Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Πόλεμος εναντίον των μικρών ιδιόκτητων κήπων στις ΗΠΑ

http://www.ftiaxno.gr
Ένας ανοιχτός πόλεμος εναντίον των μικρών ιδιόκτητων κήπων έχει ξεσπάσει τα τελευταία χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Με διάφορες αφορμές, δημοτικές αρχές σε διάφορα σημεία της χώρας εξαναγκάζουν τους πολίτες να διαλύσουν τους μικρούς ιδιόκτητους κήπους των σπιτιών τους.
Αν και καμία επίσημη αρχή δεν αναφέρει ανώτερες κυβερνητικές διαταγές για το «ξήλωμα», αυξάνονται και πληθύνονται οι αντιδράσεις απέναντι στους νέους διατροφικούς νόμους, τους οποίους όλοι πλέον υποπτεύονται για την νέα κατάσταση που δημιουργείται.

Όλο και περισσότερα είναι τα περιστατικά στα οποία οι δημοτικές αρχές με διάφορες αιτιολογίες αναγκάζουν τους ιδιοκτήτες μικρών κήπων να τους καταστρέψουν, να τους μεταφέρουν, ή ακόμα και να τους σμικρύνουν.

Ο Καρλ Τρικάμο, στην πόλη Φέργκιουσον του Μιζούρι, πρέπει σύμφωνα με τις δημοτικές αρχές να ξεριζώσει τον κήπο μπροστά από το σπίτι του, επειδή παραβιάζει «τα μίνιμουμ στάνταρ εξωτερικής εμφάνισης» που θέτει η πόλη, τα οποία απαιτούν οι ιδιόκτητοι κήποι να βρίσκονται όπισθεν και όχι εμπρός της οικίας!
Ο δήμος της πόλης του Ορλάντο επέβαλλε πρόστιμο 500 δολαρίων για κάθε επιπλέον ημέρα που το ζεύγος Χέλβενστον θα κράταγε τον λαχανόκηπό του. Ο δήμος έδωσε διορία στο ζεύγος να ξεριζώσει τον κήπο του σπιτιού του, με αιτιολογία ότι ο νόμος δεν επιτρέπει τη «δημιουργία αγροτικών ζωνών εντός κατοικήσιμων περιοχών» και, όπως στο Φέργκιουσον, τη δημιουργία κήπων στο μπροστινό μέρος των κατοικιών. Η απόφαση αυτή ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών, καθώς παρά τις διαβεβαιώσεις του δήμου ότι η διορία δεν υπόκειτο σε άνωθεν κυβερνητική εντολή, όλο και περισσότεροι Αμερικάνοι βλέπουν τις τοπικές αρχές να έχουν επιδοθεί σε μία προσπάθεια διάλυσης των μικρών ατομικών κήπων. Το ζεύγος Χέλβενστον κινήθηκε νομικά και δικαιώθηκε με δικαστική απόφαση της 14ης Ιανουαρίου 2013.
Σε πολλές περιπτώσεις, οι δημοτικές αρχές χρησιμοποιούν τελείως παράλογα τοπικά νομοθετήματα (για τα οποία είναι γνωστές κάποιες πολιτείες των Η.Π.Α), όπως για παράδειγμα, έναν νόμο στη Φλόριντα ο οποίος προϋποθέτει ότι ο κήπος δεν θα καταλαμβάνει έκταση μεγαλύτερη του 25% των συνολικών τ.μ. της οικίας που τον φιλοξενεί.

Αυτές βέβαια οι δικαιολογίες που έρχονται με τη μορφή κάποιων περίεργων και ως επί το πλείστον ξεχασμένων νόμων -όταν αυτοί υπάρχουν, γιατί έχουν γίνει και παρατυπίες όπως στην υπόθεση Χέλβεστον-, δεν είναι παρά η αρχή της προσπάθειας συγκέντρωσης της αγροτικής παραγωγής σε λίγες εταιρίες και μονάδες.

Κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων, στις Η.Π.Α. το κράτος προωθούσε την ιδέα ανεξάρτητης γεωργικής παραγωγής, ακόμα και εντός των πόλεων, ως «πατριωτικό καθήκον». Τώρα, που τα εταιρικά συμφέρονται «μυρίστηκαν αίμα», φαίνεται ότι ακόμα και ένας απλός λαχανόκηπος αποτελεί πρόβλημα, και θα πρέπει να ξηλωθεί, με νόμους που υπάρχουν ή και που ...εφευρίσκονται εκείνη την ώρα.
Με δεδομένο το Νόμο S510 του 2011, η δυνατότητα ανεξάρτητης αγροτικής παραγωγής από αυτόνομους καλλιεργητές αρχίζει πλέον να αμφισβητείται ευθέως. Η προσπάθεια συγκεντροποίησης της αγροτικής παραγωγής σε λίγες συγκεκριμένες εταιρίες, απειλεί ευθέως την ελευθερία στην γεωργική καλλιέργεια, όχι μόνο στις Η.Π.Α. αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Οι προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος S510 για τον τρόπο παραγωγής και διανομής των παραγόμενων προϊόντων, είναι τόσες πολλές, ώστε είναι θεωρητικά αδύνατον να καλυφθούν από έναν μικρό ανεξάρτητο καλλιεργητή. Με κύρια αιτιολογία την "ασφάλεια" της γεωργικής παραγωγής, τα κέντρα αποφάσεων, τα οποία στη συντριπτική τους πλειοψηφία ελέγχονται ή/και επηρρεάζονται άμεσα από τις πανίσχυρες εταιρίες του χώρου, έχουν ως άμεσο στόχο την επιβολή χρησιμοποίησης συγκεκριμένων ποικιλιών, ως επί το πλείστον μεταλλαγμένων, συγκεκριμένων ζιζανιοκτόνων και αυξητικών αντιβιοτικών, συγκεκριμένων βέβαια εταιριών.

