονούν ψηφίζοντας και ότι ουδέποτε θα είναι σε θέση να συναποφασίζουν για τις τύχες τους και των παιδιών τους). Σώματα χωρίς ενέργεια, μάλλον με χαμένη ενέργεια. Πού, αλήθεια, πήγε όλη αυτή η ενέργεια; Παρωδία ύπαρξης τέτοια σώματα, ειδικά σε μέρες δημοκρατίας, σε μέρες δήθεν συμμετοχής στην κορυφαία τάχα στιγμή της ελευθερίας τους, δηλαδή στην άσκηση του εκλογικού δικαιώματος, σώματα απομακρυσμένα από τη μαγεία των ερωτικών κινήσεων, απογοητευμένα από τη μεγάλη αρρώστια της κατευθυνόμενης συνύπαρξης. Σώματα κωδικά, διαμελισμένα, ανόρεχτα, ξένα προς το παιχνίδι ή την πνευμάτωσή τους, σώματα συστημικά χωρίς στομάχι-καρδιά-συκώτι-νεφρά-αίμα· σώματα χωρίς συναισθήματα πια, χωρίς κουράγιο να αντιμετωπίσουν τον εκφυλισμό τους. Σώματα ορθολογικά, πρόστυχα, χωρίς συγκίνηση. Και όμως, αυτό που δίνει νόημα στη ζωή, στην καθημερινότητα, δεν είναι ο ορθός λόγος, αλλά η συγκίνηση. Πάει αυτή· πάν' όλα. Τα σώματα πονάνε, οδύρονται, πεινάνε, φθείρονται· εκεί εμείς! Σφαδάζουν αλλά δεν επαναστατούν, ούτε καν εξεγείρονται. Δεν γελάνε!

Ολο το πνεύμα το σώμα μας είναι, αρνούμαστε εντούτοις οι πολλοί να αξιολογήσουμε τη θεμελιώδη σημασία του στον πολιτισμό και την πολιτική. Συνειδητά(;) το ταλαιπωρούμε, το βασανίζουμε και μαζί του και το σώμα της χώρας· το καθιστούμε εχθρό του εαυτού του, απαιτούμε όμως να είναι ερωτεύσιμο και φιλικό προς το περιβάλλον. Σώματα ασώματα, φθονερά και δολερά, ξένα προς τη συμπάθεια, αρνούμενα να παρελάσουν στο ξέφωτο της κοινωνίας, να δουν πού είναι πραγματικά η πολιτική. Αλαλάζουν, παρακαλώ, μαζί με όσους (θεωρούν ότι) νίκησαν στις εκλογές της θλιβερής και ιδιοτελούς συμφεροντοσκοπικής δημοκρατίας.

gstamatopoulos@efsyn.gr

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

Όταν η ανθρώπινη βλακεία συναντά την νεοφιλευλεύθερη επέλαση (Atenistas-TEDx)

To κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα ‘Απατρις στο τεύχος Απριλίου 2014.
Tον τελευταίο καιρό βλέπουμε συνεχώς νέες μορφές εθελοντισμού να εμφανίζονται και νέα προσχήματα να αναδύονται για την θεμελίωση τους. Το κράτος αφού έχει ισομοιράσει την ευθύνη τις οικονομικής κρίσης, άρχισε να θέτει και νέους όρους για την υπέρβαση αυτής της κρίσης. Η νέα νοοτροπία που αναπτύσσεται μετά την αφομοίωση και την εσωτερίκευση αυτής της ευθύνης από τα παντός είδους φιλήσυχα και ειρηνοποιά κοινωνικά υποκείμενα είναι η προσπάθεια διαχείρισης αυτής της κρίσης και η υποκατάσταση του κράτους εκεί που ηθελημένα απουσιάζει. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος που ορίζει την επαναστατικότητα σαν εργαλείο διαχείρισης της κρίσης και ως το χρύσωμα του χαπιού στην αρρώστια του συστήματος και όχι σαν μια πρακτική για  την ανατροπή του. Αυτή είναι όμως η μια όψη του νομίσματος.
Εθελοντισμός και ανθρώπινη βλακεία

Η άλλη όψη του νομίσματος που πραγματώνεται πάνω στην ηλιθιότητα και λειτουργεί περισσότερο σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι η κατευθυνόμενη αποβλάκωση. Αυτή δεν καλείται να διαχειριστεί την υπάρχουσα κρίση αλλά καλείται να αποβλακώσει και τον τελευταίο ζωντανό περιτυλίγοντάς τον με σερπαντίνες, χρώματα και μπουκάλια αναψυκτικών για την διάσωση της φώκιας στη Χονολουλού. Παραδείγματα ταξικά ασυνείδητων υποκειμένων με ψυχοτραυματικούς συνδέσμους ηλιθιότητας όπως οι ατενίστας και οι ΜΚΟ ή οι φοιτητικοί οργανισμοί που μαζεύουν τις τσίχλες από τα παγκάκια περισσεύουν.
Οι λοβοτομημένοι είναι αρκετοί μόνο που δεν υπάρχουν περιθώρια για χαζοχαρούμενα παιδάκια που δεν ξέρουν που να ξοδέψουν το παραπάνω χαρτζιλίκι που τους έδωσε ο μπαμπάς. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους ψυχασθενικούς που επειδή είχε τελειώσει το τσάι από φύκι Νεκράς Θάλασσας ή η ζεστή σοκολάτα με τριμμένη ταραμοσαλάτα αποφάσισαν να βγουν στο δρόμο και να βαφτίζουν το μάζεμα τσίχλας από παγκάκια σε προσπάθεια ενασχόλησης με τα κοινά. Και για να τελειώνουμε.
Το να ξύνεις τσίχλες από τα πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες τη στιγμή που στο διπλανό στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι’ αυτό δεν είναι ακτιβισμός. Είναι κοινωνική αφασία. Και σε κάνει να φαίνεσαι απάνθρωπος. Και κτήνος. Τα τετ-α-τετ με τον Καμίνη ο οποίος λέει δημόσια ότι οι ατενίστας είναι η αγαπημένη του ομάδα πολιτών  δεν είναι ακτιβισμός, είναι ψυχιατρική νόσος. Το να ντύνεις με πουλόβερ τα δέντρα στην πλατεία Κλαυθμώνος, εκεί που ο Καμίνης τα Χριστούγεννα του 2011 είχε ξηλώσει τα παγκάκια για να μην κοιμούνται εκεί οι άστεγοι, ενώ το 2012 βρέθηκαν σε κάδους σκουπιδιών δίπλα στο Δημαρχείο πεταμένες κουβέρτες, ρούχα και παιχνίδια που είχαν συγκεντρωθεί για άπορα παιδιά με τον Καμίνη να δηλώνει ότι τα πέταξαν γιατί ήταν τόσα πολλά που δε χωρούσαν στις αποθήκες του δήμου, δεν είναι ακτιβισμός.
Είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης.Και καθώς αλλάζουν οι λέξεις αλλάζουν και οι έννοιες, αλλάζει και η κοινωνική αφομοίωση των εννοιών. Οι ατενίστας λοιπόν βαφτίζονται ακτιβιστές όπως οι Χρυσαυγίτες βαφτίζονται αγανακτισμένοι πολίτες, όπως η αλλοτρίωση του κέντρου και το Rethink Athens βαφτίζονται εξευγενισμός, όπως οι κοινωνικοί αγωνιστές βαφτίζονται τρομοκράτες, όπως ο Θεοφίλου βαφτίζεται ένοχος, όπως τα σχέδια για την Λαμπεντούζα βαφτίζονται σχέδια διάσωσης.
Νεοφιλελεύθερη επέλαση και Εθελοντισμός-Βλέπε TEDx

