το χωριο μας

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

φοβος 8

τι φοβάσαι;






το άγνωστο, τη βία, την ανασφάλεια, τον διπλανό σου, μη σε κλέψουν, μη σε βιάσουν, μήπως εισβάλλουν στον ιδιωτικό σου χώρο, μήπως παραβιάσουν την ιδιωτικότητα και το εγώ σου, τον άλλο, τους κακούς, την αναταραχή, την απώλεια των υλικών αγαθών,
τον αυθορμητισμό, τις επιθυμίες, τα όνειρα που γίνονται αλήθεια, τα όνειρα που μένουν όνειρα, τους εφιάλτες που σε ξυπνούν τη νύχτα, το μέλλον το ζοφερό, πώς θα ζήσουν τα παιδιά σου, το φάκελο στο γραμματοκιβώτιο που κουβαλά ένα εθνόσημο βαρύ με ιστορία και εισφορές,
τα παιδιά που πετούν πέτρες, την αστυνομία, το μουσικό χαλί στα ρεπορτάζ των “ειδήσεων”, τις φωνές τους στα παράθυρα, τις φωνές των από πάνω και τα βήματά τους, το κουδούνι που χτυπά, το τηλέφωνο μες τα μεσάνυχτα, τη σειρήνα του ασθενοφόρου,
τις ανακοινώσεις, τα διαγγέλματα, τα διατάγματα, τα εμβατήρια, τα όπλα, τους σιδηρολοστούς, τις δημόσιες προσευχές, τα δημόσια κατηγορώ, τα χαρτόκουτα που στεγάζουν άστεγους, τα γκράφιτι που βγάζουν κοροϊδευτικά τη γλώσσα στις αξίες και τα ιδανικά,
το διαγώνισμα, την αποβολή, το σκονάκι κάτω από το θρανίο, τους βαθμούς του τριμήνου, τον προϊστάμενο, το διευθυντή σου, το γλυφτράκι που τά’χει καλά με το διευθυντή σου, το λογαριασμό του σούπερ μάρκετ, τι θα πεις στη μαμά σου, πώς να εξηγήσεις αυτό που νιώθεις;
το στομάχι σου που αδειάζει και δένεται κόμπος,
τα ακροδάχτυλα που τρέμουν
και τις κόρες των ματιών που γίνονται σχισμές.
πόσο φοβάσαι αυτό που δεν σε απειλεί και πόσο εμπιστεύεσαι αυτό που -πραγματικά- σε απειλεί;
πόσο καλά γνωρίζεις αυτό που φοβάσαι;

καιρός είναι να τους γυρίσουμε όλους τους φόβους μας πίσω

ας το πιστέψουμε: μπορούμε να τους φοβίσουμε και εμείς !
οο
Μεγαλώνουμε με τους φόβους μας. 
Μαζί με τα χρόνια μας μάλλον αυξάνονται κι αυτοί-αυξάνονται και μεγεθύνονται. Μερικοί από αυτούς μας φαίνονται τόσο μόνιμοι που μας κάνουν να πιστεύουμε πως γεννηθήκαμε μαζί τους. 
Πλάνη είναι, μια από τις πολλές πλάνες που πλάθουν η εξοικείωση και η συνήθεια.http://kalodia.blogspot.gr/2011/02/blog-post_07.html

Πρωτογενής είναι μόνο ο τρόμος που έχει και περιορισμένη διάρκεια, συνήθως μικρή. Οι φόβοι διδάσκονται  και έχουν διάρκεια, πολλές φορές συνοδεύουν ολόκληρη ζωή. Διδάσκονται με την πρώτη κουταλιά κυριολεκτικά, τότε που αν δεν κατέβει, θα έρθει ο δράκος, ο μπαμπούλας, ο αστυνόμος, κάποιος "κακός" θα βρεθεί πρόχειρος για να έρθει. Κι αν ακόμα η οικογένεια αρνηθεί να παίξει παιγνίδια φόβου, ακολουθεί μια ολόκληρη κοινωνία για να μας μάθει το φόβο. Οι φόβοι στην αρχή είναι απλοί. Μια σκιά δένδρου στο παιδικό δωμάτιο που κάποιος της έδωσε άλλο ρόλο, τα μαθηματικά της επόμενης, η αυστηρή δασκάλα της Μουσικής, τέτοια πράγματα. Τώρα πια όλα τούτα είναι χαμένα μέσα σε ευτράπελες διηγήσεις για τα παιδικά μας χρόνια-οι φόβοι μας είναι πολύ πιο σύνθετοι και η ζωή μας το ίδιο.

Αν βγούμε από τον προσωπικό μας μικρόκοσμο θα δούμε πως δεν είμαστε η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Οι φόβοι φωλιάζουν παντού και στήριζαν εξουσίες από την εποχή των δούλων. Στις μέρες που ζούμε η ενεργοποίηση των φοβικών μας ανακλαστικών είναι προτεραιότητα για την κυβέρνηση του ΔΝΤ. Μόλις πριν λίγες μέρες αφού μας είπαν τζαμπατζήδες (ποιοι, ποιούς ;) απείλησαν με αυστηρότερες κυρώσεις όσους δεν πληρώνουν τα χαράτσια τους. Κάθε σκέψη ή κίνηση ανυπακοής το πρώτο ανάχωμα που πρέπει να συναντήσει είναι ο φόβος. Ο φόβος της τιμωρίας, της απόλυσης, μιας ζωής χειρότερης (πόσο άραγε ;) συντηρούν και τρέφουν τους δυνάστες μας. 
Ως πότε άραγε;

Για να το μάθουμε πρέπει πρώτα να διαλύσουμε όλους τους φόβους που μας φόρτωσαν-να τους γυρίσουμε πίσω. Όσοι το έκαναν και το κάνουν δεν έχουν κάτι το ξεχωριστό, καθημερινοί θνητοί σαν και εμάς είναι. Όταν συνειδητοποιήσουμε πως όλοι οι φόβοι είναι σαν την σκιά στο παιδικό δωμάτιο που την έκανε το δένδρο, ο δρόμος μας θα είναι πλέον ανοιχτός. Τότε οι φόβοι μας θα γίνουν φόβοι τους, και ανάμεσα στις άλλες ομορφιές που θα ζήσουμε θα απολαύσουμε και την έξοχη εικόνα του φοβισμένου πραιτοριανού. 

Προς το παρόν τη βλέπουμε μόνο σε ντοκιμαντέρ.
Γιατί να μην την απολαύσουμε και δια ζώσης ;
"..Συμβαίνει πως κουράζομαι να ‘μαι άνθρωπος. Όμως θα ήταν νόστιμο να τρομάξω ένα συμβολαιογράφο μ’ έναν κομμένο κρίνο ή θάνατο να δώσω σ’ ένα μοναχό μ’ ένα χτύπημα του αυτιού. Θα ‘ταν ωραίο να πηγαίνω στους δρόμους μ’ ένα μαχαίρι πράσινο και βγάζοντας κραυγές ως να πεθάνω από το κρύο. Δεν θέλω άλλο να ‘μαι ρίζα μες στις καταχνιές, αβέβαιος, απλωμένος, τρέμοντας από όνειρο, προς τα κάτω, στα μουσκεμένα έντερα της γης, απορροφημένος, σκεπτικός, τρώγοντας κάθε μέρα. Δεν θέλω για μένα τόσες δυστυχίες. Δεν θέλω να συνεχίσω από ρίζα κι από τάφο, από υπόγειο μόνος, από κελάρι με νεκρούς, κοκαλωμένος, να πεθαίνω από πόνο."

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

ΦΟΒΟΣ 7


ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΕ ΦΟΒΙΖΕΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ

To πιο παλιό και απαραίτητο εργαλείο στα χέρια κάθε εξουσίας. Το Α και το Ω της χειραγώγησης. Όπως περιγράφει και στο βιβλίο της “Το δόγμα του σοκ” η Naomi Klein, πάντα υπάρχουν ενορχηστρωμένες επιθέσεις εναντίον της δημόσιας σφαίρας ύστερα από καταστρεπτικά συμβάντα (τεχνητά ή μη) τα οποία αντιμετωπίζονται ως “επιχειρηματικές ευκαιρίες”. Αυτός είναι ο καπιταλισμός της καταστροφής. Ο φόβος προωθείται μεθοδευμένα από τα ΜΜΕ. Οι ξένοι, η ανεργία, κάθε είδους σύμπλεγμα και ανασφάλεια μεταδίδονται για να μείνουν οι πολίτες σε καταστολή. Το φοβισμένο ον δέχεται ευκολότερα οποιοδήποτε μέτρο “ασφάλειας”. Ο Μακιαβέλι στον “Ηγεμόνα” υποστήριζε πως τα πλήγματα έπρεπε να επιφέρονται όλα μαζί.
Έτσι εν μέσω κρίσης (άλλη μια λέξη συνώνυμη του φόβου), γίνεται εμπόριο καταστολής-χθες κάμερες, σήμερα φράκτες-και προσπάθεια ελέγχου προσωπικών δεδομένων (λέγε με κάρτα του πολίτη), ενώ τα δικαιώματα των ανθρώπων προσβάλονται σα να είναι κοινοί εγκληματίες μάλιστα με την συγκατάθεσή τους. Η 11η Σεπτεμβρίου άλλαξε τον κόσμο με τρόπο που δεν περιμέναμε. Δημιούργησε μια βιομηχανία φόβου, όπου ο πόλεμος και η οικονομία είναι οι δύο βραχίονες ελέγχου. Η τρομοκρατία από την άλλη αποτέλεσε το καλύτερο παραπέτασμα για τα σκοτεινά σχέδια των ελίτ. Πριν από καμιά δεκαετία τα όσα συμβαίνουν θα είχαν βγάλει μιλούνια στους δρόμους. Σήμερα, απλά παρακολουθούν από την tv.
Ο φόβος ήταν το πιο επιδραστικό κατασταλτικό για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Η αστυνομία επίσης βοήθησε στο να αισθάνεται ο πολίτης ένοχος ακόμη και όταν δεν έχει κάνει κάτι. Αναίτιες συλλήψεις, τραμπουκισμοί και χημικά αποτρέπουν τους πολλούς να βγουν στον δρόμο, ενώ ακόμη και η περιβολή σου μπορεί να θεωρηθεί ύποπτη. Οι μετανάστες από την άλλη είτε θα είναι εγκληματίες είτε εχθροί που σπιλώνουν την ομοιομορφία του έθνους. Αν τους υποστηρίξεις σε λένε “αντεθνικό” ή “κνίτη”. Φοβάσαι να υποστηρίξεις επομένως τους άλλους. Η “δημοκρατία” επιβάλεται με το ζόρι. Λέξεις και αποδιοπομπαίοι τράγοι είναι υλικά του φόβου. Όπως επίσης η άγνοια. Οι κυβερνήσεις θέλουν να μας σοκάρουν μέσω διαφόρων τεχνικών ώστε να είμαστε πιο δεκτικοί στις αποφάσεις τους, ενώ εκείνοι κάνουν ταξίδια στην Ελβετία και συμμετέχουν σε κοσμικά πάρτι.
Όταν ο φόβος δεν πιάνει αρχικά, τότε το σύστημα σε εμβολιάζει με ενοχή. Το ΔΝΤ μας έκανε να πιστέψουμε πως έχουμε άρρωστο ψυχισμό κι ότι χρήζουμε θεραπείας. Μας έκαναν κυβέρνηση-τρόικα να πιστέψουμε πως είμαστε συνένοχοι. Αυτή η τακτική είναι πάγια αρχή των εξουσιών. Πρέπει να πείσουν την κοινωνία πως πάσχει από μια παθογένεια (την οποία ορίζουν οι ίδιοι) κι ότι πρέπει να έχουμε ανάγκη τους “ειδικούς”. Θέλουν να πείσουν πως είμαστε ανίκανοι, πως ευθυνόμαστε εμείς για την κατάσταση που έχουμε περιέλθει και να απενοχοποιηθεί η ελεύθερη αγορά. Οι υποστηρικτές του καπιταλισμού θέλουν σταδιακά μέσω του φόβου, να ιδιωτικοποιήσουν όλα όσα σήμερα θεωρούμε πως πρέπει να είναι δημόσια και το κράτος να περιοριστεί μόνο στα σώματα ασφάλειας. Το σύστημα έχει χρεοκοπήσει παντού και κυρίως ιδεολογικά.
Τι μπορούμε να κάνουμε; Μάλλον να μην σκεφτόμαστε τον φόβο. Ν’ αλλάξουμε συμπεριφορά, τολμώντας όσα ως τώρα δεν κάναμε. Σ’ αυτή την αναζήτηση του εσώτερου εαυτού αλλά και της συλλογικής συνείδησης, δεν χωρούν καθοδηγητές και βιβλιαράκια με οδηγίες χρήσεων. Κυρίως ας μην φοβόμαστε το μέλλον. Η συγκροτημένη κυριαρχία, το κράτος, συνεχώς εφευρίσκει τρόπους για να εξαπατά τους ανθρώπους, απαραίτητη προϋπόθεση για την διατήρησή της. Έτσι κατασκευάζει κάποια “δικαιώματα” και επιβάλλει μια ψευδο-πειθώ όσο αφορά την υπακοή στους νόμους και την αποδοχή των μηχανισμών του Κράτους.
Για να φτάσουμε σε μια κατάσταση κοινωνικής απελευθέρωσης είναι σημαντικό να αρνηθούμε κάθε ρόλο και να σπάσουμε κάθε διαχωρισμό ανάμεσα σε “ανώτερους” και “κατώτερους”. Η Εξουσία δεν είναι μόνο μια κατάσταση συμφερόντων, αλλά και κοινωνική. οποιαδήποτε επανάσταση με τις μέχρι τώρα γνωστές μορφές δεν προσφέρει τίποτα, γιατί απλά οι εξουσιαστές βρίσκουν με αφορμή την κάθε εξέγερση να αντικαταστήσουν τους κρίκους της αλυσίδας με άλλους και να τους βαφτίσουν διαφορετικά απ’ ότι πριν προκειμένου το πλήθος να συνεχίσει να παραμένει κοιμισμένο. Έτσι κάθε φορά τα δεσμά έχουν για όνομα “λαϊκή δημοκρατία”, “σοσιαλισμός”, “συμμετοχική δημοκρατία” κοκ. Πρέπει να δράσουμε χωρίς φόβο, να κινητοποιήσουμε τους διπλανούς μας και να περάσουμε στα διάφορα περιβάλλοντα την συγκρουσιακή νοοτροπία.
ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ

Η πολιτική του φόβου ή ο φόβος της πολιτικής

Ως γνωστόν ο άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει αγκαλιά ή εν πάση περιπτώσει αγκαζέ με το φόβο. Καταρχήν και κυρίως με το φόβο του θανάτου, τον οποίο, όπως συνομολογεί και ο Ανδρέας Εμπειρίκος στο ωραίο του ποίημα Εις την Οδόν των Φιλελλήνων, είχαν μέχρι και οι κατά τα άλλα άφοβοι Αρχαίοι. Έκτοτε και σε κάθε ιστορική εποχή της ανθρωπότητας ο φόβος κυριάρχησε, με διάφορες φορεσιές. Δεν χρειάζονται και πολλά παραδείγματα ή παραπομπές στο Διαφωτισμό, τη Γαλλική Επανάσταση ή επιστημονικές επαναστάσεις: η ανθρωπότητα μέχρι λίγο πριν τις μέρες μας ζούσε βυθισμένη στο φόβο και την αβεβαιότητα. Τίποτα το περίεργο ή ανησυχητικό μέχρι εδώ. Το περίεργο έρχεται όταν διαπιστώνουμε την πρωτοκαθεδρία του φόβου ακόμη και στην εποχή μας, την υποτιθέμενα απαλλαγμένη από φόβους, μύθους και δοξασίες. Πώς επέστρεψε ο φόβος ακόμα και στην άφοβη, απαλλαγμένη από φαντάσματα του σκοτεινού παρελθόντος σύγχρονη ανθρωπότητα; Επέστρεψε μέσω ενός δούρειου ίππου που κανείς δεν πολυπερίμενε: της πολιτικής. Διότι μαζί με όλα τα προαναφερθέντα κατάλοιπα παλιότερων, μίζερων και φοβισμένων αιώνων, η μπάλα πήρε και τις ιδεολογίες. Αριστερά, Δεξιά, σοσιαλισμοί, κομμουνιστικοί παράδεισοι και άλλα τέτοια εξωτικά πτηνά πέταξαν μακριά τρομαγμένα από την βροντερή πτώση του Τείχους του Βερολίνου εκείνον τον κοσμογονικό Νοέμβριο του 1989, αναζητώντας πιο εύκρατα κλίματα. Και, έκτοτε, δεν ξαναφάνηκαν. Αφήνοντας την πολιτική χωρίς τη λαχταριστή ιδεολογική της γέμιση που μέχρι τότε της έδινε άλλο νόημα και πάθος. Και καθιστώντας την απλή διαχείριση των κοινών από επαγγελματίες, ειδήμονες και ειδικούς. Γι’ αυτό, πλέον, ‘ο μόνος τρόπος να εισαγάγουμε πάθος σε αυτό το πεδίο, να κινητοποιήσουμε δραστικά τους ανθρώπους, είναι μέσω του φόβου’, λέει ο Ζίζεκ.[i] Μιλάμε δηλαδή για μια πολιτική που ‘χρησιμοποιεί τον φόβο ως βασικότερο έναυσμα κινητοποίησης: τον φόβο των μεταναστών, τον φόβο του εγκλήματος, το φόβο της ανόσιας σεξουαλικής διαστροφής, τον φόβο του ίδιου του υπερβολικού κράτους με τα υπέρμετρα φορολογικά βάρη που επιβάλλει, τον φόβο της περιβαλλοντικής καταστροφής, το φόβο της παρενόχλησης’. Με την πολιτική ορθότητα ως την ‘κατεξοχήν φιλελεύθερη μορφή της πολιτικής του φόβου’. Πώς άραγε συνταιριάζεται η πολιτική ορθότητα με την πολιτική του φόβου; Για τον Ζίζεκ, ‘η σημερινή φιλελεύθερη ανεκτικότητα προς τους άλλους, ο σεβασμός της ετερότητας και η απροκατάληπτη συνάντηση μαζί της, συνυπάρχει με τον ιδεοληπτικό φόβο μήπως μας παρενοχλήσουν’. Ζούμε δηλαδή μια κάπως μεταμοντέρνα εκδοχή του μακριά κι αγαπημένοι: ‘ο Άλλος είναι μια χαρά, αλλά μόνο εφόσον η παρουσία του δεν γίνεται φορτική, εφόσον δεν είναι πραγματικά άλλος’. Με άλλα λόγια, ‘η ανεκτικότητα συμπίπτει με το αντίθετό της’: ‘Το καθήκον μου να είμαι ανεκτικός προς τον Άλλο ουσιαστικά σημαίνει ότι δεν πρέπει να τον πλησιάσω πάρα πολύ, ότι δεν πρέπει να εισβάλω στο χώρο του… Εκείνο που όλο και πιο πολύ αναδύεται ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα στην κοινωνία του ύστερου καπιταλισμού είναι το δικαίωμα να μη μας παρενοχλούν, δηλαδή το δικαίωμα να παραμένουμε σε μια απόσταση ασφαλείας από τους άλλους’. Σε συνέχεια ή και συμπλήρωση όλων αυτών θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για την εμμονική ενασχόληση του σημερινού ανθρώπου με τα ‘προσωπικά του δεδομένα’, για τον όλο και βαθύτερο εγκλεισμό του στην ιδιωτική του σφαίρα, που γύρω της υψώνονται ανυπέρβλητα τείχη για να εγγυηθούν την προστασία του από όλα όσα φοβάται ή θα μπορούσαν να τον… παρενοχλήσουν. Ένας τέτοιος αυτοεξόριστος στον ιδιωτικό του κόσμο άνθρωπος δεν θα μπορούσε παρά να φοβάται, να απεχθάνεται τη δημόσια έκθεση και δραστηριοποίηση που απαιτεί η πολιτική, η οποία έχει και η ίδια μετατραπεί σε μια πολιτική του φόβου, σε μια πολιτική που έχει αναγάγει τον φόβο σε κεντρικό της κινητήριο άξονα και όχημα ανόδου σε εκλογικά ποσοστά (όπως αποδεικνύεται και από την περίπτωση του ΛΑΟΣ). Τι μπορεί, τι απομένει να γίνει εν μέσω αυτού του ασφυκτικού κλίματος εξατομίκευσης συνδυασμένης με εξάπλωση του φόβου ως μοναδικού συνδετικού κρίκου μεταξύ των αποπολιτικοποιημένων, ναυαγισμένων στα ερημονήσια της ιδιωτικής τους ζωής πολιτών του 21ου αιώνα; Απομένει να κοιτάξουμε τόσο τον φόβο της πολιτικής, της χειραφέτησης από την ιδιωτικοποίηση όσο και την ίδια την πολιτική του φόβου ή των φόβων κατάματα, προκειμένου να μπορέσουμε να δούμε τους ίδιους μας τους εαυτούς αλλιώς. Μπορούμε;

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

φοβος 6




Ο Φόβος είναι ο ιός της εποχής μας. Έχει κατακλύσει τις ψυχές, έχει κυριεύσει τα σώματα. Φόβος για το αύριο, για την ανεργία, για την εγκληματικότητα, για τις σχέσεις, για το διπλανό σου, για το μετανάστη, για τη μηδενική ανάπτυξη, για τις φρούδες ελπίδες, για την καθημερινότητα που συνεχώς δυσκολεύει. http://roadartist.blogspot.gr/2011/02/o.html 

Ζούμε σε περίεργες εποχές. Σε φάση απότομης αλλαγής. Κανείς δε ξέρει που ακριβώς οδηγούμαστε.. Σε τέτοιες συγκυρίες σαν ναυαγοί ψάχνουμε απεγνωσμένα για σανίδα σωτηρίας, και τότε ότι παρουσιαστεί, δίχως ψύχραιμη σκέψη, το βαπτίζουμε λυτρωτικό!