Η νομοθεσία, τόσο στις Η.Π.Α. όσο και σταδιακά στην Ευρώπη, κινείται προς την κατεύθυνση της ολιγοπώλησης της αγοράς, αφού οι όλο και αυστηρότερες προδιαγραφές για καθαρότητα, νεότητα και τρόπου παραγωγής των προϊόντων φωτογραφίζουν ουσιαστικά τα βιομηχανικά προϊόντα και μόνο αυτά. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η δύναμη και η επιρροή μεγάλων πολυεθνικών προς τους διαμορφωτές αντίστοιχων νόμων και αποφάσεων, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις Η.Π.Α.

Για τις εξαρτώμενες από τα κορπορατικά συμφέροντα κυβερνήσεις, το μερίδιο του 53% στην παγκόσμια αγορά σπόρων που κατέχουν τρεις πολυεθνικές, η Μonsanto, Syngenta και DuPont φαίνεται ότι δεν είναι αρκετό.

Τα δύο ευρωπαϊκά σχετικά προσχέδια που είδαν το φως της δημοσιότητας το 2012, προσχέδια του Κανονισμού ο οποίος αναμένεται τον Μάρτιο του 2013, κινούνται εντός των αντίστοιχων με τον Νόμο S510 πλαισίων, θέτοντας ασφυκτικά πλαίσια για τους ανεξάρτητους γεωργούς και βιοκαλλιεργητές, σε επίπεδο κόστους παραγωγής, προδιαγραφών «ασφαλείας», πιστοποίησης και εγγραφής τους (οι οποίες φωτογραφίζουν κυριολεκτικά τα βιομηχανικά και μόνο προϊόντα), αλλά και γραφειοκρατίας.

Πηγές: ΕΤC Group, Mod Freedom, Seed-Sovereignty
Φωτό:wikipedia
Άρης Καπαράκης
Συνεργάτης της ΜΚΟ Σόλων
22 Ιανουαρίου 2013

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Να, έτσι θα αλλάξουμε τον κόσμο…

 Της Μηλιώνη Δέσποινας *
Πώς θα αλλάξουμε, σκέφτομαι, αυτόν τον κόσμο; Πώς θα καταφέρουμε να ξεσηκώσουμε αυτούς τους ανθρώπους που τίποτα να χάσουν πια δεν έχουν, αλλά παραμένουν στα σπίτια τους σαν ποντίκια φοβισμένα; http://gregordergrieche.blogspot.grΠώς θα τους δείξουμε πως ο εργάτης, ο άνεργος, ο αγρότης, ο εκμεταλλευόμενος από άλλο άνθρωπο έχει τη δύναμη όλη κρυμμένη στα χέρια του; Πώς θα του θυμίσουμε ότι τα πάντα με αγώνες κερδήθηκαν; Γκάντι: «Πρέπει εσύ να αποτελείς την αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο».

 Ο κόσμος θα αλλάξει, όταν εσύ αλλάξεις. Όταν πάψεις να αναζητάς να βολευτείς σε μια δουλίτσα και δώσεις το πρόσωπό σου στην αλληλεγγύη, στη δικαιοσύνη, στον αγώνα για την ανατροπή. Τότε ένα βήμα θα έχει ήδη γίνει για την καλυτέρευση της ζωής. Η δράση θα είναι το μότο σου. Δε θα υπάρχει πλέον ευθύνη ατομική αλλά μονάχα συλλογικότητα. Το πρόβλημα του διπλανού σου θα είναι και δικό σου πρόβλημα και ως τέτοιο θα το αντιμετωπίζεις. Το φυσικό περιβάλλον θα είναι το σπίτι σου και ως τέτοιο θα το προστατεύεις. Ιδέες όπως η ανακατανομή του εισοδήματος και η εξάλειψη της φτώχειας πρέπει να είναι κυρίαρχες. Όταν αποφασίσεις να οργανωθείς, να διδάξεις και να διδαχθείς, τότε θα επηρεάσεις και άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμά σου κι αυτοί θα επηρεάσουν κι άλλους κι άλλους κι άλλους…

Μπρεχτ: “Άλλαξε τον κόσμο, το χρειάζεται. Κι όταν τον αλλάξεις, άλλαξε τον αλλαγμένο κόσμο”! H προσπάθεια και μόνο να αλλάξεις τον κόσμο προς το ιδανικότερο είναι ένα βήμα προς την αλλαγή του. Η επιμονή, από την άλλη μεριά, είναι, ίσως, το κλειδί της επιτυχίας. Οι μικρές αλλαγές δεν είναι εχθρός των μεγάλων αλλαγών (όπως πολλές φορές υποστηρίζεται), αλλά συμβάλλουν στην επίτευξη του τελικού στόχου. Βήμα, βήμα. Σκαλοπάτι, σκαλοπάτι. Κι όταν το όνειρο γίνει πραγματικότητα, ο αγώνας δε σταματά. Σίγουρα υπάρχουν πολλά ακόμα για τα οποία αξίζει να αγωνιστείς. Σίγουρα ο κόσμος μπορεί να γίνει δικαιότερος. Ακόμα και σήμερα που η απόγνωση έχει καταβάλει τον ελληνικό λαό, οι συσχετισμοί υπάρχουν.
Έφτασε η στιγμή που η αλλαγή είναι αναπόφευκτη. Αλλαγή κυβερνητικής πολιτικής, πολιτικών προσώπων, τρόπου σκέψης και αντιμετώπισης των πραγμάτων. ΄΄Και ποια είναι η πιο αψηλή εντολή; Ν’ αρνηθείς όλες τις παρηγοριές-θεούς, πατρίδες, ηθικές, αλήθειες – ν’ απομείνεις μόνος και ν’ αρχίσεις να πλάθεις εσύ, με μοναχά τη δύναμή σου, έναν κόσμο που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου…΄΄ (Νίκος Καζαντζάκης). Πάμπλο Νερούντα: ΄΄Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει το βήμα του, όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δε μιλάει σε όποιον δε γνωρίζει΄΄. Αν δεν επιδιώκουμε τη βελτίωση του εαυτού μας και στη συνέχεια του κόσμου μας, απλά αργοπεθαίνουμε. Δε ζούμε, υπάρχουμε. Αναλωνόμαστε σε ανούσιες πράξεις που δίνουν την περιστασιακή ψευδαίσθηση της πληρότητας. Για να αλλάξουμε τον κόσμο επιβάλλεται να τον κατανοήσουμε πρώτα και για να κατανοήσουμε πρέπει να μάθουμε, να διαβάσουμε.
Πρέπει να μάθουμε για τις επαναστάσεις σε όλο τον κόσμο. Τόσες πολλές οι γνώσεις. Τόσα πολλά πρέπει να διαβάσουμε. Πρέπει να κατανοήσουμε βαθιά τη ρίζα του φασισμού και το φαινόμενο της συντηρητικοποίησης του ανθρώπου σε κάθε κρίση από την οποία πλήττεται. Μόνο έτσι θα του βάλεις το μαχαίρι βαθιά στο κόκκαλο. Mόνο έτσι θα αναδείξεις πόσο ζωώδης είναι η πράξη της δολοφονίας ενός ανθρώπου στη μέση του δρόμου των Πετραλώνων, με μοναδική αιτία την εθνικότητά του.
Η απάντηση σε κάθε πρόβλημα είναι η πραγματική παιδεία του λαού. Παιδεία που η αριστερά οφείλει να προσφέρει και να παρέχει για να έρθει στη συνέχεια και η ιδεολογική διαμόρφωση. Aυτό είναι επιτακτική ανάγκη τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία που μεγάλο μέρος του λαού επιλέγει να στραφεί στην αριστερά. Να, έτσι λοιπόν θα αλλάξουμε τον κόσμο. Δεν το λέμε εμείς. Μας τα έχουν πει άλλοι εδώ και χρόνια. Αυτό που μένει είναι να ανοίξουμε την καρδιά και το μυαλό μας, ώστε να τα ακούσουμε.