Ας περάσουμε όμως τώρα στον άρδην νεοφιλελεύθερο εθελοντισμό και την διαστρεβλωμένη έννοια του εθελοντισμού που προωθούν τα απανταχού αφεντικά για να εκμεταλλευθούν ημιμαθή παιδάκια που ψάχνουν μια κοινωνική διέξοδο. Mια καλυμμένη μορφή στυγνής εκμετάλλευσης που προωθείται με το με το επιχείρημα της απόκτησης εμπειρίας και προϋπηρεσίας είτε σε μεγάλες εταιρείες, είτε σε δικηγορικά γραφεία ή ακόμη -και ως επί το πλείστον- σε Μ.Κ.Ο, η εργοδοτική πλευρά επιλέγει να απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού της αμισθί με κάποιες ίσως στοιχειώδεις παροχές, περνώντας μάλιστα αυτή την τακτική ως αυτονόητη και απαραίτητη.
Μπορούμε να εστιάσουμε στο φαινόμενο TEDx,το οποίο είναι το παράδειγμα που καθρεφτίζει ιδεολογικά όλες τις παραπάνω τακτικές αποπροσανατολισμού από την καθημερινότητα βαφτίζοντας μιζέρια όσους αντιτάσσονται στην νεοφιλελεύθερη επέλαση. Οι διοργανωτές του ΤΕD xπροσπαθούν να μας πείσουν ότι μια αχτίδα αισιοδοξίας έχει αρχίσει να ξεπροβάλλει. Πρόκειται για μια ιδέα του αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Σαούλ Γούρμαν, ο οποίος στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ξεκίνησε την οργάνωση συνεδρίων με θέμα «Ιδέες που αξίζει να διαδοθούν». Το 2001, ο εκδότης Κρις Άντερσον αγόρασε τα δικαιώματα της διοργάνωσης και μετέτρεψε τις μέχρι τότε σκόρπιες συναντήσεις στη σφιχτή λειτουργία μιας Μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης. Η Κοινωνία των Πολιτών, έρχεται για ακόμα μια φορά, ως Μεσσίας, να μας γλιτώσει από το τέλμα των παραδοσιακών δομών.
Η περιγραφή του ιδανικού ομιλητή αυτού του αφήνει λίγες αμφιβολίες για τον προσανατολισμό αυτού του event και η θεοποίηση της επιχειρηματικότητας και του ιδιωτικού τομέα σαν τους μοναδικούς τομείς προόδου και ευημερίας (ανεξάρτητα από τις κοινωνικές και τις περιβαλλοντολογικές συνέπειες) μας προϊδεάζουν για το ποιόν των ομιλητών. Τις υποψίες μας έρχεται να επιβεβαιώσει και ο Αμερικανός Νικ Χανάουερ, ο οποίος το 2012, κατήγγειλε ότι λογοκρίθηκε και η ομιλία του δεν ανέβηκε ποτέ στον ιστότοπο της διοργάνωσης, γιατί αναφερόταν στην οικονομική ανισότητα των ΗΠΑ και τις καταστροφικές συνέπειες που είχαν οι φοροαπαλλαγές του μεγάλου κεφαλαίου στο σύνολο της οικονομίας.
Ένα άλλο παράδειγμα ομιλητή που μας υποδεικνύει τον ρόλο που ήρθε να διαδραματίσει το TEDxείναι αυτό του Ματθαίου Γιωσαφάτ, ο οποίος είναι κατά πολλούς ο επιφανέστερος εκ των ψυχαναλυτών στην Ψωροκώσταινα. Η επιλογή του Γιωσαφάτ δεν ήταν τυχαία καθώς μαθαίνουμε από το βιβλίο του «Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια», πως οι μπαχαλάκηδες (sic) είναι ψυχικώς διαταραγμένα παιδιά των Βορείων Προαστίων που οι μαμάδες τους δεν τα θήλασαν και δεν τα αγάπησαν όσο έπρεπε στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, με αποτέλεσμα να εκθρέψουν ένα μίσος για την κοινωνία, το οποίο και εξωτερικεύουν με το να σπάνε τράπεζες και… γήπεδα.
Η ομιλία του είχε ως κεντρικό νόημα την Παγκάλια ρήση «Μαζί τα φάγαμε». Ο στοχαστής Γιωσαφάτ μίλησε για μια κοινωνία σε διάλυση, χωρίς να αναφέρεται στις οικονομικές προεκτάσεις του όλου προβλήματος. Περιγράφει μια κατάσταση ανομίας (όχι φυσικά από την πλευρά του κράτους και της εξουσίας), όπου οι βασικές παθογένειες της κοινωνίας αφορούν τον υπερκαταναλωτισμό και την απουσία ομαδικού πνεύματος. Αυτή τη δεύτερη έρχεται να διορθώσει το TEDx, που μπορεί να μας βοηθήσει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Αξίζει τώρα να αναφέρουμε ότι το αντίτιμο της εισόδου στo ΤED xAcademy ανέρχεται στα 50 ευρώ ενώ το αντίτιμο της εισόδου σε ένα TED xevent ανέρχεται στα 65 ευρώ. Στα πλαίσια της διοργάνωσης αυτής θεσπίστηκε και ένα νέο εισιτήριο, του δωρητή-χορηγού, στην τιμή των 200 €, ενώ υπάρχουν διάφορα «επίπεδα» συνδρομής που κυμαίνονται από 3.750$ για την απλή συμμετοχή έως και 125.000$, ποσό που σας χρήζει «ευεργέτη». Τέλος, αν δεν θέλετε να περιμένετε με τον λαουτζίκο μέχρι να ανέβουν κάποια από τα πολυπόθητα βίντεο με ομιλίες στο You Tube, μπορείτε να παρακολουθήσετε ζωντανά ένα συνέδριο, για το συμβολικό ποσό των 600$, ενώ τα δύο κοστίζουν 1.000$.
Όσον αφορά τους εθελοντές που τρέχουν από πίσω όλη την διοργάνωση, πάντα με το προκάλυμμα της ανιδιοτελούς προσφοράς, της υποτιθέμενης κοινωνικής αλληλεγγύης, αυτοί αναδεικνύονται, όπως πάντα τελικά, σε προνομιακά «θύματα» εργασιακής εκμετάλλευσης. Η εύλογη απορία που δημιουργείται, εφόσον πρόκειται για μη κερδοσκοπικό οργανισμό, ο οποίος δεν πληρώνει τους ομιλητές, δουλεύει ως επί το πλείστον με εθελοντές, υποστηρίζεται από ένα ιδιαίτερα εκτενές δίκτυο χορηγών (εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, πολυεθνικές, αλυσίδες καταστημάτων σίτισης, εφημερίδες, ξενοδοχεία, τράπεζες, αυτοκινητοβιομηχανίες ακόμα και πρεσβείες), είναι το πού διοχετεύονται τα χρήματα που προκύπτουν από όλα αυτά τα είδη συνδρομών;
Το TEDx πάντως δεν μένει μόνο εκεί. Η πρωτοβουλία Human Grid που προωθεί, αφορά τη χαρτογράφηση των εθελοντικών οργανώσεων και των συλλογικών πρωτοβουλιών, προκειμένου οι ενδιαφερόμενοι πολίτες να ξέρουν που μπορούν να απευθυνθούν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Φυσικά, οι περισσότερες από τις θέσεις όπου κάποιος μπορεί να προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του, δεν αφορά την πραγματική προσφορά σε αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας ή στη διάσωση του περιβάλλοντος αλλά στην εξοικονόμηση πόρων των ίδιων των ΜΚΟ (γραμματειακή υποστήριξη, τηλεφωνικά κέντρα, στελέχωση γραφείων κλπ).

Και αν η απλή καταγραφή των εθελοντικών οργανώσεων σε ένα διαδικτυακό χάρτη, φαίνεται σχετικά αθώα, δεν συμβαίνει το ίδιο με το workshop εκπαίδευσης ΜΚΟ για την αξιοποίηση των εθελοντών τους, που διοργάνωσε το Volunteer4Greece, μια διαδικτυακή πλατφόρμα αναζήτησης εθελοντικής εργασίας. Είναι πασιφανές πως το TED περνά στην επόμενη πίστα: από την απλή προώθηση της ιδέας του εθελοντισμού, στη δημιουργία της αντίστοιχης φάμπρικας.
Γιατί στην Ελλάδα των 1.345.387 (καταγεγραμμένων) ανέργων, είναι μιζέρια, σπατάλη δημιουργικών δυνάμεων, ακόμα και ένδειξη αντικοινωνικής συμπεριφοράς των πολιτών να διεκδικούν θέσεις εργασίας, αξιοπρεπή αμοιβή και όρους εργασίας, συλλογικές συμβάσεις εργασίας αλλά δεν είναι επουδενί ντροπή και πλήρης υποταγή στα συμφέροντα των κάθε είδους αφεντικών, η διαφήμιση της δωρεάν εργασίας και τα προγράμματα εκπαίδευσης των πολύ συχνά κρατικοδίαιτων και κατά τα άλλα Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για την εύρεση και την αξιοποίηση δωρεάν ανθρώπινου δυναμικού. Όχι. Αυτό είναι φρέσκο, χαρούμενο, ακομπλεξάριστο, τρέντι.
Υ.Γ. Οι πληροφορίες για το TED x πάρθηκαν από το freequencyradio.wordpress.com και αξίζει να ανατρέξετε εκεί για περισσότερες πληροφορίεςhttp://eagainst.com/articles/apatris-commentsfree/

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

κανένας δεν πρόκειται να σε σώσει, idiot!

 Δεν θα σε σώσει κανείς ηλίθιε, του Θωμά Γιούργα
του Θωμά Γιούργα
Το 9ο τεύχος του UNFOLLOW, κάτω από τη σκιά του Τσίπρα, προειδοποιεί: ‘Δεν θα σε σώσει αυτός’. Το σαφές υπονοούμενο είναι ότι κανείς δεν πρόκειται να σε σώσει, αφού καμία αυθεντική σωτηρία δεν μπορεί να έχει παθητικό πρόσημο. Η ενημέρωση, η συμμετοχή, η διεκδίκηση, το ρίσκο των κεκτημένων, η αμφιβολία, η αναζήτηση είναι πολιτικές ενέργειες-προαπαιτούμενα για την ατομική και την συλλογική σωτηρία. Η παθητικότητα της μεσσιανικής προσδοκίας για σωτηρία-delivery από τον πεφωτισμένο ηγέτη οδηγεί αναπόδραστα σε διαρκή ματαίωση και αλλοτρίωση της ταυτότητας του πολίτη και της κοινωνίας.
Δυστυχώς, το άρωμα της παθητικότητας και της προσήλωσης στην ιδιωτεία είναι διάχυτο στην ελληνική πραγματικότητα εδώ και δεκαετίες. Αν το δούμε σε ένα γενικότερο πλαίσιο, η κυρίαρχη στάση ζωής δεν απέχει ιδιαίτερα από το σχήμα: ‘εκπαίδευση αποκλειστικά και μόνο για να βρω δουλειά – κατανάλωση για να νοηματοδοτήσω τη ζωή μου’.
Αυτή η πρωτοφανής αφοσίωση στην ιδιωτική σφαίρα και η αποχή από τα ‘’πολιτικά’’ θεωρείτο σχεδόν αρετή και ένδειξη σωφροσύνης, νοημοσύνης. Η ταύτιση της πολιτικής ενέργειας με τον επαγγελματία πολιτικό δημιούργησε την ψευδαίσθηση της κανονικότητας και περιόρισε ασφυκτικά την έννοια της πολιτικής ευθύνης την οποία μεταβιβάσαμε άνευ όρων (εξαιρουμένων των πελατειακών) στους full-time επαγγελματίες της πολιτικής.
Η πολιτική έκφραση, ακόμα και στις παρέες, καταδικαζόταν ως ανυπόφορα μπανάλ, παρωχημένη, περιττή. Όμως, το μοντέλο του περιχαρακωμένου ιδιώτη δεν έμεινε πουθενά και ποτέ ατιμώρητο. Φυσικό επόμενο, η ενασχόληση με τα κοινά να αφεθεί στα πιο λούμπεν στοιχεία της κοινωνίας. Μιλάμε για πρωτοφανή και διαρκή παράδοση της δημόσιας σφαίρας στους κουτοπόνηρους μακιαβελιστές που διοίκησαν και διοικούν τη χώρα. Ακόμα χειρότερα, η αρρώστια του απαθούς ιδιώτη επιφέρει συνειδησιακή αποχαύνωση σε όλες τις εκφράσεις της ζωής. Η μετάσταση της νόσου της πολιτικής και συνειδησιακής αποχαύνωσης ονομάζεται φασισμός.
Πλέον, αυτός ο απολιτίκ καρκίνος βρίσκεται σε στάδιο νεοναζιστικής μετάστασης. Η άνοδος των ελλήνων ναζί δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα τελικό σύμπτωμα του απολιτίκ καρκίνου, το οποίο μάλιστα αποπροσανατολίζει από τα βαθύτερα αίτια της ελληνικής νοσηρότητας.
Η πανταχού παρούσα α-συνειδησιακή ύβρις ‘’εγώ δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά’’ θεμελιώνει την άτη του κοινωνικού δαρβινισμού. Πολύ απλά και αναπόφευκτα, η κοινωνία που απέχει από τα δημόσια θα λαμβάνει ως αντίδωρο γεωργιάδηδες να δηλώνουν: ‘’όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει’’. Η απειλή είναι απολύτως σοβαρή και καθόλου μεταφορική. Η οικονομική αποτυχία, η αδυναμία κάποιου να προσαρμοστεί στην προκλητικά στοχευόμενη αναδιανομή του πλούτου προς τα πάνω θα μεταφράζεται σε θάνατο της αξιοπρέπειας ή ακόμα και σε βιολογικό θάνατο.
Με αυτά τα δεδομένα, η μόνη αναίμακτη επαναστατική πράξη ενάντια στον κοινωνικό δαρβινισμό και τον ναζισμό είναι η συνειδησιακή αφύπνιση και η προσπάθεια αυτονόμησης της σκέψης. Ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν υπάρχουν αρκετοί συνειδησιακοί κήρυκες στην ελλάδα του σήμερα. Έτσι καλούμαστε ως μονάδες να πετύχουμε την προσωπική μας συνειδησιακή αφύπνιση. Φαντάζει σχεδόν ακατόρθωτο εγχείρημα για μια κοινωνία ναρκωμένη, τρομοκρατημένη και βαθιά χτυπημένη από τον καρκίνο του απαίδευτου απολιτίκ ιδιώτη.
Μονάχα μια συνειδησιακή επανάσταση θα προσφέρει στην κοινωνία την απαραίτητη μαγιά πολιτών ώστε να επανακαταλάβουμε τη δημόσια σφαίρα και να επιβάλλουμε την πολιτική ατζέντα από τα κάτω προς τα πάνω.
Φαντάζει ουτοπικό αλλά είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος.
Γιατί, κανένας δεν πρόκειται να σε σώσει, idiot!
 Σε σύνδεση με τα παραπάνω, η διαχρονική σκέψη του Μπερτολτ Μπρεχτ:
“Ο χειρότερος αναλφάβητος είναι ο πολιτικά αναλφάβητος. Δεν ακούει τίποτε, δεν βλέπει τίποτε, δεν συμμετέχει στην πολιτική ζωή. Μοιάζει σαν να μην γνωρίζει ότι το κόστος ζωής, η τιμή των φασολιών, του αλευριού, του ενοικίου, των φαρμάκων, όλα εξαρτώνται από πολιτικές αποφάσεις. Ακόμα χειρότερα περηφανεύεται για την πολιτική του άγνοια, φουσκώνει το στήθος του και δηλώνει πως μισεί την πολιτική. Δεν γνωρίζει, ο ηλίθιος, πως εξαιτίας της αποχής του από την πολιτική υπάρχει η πορνεία, το εγκαταλελειμμένο παιδί, ο ληστής και ακόμα χειρότερα, οι διεφθαρμένοι κυβερνήτες, οι λακέδες των διεθνών εταιρειών που μας εκμεταλλεύονται.”http://eagainst.com/articles/noone-will-saveyou_commentsarefree/