Ο Φόβος είναι το βασικότερο όπλο και κόλπο του συστήματος. Το σύστημα θέλει δούλους.  Χρειάζεται ρομπότ, άβουλες μηχανές.  Άτομα εγκλωβισμένα στο τρόμο.  Προσπαθεί να γεμίσει τις ψυχές με αναπάντητα ερωτηματικά, με ανασφάλεια, με δισταγμούς, να σε οδηγήσει στην απομόνωση, στην ηττοπάθεια και στη μοναξιά. Έχει σύμμαχους σε αυτό και το παλεύει συνεχώς.

Ήδη βλέπεις την αλλαγή παντού τριγύρω. Οι άνθρωποι αντί να ενωθούν, να συσπειρωθούν, να αντιμετωπίσουν μαζί τις αλλαγές, τις δυσκολίες, αντί να βρεθούν και να επικοινωνήσουν, να σκεφτούν λύσεις, να στραφούν προς στο συνάνθρωπο, να ανταλλάξουν χαμόγελα, να γίνουν ευρηματικοί, να ενωθούν με το διπλανό τους, να αισθανθούν πιο δυνατοί, να συμπαρασταθούν,  να βοηθηθούν, να επικοινωνήσουν, να ψάξουν συλλογικά για τη διέξοδο και να παλέψουν να την κατακτήσουν.. Επιλέγουν την απομόνωση, κάνουν στροφή προς τον εαυτό τους, την απραξία και την απελπισία. 

Όσο πιο φοβισμένος αισθάνεσαι, τόσο ευκολότερα σκύβεις το κεφάλι. Η μεγαλύτερη επανάσταση είναι η κριτική σκέψη και η αισιοδοξία. Το σύστημα δε θέλει δυναμικούς, αισιόδοξους ανθρώπους και θα σε πολεμήσει όσο μπορεί.  Πιστεύω στη στιγμή που το άτομο καταλαβαίνει τη δύναμη του, συνειδητοποιεί πως το σημαντικότερο αγαθό είναι η ελευθερία του, ψάχνει εσωτερικά τι είναι αυτό που του δίνει ευτυχία, στέκεται στο διπλανό του και διεκδικεί μαζί του, στρέφεται προς την πράξη, το συλλογισμό, την ομαδικότητα.

Όσο ο φόβος κυριεύει τον κόσμο, όσο τα προσωπεία κρύβουν τα συναισθήματα, όσο μαγκώνουν τα χείλη, όσο καταπιέζονται οι συνειδήσεις, τόσο θα θες να φωνάξεις, μα θα σωπαίνεις.  Τόσο θα γίνεσαι πιο αδύναμος και πιο ανίσχυρος.

Εσύ που κάποτε υπερασπιζόσουν τον αδύναμο, εσύ που έψαχνες και έτρεχες να βοηθήσεις, τώρα κλείνεσαι στον εαυτό σου, τώρα μισείς τον διπλανό σου, σου φταίει ο μετανάστης, σου φταίει ο άστεγος, ο άνεργος, τώρα βλέπεις τις αδυναμίες και αντί να συγκρουστείς, εθελοτυφλείς και τις προσπερνάς βαδίζοντας πιο βιαστικά.. Δε συγκρίνεις και δεν αναλογίζεσαι τις ευθύνες σου... αντίθετα κρύβεσαι…

Καιρός να βγεις στο δρόμο. Καιρός να ξαναβρεθείς με τους φίλους σου. Καιρός να σταθείς στο διπλανό σου. Όσο οι καιροί δυσκολεύουν, τόσο να είμαστε κοντά στον άλλο. 

Μόνος κανείς δεν κερδίζει ποτέ τίποτα.
Ενωμένοι μπορούμε να κάνουμε πιο πολλά.
Ξέφυγε από την απομόνωση, νίκησε το φόβο σου.
Μοιράσου.  Εκφράσου. Αγωνίσου.

Σε αυτές τις περίεργες μέρες. Στις τόσο δύσκολες συγκυρίες, με αυτές τις ριζικές ανατροπές, το όνειρο δεν πρέπει να σβήσει. Τώρα πρέπει να γίνουμε μαχόμενοι και συγκρουσιακοί άνθρωποι.  Να διεκδικήσουμε αυτό που μας στερήθηκε.
Η μόνη διαφυγή από το αδιέξοδο, είναι να αντιληφθούμε πως έχουμε δύναμη και να την αξιοποιήσουμε. 
  
Δε θ' αφήσω αυτές τις μέρες να με πάρουν από κάτω
τους φόβους που με τρέφουν θα τους κάνω κάτι άλλο
θα αλλάξω τη ζωή μου σε κάτι θετικό
και κάθε άσχημη ενέργεια θα τη στείλω στο καλό
θα δώσω σημασία σ' αυτά που εσύ πετάς
μιας και στο τίποτα μπορείς να βρεις αυτό που ζητάς

Στα σκουπίδια βρίσκουν τα σκυλιά φαγητό
Τις περιοχές αυτές τις προστατεύει ο θεός
όπως τους άνεργους, τους άστεγους, κι όσους ζουν στο μέλλον
Σε αυτούς που αγαπούν και πιστεύουν, φιλιά στέλνω
Τώρα που τα σύννεφα προς το βορρά φεύγουν
και χιλιάδες παιδιά σ' αυτόν τον κόσμο μεγαλώνουν
ρίχνοντας το βλέμμα τους σε πλαστικά καλώδια
σε κτίρια, σε φώτα ή σε γυμνασμένα πόδια

Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία

(Στέρεο Νόβα, Ηλίθια αστεία) http://www.youtube.com/watch?v=sUC_UlhCEQo

Ο παρεξηγημένος Φόβος

http://pantelismitsiou.blogspot.gr/2011/02/blog-post_9629.htmlΞορκίζουμε, διώκουμε, αναθεματίζουμε τον φόβο. Τον αναλύουμε, τον ανατέμνουμε, τον ενοχοποιούμε. Κανείς δεν αγάπησε ποτέ τον φόβο.

Ο Φόβος όμως είναι ο καταλύτης για τη δημιουργία των κοινωνιών και σχεδόν όλων των κοινωνικών δομών.

Ο Φόβος οδήγησε το ανθρώπινο είδος να ζει σε αγέλες, ομάδες, φυλές, κοινωνίες και οι κοινωνικές δομές οδήγησαν με τη σειρά τους στην έκρηξη της εξέλιξής μας ως είδος.


Ο Φόβος οδήγησε στην εφεύρεση των θρησκειών και των θεών που με τη σειρά τους οδήγησαν στην δημιουργία της ηθικής, των ιερών κανόνων, του Νόμου και του Κράτους.


Ο Φόβος κρύβεται σχεδόν πίσω από κάθε φιλοσοφική θεώρηση απ' άκρου εις άκρον της γης - εκτός ελαχίστων περιπτώσεων.


Ο Φόβος είναι αυτός που βρίσκεται στη βάση των πάντων. Αυτό που μισούμε δεν είναι ο φόβος αυτός καθ' εαυτός αλλά την πιθανότητα να αποκαλυφθεί η αδυναμία πίσω από αυτόν. Η αδυναμία μας κάνει ευάλωτους. Ο Φόβος μας προστατεύει.


Είναι πανάρχαιος ο Φόβος κι έρχεται από την ίδια πηγή που πηγάζουν όλα τα Αρχαία ένστικτα που έχουν να κάνουν με την επιβίωση, όχι μόνο την ατομική αλλά και του είδους.


Λατρέψτε τους Φόβους σας γιατί όσα βλέπετε γύρω σας κι όσα διαβάζετε είναι παιδιά δικά του. Όλα.

φόβος 5

η πλατεία Ταχρίρ ως αντίδοτο στον φόβοhttp://stahtikaiburberry.blogspot.gr/2011/02/blog-post_07.html


Οι Γαλάτες φοβόντουσαν μόνο μη πέσει ο ουρανός στα κεφάλια τους. Όλοι οι υπόλοιποι έχουμε πολύ περισσότερα πράγματα να φοβηθούμε. Τα χειραγωγούμενα από την εξουσία μέσα ενημέρωσης κατευθύνουν το φόβο ανάλογα με τα συμφέροντα των πατρόνων τους. Αν δε έχεις πεθάνει απ' τη γρίπη θα χάσεις σύντομα τη δουλειά σου, αν δε σε έχουν κατακτήσει οι Τούρκοι όπου να' ναι θα χρεοκοπήσεις, αν δε βούτηξες στη πολιτική αστάθεια σου μένει να σε φάνε ζωντανό οι λιμασμένοι Αφγανοί. Η τρομοκρατία της πολιτικής, οικονομικής, εργασιακής, εθνικής απώλειας λειτουργεί ως το οπλοστάσιο της εξουσίας να επελαύνει προς όφελος των συμφερόντων της. Η κοινωνία, οι άνθρωποι, οι εργαζόμενοι πρέπει να παραμένουν παράλυτοι απ' το φόβο, κάθε στιγμή, παραδομένοι στο δίλημμα ποιας απώλειας θα εκλιπαρούν να μην έχουν, πόσα να χάσουν για να μη χαθούν, πόσο "θα φτωχύνουν για να μη πτωχεύσουν". 