 *Μηλιώνη Δέσποινα, εκπαιδευτικός πρωτοβάθμιας εκπαίδευση
ς. 

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Δευτεροφοβία.

Δημοσίευση από Art and City

Κόσμος.
Είναι η Παρασκευή, η αγαπημένη ίσως μέρα της εβδομάδας για τον περισσότερο κόσμο, όμως όσο ανυπομονεί ο κόσμος για τις Παρασκευές, άλλο τόσο μισεί τις Δευτέρες. 

Η «Δευτεροφοβία» είναι μία μορφή υποσυνείδητου άγχους που ξεκινάει από την Κυριακή ακόμα και σχετίζεται με τον φόβο για την εβδομάδα που αρχίζει. 
Σύμφωνα με έρευνα της Le Monde, «Το 52% των Γάλλων δεν κοιμούνται καλά το βράδυ της Κυριακής, ενώ το ίδιο ισχύει για το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού». Η «ασθένεια» αυτή μπορεί να μην αναφέρεται συχνά, όμως υπάρχει και επηρεάζει κατά πολύ τον ύπνο των εργαζομένων το βράδυ της Κυριακής έως τη μοιραία Δευτέρα. 
Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, αυτή η φοβία έχει τις ρίζες της στην παιδική ηλικία, όταν ο μαθητής που δεν έχει ολοκληρώσει την εργασία του το Σαββατοκύριακο πρέπει να γυρίσει πάλι πίσω στο σχολείο και στις υποχρεώσεις, την πειθαρχία και το άγχος». Στην ενήλικη ζωή, το άγχος της Δευτέρας που σχετίζεται με το σχολείο, αντικαθίσταται στο μυαλό του εργαζόμενου από την κυκλοφοριακή συμφόρηση, το φόβο της αργοπορίας ή το φόβο της στοίβας των αρχείων που τον περιμένουν στο γραφείο μετά το Σαββατοκύριακο.»
Πηγή: iefimerida.gr

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Ο δεξιός πατριωτισμός είναι η κουκούλα του ανθελληνισμού!

Του Στέλιου Ελληνιάδη – «Δρόμος της Αριστεράς»
Η Δεξιά τα έχει κάνει μαντάρα. Έριξε τη χώρα στον γκρεμό σε συναυτουργία με το ΠΑΣΟΚ. Από Αντιμνημονιακή έγινε Υπερμνημονιακή. Από Πατριώτης έγινε Εφιάλτης. Αυτομόλησε στην πλευρά των εχθρών της χώρας. Και με πρωτοφανή ενδοτικότητα, διαλύει τη χώρα και κατατρώει σαν κανίβαλος το ίδιο της το σώμα. Μεγάλα κομμάτια της μεσαίας τάξης που παραδοσιακά ανήκουν στη Δεξιά, καταστρέφονται και εξαθλιώνονται από την πολιτική της. Έμποροι, βιοτέχνες, καταστηματάρχες, εργολάβοι, μηχανικοί, δικηγόροι, γιατροί, συνταξιούχοι και εν γένει επαγγελματικοί κλάδοι απ” όπου αντλεί την πολιτικοοικονομική της βάση η Δεξιά, εκθεμελιώνονται εξαιτίας της νέας υποτέλειας, της τεχνητής ύφεσης, της έλλειψης τραπεζικού χρήματος και δημοσίων επενδύσεων, των μειώσεων μισθών και συντάξεων και της πολλαπλής βαριάς φορολόγησης.