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

Πώς θα ψηφίσου στς Εικλουγές

Πώς θα ψηφίσου στς Εικλουγές

Κάθουμαν σήμιρα στ’ Μπαλουϊάν στου παγκάκ, κι αγνάντιυα του χουριό, τν Κρανιά ρα. Ιέστριβα του μουστάκ κι σκιέφτουμαν πώς θα ψηφίσου στς ιπιρχόμινις εικλουγές!
Ήρθαν πάλι οι εικλουγές σκέφτουμαν, κι μακάρ να μπουρούσα να τσ ψηφίσου όλ' κι μι τα δυο τα χέρια
Πουλοί οι υπουψήφιοι, κι ικανότατοι! Ξιχουρίζου απ’ όλνους του Γιάν’ τς Μίτσινας, κι του Μίτσιου τς Γιάννινας! Η Γιάντς καλό πιδί κι προυκουμένο, κι ιυτυχώς του Πασοκ από νουρίς ικτίμισι τα προυσόντα τ’ κι τουν διόρσι. Ιέχ καλή θέσ’, αλλά δεν τουν φτάν, θέλ’ να προυσφέρ’ πιρισσότιρα στουν κόσμου. Του Πασοκ τουν έμαθι να προυσφέρ’!
Η Μίτσιους πάλι είνι γιμάτους προυσφουρά στου συνάνθρουπου. Τουν θιμούμι τότι τη δικαϊτία του ’80, που κουλούσι αφίσις του Αβέρουφ κι τ’ Μητσουτάκ σ’ ολις τς κουλόνις τς Κρανιάς. Τι πατριουτικό ρίγους είχα νιώσ’ τότι… Αμ, όταν ήρθη η Μητσουτάκς κι μας χαρακτήρσι, τν Κρανιά ρα, Κάστρου τς Διξιάς, σαν να μι πέρασι ηλικτρικό ρεύμα στου κουρμί…Κλάπ, κλάπ, κλάπ, τα χέρια οι Κρανιώτες απου κάτ’…Τι μνήμις ρε πιδιά! Η Μίτσιους σ’ όλα αυτά πρώτους! Ιυτυχώς δεν πήγι χαμένους κι αναγνουρίσκι κι απ’ αυτόν η προυσφουρά! Τουν τακτουποίησι η Νέα Δημουκρατία. Θέλ’ όμους κι άλλου να προυσφέρ’ γι’ αυτή τ’ καημέν’ τν Κρανιά! Τι να προυλάβινι να έφκιανι κι αυτός η Φαρμάκς ή η Σουφλιάς!
Ιέχου δίλημμα αγαπητοί συμπατριώτις, κι θέλου να μη βουηθίστι ποιόν να ψηφίσου απ’ τς δυο! Είνι καλά πιδιά, κι οι χώροι απ’ όπ’ προυέρχουντι συγκυβιρνούν!
Είνι κι άλλ’ υπουψήφιοι, δε λέου! Όλ’ καλοί…θέλν’ πρώτα να προυσφέρν’ στ’ κοινουνιά, κι μιτά στουν ιαυτό τς.
Ίδα κάποιοι απ’ αυτούς πήραν κι τν εικόνα τς Παναγίας απ’ τ’ Κόκα απ’ τουν Αι Γιάνν ως τουν Αι Δημήτρη, για να τς βουηθήσι. Κι ιέχ’ βουθήσ’ η Παναγία πολλούς! Αφού να φανταστίτι, υπάρχν’ άνθρουπ’, που άλλ’ δλεια δεν έφκιασαν! Ιπάγγιλμα πουλιτικοί…Προυκουμέν’…!!!
Δεν ξέρου ποιόν θα ψηφίσου. Δίλημμα μιγάλου!
Στ’ προυγούμινις ικλουγές
πήραμι κανά κιλό κρέας, κανά ικοσουάερου, μ’ είπαν ότι θα βάλν κι τον Κότσινα τ’ θκιμ καθαρίστρια. Μέχρι κουλουκίθις είπαν να μας δώσν για να τς ψηφίσουμι! Μη γιλάτι είνι αλήθεια!
Βέβια του Μίτσιου τουν ιέχου κι τρίτου ξάδιρφου κι δεν μ’ ιέρχιτι καλά να μην τουν ψηφίσου. Ιλπίζου να μη δώς καμιά ντουμάτα απ’ του κήπου τουλάχιστου.
Δεν ξιέρου ρε πιδιά απ’ τν άλλ’ κι οι αριστηροί καλοί είνι! Είνι τόσου καλοί, που πιρνούν καλά μ’ ολις τς κυβιρνίσις! Κι οι ακρουδιξιοί, κι αυτοί καλά πιδιά! Στς προυιγούμινις εικλουγές πήραν καλά πουσουστά στου χωριό μας. Βέβια στα παλιά τα χρόνια οι Ναζί κι οι Φασίστις ιέκαψαν κι έσφαξαν χουριανούς! Πιρασμένα ξιχασμένα… Δε βαριέσι… Τώρα μ’ τ’ Μέρκελ γίγκαμι φίλ! Μας δίν’ λιφτά!
Και τώρα που σκέφκα τι μας δίν’, θυμήθκα κι τα μακαρόνια, κι του ρυζ’ που τα τιλιυταία χρόνια μας μοίραζαν στου χωριό. Μι κάθι ταξ’ βέβια χουριανοί. Μας έγραφαν στου χαρτί. Απλά όταν πηγινάμι να τα πάρουμι ήταν μισμέρ κι ασμπρουχνουμάσταν γιατί πινούσαμι…
Όλα αυτά δεν μπουρώ να τα ξιχάσου! Τόσα καλά π’ μας έφκιασαν.
Του ντβάρ που μιε έφκιασαν; κι του κουμάσ' κι είνι ζιστές οι κότις κι μι φκιάν αυγά; Κι του σουκάκ' όξου απ' του σπίτ' που μι το στρουσαν πλακόπιτρις; Όχι χουριανοί, ιγώ δεν είμι αχάριστους, δεν τα ξιχνώ τα καλά...θα τς θυμθώ παν' απ' καλπ.
Λίγου μι νοιάζ’ που δεν ιέχουμι γιατρό ή που όταν ιέχουμι – που κι που - αυτό του διαουλου ιντιρνέτ κουλάει κι δεν μπουρεί να μας γράψ’ τα φάρμακα.
Ιέχν’ ανάγκ’ οι Κρανιώτις ρα! Αυτοί είνι αητοί! Τς παλικαράδις δα πεις! Παίρν’ ταξί κι αμέσους στν Αλασσόνα! Αυτοί οι Κρανιώτις είνι ιφτάψυχ’!
Αφού απου τότι που του λιουφουρείου πιρνάει μόνου απ’ κατ’ τν πλατεία, οι μάκις κι οι παππούδις κατιβέν μι τσουλίθρα κάτ’ στ’ πλατεία, κι μιτά όταν ιέρχουντι απ’ τα πιδιά απ΄τ' Λάρσα, μι πράγματα, ανιβέν μι μια ανάσα.
Όλ’ καλοί ρε πιδιά, όλ’ καλοί!
Δεν ξέρου ρε πιδιά, δίλημμα μιγάλου! Βουηθήστι μι!
Όχι τίπουτα άλλου, μι στρουβιλίζ’ κι του κιφάλ’, που να ιπινδίσου του κοινουνικό μέρισμα!  Αυτό θα πει κοινουνική πουλιτική….

Πάσα ομοιότης είναι συμπτωματική!

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

Το σεξ είναι ο τελικός στόχος σχεδόν κάθε ανθρώπινης προσπάθειας...