Η απάντηση στον φόβο είναι τριπλή:
1. Η συναίσθηση και αποδοχή της ύπαρξής του, όχι μόνο του δικού μας αλλά και εκείνον της ίδιας της εξουσίας. Ο δικός μας φόβος είναι φυσιολογικός. Μπορούμε να τον νιώσουμε, να τον αναλύσουμε, να τον κάνουμε δικό μας, να τον ανατομήσουμε και να τον υπερβούμε. Αλλά οφείλουμε με την ίδια πυγμή και να κατανοήσουμε: Οι εχθροί των εργαζομένων δεν είναι γαλάτες. Διαθέτουν ακόμα τη πανοπλία των σωμάτων καταστολής, τη ευχέρεια της νομοθέτησης και της νομική προστασίας, τη θρασύτητα του να επιβάλλεσαι με μια παράλογη νομοτέλεια. Αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι σε θέση να καλύψει τον δικό τους φόβο όταν αυτός εμφανίζεται. Το δικό τους φόβο τον κάνουν να φαίνεται αφύσικος αλλά είναι μόνο υπαρκτός. Και σε αντίθεση με των εργαζομένων, ο δικός τους είναι το ένα και μόνο ευάλωτο σημείο τους.
ο φόβος στα μάτια του, υπάρχει

ο φόβος στα μάτια τους, υπάρχει

2. Σύγκρουση, ως μέσο συμφιλίωσης με το δικό μας φόβο και ως τρόπος να ορθώσουμε τον δικό τους μπρος στα μάτια τους.


3. Αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη που ανεξάρτητα από το χρώμα, το φύλο, την ηλικία, τη φυλή αναπτύσσεται ανάμεσα στους εργαζόμενους με την άμεση και άνευ όρων αλληλοβοήθεια και συμπαράσταση. Η αλληλεγγύη που βγαίνει μέσα από τα καθημερινά πράγματα, που είναι μόνο μια ανθρώπινη ανάγκη, τόσο επιτακτική για τη κοινωνία όσο η στέγη και η τροφή για το σώμα, τόσο απαραίτητη για την έξοδο από τη σκλαβιά και τη μιζέρια. Αλληλεγγύη για τους εργαζόμενους να αποτινάξουν τη υποταγή στην αρπακτικότητα του κεφαλαίου, αλληλεγγύη για τον μετανάστη, τον ξένο, τον αποδέκτη του μίσους και της πολλαπλής εκμετάλλευσης, για τον πολίτη που στέκει υπόδουλος στο σύμπλεγμα της κρατικής τρομοκρατίας και του ελληνορθόδοξου σκότους και τη μεσαία-αστική τάξη που οδηγείται μετά βεβαιότητας στον φασισμό.

Η εξέγερση των Αιγυπτίων και η πολυήμερη κατάληψη της πλατείας Ταχίρ στο κέντρο του Καΐρου, με τη δυναμική, την επιμονή, την ευθεία σύγκρουση και την αλληλεγγύη που κοχλάζει στην έκτασή της, μοιάζει με αυτό που αντιλαμβάνομαι ως ρήξη με τον φόβο στην αληθινή ζωή. Είναι τόσο δύσκολο μα τόσο απίστευτα κατορθωτό. 


ΥΓ. Το "Στάχτη και Burberry" συμμετέχει στη δράση ενάντια στο φόβο με την επωνυμία «Φόβος : ο δούρειος ίππος της εξουσίας» στην οποία συμμετέχουν και δεκάδες άλλα ιστολόγια

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

Φόβος 4

Φόβος: το Κλουβί




«Μην τρως τα νύχια σου, γρουσουζιά. Μη στηρίζεις το κεφάλι στα χέρια σου, γρουσουζιά. Μη σταυρώνεις τα χέρια σου, γρουσουζιά.»

Κάπως έτσι περνά από την οικογένεια σε μας ο φόβος.

Ήμασταν παιδιά ακόμα και αυτές είναι φράσεις που πολλοί από εμάς ακούγαμε επί χρόνια ολόκληρα. Αρκετοί από μας ,μάλιστα, θα τις αναπαραγάγουμε και στα δικά μας παιδιά. Είναι μια σαχλή και νοσηρή μορφή Παράδοσης .
Όταν ρωτούσαμε «γιατί είναι γρουσουζιά;» ,η απάντηση που παίρναμε είναι «έτσι».
Μεγαλώνοντας, άλλαξαν πολλά: ο τρόπος που σκεφτόμαστε, ο τρόπος που φοβόμαστε, ο τρόπος που πράττουμε, αλλά ένα έμεινε ίδιο: αυτό το  «έτσι».
Αυτό το αδιόρατο, απροσδιόριστο «κακό» που παραμονεύει πίσω από κάθε τέτοια πράξη.

Κι αν αυτά τα παραδείγματα σας φαίνονται «αθώα» και «χαζά» , υπάρχουν άλλα που έχουν πολύ πιο σκοτεινό ,υποχθόνιο και σκόπιμο υπόβαθρο.

Από μικροί έχουμε γαλουχηθεί με το φόβο.
Όχι με εκείνον το φόβο που μπορεί να σου σώσει τη ζωή σε μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ή αυτόν που σε αποτρέπει από το να κρεμαστείς από το μπαλκόνι σου στον 5ο .

Πρόκειται για έναν άλλο φόβο, μέσα στον οποίο έχεις μουλιάσει και μαζί με σένα έχει σαπίσει κάθε αίσθησή σου για Ελευθερία και αυτονομία.
Πρόκειται για το φόβο που έχει έτσι περαστεί στον εγκέφαλό σου, ώστε να σε κρατάει περιορισμένο στα στενά, «ανθρώπινά» σου όρια.
Αυτόν που σου υποτάσσει να κοιτάς χαμηλά, να καταπατάς την ετυμολογία του όρου «Άνθρωπος» (άνω θρώσκω = κοιτάω ψηλά).

Από τη Θρησκεία μέχρι την Πολιτεία, σε έχουν μάθει να σκέφτεσαι ενοχικά για καθετί που μπορείς να κατακτήσεις. «Απαρνήσου τις απολαύσεις και τις ηδονές για να γίνεις Θεός μετά θάνατον» , «υπάκουσε στα όρια που σου θέτω για να ζήσεις Ζωή αξιοπρεπή και νόμιμη».
«Μην αναζητάς περισσότερα απ’ όσα σου έχουν δοθεί, μα να είσαι ευγνώμων και για αυτά τα λίγα που έχεις».

Μια Χρυσή Φυλακή που έχει περίτεχνα χτιστεί γύρω σου για να μην μπορείς να ατενίσεις με όρεξη την απεραντοσύνη της ύπαρξής σου. Όρια που μπαίνουν για να σε κρατήσουν μέσα σε ένα πεπερασμένο κόσμο που βολεύει αυτούς τους οποίους τον δημιούργησαν.

Μην μπερδεύεστε: δεν έχει να κάνει με το «μέτρον άριστον» των Αρχαίων. Όχι.
Δεν πρόκειται για Μέτρο. Πρόκειται για χαλινάρι.

Αντίθετα, σε ωθούν να απελευθερώσεις τις ικανότητές σου για να πλουτίσεις. «Απόκτησε!» σου λένε. «Φτιάξε αμύθητη περιουσία, να χαρείς τις απολαύσεις τις Ζωής», σε παροτρύνουν.
Μα κανείς δε μιλάει για την πνευματική σου ένδεια. Κανείς δε σου λέει να ανοίξεις το νου σου. Κανείς δε σε προτρέπει να πας πέρα από τα κατεστημένα.
Γιατί;

Μα γιατί έτσι σε θέλουν: να πιστεύεις ότι μπορείς να γίνεις Βασιλιάς ,αποκτώντας όλα τα αγαθά του Κόσμου, ενώ στην ουσία θα είσαι πιο κενός κι από τρύπα πολεμίστρας.

Και, μιλώντας για πολεμίστρα, σου έμαθαν ποτέ να πολεμάς για αυτά που θεωρείς αυτονόητα;
Σε έμαθαν ποτέ να πολεμάς για την ανάγκη σου να σκέφτεσαι; Για την ανάγκη σου να υπάρχεις;

Όχι. Σου έφτιαξαν  σύνορα, σε πέταξαν μέσα και σου είπαν «εσύ θα είσαι Έλληνας/Αλβανός/Αμερικάνος/Γερμανός και θα πρέπει αυτά τα σύνορα να υπερασπιστείς μέχρι που να πεθάνεις».
Σε βάφτισαν Χριστιανό/Μουσουλμάνο/Ινδουιστή/Βουδιστή και σου είπαν «αυτή είναι η Αλήθεια, ενώ όλα τα άλλα Ψέμα».

Σε έστρεψαν ενάντια στον Αδερφό σου. Ενάντια στη μόνη βιολογική σου συγγένεια σε τούτον τον Πλανήτη: τον Άνθρωπο.

Δεν είναι πλέον συνάνθρωπός σου ο Τούρκος, μα είναι απλά ένας ακόμα που θέλει να σου αφαιρέσει την Ελευθερία σου. Μια Ελευθερία που δεν είχες ποτέ σου ουσιαστικά. Και δεν πάλεψες ποτέ για αυτή σου την φαντασματική ελευθερία, παρά μόνο έχυσες γενιές και γενιές αίματος σε χώματα που εξ’ αρχής άνηκαν και σε σένα και στον αντίπαλό σου, γιατί ήταν απλά ανθρώπινα.

Κι ο φόβος φωλιάζει ακόμα μέσα σου…

Αν δεν είσαι καλός Χριστιανός/Μουσουλμάνος/Ινδουιστής/Βουδιστής δε θα ανταμοιφθείς και θα πας σε κάποια Κόλαση. Θα χάσεις το προνόμιο της αγαλλίασης στη Ζωή Μετά.
Σε απειλούν με κυρώσεις σε μια Ζωή που ούτε αυτοί- αλλά ούτε κι εσύ- γνωρίζουν αν υπάρχει. Παίζουν με τον Φόβο σου για το άγνωστο. Με αυτόν το φόβο που σου είχε καλλιεργηθεί από την παιδική σου ηλικία μέσω της οικογένειας και με τον οποίο ξεκίνησες την ανάγνωση αυτού του άρθρου.


Κι εσύ;

Εσύ τι κάνεις;

Συνεχίζεις να φοβάσαι το Άγνωστο;

Συνεχίζεις να αμφιβάλλεις για το ακατόρθωτο;

Ή απλά συνεχίζεις να μην σκέφτεσαι τις Ελευθερίες που πραγματικά σου αξίζουν;

Την Ελευθερία σου στην Έκφραση, την Ελευθερία σου στη Γνώση, την Ελευθερία σου στα Πιστεύω, την Ελευθερία σου στην Αγάπη, την Ελευθερία σου στο Σεβασμό, την Ελευθερία σου στην Ελευθερία.


Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ ακόμα πιστεύω πως κάτι είναι πολύ λάθος σε αυτόν τον κόσμο. Αλλά είμαι διατεθειμένος να αντιμετωπίσω αυτόν το φόβο μου.
Εσύ;

φοβος 3

Μπας και φοβάσαι;

Φοβάσαι; Και τι φοβάσαι; Και, ακόμα περισσότερο, ΓΙΑΤΙ φοβάσαι;
Έχεις πραγματικό λόγο;
http://antidrasiandsex.blogspot.gr/2011/02/blog-post.html
Φοβάσαι για σένα, για τα παιδιά σου, για τους δικούς σου, για τους φίλους σου;
Αν έχεις όλους αυτούς, μήπως, λέω μήπως ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΛΟΓΟ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ;

Δες. Τους έχεις; Φοβάσαι μήπως χάσεις κάτι;
Τι;
Το αυτοκίνητο σου; Την τηλεόραση σου; Πόσο απαραίτητα σου είναι;
Το σπίτι σου είπες; Ναι, έχεις ένα δίκιο.
Αυτό, είναι απαραίτητο.
Αλλά, αν έχεις φίλους, δικούς σου ανθρώπους, πραγματικά δικούς σου και πραγματικά ανθρώπους, δεν θα βρεις και για αυτό λύση;

Αν δεν έχεις, μήπως φταίει ότι φοβάσαι; Και ότι και αυτοί φοβούνται;
Φοβάσαι να εμπιστευτείς, να ζητήσεις, να προσφέρεις;
ΓΙΑΤΙ;

Μήπως, λέω μήπως, φοβάσαι γιατί ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ;

Για κάτσε σκέψου...
Κλείσε λίγο την τηλεόραση, το ράδιο, την εφημερίδα.
Καθάρισε το μυαλό σου.
Κοίτα απλά γύρω σου.

Φοβάσαι ακόμα;
Πιάσε το χέρι του διπλανού σου.
Μαζί, πιάστε τα χέρια δύο ακόμα διπλανών.
Συνεχίστε.

Είδες πόσοι είμαστε;
Τώρα;
Φοβάσαι το ίδιο;

Νομίζω σε είδα να χαμογελάς...
.

Τα επιμύθια του φόβου http://vivliothekarios.blogspot.gr/2011/02/blog-post_07.html

Όταν ο φόβος μας πιάνει στον ύπνο, τα όνειρά μας γίνονται εφιάλτες.
*****
Ο φόβος καμιά φορά στην απελπισία του απάνω δολοφονεί.
*****
Ποιος δεν φοβάται; Μόνο όποιος δεν έχει τίποτα πια να χάσει.
*****
Ο φόβος ως πολιτικό μήνυμα διανέμεται από αυτούς που έχουν τον τρόπο να τον απευθύνουν σε όσο πιο πολλούς αποδέκτες γίνεται.
*****
Οι πομποί του φόβου, φοβούνται.
*****
Ο φόβος εκδικείται όσους τον αψηφούν.
*****
Ο φόβος είναι σπόρος που φυτεύεται μέσα μας από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Η καλλιέργειά του είναι επίπονη. Όταν ο καρπός του ωριμάσει είναι πια αργά για θερισμό.
*****
Ο φόβος είναι εργαλείο πολιτικής εξουσίας.
*****
Ο φόβος είναι εργαλείο που απαιτεί επιδεξιότητα στη χρήση του, ειδάλλως μπορεί να προκαλέσει κάποιο ατύχημα.
*****
Ο φόβος δεν επιλέγει τα υποκείμενα, αλλά τα αντικείμενά του.
*****
Ο φόβος είναι το κατηχητικό της υποδούλωσης.
*****
Ο φόβος συσπειρώνει, και αφού ενώσει τα θύματά του, πιο εύκολα πια τα οδηγεί στο γκρεμό.
*****
Ο φόβος συσπειρώνει, δεν ενώνει.
*****
Ο φόβος είναι πολιτικώς μεταδιδόμενο νόσημα.
*****

Ο φόβος είναι μια τρομακτική ιστορία, τα επιμύθια της οποίας δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ.
*******************************
Ο «Βιβλιοθηκάριος» συμμετέχει στη δράση ενάντια στο φόβο με την επωνυμία «Φόβος : ο δούρειος ίππος της εξουσίας» στην οποία συμμετέχουν και δεκάδες άλλα ιστολόγια.
Ο «Βιβλιοθηκάριος» θεωρεί ότι η άσκηση πολιτικής φόβου σήμερα στη χώρα μας από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και την πολιτική εξουσία απαιτεί την αντίδραση των πολιτών.

Φόβος 2

Φοβάσαι; Και εγώ!

http://agauch-katerina.blogspot.gr/2011/02/blog-post_07.htmlΟ Φόβος, ένας μηχανισμός. O Φόβος, μια ασπίδα προστασίας. Ο Φόβος, ένα Δώρο της μάνας Φύσης για Ζωή. O Φόβος, μια προειδοποίηση για τον κίνδυνο, που στηνει καρτερι στη Ζωή. Ο Φόβος συνδεδεμένος άρρηκτα με το ένστικτο της επιβίωσης. Ο Φόβος σύμμαχος.
Ο Φόβος Τύραννος.
Στη διαχείριση του Φόβου επενδύουν όλες οι Εξουσίες.
Σε αυτόν τον Τύραννο που μπορεί να εισχωρήσει, εκεί, που κανένας άλλος ...«ανθρωποφύλακας» δεν έχει την δυνατότητα να παραβιάσει .
Στο μοναδικό Άσυλο. Στο μοναδικό Άβατο. Στο νου.

Η ...φαρμακευτική αγωγή που χρησιμοποιούν οι κάθε λογιώ Εξουσίες, ένα εξαιρετικά εθιστικό και παράλληλα εξαιρετικά παραλυτικό, ναρκωτικό. Το ... «φάρμακο» που συνήθως έχει σαν δραστική ουσία τον Φόβο και σαν έκδοχο την Ενοχή.

Οι Θρησκείες που διαχειρίζονται τον υπαρξιακό Φόβο των ανθρώπων. Τα Ιερατεία που ξορκίζουν .... ενοχές, από το προπατορικό αμάρτημα μέχρι την ψηλάφηση του τύπου των ήλων και με αντάλλαγμα την υπακοή, τάζουν παράδεισους... στην άλλη ζωή.

Οι Άρχοντες που νομοθετούν το κόψιμο του ποδαριού του υποτακτικού, ενοχοποιώντας τον γιατί έχει ...δύο πόδια.
Οι Άρχοντες που εκτελούν με ...δημοκρατικές διαδικασίες σκληρής ολιγαρχίας και ...αφώτιστης, τυραννικής Δεσποτείας, το ολοκαύτωμα, διαχειρίζονται τον Φόβο του, για το μέλλον της ζωής του, των παιδιών του, του τόπου του. Κι αν οικειοθελώς και αγόγγυστα ο υποτακτικός δεν δώσει το ένα, θα χάσει και τα δυό. Την υπακοή του, θα την ανταλλάξει με ...μέλλον, στην άλλη ζωή.

Ο Αρχιερέας να χαϊδεύει το σγουρόμαλλο κεφάλι της Ιφιγένειας και να της ψιθυρίζει στο αυτί μέσα από τα ηχεία των τηλεοπτικών καναλιών, ότι θα σφαγιαστεί για να φυσήξει ούριος άνεμος. Κι αν η Ιφιγένεια δεν προλαβαίνει να μετρήσει τις αμαρτίες της η ίδια, οφείλει να υποστεί την θυσία, ξεπλένοντας τις ανομίες της οικογένειας των ...Ατρειδών.

Οι Προύχοντες που διαχειρίζονται τον Φόβο για τη δουλειά, για το ψωμί, για την αξιοπρέπεια της επιβίωσης. Για την υπακοή σου, θα σου τάξουν την ζωή του βαστάζου, του κουλή. Αν πάλι δεν υπακούσεις, αν δεν φοβηθείς, θα λεν για σένα «Mην του μιλάτε είναι άνεργος, τα χέρια στις τσέπες του, σαν δυο χειροβομβίδες.»



Οι Βιαστές που κακοποιούν, που βασανίζουν, που τρομοκρατούν, το κορμί και το μυαλό του συντρόφου, του παιδιού, του φύσει η θέσει αδύναμου, το ίδιο όπλο της Εξουσίας, τον Φόβο διαχειρίζονται, ζητώντας να ανταλλάξεις την σιωπή, την υπακοή, την ακινησία, με την αναπνοή σου.


Η «ηθική», μαχαίρι κοφτερό στα χέρια του προστάτη και του νταβατζή, να πιέζει προς τα μέσα του μυαλού τις αιχμηρές γωνιές. Η «ηθική» χρηστική, εργαλειακή, ίσα για να συγκαλύψει την ουσία της πολιτικής.


Φόβος, ο Δούρειος Ίππος Της κάθε Εξουσίας.
Με το Φόβο, μπάζουν στην Τροία της ύπαρξης μας, το στράτευμα του εχθρού. Κι αυτός, αφιέρωμα φριχτής καταστροφής, που στα σπλάχνα του έχει τα δόρατα. Κι η Τροία να καταρρέει, να ξεθεμελιώνεται τόσο άναντρα.


Στις μέρες μας, στα μέρη μας, και ...όχι μόνο, ο Φόβος ...συνταγογραφείται με τα καντάρια από τους Συγκλητικούς και τους Βαρβάρους, που έριξαν πάνω από τις σκισμένες τους πορφύρες, την ...ιατρική μπλούζα.
Στις μέρες μας, στα μέρη μας, και όχι μόνο, οι μπράβοι της επικοινωνίας, οι φαρμακοτρίφτες στο γυαλί της ζωής μας, μας τον χαρίζουν απλόχερα.
Στις μέρες μας, στα μέρη μας, και όχι μόνο, οι Προύχοντες αυγαταίνουν το βιος, απειλώντας με το κομποδεμα τους, το ποιο ...κουλή, θα επιλέξουν να ελεήσουν με ένα κομμάτι ψωμί.
Κακοποιοί και Βιαστές, αυτόκλητοι συν-εταίροι της ζωής και του νου μας, ξαμολήθηκαν σαν ύαινες να σπέρνουν φόβο και ενοχή. Να «θεραπεύουν» κατασπαράσσοντας την γνώση, την άποψη, την ελευθερία, την ελπίδα, τη ζωή, τον αγώνα, τη μάχη...


Ο Φόβος, λοιμώδης ασθένεια να απλώνεται και να εξαπλώνεται, σαν πανούκλα στις πλατείες, στους δρόμους, στις δουλειές, στις αγορές, στα σπίτια, στα κρεβάτια μας.


Φοβάσαι; Και εγώ!Όπως και εσύ, έτσι και εγώ, δεν Φοβάμαι ...Αυτούς.
Το πρόσωπο του Τέρατος να μην συνηθίσω, φοβάμαι.
Την υποταγή και τον εθισμό στο Τέρας, φοβάμαι.
Την αφομοίωση και την ανοχή στο Τέρας, φοβάμαι.
Το να πάψει να με τρομάζει το Τέρας, φοβάμαι
Το να μοιάσω στο Τέρας, φοβάμαι.