Αυτό δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπουν οι δεξιοί τη Δεξιά, αλλά όλοι κλονίζονται. Αν εξαιρέσει κανείς το πολύ μικρό ποσοστό αυτών που εξακολουθούν να απομυζούν το δημόσιο πλούτο και στηρίζουν με νύχια και με δόντια τη μνημονιακή κυβέρνηση, ο ένας στους τρεις πολίτες που ψηφίζουν δεξιά, πηγαίνει ακόμα πιο δεξιά, γιατί νιώθει προδομένος από την καθεστωτική Νέα Δημοκρατία και ο αντικομμουνισμός του τον οδηγεί σε πιο ακροδεξιές «λύσεις» ανεξαρτήτως ατομικού και συλλογικού κόστους. Οι άλλοι δύο παραμένουν στη Ν.Δ. είτε γιατί συνδέονται με την παραδοδιακή Δεξιά με μακροχρόνιους πολιτικούς, ιδεολογικούς και οικονομικούς-πελατειακούς δεσμούς που αντέχουν ακόμα τους κραδασμούς της κρίσης είτε γιατί τρέμουν με την ιδέα μιας αλλαγής που δεν μπορούν να τη συλλάβουν διανοητικά. Σαν αυτούς που μένουν στο πλοίο που βυθίζεται φοβούμενοι ότι θα πνιγούν αν επιβιβαστούν στις βάρκες διάσωσης ή θα τους φάνε οι καρχαρίες αν πέσουν στη θάλασσα με σωσίβια! Πράγμα το οποίο γνωρίζουν καλά και το εκμεταλλεύονται, για να κρατούν παθητικούς τους «επιβάτες» του μπαταρισμένου σκάφους, οι μετρ της προπαγάνδας και του ψυχολογικού πολέμου.
Δεξιά διολίσθηση
Η Δεξιά διαισθανόμενη τον κλονισμό της ύπαρξης της από την εξουθένωση της βάσης της, γκρεμίζει όλο το κράτος δικαίου που σχηματίστηκε σε μια βασανιστική πορεία εθνικής οικοδόμησης σχεδόν δύο αιώνων. Προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία και να φέρει σε πέρας το γενικό ξεπούλημα της χώρας και τη μαζική πτώχευση του ελληνικού λαού που επιτάσσουν οι δανειστές της, από τη μια εκλιπαρεί τους ξένους κηδεμόνες για περισσότερα δάνεια και από την άλλη ξεσαλώνει ως κράτος και παρακράτος. Πίσω από ένα προπέτασμα απειλών, συκοφαντιών, διαστρεβλώσεων, παρανομιών, δακρυγόνων, τρομοκρατίας και εκφοβισμού, προσπαθεί αφενός να αποτρέψει την αφύπνιση του δεξιού ψηφοφόρου και την πλήρη διάλυση της και αφετέρου να εμποδίσει την εκδήλωση της λαϊκής οργής και την άνοδο της Αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία.
Αυτή η προχωρημένη σήψη της Δεξιάς εκδηλώνεται όλο και πιο έντονα, όλο και πιο επιθετικά, ξεπερνώντας κάθε όριο ήθους, ευπρέπειας και νομιμότητας ακόμα και για τα δεδομένα μιας ταξικής αυταρχικής κουλτούρας.
Ο Θόδωρος Ρουσόπουλος σαν κυβερνητική φωνή σήμερα μοιάζει άγιος (αν και τον έφαγαν οι «άγιοι») μπροστά στους τωρινούς εκπροσώπους της Ν. Δ. Οι αριστοτέχνες της διαστροφής και της κωλοτούμπας ακροδεξιοί (Σαμαράς, Βορίδης, Γεωργιάδης, Δένδιας, Κεδίκογλου κ. λπ.) διαμορφώνουν το νέο προφίλ της Δεξιάς, συνεπικουρούμενοι βεβαίως από τα φερέφωνα των μεγαλοεργολάβων ιδιοκτητών των ΜΜΕ. Ο ακροδεξιός λόγος είναι τώρα ο επίσημος λόγος της καθεστηκυίας τάξης. Ο ανανήψας Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο πλανόδιος Άδωνις Γεωργιάδης, ο πατροκτόνος Θάνος Πλεύρης, ο ΕΝΕΚίτης Νίκος Δένδιας, ο ΕΝΕΠίτης Μάκης Βορίδης και ο πατριδοκάπηλος Αντώνης Σαμαράς παίζουν θρασύτατα στην καμπούρα της Δεξιάς την οποία προσπάθησε ανεπιτυχώς να εξευρωπαΐσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Τελικά, οι αρβύλες σκαρπίνια δεν γίνονται! Για άλλη μια φορά η Δεξιά ξεπουλάει την Ελλάδα. Υπηρετεί τους ξένους τοκογλύφους και τους ντόπιους νταβατζήδες, που τόλμησε σαν κύκνειο άσμα να καταγγείλει αυθορμήτως ο Καραμανλής ο νεότερος, πριν, με ένα μεγάλο πήδημα εκτός τερέν, παραχωρήσει την εξουσία στον τηλεκατευθυνόμενο από την Goldman Sachs και την Deutsche Bank Γιωργάκη Παπανδρέου, που με παρόμοιο τρόπο την παραχώρησε στον Παπαδήμο, ο οποίος την παραχώρησε στον Σαμαρά…
Το κόμμα πάνω από την Ελλάδα
Οι καιροσκόποι επαγγελματίες εθνικιστές συσπειρώθηκαν στη Νέα Δημοκρατία, διψασμένοι για εξουσία, εδώ και τώρα! Αλλά και οι σκληροί ιδεολόγοι του εθνικισμού ζαρώσανε στο κομματικό καβούκι, μουρμουρίζοντας δυσαρέσκεια κάπου-κάπου μπας και διασώσουν την χαμένη τους τιμή και αξιοπιστία.
Σε μια τηλεοπτική αντιπαράθεση με τον Φαήλο Κρανιδιώτη στην εκπομπή «Τέλος Εποχής» των Κοτρώτσου-Λοβέρδου στο Blue Sky υπενθύμισα στον πρωτεργάτη του «Δικτύου 21», σύμβουλο του Σαμαρά και υποψήφιο βουλευτή της Ν.Δ. στη Β” Περιφέρεια Πειραιά, Φαήλο Κρανιδιώτη, μερικές δικές του δηλώσεις προεκλογικά, όπως: … (καταγγέλλω) την παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας….. .(καταγγέλλω) τον τεμαχισμό της κοινωνίας και τη στροφή του ενός κομματιού εναντίον του άλλου… … μετά την περικοπή των αμοιβών των δημοσίων υπαλλήλων, θα έρθει και η σειρά των ιδιωτικών… .. .οι επιχειρηματικές συμβάσεις και η ελαστική εργασία είναι σύγχρονη μορφή δουλείας…
… καταψηφίζουμε τη δανειακή σύμβαση και το μεσοπρόθεσμο… …(Όλα αυτά) συνιστούν ένα πλέγμα χειρότερο κι απ” τη δανειακή σύμβαση, μια ανθρωποφαγική αντίληψη για την κοινωνία
.. .είναι απαράδεκτο ο μι σθός του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού» (μετά τις μειώσεις) να είναι κατώτερος του μισθού ενός υπαλλήλου της Βουλής…
Συμφωνούμε, Φαήλο, σε όλα. Πώς, όμως, και γιατί, αγαπητέ, όλες αυτές οι πατριωτικές θέσεις καταψύχθηκαν σε μια νύχτα και αντικαταστάθηκαν στην πράξη από ακριβώς το αντίθετο τους; Πότε θα κάνουμε απόψυξη για να τις ξαναχρησιμοποιήσουμε; Κι αν η κομματική αφοσίωση είναι πάνω από την αφοσίωση στην πατρίδα, αυτό σημαίνει ότι η Νέα Δημοκρατία είναι πάνω από την Ελλάδα. Κι αν η ολιγαρχία και οι τοκογλύφοι εξυπηρετούνται μέσα από το κόμμα, είναι κι αυτοί πάνω από την πατρίδα; Αναπάντητα ερωτήματα…
Και ο μαχητικός και επίμονος εθνικιστής Φαήλος Κρανιδιώτης μπλοκάρει. Άλλα λέει κι άλλα στηρίζει. Το κόμμα υπερτερεί και η ολιγαρχία πρέπει πάση θυσία να εξυπηρετηθεί από το κόμμα. Πού να περισσέψει χώρος για την Ελλάδα! Η ολιγαρχία και τα κομματικά τους συμφέροντα είναι πάνω από την Ελλάδα. Αλλά, μήπως δεν ήταν πάντα έτσι η εθνικιστική Δεξιά; Ο πατριωτισμός της εξαντλείται σε κορόνες, τσαμπουκάδες, λάβαρα και σύμβολα. Κι όταν έρχονται τα δύσκολα, να πρέπει να τον αποδείξει με έργα κι όχι με λόγια, κωλώνει κι αναδιπλώνεται. Οι ξένοι, η ολιγαρχία, ο κομματισμός και η ιδιοτέλεια υπερέχουν… Η πατρίδα τους είναι εύχρηστη και ευπώλητη.