ZeusandHeraMEDIUM
Ο Άρθουρ Σοπενχάουερ δεν δίστασε να μελετήσει τα θεμελιώδη ζητήματα της ζωής. Η πιο τολμηρή του φιλοσοφική διερεύνηση ήταν η εξερεύνηση του σεξουαλικού πάθους, ένα θέμα που το απέφευγαν ως τότε οι φιλόσοφοι.
Ξεκινά τη διαπραγματευσή του μ ένα εξαιρετικό επιχείρημα για τη δύναμη και την καθολική παρουσία του σεξουαλικού ενστίκτου.
Μετά την αγάπη για τη ζωή, το σεξ αποδεικνύεται το ισχυρότερο και το πιο ενεργό κίνητρο διεκδικώντας αδιάκοπα τις μισές δυνάμεις και σκέψεις του νεότερου μέρους της ανθρωπότητας. Είναι ο τελικός στόχος σχεδόν κάθε ...
ανθρώπινης προσπάθειας. Έχει αρνητική επίδραση στις πιο σημαντικές υποθέσεις, διακόπτει κάθε ώρα τις πιο σημαντικές ασχολίες, και μερικές φορές σαστίζει για καιρό τα μεγαλύτερα ανθρώπινα πνεύματα... το σεξ είναι πραγματικά το αόρατο σημείο κάθε δράσης και συμπεριφοράς, και ξεπετιέται οπουδήποτε, παρ' όλα τα παραπετάσματα με τα οποία το κουκουλώνουμε. Είναι αιτία πολέμου, αλλά και στόχος και αντικείμενο της ειρήνης,... είναι ανεξάντλητη πηγή ευφυολογημάτων, κλειδί για κάθε υπαινιγμό, είναι το νόημα κάθε μυστηριώδους νύξης, κάθε άρρητης προσφοράς, κάθε κλεμμένης ματιάς. Είναι στη σκέψη των νέων αλλά συχνά και των γέρων, αυτό σκέφτονται κάθε στιγμή οι ακόλαστοι, κι αυτή τη φαντασίωση επαναλαμβάνουν συνεχώς στο νου τους παρά τη θέλησή τους οι ενάρετοι.
Ο τελικός στόχος σχεδόν κάθε ανθρώπινης προσπάθειας;  Το αόρατο σημείο κάθε δράσης και συμπεριφοράς; Αιτία πολέμου, αλλά και στόχος και αντικείμενο της ειρήνης; Γιατί τέτοια υπερβολή; Πόσο οφείλεται αυτό στην προσωπική του εμμονή με το σεξ; Ή μήπως η υπερβολή του είναι απλώς ένα τέχνασμα , για να καθηλώσει την προσοχή του αναγνώστη στα όσα θ ακολουθήσουν;
Αν αναλογιστούμε όλα αυτά, μας έρχεται ν αναφωνήσουμε: Γιατί τόσος θόρυβος και τόση φασαρία; Γιατί τόση βιασύνη, αναστάτωση, αγωνία και μόχθος; Το θέμα είναι απλό, ο κάθε Αδάμ να βρει την Εύα του. Γιατί κάτι τόσο ευτελές να παίζει τόσο σπουδαίο ρόλο και να προκαλεί πάντα ταραχή και σύγχυση στη ζωή του ανθρώπου;
Πάμπλο Πικάσο - 1923 - Εραστές
Πάμπλο Πικάσο - 1923 - Εραστές
Η απάντηση του Άρθουρ στο ερώτημα αυτό προλαβαίνει περίπου κατά 150 χρόνια τα όσα θα πρέσβευε στη συνέχεια η εξελικτική ψυχολογία και η ψυχανάλυση. Δηλώνει ότι αυτό που μας καθοδηγεί στην πραγματικότητα δεν είναι η δική μας ανάγκη, αλλά η ανάγκη του είδους μας. «Ο αληθινός σκοπός μιας αισθηματικής ιστορίας, παρόλο που τα ενδιαφερόμενα μέλη δεν το συνειδητοποιούν, είναι να γεννηθεί ένα παιδί», συνεχίζει «Επομένως αυτό που καθοδηγεί τον άνθρωπο εδώ είναι στην πραγματικότητα ένα ένστικτο που επιδιώκει το καλύτερο για το ζωικό είδος του, ενώ ο άνθρωπος φαντάζεται ότι το μόνο που αναζητάει είναι μια ενίσχυση της απόλαυσής του»
Ο Σοπενχάουερ πραγματεύεται λεπτομερώς τις αρχές που διέπουν την επιλογή ερωτικού συντρόφου ("Όλοι αγαπούν αυτό που τους λείπει") αλλά τονίζει  επανειλημμένα ότι η επιλογή γίνεται τελικά από την ισχυρή κλίση του είδους. "Ο άνθρωπος διακατέχεται από το πνεύμα του είδους, κυβερνάται τώρα από αυτό, και δεν ανήκει πλέον στον εαυτό του... γιατί τελικά δεν επιδιώκει το συμφέρον του, αλλά το συμφέρον ενός τρίτου προσώπου, που ακόμα δεν έχει γεννηθεί".
Ξανά και ξανά ο Σοπενχάουερ τονίζει ότι η δύναμη του σεξ είναι ακαταμάχητη, "καθώς ο άνθρωπος βρίσκεται υπό την επιρροή μιας παρόρμησης συγγενικής με το ένστικτο των εντόμων, που τον οδηγεί ν ακολουθεί τις επιδιώξεις του άνευ όρων, παρ όλα τα επιχειρήματα που προβάλλει η λογική του... Δεν μπορεί να το εγκαταλείψει". Η λογική έχει ελάχιστη σχέση μ όλα αυτά. Συχνά το άτομο επιθυμεί κάποιον που η λογική του λέει ν αποφύγει, αλλά η φωνή της λογικής είναι ανίσχυρη μπροστά στη δύναμη του σεξουαλικού πάθους.  Παραθέτει τον Λατίνο δραματουργό Τερέντιο: "Ότι δεν διαθέτει λογική, είναι αδύνατο να κυβερνηθεί από τη λογική"
 Marc Chagall - 1917 - Οι γκρι εραστές
Marc Chagall - 1917 - Οι γκρι εραστές
Έχει συχνά επισημανθεί ότι τρεις μείζονες επαναστάσεις στον τρόπο σκέψης έχουν απειλήσει την ιδέα της ανθρωποκεντρικότητας. Πρώτα ο Κοπέρνικος που απέδειξε ότι η γη δεν είναι το κέντρο γύρω από το οποίο περιστρέφονται όλα τα ουράνια σώματα, Δεύτερον, ο Δαρβίνος που μας έδειξε ότι δεν είμαστε το κέντρο της ζωικής αλυσίδας αλλά όπως τα άλλα πλάσματα αποτελούμε εξέλιξη άλλων ζωικών μορφών. Τρίτον, ο Φρόιντ μας έδειξε ότι δεν είμαστε οι κύριοι του οίκου μας – ότι μεγάλο μέρος της συμπεριφοράς μας διέπεται από δυνάμεις έξω από την συνείδηση μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο αφανής σύντροφος του Φρόιντ στην επανάσταση του ήταν ο Σοπενχάουερ, ο οποίος πολλά χρόνια πριν γεννηθεί ο Φρόιντ είχε υποστηρίξει ότι μας κυβερνούν βαθιές βιολογικές δυνάμεις και εμείς στη συνέχεια εξαπατούμε τον εαυτό μας ότι επιλέγουμε συνειδητά τις δραστηριότητες μας
  ~ Ίρβιν Γιάλομ -Η θεραπεία του Σοπενχάουερ

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Εκεί γύρω, μέχρι τα 45, κοίτα να ντύνεσαι καλά κι έρχεται κρύο


της Αθηνάς Τερζή
Μοιάζουμε με πουλιά ταξιδιάρικα, όλοι οι άνθρωποι, ακόμη κι κείνοι που ξεβολεύονται δυσκολότερα. Μοιάζουμε με περβόλια. Με ανθισμένους μπαξέδες. Θέλουμε νερό, ήλιο και καθαρό αέρα για να θεριέψουμε και να τραβήξουμε τον ανήφορο.
Εκεί, γύρω στα 45, στον πυρήνα μιας χορτάτης ζωής, που εύχομαι να σου σφαλίσει. τα μάτια μονάχα σαν πατήσεις τα  90, οφείλεις καλέ μου άνθρωπε, για να το κατορθώσεις και να ελπίζεις στο ακατόρθωτο να έχεις γευτεί τα ακόλουθα:
Να ζήσεις έναν έρωτα όλο τρέλα. Να σπάσεις φρένα, να λυγίσεις σίδερα, να φας καρφιά. Από κείνους τους κινηματογραφικούς έρωτες που λιγώνεσαι να χαζεύεις. Και για μια φορά έστω, στη μάταιη αυτή ζωή σου, να νιώσεις πώς είναι να σου μπήγουν δυο μάτια καρφιά στην ψυχή και στο μυαλό, να σφιχτεί το στομάχι, να λαθέψει το μυαλό, να κουμαντάρει η καρδιά σα γενικός δερβέναγας.
Εκεί γύρω, μέχρι  τα 45 να' χεις κάνει δύο τεράστια μεθύσια. Ένα της χαράς κι ένα από σεκλέτι και βαρύ καημό. Να καταλάβεις τη γλύκα του απόλυτου ξοδέματος και εξευτελισμού. " Να γίνεις λάσπη και χώμα" και μέσα στον απόλυτο χαμό να γευτείς την ασημαντότητα των στιγμών, το μεγαλείο του ανθρώπου, τον πόνο για μιαν αγάπη που έχασες ή για μια νίκη που κέρδισες. Να συρθείς στα πατώματα, να αγαπήσεις τη νύχτα και τους κατοίκους της και να μονιάσεις μαζί τους ξοδεύοντας μια μικρή περιουσία σε πιοτό για να σε μνημονεύουν.
Εκεί γύρω, μέχρι τα 45, στο κέντρο μιας απρόβλεπτης ζωής, να έχεις βρεθεί μια φορά σε ένα επαρχιώτικο πανηγύρι, από κείνα τα αναστενάρικα με τα κλαρίνα και τους ζουρνάδες και την τσίκνα στο ρουθούνι. Με τη σκόνη να σε ζώνει σαν το φίδι, το χαλβά Φαρσάλων να σου ανακατεύει τα σωθικά, το γύρο του θανάτου, τις κάλτσες, τα βρακιά και τις παντόφλες στα σύρματα. Αυτοσχέδια σκηνικά, γκροτέσκο φιγούρες, μιας ζωής καρικατούρας που δεν της πρέπει να την φέρνεις βαρέως σε καμία περίπτωση.
Εκεί γύρω, μέχρι τα 45, να την έχεις κάνει κοπάνα από όλους κι όλα και  για  μερικές απειροελάχιστες στιγμές να έχεις καταφέρει να κατεβάσεις διακόπτες και να χαθείς από προσώπου γης. Να διαλέξεις το μέρος και να εξαφανιστείς για μια ολόκληρη μέρα. Να κλείσεις τηλέφωνα, υπολογιστές κι ατζέντες και να σωπάσεις. Να αποκοιμηθείς ολομόναχος, να σκορπίσει το μυαλό, να βυθιστείς στο απόλυτο τίποτα.
Εκεί γύρω μέχρι τα 45, να έχεις ξύσει την κούτρα και αναπολώντας τα παιδικά σου χρόνια,  να  έχεις κουτρουβαλήσει έστω για μια ακόμη φορά στους δρόμους, στις αμμουδιές, στο χορτάρι, στην πλατεία του χωριού, σε μια πλαγιά, σε ένα μεγάλο σαλόνι , σε μια λουλουδιασμένη αυλή, όπου τέλος πάντων μπορέσεις. Να λαχανιάσεις από το τρέξιμο, να γρατζουνίσεις τα γόνατα, να σκίσεις τα ρούχα από το παιχνίδι.
Να έχεις ταξιδέψει τουλάχιστον σε έναν ονειρεμένο προορισμό και να μην πάψεις να ελπίζεις για τον παραδεισένιο. Κι όταν σε στριμώχνουν τα τετραγωνικά, εκείνες τις μέρες τις ανάποδες και τις θλιμμένες, να αναπολείς εκείνα τα μερόνυχτα που είχες δραπετεύσει.
Εκεί γύρω, μέχρι τα 45, να έχεις συγχωρέσει  έναν εχθρό και να έχεις σταθεί σε  ένα φίλο, δίχως να σου το ζητήσουν.
Απαραίτητα να έχεις βρεθεί σε ένα γερό συμπόσιο, από κείνα της παλιάς κοπής και να 'χεις χορέψει ξέφρενα, δίχως καμιά ντροπή.
Να έχεις κάνει την πιο απρόβλεπτη πράξη σε έναν άγνωστο στο δρόμο και  για μια στιγμή να ήσουν η αιτία  για να νιώσει το κέντρο του κόσμου. Να το έχεις κάνει, όταν δεν θα το περιμένει και να τον έχεις εκπλήξει με τον πιο ευχάριστα περίεργο τρόπο.
Να έχεις ζήσει τρεις συνεχόμενες μαραθώνιες βραδιές με τις αγαπημένες σου κινηματογραφικές ταινίες και την καλύτερη παρέα.
Να έχεις ξοδέψει τα ραντεβού ενός μήνα, σε μια συναυλία προδιαγραφών τουλάχιστον Γούντστοκ, με τα μαλλιά ανέσπα και τα μυαλά στα κάγκελα.
Να έχεις αγαπήσει τρεις ποιητές και να έχεις ταυτιστεί με τους ήρωες από τρία μυθιστορήματα. Να είναι δικοί σου. Σαν δεύτερη οικογένεια.
Να έχεις ανακαλύψει δύο από τα πολλά κρυφά ταλέντα που σίγουρα θα έχεις και να τα έχεις βγάλει στο φως. Ζωγράφισε, τραγούδησε, μάθε κιθάρα, τρομπέτα, κλακέτες, φλαμένκο, καβάλησε κανένα άλογο, πήδα από γέφυρες, ανέβα σε αερόστατο, παίξε θέατρο, κλώτσα μπάλες, τρέξε στα γήπεδα, μάθε να πιλοτάρεις αεροπλάνο, βγάλε άδεια δύτη. Κολύμπα στα βαθιά.
Κυρίως όμως εξέπληξε τον εαυτό σου. Κάνε λάθη κι ας μη μάθεις ποτέ από αυτά. Κάνε φίλους καρδιάς, εκείνους που χαμογελάνε πολύ, τους θετικούς μιας ζωής που είναι έτσι κι αλλιώς βουτηγμένη στην άρνηση. Να μην ντρέπεσαι για το παιδί που αφήνεις ακόμη να σου ψιθυρίζει στα αυτιά, να σου  μπερδεύει τα μαλλιά. Συμφιλιώσου με τα ζόρια σου- ναι μπορεί να μην κάνεις ποτέ περιουσίες, πιθανόν και γάμο, μπορεί και παιδιά, να αποκτήσεις φαλάκρα, κοιλιά, ρυτίδες, πρεσβυωπία-  κανάκεψε όμως τα κατορθώματά σου και καμάρωσε σαν τον Ηρακλή, μα πάνω από όλα να μην κουραστείς να ζεις ξανά και ξανά και ξανάhttp://www.parallaximag.gr/parallax-view/ekei-gyro-mehri-ta-45-koita-na-ntynesai-kala-ki-erhetai-kryo..

Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Θρησκεία: έννοια και τρόπος θέσμισης


Μιλώντας για θρησκεία αναφερόμαστε σε μια έννοια την οποία μπορούμε να εξετάσουμε μόνο εμπειρικά, διαπιστώνοντας τα στοιχεία που την απαρτίζουν, σε δύο επίπεδα:
  • Σε μια σειρά δοξασιών που προϋποθέτουν την “αυθόρμητη” αποδοχή – στοιχεία δηλαδή που δεν είναι θεωρητικής ή επιστημονικής τάξεως.
  • Σε μια σειρά θεσμών και πρακτικών μέσω των οποίων διαμορφώνεται ένα ορισμένο φαντασιακό, ένας συγκεκριμένος αξιολογικός κώδικας, μια ορισμένη διαγωγή και ηθική – στοιχεία που καθορίζονται από το νοητικό ή το θεωρητικό σύνολο της θρησκείας.
Στις δοξασίες συμπεριλαμβάνονται οι μύθοι, διάφορα σύμβολα, αρχές ή ιδεολογίες που παίρνουν συγκεκριμένη μορφή σαν υπεράνθρωπινα/εξωανθρώπινα όντα ή καταστάσεις. Οι δοξασίες έχουν θρησκευτική αξία όχι από μόνες τους αλλά μόνο μέσω της πίστης, δηλαδή μόνο εάν πιστεύονται ως απόλυτες, αναλλοίωτες και αναμφισβήτητες αλήθειες. Οι θρησκευτικές πρακτικές συγκεντρώνονται γύρω από την τελετουργία της οποίας η εξήγηση συνεπάγεται την εμφάνιση θεσμών, ιερατείων, λατρευτικών τόπων, εκκλησιών κλπ. Οι θεσμοί αυτοί (ίσως οι πιο ετερόνομοι θεσμοί που μπορεί να παρατηρήσει κανείς στην ανθρώπινη ιστορία) τείνουν να καθορίσουν όλη την ανθρώπινη συμπεριφορά επιβάλλοντας κώδικες ηθικών αρχών, πρότυπα συμπεριφοράς, ιερές απαγορεύσεις, και ιερές υποσχέσεις.
Θρησκεία και όχλος
Στις πρωτόγονες θρησκείες δεν είναι απαραίτητη η γνώση του νοητικού συνόλου της θρησκείας, αλλά συνήθως αυτό αφηνόταν στους ιερείς ή τους άρχοντες, ενώ το βασικό κοινό στοιχείο της θρησκευτικής κοινότητας ήταν η συμπεριφορά του μέλους που το νοητικό σύνολο της θρησκείας προϋπέθετε. Οι σύγχρονες μονοθεϊστικές θρησκείες (και όχι μόνο), βασίζονται κυρίως στην ενθάρρυνση του ατόμου να παραμείνει εγκλωβισμένο στην ιδιωτική του σφαίρα, απομονωμένο από τη δημόσια, (τα κοινά), αλλά και στην καλλιέργεια της λογικής της μάζας. Ο Χριστιανισμός αποτελεί ένα ξεκάθαρο παράδειγμα απομονωτισμού και οχλοποίησης:
Η «Χριστιανική ηθική, όπως διακρίνεται από τις θεμελιώδης θρησκευτικές της αντιλήψεις, πάντοτε επέμενε ότι ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να απασχολείται με τα δικά του μόνο προβλήματα και ότι η πολιτική ευθύνη αποτελεί πρώτα απ’ όλα ένα ζήτημα που θα πρέπει να εξυπηρετεί αποκλειστικά την ευημερία και τη σωτηρία αυτών που ανησυχούν για τις δημόσιες υποθέσεις» μας λέει η Hannah Arendt, (60). O Γάλλος φιλόσοφος Alexis De Tocqueville, θεωρούσε τον δημοκρατικό δεσποτισμό, ως μια από τις μεγαλύτερες απειλές για την ελευθερία του ανθρώπου (εφ΄εξής: φιλελεύθερος ολοκληρωτισμός). Ο φιλελεύθερος ολοκληρωτισμός δεν αφορά μόνο τη δικτατορία της πλειοψηφίας αλλά αποτελεί, ταυτόχρονα, μέρος μιας κατάστασης κατά την οποία η κοινωνία αυτο-εκμηδενίζει την ποικιλογνωμία και ποικιλομορφία της για χάρη μιας κοινής ιδεοληψίας (θρησκεία ή «πολιτική» ιδεολογία που τη διέπει η κλειστότητα του χαρακτήρα της). Απομονωμένα έτσι τα άτομα και φυλακισμένα στο ιδιωτικό τους κελί, έχοντας σκοτώσει κάθε ίχνος ατομικότητας, μετατρέπονται σ’ έναν ομοιόχρωμο όχλο. (Σημείωση: δεν πρέπει να συγχέονται οι έννοιες ατομικισμός και ατομικότητα που είναι τελείως διαφορετικές μεταξύ τους). Με βάση την Arendt, η πραγματική δημοκρατία γεννιέται όταν οι πολίτες μιας κοινότητας, έρχονται σε άμεση επαφή μεταξύ τους, ενώνονται δηλαδή κάτω από τη διαφορετικότητά τους, με σκοπό την κοινή λήψη αποφάσεων. Στην Αθηναϊκή πολιτεία, η ίδια, διακρίνει μια μορφή ατομικότητας: οι πολίτες, μέσω της συνδιαλλαγής, έφερναν σε επαφή τις μεταξύ τους διαφορετικές απόψεις όχι μόνο με σκοπό την λήψη αποφάσεων για τα καθημερινά τους προβλήματα. Η συνεύρεση των πολιτών, αφορούσε ταυτόχρονα και την αναζήτηση νέων προσεγγίσεων σε διάφορα πολιτικά και φιλοσοφικά θέματα.
Στο Χριστιανισμό (όπως και σε όλες τις μονοθεϊστικές θρησκείες) η ατομικότητα εκμηδενίζεται. Οι άνθρωποι έρχονται σε επαφή μεταξύ τους, όχι για να δημιουργήσουν, να προβάλουν δηλαδή τα κοινά τους χαρακτηριστικά, την διαφορετικότητά τους που δεν τους χωρίζει, αλλά τους ενώνει, να αναζητήσουν και να συνδιαμορφώσουν, αλλά ενώνονται κάτω από μια κοσμοθεωρία αυστηρώς ετερόνομη, που κανείς δεν αμφισβητεί, είτε γιατί δεν υπάρχει νόημα (μιας και οι νόμοι του θεού είναι έτοιμοι – δοσμένοι και συνεπώς αλάνθαστοι), είτε γιατί κυριαρχεί η ιδεολογική τρομοκρατία και μη ανοχή του διαφορετικού: όλοι θα πρέπει να είναι ίδιοι, ο καθένας θα πρέπει να κάνει ότι κάνουν όλοι, δηλαδή να συμφωνούν με τους νόμους του θεού.
Όλες οι ολοκληρωτικές εξουσίες που προσπαθούν να κυριαρχήσουν πάνω στις μάζες έχουν ως όπλο τους τη χειραγώγηση και την ελλειμματική παιδεία η οποία καλλιεργεί το φόβο για το διαφορετικό και το άγνωστο (τις επιστήμες, τη φιλοσοφία, τις τέχνες). Επειδή, φυσικά, είναι ευκολότερο να πείσεις μια μάζα ανθρώπων παρά ένα μεμονωμένο άτομο (όπως έλεγε και ο Μακιαβέλι), επενδύουν στη μαζική ψυχολογία της απαίδευτης μάζας που λόγω της αδυναμίας της να αυτο-κυβερνηθεί (ένα από τα σοβαρότερα μειονεκτήματα της ελλειματικής παιδείας), προσκυνά αυτόκλητους σωτήρες. Το μυστικό ονομάζεται κοινό συμφέρον [1] (κάτι για το οποίο μιλούσαν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του Χίτλερ, του Μουσολίνι, του Μάο Τσε Τουνκ, του Στάλιν, του Πολ Ποτ, κάτι που, ωστόσο, συναντάμε και στις θεοκρατούμενες χώρες της Μέσης Ανατολής, αλλά και στον Χριστιανικό μοναχισμό: ο φόβος της αιώνιας κόλασης και η ενοχή για το προπατορικό αμάρτημα).
Χριστιανισμός, σεξισμός και Άγιο Όρος («η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα») [2]
Ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα της Χριστιανικής βαρβαρότητας είναι η σεξιστική και μισογυνική του φύση που θα αναλυθεί παρακάτω. Εδώ, φυσικά, βλέπουμε και το εξής παράδοξο: Πώς είναι δυνατόν μια τόσο μισογυνική θρησκεία να συγκεντρώνει στους κόλπους περισσότερες γυναίκες jesus freaks παρά άνδρες; Στις επαρχιακές κοινωνίες της βαθιάς Αμερικής, όπου παρατηρούνται έντονα φαινόμενα Χριστιανικού φονταμενταλισμού, οι γυναίκες εξακολουθούν να βρίσκονται σε μειονεκτικότερη θέση από τους άνδρες, κυρίως σε ό,τι αφορά την εκπαίδευση. Κάτι τέτοιο, καθιστά τον εκεί γυναικείο πληθυσμό, ευάλωτο στη Χριστιανική προπαγάνδα και συνωμοσιολογία. Ανάλογες περιπτώσεις εθελοδουλίας (γυναικείας υποταγής) συναντά κανείς και στην μισο-θεοκρατική Ελλάδα, στην κάτω Ιταλία και την Ιρλανδία. Στην Ελλάδα, συγκεκριμένα, ο βαθμός της προβατοποίησης των μαζών κάτω από τον σταυρό του πατριαρχείου δεν θυμίζει καν Ευρωπαϊκή χώρα (κάτι που επιβεβαιώνουν, άλλωστε, και οι συνθήκες) [3].