Φοβάσαι; Και εγώ!
Κράτα μου το χέρι, και πες μου, ότι το πρόσωπο του Τέρατος τους, δεν θα το ανεχτούμε ποτέ, δεν θα του υποταχθούμε ποτέ, δεν θα πάψει να μας αηδιάζει ποτέ, δεν θα το συνηθίσουμε ποτέ, δεν θα του μοιάσουμε ποτέ.


Η φρίκη ΜΑΣ για το Τέρας ΤΟΥΣ, είναι το όπλο ΜΑΣ. Πάμε να τους φοβίσουμε!


Η ανάρτηση αυτή, γράφτηκε στα πλαίσια της «Ημέρας ενάντια στο Φόβο» Περισσότερα εδώ

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

Φόβος:



Φόβος: Ουσιαστικό.
Αλλά και ουσιαστικός.
http://grfear.blogspot.gr/
Διαχρονικός και πανανθρώπινος.

Ικανός, να κάμψει κάθε αντίσταση,
να παγώσει και την πιο αποφασιστική δύναμη, να αναστείλει την εξέλιξη.

Ο φόβος είναι φυσικό, κοινό συναίσθημα. Όλοι φοβούνται.

Και οι μεν και οι δε. Και οι πάνω και οι κάτω.
Το στοίχημα είναι πάντα το ποιος θα ελέγξει το φόβο
και θα τον διαχειριστεί προς όφελός του,
και πώς θα καταφέρει να μετατρέψει
ένα εργαλείο χειρισμού συνειδήσεων σε μηχανισμό προστασίας.

Η εποχή της πλαστής ευδαιμονίας μαζί με τις ψευδαισθήσεις της τελείωσε.

Ήρθε η ώρα της πληρωμής.
Τώρα καλείται να πληρώσει όποιος φοβηθεί πρώτος.
Και αυτός είναι πάντα όποιος έχει να χάσει τα περισσότερα.

Σήμερα γράφουμε για τον φόβο προσπαθώντας να τον ξορκίσουμε.

Τον βάζουμε απέναντί μας.
Τον αναγνωρίζουμε, για να μπορέσουμε να τον απομυθοποιήσουμε
και να τον αντιμετωπίσουμε.
Όλα τα νομίσματα έχουν δύο όψεις:
τίποτα δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό, πολύ ή λίγο,
σημασία έχει με πόση σοφία ή λογική διαχειριζόμαστε καθετί.

Ο φόβος δεν ανήκει σε κανέναν, γι' αυτό εύκολα αλλάζει κατεύθυνση.

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Εργασία ή χάος

Tο  κείμενο δημοσιεύεται στο 10ο τεύχος του περιοδικού «Υπόγειο με Θέα» της Αυτόνομης Ριζοσπαστικής Ενότητας ΑΣΟΕΕ.http://eagainst.com/articles/ergasia-h-xaos/ Αναζητείστε το στο κυλικείο της ΑΣΟΕΕ και σε κινηματικούς χώρους.
Ένας από τους χαρακτηρισμούς που μπορούμε να αποδώσουμε στην κοινωνία όπως αυτή έχει εξελιχθεί μέχρι σήμερα, είναι «κοινωνία της μισθωτής εργασίας». Στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, όμως, αυτός ο χαρακτηρισμός τίθεται πια προς αμφισβήτηση, καθώς αυτός ο τύπος κοινωνίας αρχίζει να εκλείπει. Πιο συγκεκριμένα, αυτό που αποτελεί στις μέρες μας είδος προς εξαφάνιση είναι η αφηρημένη εργασία, η εργασία αυτή καθ’ εαυτή: ποσοτικά προσδιορίσιμη, ανεξάρτητη από το πρόσωπο που την εξασκεί και ικανή για αγορά και πώληση στην «αγορά εργασίας». Με μια φράση δηλαδή, η εξαργυρώσιμη εργασία ή η εργασία-εμπόρευμα.
Όλοι μας ερχόμαστε σε επαφή και πραγματώνουμε την εργασία από μία συγκεκριμένη σκοπιά: ως μια κοινωνική σχέση που σε εισάγει στην παραγωγική διαδικασία. Θα πρέπει να συμφωνήσουμε, όμως, στο σημείο αυτό, ότι οι εργασιακές-κοινωνικές αυτές σχέσεις τις περισσότερες φορές θυμίζουν κάτι από σχέσεις εξαρτημάτων της ίδιας υπερ-μηχανής, παρά ανθρώπινες σχέσεις. Ακόμη και στον απόγειο της, στα τέλη του 18ου αιώνα, και παρά τις εξιδανικεύσεις της η κοινωνία της μισθωτής εργασίας δεν κατάφερε να εδραιώσει ποτέ την εργασία ως πηγή ολοκλήρωσης και «κοινωνικής συνοχής» για τους ανθρώπους.
Αυτή η αντίληψη περί εργασίας βέβαια, βρήκε νομιμοποίηση και κανονικοποιήθηκε μέσα από την εκπαίδευση. Όταν ένα αγαθό όπως η παιδεία βρέθηκε να κοστολογείται και να είναι πιστοποιούμενο, κατανοούμε πως η χρήση του αντίστοιχα γίνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να εξυπηρετεί πολύ συγκεκριμένες αντικειμενικές και λειτουργικές απαιτήσεις του συστήματος. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Καλλιεργείται, έτσι, σιγά σιγά ένα είδος ιδεολογίας όσον αφορά τη μισθωτή εργασία, που επιτάσσει τον οποιονδήποτε να είναι κάτοχος μιας θέσης και να μην ενδιαφέρεται για το περιεχόμενο της εργασίας που επιτελεί. Το ιδεολογικό μήνυμα δηλαδή όλων αυτών των χρόνων δεν ήταν άλλο από το «τι σημασία έχει η εργασία, το θέμα είναι να πέφτει ο μισθός στο τέλος κάθε μήνα! Δουλειά να ‘ναι κι ότι να ‘ναι!». Μέσα σε αυτή την κοινωνία λοιπόν ο καθένας μας δεν είχε παρά την ψευδαίσθηση της επιλογής της εργασίας του, εξειδικευόταν μάλιστα και με παραπάνω πτυχία, τόσο ώστε να επιτελεί το έργο του αρτιότερα, όσο και για να αυξήσει σταδιακά τις απολαβές του πιστεύοντας πάντα πως η εργασία του ήταν αυτή που θα του άνοιγε τις πύλες προς μία «καταναλωτική κοινωνία».
Μέσα όμως στο παραλήρημα αυτής της ιδεολογίας δε γίνεται καν λόγος για κοινωνική συνοχή. Ο κάθε εργαζόμενος δεν ήταν μέλος της κοινωνίας, αλλά μέλος της τάξης στην οποία ανήκε. Ο κοινωνικός ιστός μάλιστα δέχεται επιπλέον πλήγματα από τους κεφαλαιούχους, οι οποίοι σκαρφίζονται τις εξατομικευμένες συμβάσεις εργασίας, την κατάργηση της μονιμότητας, τη μαζική κατάργηση θέσεων που σαν αποτέλεσμα έχουν την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια για όλους. Ο κάθε εργαζόμενος αισθάνεται αναλώσιμος μπροστά στην απειλή της ανεργίας που πλησιάζει κι έτσι βλέπουμε πια και το ιδεολογικό μήνυμα της εποχής –όσον αφορά πάντοτε τη μισθωτή εργασία- να αλλάζει. Πλέον δεν έχει σημασία πόσα παίρνεις, αρκεί να μην είσαι άνεργος. Η εργασία ανάγεται με αυτό τον τρόπο σε προνόμιο για λίγους, ενώ η ανεργία ισοδυναμεί με το απόλυτο χάος, αφού όποιος χάνει τη δουλειά του, χάνει τα πάντα! Σε αυτά τα «ιδεολογικά» πλαίσια λοιπόν θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για κάθε υποχώρηση, εξευτελισμό, υποταγή, ανταγωνισμό κι εν τέλει προδοσία, χάρη μιας θέσης εργασίας γιατί όπως λέγεται «δεν υπάρχουν πλέον δουλειές σήμερα» και ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει.
Απίθανη αντιστροφή: δεν είναι ο εργαζόμενος που προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο, αλλά η κοινωνία που προσφέρει σε όλους μας τη «δυνατότητα» της εργασίας. Είναι η ίδια κοινωνία που εκπλήσσεται και δυσανασχετεί όταν όσοι έχουν το προνόμιο μιας δουλειάς υψώνουν απαιτήσεις – οι αχάριστοι! – ή φτάνουν στο σημείο να απορρίπτουν πλήρως τις εργασιακές τους συνθήκες, οι οποίες εντατικοποιούνται διαρκώς, ενώ οι μισθοί συμπιέζονται.
Η πολυπόθητη κοινωνία των ίσων ευκαιριών, μέσα στην οποία καθένας θα εύρισκε τη θέση του και θα μπορούσε να θέσει στόχους, να είναι χρήσιμος και να «χαίρει ασφαλείας» -η κοινωνία της μισθωτής εργασίας- ήταν πάντα ένα άπιαστο όνειρο που πλέον είναι νεκρό. Είναι σαφές όμως πως πρέπει όλοι να συνεχίσουν να επιθυμούν διακαώς αυτό που οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να διαθέσουν παρά μόνο σε λίγους, ώστε ο ανταγωνισμός όλων εναντίον όλων στο χώρο της αγοράς εργασίας να ναρκοθετεί διαρκώς τις όποιες απαιτήσεις εκείνων των λίγων «προνομιούχων» που έχουν την τιμή να βρίσκονται στην υπηρεσία της επιχείρησης.
Τι χρειάζεται όμως να γίνει τώρα; Ένας συνδυασμός αλλαγής νοοτροπιών και πολιτικής μεθόδευσης. Το ένα θα ήταν αδύναμο χωρίς το άλλο, καθώς είναι τόσο θέμα πολιτισμού, όσο και θέμα πολιτικής. Χρειάζεται να αλλάξουν οι νοοτροπίες ώστε να δοθεί η δυνατότητα στην οικονομία και την κοινωνία να αλλάξουν. Αλλά και για να αλλάξουν οι νοοτροπίες, απαιτείται μια σταδιακή πολιτική μεθόδευση η οποία θα εκφραστεί μέσα από τις διάφορες συλλογικότητες οι οποίες θα αναδεικνύουν την ανάγκη να απορρίψουμε την οικονομίστικη λογική (σύγκρισης κόστους-οφέλους) που μας θέλει να παραμένουμε εξαρτήματα της υπερ-μηχανής επ’ αόριστον και την ανάγκη να αγωνιστούμε συλλογικά για μία καλύτερη ζωή ελευθερίας και αλληλεγγύης.
1 Misères du présent, richesses du possible / Πληγές του παρόντος, δυνάμει πλούτος – André Gorz , μεταφραση Μάνος Κορνελάκης
Γωγώ, Αντωνία

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

η τάξη των προσωρινά βολεμένων.