Ξενόδουλοι εθνικιστές
Κάθε φορά που οι εθνικιστές βρέθηκαν σε δίλημμα, διάλεξαν την υποταγή στον ισχυρό ξένο. Πόσο φυσικά μοιράζονταν σε αγγλόφιλους και γερμανόφιλους οι πρωτομάστορες του εθνικού διχασμού και πόσο μοιραία συμπράττουν στη μικρασιατική καταστροφή, το 1919-22! Πόσο γρήγορα ο γερμανόφιλος δικτάτορας Μεταξάς έγινε αγγλόφιλος το 1940! Πόσο εύκολα, μετά την ήττα του άξονα, οι συνεργάτες των γερμανικών δυνάμεων κατοχής μεταλλάσσονται σε φανατικούς αγγλόφιλους και αμερικανόφιλους! Και πόσο πρόθυμα οι συνταγματάρχες της απριλιανής δικτατορίας υπηρετούν τους Αγγλοαμερικάνους και οδηγούν την Κύπρο στο διχασμό και την κατοχή! Όλοι αυτοί οι εθνικόφρονες με τη σημαία του πατριωτισμού! Για την Ελλάδα, τάχα μου! Αυτό, σήμερα, τηρουμένων των αναλογιών, το βλέπουμε στην ευκολία με την οποία η Δεξιά υποτάσσεται στη διεθνή ολιγαρχία είτε με τους Αμερικάνους είτε με τους Γερμανούς επικεφαλής. Το βλέπουμε και στην ευκολία με την οποία η Ν.Δ. συγκλίνει με την άκρα Δεξιά, πόσο γρήγορα και αδίστακτα φασιστικοποιείται.
Ο ελιγμός Σαμαρά με την άρνηση του πρώτου Μνημονίου ήταν εξ αρχής, αλλά σταδιακά και παραπλανητικά, μέρος του σχεδίου για πλήρη αποδοχή και εφαρμογή όλων των Μνημονίων στην ειδεχθέστερη μορφή τους, χωρίς την ελάχιστη παρέκκλιση από τις εντολές και τα συμφέροντα της γερμανικής και διεθνούς ολιγαρχίας. Ο πατριώτης Σαμαράς είναι ο μνημονιακότερος των μνημονιακών. Με εθελούσια υποδούλωση. Με το ΠΑΣΟΚ παράρτημα της Δεξιάς, εξαρτημένο από τα σωληνάκια ανοχής που του παρέχουν η Ν.Δ. και η ΔΗΜΑΡ.
Η δημοκρατία κατεδαφίζεται, η πατρίδα εκποιείται
Τώρα, η παραδοσιακή Δεξιά έχει μεγάλη διαρροή προς τη Χρυσή Αυγή. Γιατί οι νεοδημοκράτες υπογράψανε πανηγυρικά το Μνημόνιο που φέρνει την αθλιότητα και στους δικούς τους ψηφοφόρους. Επί πλέον, η Χρυσή Αυγή τούς αποσπά ψήφους με τη σέσουλα επειδή κουρέλιασαν τον πατριωτισμό που κουνούσαν σαν σημαία στη μούρη της κοινωνίας εδώ και τόσα χρόνια. Τώρα, τι να πουν; Υπογράψανε την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, ξεπουλούν το δημόσιο πλούτο, παίρνουν εντολές από τους ξένους, διαλύουν το κράτος και υποβαθμίζουν την Ελλάδα σε καθεστώς αποικίας. Η Χρυσή Αυγή μπορεί εύκολα και ανέξοδα να τους πάρει «πελατεία» με την εθνικιστική ρητορική της. Κι αυτοί, για να καταστείλουν τις αντιδράσεις στην πολιτική τους, αλλά και για να αντιμετωπίσουν τη διαρροή, συγκλίνουν με την άκρα Δεξιά. Σύγκλιση που εκδηλώνεται βίαια με τον ανεκδιήγητο Δένδια, αλλά επιβεβαιώνεται με το ξέπλυμα, δηλαδή τον εικονικό εκδημοκρατισμό και την ένταξη στη Ν.Δ., των Βορίδη, Γεωργιάδη, Πλεύρη και λοιπών ακροδεξιών καιροσκόπων…
Αλλά, όσο η σύγκλιση αυτή δεν αποδίδει τα αναμενόμενα κομματικά οφέλη, η Νέα Δημοκρατία επιλέγει να καταβυθίζεται όλο και περισσότερο στον αυταρχισμό και το συγκαλυμμένο νεοφασισμό. Δεν περιορίζεται στην αστυνομική βία και τις διώξεις απεργών, διαδηλωτών, καταληψιών κ.ά., τις επιστρατεύσεις και τις επιτάξεις, τις επιδρομές και τα πογκρόμ. Προχωράει ταχύτατα στην απονομιμοποίηση και αποδυνάμωση των θεσμών και την «αποκοινοβουλευτοποίηση» του καθεστώτος, που επίσης αποτελεί σύγκλιση με τις θέσεις της Χρυσής Αυγής για το Κοινοβούλιο και την αστική δημοκρατία.
Η παραβίαση του Συντάγματος, η παράκαμψη της Βουλής, η καταχρηστική επιλογή των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, η κάλυψη υπουργών και βουλευτών για ποινικά αδικήματα, όχι μόνο με τη χρήση της ασυλίας, αλλά και με παρακωλύσεις, ολιγωρίες και αμέτρητα τερτίπια για την αποφυγή διαλεύκανσης των υποθέσεων και παραπομπής των υπαιτίων στη δικαιοσύνη, όπως συνέβη με τις πολλαπλές κάλπες για Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλο και λοιπούς υπό προστασίαν υπερασπιστών των Μνημονίων, έχουν μετατρέψει ένα ήδη προβληματικό αστικό δημοκρατικό οικοδόμημα σε παράγκα.
Ο Σαμαράς το έχει καταστήσει σαφές. Κάθε επιφύλαξη είναι άνευ περιεχομένου. Εφαρμόζουμε κατά γράμμα τις εντολές των κηδεμόνων. Έτσι, και η λειτουργία των υπουργικών συμβουλίων έχει καταστεί εντελώς περιττή, τύποις κάθε τρεις μήνες! Όποιος έχει αντίρρηση, φεύγει. Πρόθυμα ο Κουβέλης εφάρμοσε τη γραμμή Τρόικας-Σαμαρά, διαγράφοντας δύο βουλευτές της ΔΗΜΑΡ.
Τα χρυσόψαρα της συγκυβέρνησης
Σήψη, στην καθομιλουμένη γάγγραινα. Όποιοι θα έκανε απόπειρα να προβλέψει το πολιτικό μόρφωμα της συγκυβέρνησης πριν από λίγους μήνες, θα φαινόταν υπερβολικός, γελοίος. Μα τόσο γρήγορα συνέβη αυτό; Παθολογικά αυτό είναι δυνατό. Η λοίμωξη μερικές φορές εξελίσσεται ραγδαία σε ολική. Το σώμα λεηλατείται από τα μικρόβια. Μόνο οι ισχυρές δόσεις χημειοθεραπείας παρατείνουν τη λειτουργία του, αλλά προσωρινά όταν όλα τα επιμέρους όργανα είναι διαλυμένα και το σύστημα έχε βαρέσει μπιέλα. Ακόμα και οι ψηφοφόροι του έχουν τη χειρότερη ιδέα για τους κομματικούς της συγκυβέρνησης. Οι περισσότεροι τους ανέχονται λόγω φόβου, απελπισίας, αδιέξοδο και… δόσεων!
Ο θεοφοβούμενος Σαμαράς, ο κατά τον Φαήλο για τα κάγκελα Βενιζέλος και ο επιλαχών πρόεδρος του Συνασπισμού Φώτης Κουβέλης συγκυβερνήτες. Ο αριστερός Ψαριανός, που έγινε γνωστός καθυβρίζοντας από ραδιόφωνο τον εθνικιστή αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο (αυτό ήταν το πολιτικό του κατόρθωμα που εκτίμησε η Αριστερά και τον έκανε βουλευτή!) κι ο κομμουνιστοφάγος Βορίδης, ομοτράπεζοι και συναγωνιστές για να σώσουν την Ελλάδα Η Ρεπούση που εξόργισε τους εθνικιστές με την αναθεώρηση της επίσημης ιστορίας (που περιλάμβανε τον περίφημο «συνωστισμό») η συμπαράταξη με τον Φαήλο Κρανιδιώτη που την φιλοδωρεί με κοσμητικά επίθετα ουδόλως τιμητικά. Ο συνεπής σοσιαλιστής Χατζησωκράτης αγκαλιά με τον ακραιφνή νεοφιλελεύθερο Χατζηδάκη και άλλες ωραίες συνευρέσεις. Να πως προκύπτουν οι τερατογενέσεις! Οι κυβερνήσεις Φρανγκεστάιν και οι χώρες παρίες.
 