O χριστιανισμός, σήμερα, διατείνεται ότι βελτίωσε τη θέση της γυναίκας, παρά του ότι κάτι τέτοιο έχει αμφισβητηθεί καταλυτικά. Αν και οι περισσότερες κοινωνίες, ακόμη και πολύ πριν την εμφάνιση της Χριστιανικής πανούκλας, υπήρξαν ανδροκρατούμενες, ο ίδιος ο Χριστιανισμός αντανακλά κομμάτι αυτής της σεξιστικής παράδοσης. Λέει ο Ρουσσώ στην «Γένεση της Ισότητας» (The Origins of Inequality Among Men) ότι η ισχύς και η σωματική δύναμη αποτελεί τον πυρήνα της ανισότητας και της κυριαρχίας. Σε μια πριμιτιβιστική κοινωνία, δίχως θέσμιση και νόμους, αυτός που διαθέτει το ισχυρότερο σώμα μπορεί και επιβάλει τους δικούς του κανόνες στους υπόλοιπους. Η σωματική υπεροχή ενός ανθρώπου έναντι κάποιου άλλου, ισοδυναμεί με την γένεση της κυριαρχίας του δυνατότερου έναντι του λιγότερου ισχυρού. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Η κυριαρχία του άνδρα έναντι της γυναίκας, λοιπόν, πηγάζει από την σωματική υπεροχή του άνδρα. Αυτήν την αντίληψη ο Χριστιανισμός με τη σειρά του την ενστερνίζεται. Η σωματική υπεροχή του άνδρα προστατεύεται από τους νόμους του θεού, που θέλουν τον άνδρα κυρίαρχο του σπιτιού. Όπως έλεγε ο sir Robert Filmer (συντηρητικός και φιλομοναρχικός Άγγλος φιλόσοφος) ο Κυρίαρχος, (δηλαδή ο βασιλιάς ενός κράτους) έχει την απόλυτη κυριαρχία πάνω στο λαό του από τον θεό, όπως και ο πατέρας στα παιδιά του και στη σύζυγό του. Παρά του ότι ο Χριστιανισμός κατάφερε αρκετά καλά να καταδικάσει και να περιθωριοποιήσει την πολυγαμία, δηλαδή το δικαίωμα του άνδρα να έχει όσες συζύγους θέλει (σε αντίθεση με την γυναίκα που, σε διάφορες κοινωνίες, δεν είχε ούτε καν τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα σε υποψήφιους συζύγους), δεν κατόρθωσε να αποβάλει το φαντασιακό της ανδρικής υπεροχής. Ο χριστιανισμός όχι μόνο δε βελτίωσε τη θέση της γυναίκας, αλλά απεναντίας, κατάφερε, έπειτα από πολλούς αιώνες προπαγάνδας, χειραγώγησης και οχλοποίησης να την υποβιβάσει στο χαμηλότερο σκαλί της κοινωνίας, θεωρώντας την κατώτερο ον και υπαίτια για όλα τα κακά της ανθρωπότητας (πεποίθηση που είναι απόλυτα εδραιωμένη και στη θρησκεία των μουσουλμάνων).
«Κάθε γυναίκα…με ακάλυπτη την κεφαλή εξευτελίζεται… Διότι εάν η γυναίκα δεν καλύπτεται, ας κουρεύεται… Εάν είναι αισχρό για τη γυναίκα να κουρεύεται ή να ξυρίζεται, τότε ας καλύπτεται… Κάθε άνδρας… έχων καλυμμένη την κεφαλή αυτού εξευτελίζεται… Ο άνδρας δεν οφείλει να καλύπτει την κεφαλή αυτού, διότι υπάρχει ως εικών και δόξα Θεού. Δεν επλάσθη ο άνδρας για τη γυναίκα, αλλά η γυναίκα για τον άνδρα… Οι γυναίκες στις εκκλησίες ας σιωπήσουν. Δεν επιτρέπεται σ΄ αυτές να ομιλούν, αλλά να υποτάσσονται καθώς ο (μωσαϊκός) νόμος λέγει… Αν θέλουν να μάθουν κάτι, ας ρωτούν στο σπίτι τους άνδρες τους» (Καινή Διαθήκη, «Α΄ προς Κορινθίους», ια΄ 4-12, ιδ΄ 31-40, β΄ 8-15).
Ο Μέγας Αθανάσιος, γνωστός για το μίσος του ενάντια στην αρχαία Ελληνική φιλοσοφία, υποστηρίζει ότι: «με τις γυναίκες δεν είναι ασφαλές ούτε από κοινού να αποφασίζει κανείς» («Α΄ περί ειδωλολατρίας», από το έργο του «κατά Ελλήνων»). Ο Μέγας Βασίλειος (ο γνωστός Αγιοβασίλης της πρωτοχρονιάς) αναλύει τις ιδανικές σχέσεις των δύο φύλων στο πλαίσιο της ορθόδοξης οικογένειας: «Η γυναίκα δεν έχει την άδεια να αφήνει τον άνδρα της, αλλά κι άν δέρνει αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει κι όχι να χωρίζεται, κι άν την προίκα της ξοδεύει, κι άν σε άλλες γυναίκες πορνεύει, αυτή πρέπει να καρτερεί. Ώστε η μεν γυναίκα, η αφήσασα τον άνδρα της, μοιχαλίς είναι άν πάρει άλλον, ο δε αφεθείς αυτός άνδρας, άν πάρει άλλη, συγχωρείται» («Πηδάλιον», κανών Θ΄). Παρομοίως, ο Θεολόγος Γρηγόριος: «Η γυναίκα πρέπει να υποφέρει τον άνδρα, κάν υβρίζει, καν δέρνει αυτήν, καν εξοδεύει την προίκα της, καν ό,τι άλλο τής κάμει» («Πηδάλιον», Ερμηνεία Κανόνος ΜΗ΄). «Οι γυναίκες, όταν υποτάξουν κάποιον στην εξουσία τους, τον καθιστούν ευκολοκυρίευτο από τον Διάβολο» μας λέει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος (Δ΄ Λόγος «περί Νηστείας και Σωφροσύνης»). «Γενικά η γυναίκα είναι ένα σκουλήκι που σέρνεται, η κόρη του ψεύδους, ο εχθρός της ειρήνης.». (Ιωάννης Χρυσόστομος, «Προς τους Έχοντας Παρθένους Συνεισάκτους».) ενώ στην Καινή Διαθήκη διαβάζουμε: «Εάν δε επ΄ αληθείας γένηται ο λόγος ούτος και μή ευρεθή παρθένια τη νεάνιδι και εξάξουσι την νεάνιν επί τας θύρας του οίκου του πατρός αυτής και λιθοβολήσουσιν αυτὴν εν λίθοις, και αποθανείται, ότι εποίησεν αφροσύνην εν υιοίς Ισραήλ εκπορνεύσαι τον οίκον του πατρός αυτής». («Δευτερονόμιον», κβ΄ 20-21)
Μια από τις πιο χτυπητές περιπτώσεις Χριστιανικού σεξισμού που υπάρχουν σήμερα είναι η χερσόνησος του Αγίου Όρους! To Όρος αυτό, αποτελεί αυτο-διοικούμενη γεωγραφική έκταση, εντός της ελληνικής επικράτειας, που βρίσκεται κάτω από την άμεση δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά του είναι η θέσπιση του νόμου περί απαγόρευσης εισόδου κάθε γυναίκας, για οποιοδήποτε λόγο στην ευρύτερη περιοχή, το γνωστό Άβατο.
Το Άβατο θεσπίστηκε για πρώτη φορά με τη βοήθεια του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, το 1046. Ο Κωνσταντίνος ο Μονομάχος (1042 – 1054) με αυτοκρατορικό έγγραφο (Δεύτερο Τυπικόν) που εξέδωσε, απαγόρευσε την είσοδο σε κάθε γυναίκα στη χερσόνησο. Σύμφωνα με το διάταγμα: «ουκ εισελεύσεται δε ούτε γυνή παντελώς εις ανδρικόν μοναστήριον ούτε ανήρ εις γυναικείον».
Οι μοναχοί αρνούνται τον σεξιστικό χαρακτήρα της απαγόρευσης, θεωρώντας ότι η παρουσία των γυναικών επηρεάζει την θρησκευτική φύση και αγνότητα της κοινότητας και ως εκ τούτου επιβραδύνει την πορεία τους προς την «πνευματική φώτιση», λόγω του σεξουαλικού πειρασμού. Αρνούνται τη σεξιστική φύση του νόμου αυτού, και υπερασπίζονται τη γελοία τους αυτή θέση, λέγοντας ότι την ίδια αρχή ακολουθούν, και άλλα παρόμοια μοναστήρια, που θέλουν κάθε μονή «άβατον», «αδιόδευτον», «ακατόπτευτον» σε πρόσωπα του ανδρικού φύλου αντίστοιχα. Τούτο το επιχείρημα δεν είναι βέβαια παρά μια φτηνή δικαιολογία αφού:
  1. Το Άγιο Όρος αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες εκτάσεις γης όπου οι γυναίκες απαγορεύεται να εισέλθουν. Δεν περιορίζεται η είσοδός τους μόνο στις μονές αλλά και σε όλη την γεωγραφική έκταση της χερσονήσου.
  2. Οι προσωπικές ή ιδιαίτερες επιλογές ενός προσώπου ή μιας ομάδας ατόμων δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να μπαίνουν εμπόδιο στις επιλογές άλλων ανθρώπων (ή ομάδων). Για παράδειγμα, αν οι ίδιοι οι μοναχοί θεωρούν ότι ο γυναικείος πληθυσμός αποτελεί απειλή για την πνευματική τους εξάσκηση, μπορούν πολύ εύκολα να κλειδωθούν εντός των κελιών τους και να πετάξουν τα κλειδιά από το παράθυρο, να απομονωθούν εντελώς, να ασκητεύουν, να αποχωρίσουν από κάθε είδους κοινωνική συμβίωση. Έτσι, με αυτόν τον τρόπο θα απαλλαχθούν οριστικά από τον «θανάσιμο αυτόν πειρασμό».
  3. Σεξουαλικές σχέσεις μπορούν να υπάρξουν ακόμη και μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Η απουσία ύπαρξης του αντίθετου φύλου είναι ένας από τους λόγους που μπορούν να οδηγήσουν στην ομοφυλοφιλία, η οποία είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη σε κάθε τύπου κλειστή κοινότητα που αποτελείται από άτομα του ίδιου φύλου. Συνεπώς, τον “θανάσιμον πειρασμόν” της σεξουαλικής συνεύρεσης μπορεί να τον αποφύγει κανείς μόνο εάν απομονωθεί τελείως από άλλους ανθρώπους.
Εκκλησία και Εξουσία
Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της εξουσιολαγνείας των Χριστιανικών εκκλησιών, είναι η προσπάθεια συμπόρευσής τους με κάθε εξουσία. Όπως το Βατικανό συμμάχησε τελικά με τον Αδόλφο Χίτλερ (μαζί με τον οποίον συμμάχησαν, επίσης, και πολλοί αστοί οι οποίοι τον χρηματοδοτούσαν με σκοπό την κατασκευή όπλων, βλ. κορπορατιβισμός), έτσι και το Άγιο Όρος τάχθηκε στο πλευρό των κατακτητών, κατά τη διάρκεια του B’ Παγκοσμίου Πολέμου, ακολουθώντας μια τελείως διαφορετική κατεύθυνση από την αντιστεκόμενη ελληνική κοινωνία. Συγκεκριμένα, σε δύο επιστολές προς τον “εξοχότατο” (όπως τον αποκαλούν) Χίτλερ, τον παρακαλούν να αναλάβει την “υψηλή προστασία και ηγεμονία” τους. Στη μία μάλιστα εξ αυτών συγχαίρουν τον Χίτλερ για τη νίκη των ναζιστικών στρατευμάτων στο Zhytomyr (όπου εγκαταστάθηκε το κεντρικό αρχηγείο του Heinrich Himmler σφάζοντας χιλιάδες εβραίους) και την “σωτηρία” της χριστιανοσύνης δια της ήττας των σοβιετικών.
Όπως βλέπουμε , μάλιστα, ανάμεσα στις φωτογραφίες όλων των “αγίων” Αγιορειτών, υπήρχε και η φωτογραφία του Χίτλερ.
Οι ιδιαίτερες σχέσεις της ορθόδοξης εκκλησίας βέβαια με την εξουσία, δεν περιορίζονται στα παραπάνω. Από θεωρητική άποψη, η ίδια η σύγχρονη θρησκευτική πίστη αποτελεί ένα δόγμα. O μύθος της φυλής που ήταν το συνεκτικό στοιχείο των πρωτόγονων κοινωνικών σχηματισμών, στις σύγχρονες θρησκείες αντικαταστάθηκε από μια “ιερή ιστορία” αποτελούμενη από άκαμπτες μορφές που συνδέονται με την ακαμψία των διατυπουμένων αρχών. Και η παραμικρή παρέκκλιση από τις αρχές αυτές οδηγεί αυτόματα εκτός του νοητικού συνόλου της θρησκείας. Άλλωστε, «πώς μπορείς να αμφισβητήσεις τον νόμο, όταν ο νόμος έχει δοθεί απ’ τον θεό, πώς μπορείς να λες πως ο νόμος που έδωσε ο θεός είναι άδικος, όταν δικαιοσύνη είναι ακριβώς ένα από τα ονόματα του θεού, όπως και η αλήθεια είναι ακριβώς ένα από τα ονόματα του θεού: «συ γαρ ει αλήθεια, η δικαιοσύνη και το φως;» (Κορνήλιος Καστοριάδης, «Αρχαίο ελληνικό και πολιτικό φαντασιακό» στο «Η άνοδος της ασημαντότητας»). Παρομοίως, σε συνέντευξή του στην Τέτα Παπαδοπούλου, ο Ελληνογάλλος στοχαστής είχε πει τα εξής: «Για έναν Εβραίο της εποχής που περιγράφει η Παλαιά Διαθήκη, το ερώτημα «ο Νόμος είναι ή δεν είναι δίκαιος;» δεν τίθεται, δεν μπορεί να τεθεί. Γιατί; Διότι τον Νόμο τον παρέδωσε ο ίδιος ο Θεός -ο Ιεχωβάς- στο όρος Σινά στον Μωυσή, ο οποίος τον κατέγραψε σε πέτρινες πλάκες (οι γνωστές Δέκα Εντολές). [...] Οι νόμοι είναι εκ Θεού, είναι δεδομένοι, δεν αμφισβητούνται». («Είμαστε Υπεύθυνοι για την Ιστορία μας, σ. 53)
Έτσι, τα νοηματικά σύνολα των θρησκειών, έχουν ως στόχο να εγγυηθούν ότι ο άνθρωπος θα ζήσει σε μια απόλυτη ή εξωιστορική τάξη και πως, ατομικά, όντας πιστός, θα “σωθεί”. Κατ’ αυτό τον τρόπο έχουν ήδη τοποθετήσει το πρώτο θεμέλιο της ετερονομίας αφού βασική προϋπόθεση για να κερδίσει ο πιστός, ο θρησκευόμενος, τα δύα προαναφερόμενα ανταλλάγματα είναι να αποδεχτεί ακριβώς τον εξωιστορικό του ρόλο και να εστιάσει σε μια υπερβατική (μεταθανάτια τις πιο πολλές φορές) σωτηρία.
Προσεγγίζοντας το φαινόμενο της θρησκείας ιστορικά, βλέπουμε ότι π.χ. η ορθόδοξη εκκλησία δέθηκε κατά καιρούς στο άρμα διαφόρων φορέων εξουσίας. Χαρακτηριστικά, στην περίοδο της τουρκοκρατίας [4], η εκκλησία έπραξε τα μέγιστα ώστε να καταπνίξει κάθε επαναστατική δραστηριότητα αφορίζοντας κατά καιρούς τους Σουλιώτες, το Ρήγα Φεραίο, τη Μπουμπουλίνα. Χαρακτηριστικά, λέει ο μητροπολίτης Ιωαννίνων για τους Σουλιώτες: “σας συμβούλευσα πατρικώς και πνευματικώς να απομακρυνθείτε από τους Σουλιώτες, να μην τους δίνετε καμία βοήθεια, και να μην τους δέχεσθε στον τόπο σας. Είναι κακούργοι και επικηρυγμένοι από το κράτος, και όποιος τους βοηθά θα δέχεται την οργή του, και στο τέλος θα αφανίζεται από προσώπου γης”… Ο πατριάρχης Κωσταντινουπόλεως Γρηγόριος Ε’, δεν παρέλειψε να αφορίσει τρις την επανάσταση του 1821(..
Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν που οι ιστορικοί της εποχής κατέγραψαν την δυσαρέσκεια της ελληνικής κοινότητας απέναντι στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία. Σύμφωνα με τον William Gell, αρχαιολόγο που επισκέφτηκε τον ελλαδικό χώρο κατά τα έτη 1804-1806, δηλαδή λίγα χρόνια πριν την επανάσταση του 1821 και ενώ η κατάσταση στον ελλαδικό γεωγραφικό χώρο ήταν έκρυθμη, “Οι Έλληνες αναμεταξύ των λέγουν, ότι τρεις είναι αι πληγαί του τόπου των, οι επίσκοποι (πρώτοι ούτοι), οι κοτζαμπάσηδες (δεύτεροι), και οι Τούρκοι (τελευταίοι)”.
Πιο πρόσφατα, μπορούμε να αναφέρουμε την εξαιρετική σχέση εκκλησίας και της δικτατορίας των συνταγματαρχών (άλλωστε ανέκαθεν η εκκλησία ευλογούσε το…στράτευμα). Την επαύριο μάλιστα του πραξικοπήματος, το νεοδιορισμένο επίσημο όργανό της εκκλησίας εξαγγέλλει: «Ο απροκαταλήπτως κρίνων την εν Ελλάδι πραγματικότητα, μετά την εγκατάστασιν της νέας Εθνικής Κυβερνήσεως, δεν είναι δυνατόν ή να ομολογήση ότι εις πολλούς τομείς της εθνικής και κρατικής δραστηριότητος εγένετο ήδη αισθητή μια νέα πνοή υγείας και ανακαινιστικής δημιουργίας. Η επιτευχθείσα γαλήνη και το εξαγγελθέν πρόγραμμα της Κυβερνήσεως γεννούν την ελπίδα ότι θα ανατείλουν διά τον τόπον καλύτεραι ημέραι. Οι στόχοι του κυβερνητικού προγραμματισμού είναι τω όντι αξιέπαινοι». («Εκκλησία», 15/5/67).
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος (από το 1967 έως το 1974) τον Μάιο του 1968, προσφώνησε τον δικτάτορα Παπαδόπουλο (πολιτικά υπεύθυνο για βασανισμούς, εξορίες κτλ) ως εξής:
Αι άγιαι ψυχαί των ιερέων θα δέωνται του Θεού ημών υπέρ της ευοδώσεως και ολοκληρώσεως του εθνοσωτηρίου έργου της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου 1967. Αποδεικνύετε ότι είσθε ο πρώτος και μόνος που σέβεται και τιμά το ευλογημένον, αλλά τόσον περιφρονημένον ελληνικόν ράσον (…) Αλλά ο Θεός αγαπά την Ελλάδα (…) Έπρεπε να ανατείλη, έπρεπε να ξημερώση η θεοδώρητος εκείνη ημέρα της 21ης Απριλίου 1967. Η Επανάστασις της 21ης Απριλίου σώζει την Ελλάδα από την καταστροφήν και την εξουθένωσιν, εις την οποίαν αφεύκτως ωδηγείτο. Επί της Εθνικής Κυβερνήσεως αποκτά επί τέλους και η Εκκλησία της Ελλάδος Ηγεσίαν. Ω χαράς ευαγγέλια!.
Λίγα λόγια για την “αναγκαιότητα” της θρησκείας
Έχοντας δει εν συντομία τον οπισθοδρομικό ρόλο των θρησκειών ιστορικά και αφού έγινε αναφορά στο ρόλο των θρησκευτικών θεσμών και κυρίως των χριστιανικών εκκλησιών στη δημιουργία του κυρίαρχου φαντασιακού, βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα ερώτημα που τίθεται από πολλούς υπέρμαχους της θρησκευτικότητας, οι οποίοι προσπαθούν να δικαιολογήσουν το φαινόμενο της θρησκείας καταφεύγοντας στο επιχείρημα ότι οι μεταφυσικές ανησυχίες είναι συνυφασμένες με την ανθρώπινη φύση και, συνεπώς, πως οι θρησκείες εξυπηρετούν μία βαθύτερη ανθρώπινη ανάγκη για την σύλληψη και κατανόηση μιας μη εγκόσμιας πραγματικότητας την οποία το ανθρώπινο είδος ναι μεν αγνοεί αλλά της οποίας την ύπαρξη “διαισθάνεται” κατά κάποιο τρόπο.