Βαγγέλης Χριστοδούλουhttp://eagainst.com/articles/%CE%BF-%CF%86%CF%8C%CE%B2%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%8E%CE%B6%CE%B5%CE%B9/Η σιωπή της κοινωνίας, είναι το χαρακτηριστική πρακτική της γενιάς που συμπορεύεται με το μνημόνιο. Μία μερίδα ανθρώπων έχει επιλέξει ως μορφή δράσης την ακινητοποίηση. Σχήμα οξύμωρο: δρω διά της ακινητοποίησης. Καθοριστικό αποτέλεσμα της ακινητοποίησής τους εκτός από της σιωπή είναι και η τυφλή υπακοή. Τα δύο αυτά στοιχεία αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα για όσους θέλουν να δράσουν. Ο τρόπος με τον οποίο δρουν οι «ακίνητοι» άνθρωποι, δεν είναι άλλος από αυτόν της χρησιμοποίησης των γραναζιών του φόβου και της αβεβαιότητας, πίσω από τα οποία κρύβονται. Την εθελοδουλία τους, σκεπάζει ο μανδύας της αβεβαιότητας ενώ η ανικανότητα να αποφασίσουν για το μέλλον τους σκεπάζεται από το πέπλο του φόβου.
Οι «ακίνητοι» άνθρωποι αποδέχονται λανθασμένα το τέλος της πολιτικής που τους επέβαλαν υπόρρητα οι ειδικοί της πολιτικής και οι όποιοι χειραγωγοί τους. Η πολιτική για τον «ακίνητο» άνθρωπο δεν είναι η μάχη για την ελευθερία αλλά ο αγώνας για την επιστροφή στην «κοινωνία της αφθονίας» από την οποία προέρχεται, έχει κλειδώσει το φαντασιακό του και δεν μπορεί ποτέ να απαλλαγεί. Αφού λοιπόν δεν υπάρχουν πολιτικοί που να μπορούν να πετύχουν την επιστροφή, αποφασίζει να το πετύχει μόνος του ανακαλύπτοντας και ψηφίζοντας… πολιτικούς. Θέλει να παίξει ένα καινούργιο παιχνίδι που να είναι εξίσου διεγερτικό με αυτό της επανάστασης αλλά προς Θεού να μην είναι επανάσταση. Θέλει και την αλλαγή. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν μπορεί μόνος του να δημιουργήσει αλλαγή επειδή ακριβώς πιστεύει ότι δεν μπορεί μόνος του να δημιουργήσει τίποτε.
Η αλλαγή που προσπαθούν να δημιουργήσουν οι «ακίνητοι», έχει την ικανότητα να δημιουργείται από μόνη της. Είναι φτιαγμένη ώστε να αυτοδημιουργείται και να αυτοαναπαράγεται. Την διπλή αυτή δύναμή της, την αντλεί από την ανάγκη των «ακίνητων» ανθρώπων για απάλειψη της αβεβαιότητας. Η αλλαγή συνεπώς που συντελείται ως προϊόν της αβεβαιότητας, δεν είναι παρά ένα ομοίωμα μιας προηγούμενης αναγκαστικής αλλαγής. Στην πραγματικότητα, το είδος της αλλαγής που επιτυγχάνεται είναι αυτό της επιστροφής σε μία πρότερη και προσωρινή κατάσταση ευφορίας, μέχρι τη στιγμή που οι άνθρωποι πιέζονται τόσο, όσο να οδηγήσουν ξανά τα πράγματα σε μία… αλλαγή. Όλες οι αλλαγές οδηγούν πάντοτε σε μία άλλη, αναπόφευκτη «αλλαγή» και τελικά μαζί με τους εαυτούς τους, οδηγούν και εμάς  στο αρχικό σημείο για μιαν επανεκκίνηση. Η συνεχής επανεκκίνηση από το ίδιο αρχικό σημείο είναι κάτι που δεν μπορούν να αποφύγουν οι «ακίνητοι» άνθρωποι αφού για τον σκοπό τους χρησιμοποιούν πάντα το ίδιο μέσο : την αποδοχή της πολιτικής των ειδικών που τους λένε ότι πρέπει να φτιάξουν «άλλη μία κοινωνία» και όχι «μία άλλη κοινωνία».
Πολλές φορές οι άνθρωποι εξαναγκάζονται(;) στην υπακοή. Ο εξαναγκασμός μέσω του φόβου, ακρωτηριάζει τη σκέψη από οποιαδήποτε μορφή αρνητικότητας, αλλά και από όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά. Ως «αρνητικά» ορίζονται όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που αντιβαίνουν στα «θέλω» της ηγεμονίας και των ιδιοκτητών της κοινωνίας. Δεν υπάρχει ζωή ή άλλη κοινωνία έξω από τα καλούπια που δημιουργεί η εξουσία. Προκειμένου κάτι τέτοιο να γίνει αποδεκτό, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιβληθεί. Πρέπει το άτομο να θέλει να το κάνει. Έτσι, χρησιμοποιείται ένα είδος «συνθετικής επέμβασης» στη σκέψη του. Η επέμβαση δεν είναι μονοδιάστατη όπως πιθανόν πολλοί να πιστεύουν. Δεν είναι μόνο τα ΜΜΕ που αναλαμβάνουν αυτόν το ρόλο. Πολλές φορές διαφωνούμε με αυτά και όμως κάνουμε ότι ακριβώς μας λένε.
Ο εξαναγκασμός οδηγεί τους ανθρώπους σε διαφορετικά μονοπάτια από αυτά της άρνησης των εντολών της εξουσίας. Αυτό από το οποίο υποστηρίζουν ότι  εξαναγκάζονται οι άνθρωποι αυτοί, είναι ένα πλέγμα υποχρεώσεων το οποίο επικαλούνται προκειμένου να μην γίνουν αντιδραστικοί απέναντι στην εξουσία. Εργασία, οικογένεια, κοινωνικές υποχρεώσεις, δάνεια, κλπ. Όλα αυτά παράγουν φόβο, αλλά το χειρότερο είναι ότι δεν σε αφήνουν ποτέ να ξεφύγεις από την κατάσταση του φοβισμένου. Η κατάσταση του φοβισμένου οδηγεί στην κατάσταση του «ακίνητου», του σιωπηλού και πάντα υποταγμένου υποκειμένου. «Αν χάσω τώρα τη δουλειά μου δεν θα βρω ποτέ άλλη». «Έχω να πληρώσω το νοίκι  και τα φροντιστήρια των παιδιών μου». «Χρωστάω λεφτά στην τράπεζα, δεν είμαι εγώ για διαδηλώσεις καταλήψεις και απεργίες». Οποιαδήποτε άρνηση να ακολουθήσουν τις εντολές της εξουσίας εξοβελίζεται στο όνομα της προσφοράς της εξουσίας «κάλιο λίγο και στο χέρι». Το «λίγο» όμως γίνεται συνεχώς «λιγότερο». Λιγότερα χρήματα, λιγότερη ελευθερία, λιγότερος χρόνος, λιγότερες επιλογές, όλα λειτουργούν μέσα από την αποδοχή του «λιγότερου». Η συνεχής και αδιάλειπτη αποδοχή του «λιγότερου» δημιουργεί ένα πολύ σοβαρό προηγούμενο : αποδυναμώνει τα όποια αισθήματα εξέγερσης και ταυτόχρονα γενικεύει τα ήθη υποταγής που ανοίγουν το δρόμο για κάθε είδους συμβιβασμό. Ακόμα και η σωτηρία που περιμένουν πιστεύουν ότι θα έλθει μέσα από το «λιγότερο». Η σωτηρία δεν θα έλθει ποτέ.
Η σωτηρία την οποία προσμένουν, είναι κάτι που προσμένουν απέναντι σε οποιοδήποτε ζήτημα και για οποιονδήποτε λόγο. Σε αυτή τη ζωή, δύο πράγματα μόνο σώζουν : Ο Θεός και οι τράπεζες. Την σωτηρία τους, οι ακίνητοι άνθρωποι την θέλουν επειδή υπονοεί ένα είδος συντήρησης των ήδη υπαρχουσών καταστάσεων. Πιστεύουν ότι έτσι θα κλείσουν τον κίνδυνο στο μπαούλο και η ζωή τους δεν θα είναι ποτέ πια επικίνδυνη, μεταβαλλόμενη και ασταθής όπως ακριβώς είναι τώρα. Δυστυχώς όμως γι’ αυτούς το μόνο σταθερό και αμετάβλητο στην αιωνιότητα είναι ο θάνατος. Η εξαφάνιση και ο θάνατος είναι μόνιμες καταστάσεις. Έτσι, ευελπιστούν ότι κλείνοντας στο μπαούλο τον κίνδυνο θα τον εξαφανίσουν.
Οι «ακίνητοι» αγαπούν την κοινωνική ευταξία που τους παρέχει το πολιτικό σύστημα και η εξουσία που υπηρετούν. Η κοινωνική ευταξία, τούς κατατάσσει στην τάξη των «έχω ακόμα λίγα» και με αυτά πορεύομαι. Είναι η τάξη των προσωρινά βολεμένων. Η κοινωνική τάξη πλέον δεν ορίζεται από το πόσα χρήματα έχεις ή βγάζεις, αλλά από το πώς αντιμετωπίζεις το σύστημα. Δεν έχουν «ακόμα» περάσει στην κατάσταση του φτωχού, και έτσι δεν τους νοιάζει ο φτωχός. «Ας αφανιστούν αν χρειαστεί, εγώ με τα λίγα μου θα είμαι ασφαλής» Όσο και να φωνάζουν ενάντια στο σύστημα, ποτέ δεν το περιφρονούν. Αυτό που περιφρονούν και φοβόνται είναι η κοινωνική αταξία που μπορεί να υπάρξει αν καταρρεύσει το σύστημά τους. Αυτός είναι ο πραγματικός τους φόβος τελικά. Μία πιθανή κατάρρευση θα άλλαζε ή θα κατέστρεφε το μικρό βόλεμά τους. Είναι πάντοτε διατεθειμένοι να αποδεχθούν μία κοινωνία στην οποία απαγορεύεται η αρνητικότητα. Και το κάνουν. Όμως, ότι δεν μπορεί να αρνηθεί τον εαυτό του είναι καταδικασμένο στην αβεβαιότητα και στον μιμητισμό. «Θα κάνω ότι πουν οι άλλοι, ότι αποφασίσουν οι άλλοι. Θα δράσω αν το κάνουν και οι άλλοι αφού όμως δω πρώτα αν με συμφέρει». Αυτός ο τρόπος σκέψης που είναι πολύ διαδεδομένος, κινείται μεταξύ βολέματος και φόβου. Είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτο, σε ποιο πεδίο από τα δύο πατά περισσότερο. Δεν είναι υποχρεωμένοι να «θέλουν» κάτι. Αρχικά θα προσποιηθούν ότι «θέλουν» μέχρι να δουν αν τα πράγματα βαίνουν προς το συμφέρον τους. Σε αντίθετη περίπτωση θα επικαλεστούν … φόβο. Είναι η στιγμή που ο φόβος χρησιμοποιείται ως σανίδα σωτηρίας.