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Κάτι θα ξαναγεννηθεί, αλλά θα διαφέρει απ’ ό,τι ξέρουμε



Συνέντευξη της Ροσάνα Ροσάντα στον Μάρκο Μπερλινγκουέρ, Εποχή, 23.12.12
Η Ροσάνα Ροσάντα ζει στο Παρίσι εδώ και πολλά χρόνια. Το σπίτι της βλέπει στο Σηκουάνα, στην Αριστερή Όχθη, φυσικά. Το κτίριο του 19ου αιώνα έχει μια ξεχωριστή αύρα. Στο διαμέρισμά της, μου λέει ότι υπήρχε το τυπογραφείο της Κολέτ. Σ’ αυτή την παρισινή γωνιά ήλθα να της πάρω συνέντευξη. Της εξήγησα ότι έχουμε έναν ιδιαίτερο χώρο αφήγησης στην εφημερίδα Pubblico, που εμείς ονομάζουμε what‘s left. Ήταν περίεργη να μάθει για μας και για τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα: «Τι εννοεί ως αριστερά ο διευθυντής σου;», με ρωτάει. Της απαντάω ότι νομίζω ότι απ’ αυτή την άποψη ο διευθυντής έμεινε κολλημένος στο πέρασμά του από τη Fgci (τη νεολαία του ΙΚΚ) στα μισά της δεκαετίας του ’80. Αυτό την εξέπληξε και νομίζω ότι τη διασκέδασε: «Όσο περνάει ο καιρός - μου είπε -βρίσκω όλο και πιο υπέροχο εκείνο το κόμμα, το ΙΚΚ, στο οποίο έκανα πολλή κριτική. Υπήρξε ένα μεγάλο οικοδόμημα». Την κοιτάζω, για μια στιγμή. Θυμόμουν τη Ροσάντα στη λογοτεχνική εικονογραφία του Manifesto: την αυστηρή και σοβαρή διανοούμενη. Και αντίθετα τη βρίσκω γλυκομίλητη και περίεργη. Μιλάμε πολύ, τρεις ώρες. Ξεκινάμε από το ίντερνετ («Θα επιβιώσουν οι εφημερίδες με το διαδίκτυο;») για να καταλήξουμε στη Λατινική Αμερική («καταλαβαίνω ότι έκαναν σπουδαία πράγματα, αλλά εγώ δεν βλέπω αυτό το μοντέλο»). Στο τέλος, από δω το πάμε, από κει το πάμε, αντιλαμβάνομαι ότι μιλήσαμε κυρίως για ιστορία και για το 1900. Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς με ένα «κορίτσι του περασμένου αιώνα», για να μείνουμε στην εικόνα την οποία επέλεξε να δώσει ως τίτλο της αυτοβιογραφίας της.
Σ’ αυτό το μεγάλο διάλογο αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν τρεις φάσεις που σημαδεύουν την αφήγησή της. Η πρώτη είναι η ένταξή της στον κομμουνισμό, στο ΙΚΚ. Είμαστε στο 1943, μετά την 23η Ιουλίου, στο Μιλάνο. (Στην ανάμνηση αυτή χαμογελάει). «Είχα ακούσει να λένε ότι ο Αντόνιο Μπάνφι (ΣτΜ κομμουνιστής φιλόσοφος, καθηγητής της Ροσάντα στο πανεπιστήμιο) ήταν κομμουνιστής. Και πήγα να τον ρωτήσω. «Αλήθεια;». Έτσι, σαν χαζή.