Τί είναι λοιπόν αυτό που κάνει την πλειοψηφία των ανθρώπων να παραβλέπουν την προφανή σχέση των θρησκευτικών θεσμών με άλλους ετερόνομους θεσμούς; Γιατί ο καταφανώς αρνητικός ρόλος των εκκλησιών δεν στάθηκε ικανός ώστε οι θρησκευόμενοι ν’ αναρωτηθούν (μέσα από την εξέταση του ρόλου της εκκλησιαστικής εξουσίας και των κληρικών) για τη φύση της ίδιας της θρησκείας, της ίδιας της θρησκευτικότητας; Ποιά ανθρώπινη ανάγκη εξυπηρετεί τελικά η θρησκεία; Γιατί εμφανίστηκαν θρησκείες παντού και πάντα, διαδραματίζοντας μάλιστα σημαντικότατο ρόλο στην κοινωνική ζωή;
Από ψυχαναλυτική άποψη δεν υπάρχει πλευρά της κοινωνικής ζωής που να παρουσιάζει μεγαλύτερο ψυχολογικό ενδιαφέρον από τη θρησκεία. Η σύνδεσή της με τα ασυνείδητα κίνητρα και τις συγκρούσεις που πηγάζουν από την ενστικτική ζωή της παιδικής ηλικίας είναι προφανής. Η θρησκεία δημιουργεί από όλο τον κόσμο μια οικογένεια όπου ο πιστός είναι το παιδί και οι θεοί και οι παπάδες είναι οι γονείς του – μια μικρογραφία της οικογένειας του μικρού παιδιού για ενήλικες. Όπως οι γονείς είναι αυτοί που θα πουν στο παιδί πώς πρέπει να φέρεται, τί πρέπει να επιθυμεί και τί πρέπει να αποφεύγει, νοηματοδοτώντας τον κόσμο του, έτσι ακριβώς και η θρησκεία εκμεταλλεύεται το γεγονός πως ο ενήλικος προσπαθεί να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή του, τον δικό του κόσμο, παίζοντας ένα τριπλό ρόλο όπως είπε και ο Freud: Προσφέρει μια κοσμολογία, έναν κώδικα συμπεριφοράς και ένα σύστημα αμοιβών και τιμωριών (δηλαδή τις ίδιες λειτουργίες που εκπληρώνουν οι γονείς στην παιδική ηλικία).
Τέλος, αν και αναμφίβολα η ιστορία κάθε κοινωνικής ομάδας καθορίζει πολλά από τα χαρακτηριστικά των θρησκευτικών της αντιλήψεων και πρακτικών, ωστόσο η θρησκεία κάθε ομάδας έχει να κάνει με τις ασυνείδητες συγκρούσεις που προέρχονται από τις ενστικτικές επιθυμίες και τους φόβους της πρώιμης παιδικής ηλικίας (παρατήρηση που είναι κοινή για ομάδες με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά ή ιστορία π.χ. για λαούς πολεμοχαρείς ή φιλειρηνικούς, για φυλές νομάδων ή για φυλές μόνιμα εγκατεστημένες σε ένα γεωγραφικό χώρο, για κοινωνίες τροφοσυλλεκτών ή καλλιεργητών κλπ).
Η απόλυτη απελευθέρωση της σκέψης και η αποδέσμευσή της από τα όρια των επιθυμιών των υπόλοιπων ή του “συνόλου”, από πολιτικές συνταγές και έτοιμους κώδικες απαγορεύσεων, είναι το μέσο προκειμένου κάθε άτομο να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς επιθυμεί. Η αποχαλίνωση της σκέψης είναι προϋπόθεση ώστε ο καθένας να αποκτήσει τη δυνατότητα να εφαρμόσει στη ζωή του όσα πραγματικά πιστεύει πως θα τον κάνουν καλύτερο. Η αυτοβελτίωση του ατόμου προηγείται της βελτίωσης του συνόλου, είναι προαπαιτούμενό της αλλά και λογικά (ως ένα βαθμό) προηγείται. Αυτή είναι η ουσία του ανθρωπισμού: μέσω της αυτοβελτίωσης του ατόμου βελτιώνεται το σύνολο και το σύνολο, με τη σειρά του, δημιουργεί το πλαίσιο προκειμένου να μπορεί να αναδειχθεί το άτομο ως ελεύθερη και απαρτιωμένη προσωπικότητα.
Σημειώσεις
[1] Συλλογικό συμφέρον σημαίνει ότι θα πρέπει να περιοριστεί κάθε είδους προσωπικό όφελος για χάρη του κοινού. Αυτό εκ πρώτης όψεως ακούγεται θετικό και αντι-ατομικιστικό. Ποιός είναι όμως αυτός που θα ορίσει τί είναι καλό για τις μάζες και τί όχι; Και τί συμβαίνει όταν το συλλογικό συμφέρον καταπιέζει τα δικαιώματα μιας μειοψηφίας; Αυτού του είδους τα ερωτήματα είχαν απασχολήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα τον Alexis De Tocqueville, που θεωρούσε μεγάλο κίνδυνο την δικτατορία της πλειοψηφίας. Ο λόγος που υποστήριξε ανοιχτά την (τότε) Αμερικανική Δημοκρατία, οφείλεται στο ότι, στο Βόρειό της τμήμα, ο πλουραλισμός που επικρατούσε, σε συνδυασμό με την ευρύτητα του χώρου και την ανοιχτότητας των θεσμών δημιουργούσε καταστάσεις δημοκρατίας. Αντιθέτως, στην Ευρώπη, ο Χριστιανικός ολοκληρωτισμός δεν είχε ακόμη χάσει πλήρως την ισχύ του. Δεν υπήρχε θρησκευτικός πλουραλισμός, δεν υπήρχε ανεκτικότητα, παρά μια κληρονομιά εχθροπραξιών μεταξύ των αντίπαλων Χριστιανικών αιρέσεων και δογμάτων (πάντα με βάση τα δεδομένα της εποχής).
Σήμερα, δεν μπορούμε να μιλάμε για συλλογικό συμφέρον. Παράλληλα, όμως, θα πρέπει να απορρίψουμε και το δόγμα του Νεοφιλελευθερισμού που εκθειάστηκε τόσο πολύ από την περιβόητη ατάκα της Μ.Θάτσερ «δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα» (ατομικισμός). Θα πρέπει να μιλήσουμε για τη δημόσια σφαίρα, αυτή που αφορά στα πολιτικά, όπου οι πολίτες αποφασίζουν από κοινού, δίχως βουλευτές και αντιπροσώπους. Η δημόσια σφαίρα είναι η αυτόνομη δράση των πολιτών, όπου ο καθένας, όντας διαφορετικός και ξεχωριστός από τους υπόλοιπους, συμμετέχει στη συνδιαμόρφωση, λήψη και εκτέλεση των αποφάσεων, ισόνομα και ισόβαθμα. Τί σημαίνει πρακτικά αυτό; Πως θα πρέπει να τελειώνουμε με κάθε είδους ολοκληρωτισμό. Μια από τις χυδαιότερες μορφές ολοκληρωτικού κινήματος που συναντά κανείς στην Ελλάδα (πέρα από την γραφειοκρατική αριστερά), είναι ο εθνικιστικός και Χριστιανικό-σεξιστικός όχλος (βλ. πάνω πλατεία Συντάγματος, κόμματα και οργανώσεις όπως η Χρυσή Αυγή και το ΛΑ.Ο.Σ. αλλά και οι δεκάδες χιλιάδες πιστοί υπέρ της απελευθέρωσης του Εφραίμ).
[2] (Καινή Διαθήκη:΅ «προς Εφεσίους», ε΄ 33)
[3] Με σκοπό την αποφυγή των οποιωνδήποτε (αναπόφευκτων) παρεξηγήσεων: το γεγονός πως η Ελλάδα δεν θυμίζει καν χώρα Ευρωπαϊκή (και αυτό το επιβεβαιώνει ο Χριστιανικός όχλος, η τεράστια λαχτάρα για οπισθοδρομισμό, καθώς και η ξενοφοβική μισαλλόδοξη κλειστότητα του μέσου Έλληνα) δεν σημαίνει, σε καμία περίπτωση, ότι θεωρούμε το τσίρκο του Δυτικού (Νεο)φιλελευθερισμού ως αντίδοτο στον Ελληνικό μεσανατολισμό. Αν και κάτι τέτοιο είναι εκτός του θέματος που πραγματεύεται το συγκεκριμένο άρθρο, εν συντομία θα λέγαμε ότι για εμάς, το πρόταγμα της συλλογικής και ατομικής αυτονομίας και χειραφέτησης θέτει ως κέντρο της ελευθερίας την πολιτική δράση, την άμεση συμμετοχή, δηλαδή, όλων των πολιτών σε υποθέσεις που ρυθμίζουν τη ζωή τους και ταυτόχρονα, αυτο-δημιουργούν, νέους ορίζοντες προσέγγισης μέσα στην ίδια τους την κοινωνία. Για το επαναστατικό αυτό πρόταγμα, δεν υπάρχουν θέσφατα ή αναμφισβήτητες αλήθειες. Όπως έλεγε και ο Ραούλ Βάνεγκεμ «τίποτα δεν είναι ιερό, όλα μπορούν να λεχθούν». Εμείς προσθέτουμε σ’ αυτό πως όχι μόνο όλα μπορούν να λεχθούν, αλλά ταυτόχρονα, όλα οφείλουν να διαυγαστούν, να αναλυθούν, και αν χρειαστεί, να αμφισβητηθούν και ν’ αναιρεθούν. Αντίθετα με το Χριστιανικό δόγμα του “πίστευε και μην ερεύνα”, εμείς λέμε: ερεύνα, δράσε και συνδιαμόρφωσε.
[4]. Christian Power in the Age of Revolution
Άλλες πηγές
Arendt, Hannah. The Origins of Totalitarianism. (Third Edition, London, 1996).
De Tocqueville Alexis, Democracy in America, Signet Classics, 2010
Gell William, “Narative of a Journey in the Morea”, London 1823.
Rousseau Jan Jacques, The Social Contract and Discourses, Aldine Press, London, 1968
Ελεύθερη Έρευνα: Αν είστε γυναίκα και θέλετε να είστε «καλή Χριστιανή»
Εικόνα εξωφύλλου από donpsychote
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αναγνώστες