Η αποχή τους από οποιαδήποτε μορφή δράσης, στοχεύει περισσότερο στο να απαλλαγούν από κάτι παρά στο να δημιουργήσουν οτιδήποτε. Έμαθαν να λειτουργούν με την πονηρή αποπομπή του εαυτού τους από την «επικίνδυνη» συλλογικότητα και όχι με την ένταξη σε αυτή. Αυτούς λοιπόν που επικαλούνται τον φόβο ως σωτήριο μέσο προκειμένου να μην συμμετέχουν σε πρακτικές που τους χαλάνε το βόλεμα, τους αποκαλώ «νεοραγιάδες». Οι πράξεις, τα επιχειρήματα αλλά και τα «αντικειμενικά» τους κριτήρια, τις περισσότερες φορές πηγάζουν μέσα από την εθελοδουλία τους. Από αυτή τη νέα μορφή ραγιαδισμού πους τους σπρώχνει στο να απαλλαγούν από οποιαδήποτε ενέργεια θα τους έφερνε τυχόν αντιμέτωπους με την διεκδίκηση της ελευθερίας τους. Πιστεύουν ότι η ελευθερία είναι κάτι που τους το έχουν χαρίσει. Δεν γνωρίζουν ότι η ελευθερία ΔΕΝ χαρίζεται και γι’ αυτό δεν είναι ελεύθεροι. Η ελευθερία δεν είναι αγαθό που μπορεί να στο χαρίσει κάποιος που αποκαλείται κράτος, πρωθυπουργός, αστυνόμος, δάσκαλος, λοχαγός ή εργοδότης. Ελευθερία σημαίνει να έχεις το δικαίωμα στο να πραγματοποιήσεις το «ανέφικτο». Στις μέρες μας όμως «ανέφικτο» είναι η ίδια η ελευθερία!!
Η μη διεκδίκηση της ελευθερίας, οδηγεί στην παράδοση της αξιοπρέπειας. Αναρωτιέμαι συχνά αν ακόμα υπάρχει μέσα μας ένα μικρό ίχνος της. Πιστεύω ότι η αξιοπρέπεια και η ελευθερία είναι δύο έννοιες που συμπορεύονται. Δεν ξέρω. Δεν είμαι φιλόσοφος και δεν προσπαθώ τώρα να λύσω το ζήτημα αυτό. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι χάσαμε τελικά την αξιοπρέπειά μας όπως ακριβώς χάσαμε και την ελευθερία μας. Σιγά-σιγά και λίγο-λίγο μας τα αφαίρεσαν και τα δύο. Ένα κομμάτι το αφήσαμε στα καταστήματα κινητής τηλεφωνίας . Ένα άλλο στα must τριήμερα. Άλλοι στη Μύκονο και άλλοι στα χωριά τους μιας και δεν είμαστε όλοι ίδιοι αλλά κυρίως δεν είμαστε ίσοι. Είπαμε να σκύψουμε λίγο το κεφάλι και να δουλέψουμε περισσότερο προκειμένου να πείσουμε το αφεντικό να μας δώσει κανένα ψίχουλο παραπάνω, μιας και θέλουμε να αγοράσουμε ένα αυτοκινητάκι που να χωρά ολόκληρη την οικογένεια μαζί με τα μπαγκάζια της. Να κάνουμε καμιά κομπίνα παραπάνω για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε ένα Cayenne, και δεν πειράζει που έχουμε ακόμα το νύχι του μικρού μας δακτύλου τέσσερα εκατοστά μακρύ, ούτε το ότι τρώμε με τα χέρια και φτύνουμε τα κόκαλα. «Έχω άκρη, άρα είμαι ελεύθερος» είναι μία από τις ενδόμυχες σκέψεις του «νεοραγιά». Για αυτόν η αξιοπρέπεια και η ελευθερία είναι έννοιες ασύμβατες. Πάνω απ’ όλα βάζουν το συμφέρον τους. Τα υπόλοιπα έπονται.
Είναι χαρακτηριστική η ευκολία με την οποία οι νεοραγιάδες αφήνονται να ξελογιαστούν από τα χρήματα ή τις υποσχέσεις των ειδικών. Αρκετούς από αυτούς θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε «πωρωμένα καθάρματα του βολέματος» αλλά όχι όλους. Οι περισσότεροι είναι ένα σύνολο μισοκακόμοιρων ασυνείδητων που είναι πρόθυμοι ανά πάσα στιγμή να διαφθαρούν με λίγο εύκολο χρήμα ή με μία εύκολη υπόσχεση που νομίζουν ότι αν πραγματοποιηθεί θα αλλάξει τη ζωή τους . Αυτό που απασχολεί το νεοραγιά τούτες τις ευλογημένες μέρες είναι μόνο το πώς θα πληρώσει λιγότερους φόρους. Το αν θα μπορέσει κάποιος να τον αποδεσμεύσει από τα «δεσμά του μνημονίου». «Με αυτό το πλευρό να κοιμάσαι» σκέφτεται η εξουσία του. «Εδώ κάναμε τόσο κόπο να σε χώσουμε στο μνημόνιο και τώρα μου ζητάς να σε αποδεσμεύσω, ηλίθιο υποκείμενο;Ψήφησέ με και θα δούμε.» Μεγάλο πράγμα η πίστη.
Οι νεοραγιάδες τελικά πήγαν όχι μία, αλλά δύο φορές και ψήφησαν. Θέλησαν να εκλέξουν κυβέρνηση προκειμένου να μην αισθάνονται ακυβέρνητοι δηλαδή ανίκανοι να εκφέρουν άποψη δική τους. Βέβαια, πρέπει να παραδεχθώ ότι είναι πολλοί, πάρα πολλοί. Αποτελούν το πενήντα τοις εκατό (50%) του εκλογικού σώματος, νούμερο διόλου ευκαταφρόνητο. Έτσι μας έδωσαν να καταλάβουμε γιατί η κοινωνία είναι τελικά τόσο σιωπηλή. Τώρα πλέον έχουν την ευθύνη της πράξης τους. Θα καθίσουν υπομονετικά στην ξαπλώστρα δίπλα από το κύμα και θα κάνουν κριτική σε αυτούς που εξέλεξαν. Ξέχασαν προσωρινά ότι αυτοί που εξέλεξαν είναι οι ίδιοι που τους έφεραν σε αυτήν εδώ την κατάσταση. Θα το θυμηθούν πάλι όταν έρθουν με το καλό τα χαρτιά της εφορίας ή όταν θα μείνουν χωρίς δουλειά. Οι υπεύθυνοι για την αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου (εδώ γελάνε) είναι οι ίδιοι που κατασκεύασαν το μνημόνιο. Δεν έχει σημασία όμως γιατί αν συμβεί οτιδήποτε θα κάνουμε πάλι εκλογές. Πάλι θα ψηφήσουν επικαλούμενοι το φόβο. Είμαι σίγουρος ότι όλοι αυτοί που έδωσαν την ψήφο τους στα μνημονιακά κόμματα κάτι περιμένουν να κερδίσουν. Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι ο Αντωνάκης ο Σίγμα και ο Βαγγελάκης ο Βήτα μαζί με τον απίθανο Κουβέλη και αυτόν τον ανεκδιήγητο Ψαριανό, ενδιαφέρονται για τους φτωχούς, τους άστεγους, τους ανθρώπους χωρίς φάρμακα, τα σχολεία που δεν έχουν βιβλία κλπ. Αυτοί ενδιαφέρονται μόνο για την καρέκλα τους. Αυτό το ξέρουν πλέον και οι πέτρες. Άρα, ο νεοραγιάς ψηφοφόρος είναι και αυτός μία από τα ίδια αφού από τη στιγμή που υποστηρίζει κάποιον και τον ψηφίζει, συμφωνεί με τις πρακτικές του και τα πιστεύω του.
Ίσως το κείμενο να είναι λίγο επιθετικό απέναντι σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Από την άλλη όμως, πιστεύω ότι είναι καιρός να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Όταν έγραψα δύο κείμενα για την αποχή από τις εκλογές και την ανάγκη να υπάρξει αλλαγή πολιτεύματος ή εκλογικού συστήματος έστω, δέχθηκα από σκληρή κριτική με σαφή επιχειρήματα υπέρ της ψήφου, που είναι πάντοτε ευπρόσδεκτη έως χλευασμό που είναι απαράδεκτος ειδικά από όσους μου δίνουν την εντύπωση , με αυτά που γράφουν, ότι δεν έχουν ανοίξει ούτε ένα βιβλίο, ποτέ στη ζωή τους, δηλαδή από κλασικούς νεοραγιάδες. Όχι βέβαια ότι εγώ είμαι κανένας μορφωμένος. Απλώς, εγώ γνωρίζω ότι δεν είμαι μορφωμένος και πριν κάνω κριτική σε κάποιο κείμενο, φροντίζω κατ’ αρχήν να το διαβάσω ολόκληρο και έπειτα να εκφέρω γνώμη, μόνον όταν είμαι σίγουρος ότι έχω καταλάβει τι θέλει να πει ο εκάστοτε συντάκτης. Τα κείμενα εκείνα, τα έγραψα γιατί πίστευα και πιστεύω ότι με τις εκλογές δεν αλλάζει τίποτε. Ποτέ με εκλογές δεν έχει αλλάξει κάτι, πουθενά. Τελικά δυστυχώς αυτό έγινε. Ήρθαμε πάλι στο αρχικό σημείο, σε νέα «αλλαγή» αλλά χωρίς αλλαγή θεσμών. Οι νεοραγιάδες είναι το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που αποτελεί εμπόδιο για οποιαδήποτε αλλαγή θεσμών. Επικαλούνται συνεχώς τον φόβο προκειμένου να μην αλλάξει τίποτε. Και εγώ φοβάμαι. Δεν φοβάμαι όμως μήπως χάσω το βόλεμά μου. Φοβάμαι μήπως αυτά που προτείνω ή αυτά που υποστηρίζω προξενήσουν κακό στους γύρω μου. Αυτό είναι τελείως διαφορετικό είδος φόβου.
Τελικά, ο φόβος σώζει;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αναγνώστες