Κι αυτός;
Μου απάντησε: «Γιατί με ρωτάτε;». Μου έδωσε βιβλία να διαβάσω. Ξαναγύρισα μετά από μια εβδομάδα, του είπα: «Ωραία. Και αν κάποιος ήθελε να εφαρμόσει αυτές τις ιδέες;». (Μα αυτό που είναι σημαντικό σήμερα για τη Ροσάντα, είναι να εξηγήσει, πέρα απ’ αυτό το επεισόδιο, πόσο μπορούσε να ήταν εύκολη η ένταξη στον κομμουνισμό ενός κοριτσιού μιας αστικής «α-φασιστικής» οικογένειας).

Γιατί;
Επειδή η αστική κουλτούρα ήταν από το 1800 διαποτισμένη με προοδευτικές ιδέες και ιδέες ισότητας. Βλέπεις, ο πατέρας μου, για παράδειγμα, είχε διαμορφωθεί με γνώμονα τον Τολστόι, τον Ρούντολφ Στάινερ. Όταν κατάλαβε ότι είχα μπει στην Αντίσταση - επειδή η αστυνομία ήρθε να κάνει έρευνα στο σπίτι - με ρώτησε ανήσυχος: «Μα με ποιους πήγες;».

Κι εσύ του είπες την αλήθεια;
Όταν έμαθε ότι ήμουν με τους κομμουνιστές, μου είπε: «Πάλι καλά!». Η αστική τάξη μπορεί να ήταν και φασιστική. Μπορεί να ήταν και μετριοπαθής. Μπορεί να νόμιζε ότι η ανισότητα θα υπήρχε πάντα. Δεν υπήρχε όμως αυτή η ιδέα που συναντάμε σήμερα: η φτώχεια σαν ενοχή. Η ανισότητα σαν αξία.
Η δεύτερη πράξη αυτής της προσωπικής και συλλογικής ιστορίας λαμβάνει χώρα στη δεκαετία του ‘60. Μα η αφήγηση δεν αφορά την υπόθεση του Manifesto.

Τι συνέβη σ’ εκείνα τα χρόνια;
Υπήρξε μια ανθρωπολογική μετάλλαξη. Ο Χομπσμπάουμ την αφηγείται ωραία. Όλα αλλάζουν. Υπάρχει η μεγάλη ανάπτυξη. Η μαζική κατανάλωση. Οι γυναίκες μπαίνουν στην αγορά εργασίας. Η μαζική φοίτηση των παιδιών στα σχολεία.

Αρχίζει η κριτική στα κόμματα. Αρχίζει εκείνη η απόκλιση μεταξύ κομμάτων, κινημάτων και κοινωνίας, που ίσως σήμερα να έφθασε το απώτερο σημείο της.
Ξεσπάνε τα κινήματα, πρώτα τα φοιτητικά, μετά τα εργατικά. Το ΙΚΚ και τα κόμματα δεν τα καταλαβαίνουν. Θυμάμαι ότι ήταν έκπληκτα απ’ αυτό το κύμα που διαμορφωνόταν έξω απ’ αυτά. Οι γηραιότεροι, άνθρωποι τύπου Σέκια και Τερατσίνι, σκέφτονταν: «Αν οι εργάτες κινήθηκαν χωρίς το ΙΚΚ, πρέπει να υπάρχει κάποιο λάθος».
Στην αυτοβιογραφία της, η οποία σταματά εδώ, στο 1969 -κι αυτό έχει τη σημασία του- η Ροσάντα, αναφερόμενη στην ομάδα του Manifesto, λέει: “Ελπίζαμε ότι θα ήμασταν μια γέφυρα ανάμεσα σ’ αυτές τις νέες ιδέες και στη σοφία της γέρικης αριστεράς: δε λειτούργησε”. Τέλος, ερχόμαστε στην τρίτη φάση: αναπόφευκτα, λαμβάνει χώρα στο τέλος της δεκαετίας του 80.

Τι ήταν για σένα το 1989;
Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ λόγω εσωτερικής έκρηξης. Ίσως όμως να είναι πιο εκπληκτική η στροφή της Κίνας: ένα κομμουνιστικό κόμμα που γίνεται θιασώτης του καπιταλισμού. Αν μου το είχαν πει δέκα χρόνια νωρίτερα, δεν θα το είχα πιστέψει. Για την ιδέα της αριστεράς υπήρξε μια μοιραία μετάβαση.

Γιατί;
Γιατί -είτε μας άρεσε είτε όχι- μέχρι τότε υπήρχαν δύο στρατόπεδα, δύο κουλτούρες, δύο πραγματικότητες. Από εκείνο το σημείο, απομένει μόνο ένα. Και απομένει μόνο μια ερμηνεία που λέει: ο καπιταλισμός - ο κοινωνικός δαρβινισμός - είναι μια φυσική κατάσταση. Ο σοσιαλισμός, η ισότητα, είναι αυταπάτες. Είναι μια ουτοπία. Μια λέξη που σιχαίνομαι. Εκεί είναι που η προοδευτική κουλτούρα του 1800, κι εκείνη η σοσιαλιστική, αόριστη ιδέα, εξαφανίζεται. Και μαζί της, κατά κάποιον τρόπο, καταποντίζεται και η ίδια η ιδέα της αριστεράς. Γιατί για μένα αυτό είναι αριστερά. Μια ηθική της ισότητας. Αν θέλεις, πρόκειται για μια ιδέα που προέρχεται από τη γαλλική επανάσταση. Δεν είναι ένα ζήτημα οικονομικής τάξης, αλλά πολιτικό, ηθικό. Γιατί σε επίπεδο λειτουργίας και τα δύο συστήματα μπορούν να σταθούν όρθια. Αριστερά είναι αυτός ο αγώνας ενάντια στις αδικίες του κόσμου μέσα από μια ιδέα ιδιοκτησίας που τη διαχειρίζεσαι πολιτικά.

Eδώ ήθελες να καταλήξεις;
Ναι, γιατί αν το δεις έτσι, το ερώτημα από πού να ξαναρχίσει η αριστερά, είναι πολύ περίπλοκο.

Τι είναι αυτό που περιπλέκει την απάντηση;
Τι συνέβη; Τι δε λειτούργησε; Αυτά τα ερωτήματα πρέπει να απαντηθούν. Όχι τι έκανε μέχρι σήμερα η αριστερά, η οποία ξέφυγε απ’ αυτά τα ερωτήματα. Δεν το έκανε εκείνη η χίμαιρα, εκείνη η σούπα, εκείνος ο κένταυρος που σήμερα λέγεται Δημοκρατικό Κόμμα. Ούτε κι αυτοί που εξακολουθούν να αυτοαποκαλούνται κομμουνιστές. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ανθρωπολογική μετάλλαξη, που συμβαίνει στις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90. Εκείνη η γενιά μετά το 89, η οποία - «εξαιτίας και των συνεπειών της τεχνολογικής επανάστασης» - χάνει το νήμα της συνέχειας με το παρελθόν, «σαν η εμπειρία να παύει πια να είναι μεταδόσιμη».
Η Ροσάνα αναφέρεται σε δύο επεισόδια που εντυπώθηκαν στο μυαλό της.

Να ξεκινήσουμε από το πρώτο;
Το πρώτο είναι αυτό που συνέβη όταν ο Πιντόρ έγραψε ένα κύριο άρθρο τη δεκαετία του ‘90 για την έπαυλη του Μπερλουσκόνι με τα 16 μπάνια.

Γιατί το θεωρείς τόσο σημαντικό;
Για κείνον ήταν σαν να έλεγε: δεν μπορεί να είναι σωστός άνθρωπος. Μέσα σε τόσο πλούτο, υπήρχε κάτι λανθασμένο και ανήθικο. Θα το είχε γράψει και ο πατέρας μου. Κι όμως ήταν μια παταγώδης αποτυχία. Είχε ένα βουνό από αρνητικές κριτικές. Είχε συμβεί κάτι. Είχαν αλλάξει οι αξίες.

Και το δεύτερο επεισόδιο;
Είναι πιο πρόσφατο. Είχα πάει ταξίδι στην Ιταλία, παρουσίαζα το βιβλίο μου σε ένα πανεπιστήμιο. Μια νεαρή γυναίκα, μάλιστα και με μεταπτυχιακό, εργαζόταν εκεί ως γραμματέας με επισφαλή σχέση εργασίας.

Και τι συνέβη;
Ήταν ευγενική μαζί μου, αλλά μου είπε: «Εγώ απ’ αυτά που λέτε -ότι με τις σπουδές, με την ένταξη σε ένα κόμμα, σε ένα συνδικάτο, μπορεί να αλλάξει κάτι - δεν πιστεύω τίποτα».

Δυστυχώς δεν με εκπλήσσει...
Αυτό το νέο κορίτσι αντιπροσωπεύει μια απελπισία που η γενιά μου δε γνώρισε. Σκέψου: ο πατέρας μου πτώχευσε στην κρίση του ‘29. Θυμάμαι που μας πήραν τα χαλιά. Πέσαμε σε μεγάλη στενότητα. Ζούσαμε σε δύο δωμάτια. Κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνη τη σατανική περηφάνια να νιώθουμε διανοούμενοι. Αυτή τη σιγουριά που είχαμε εγώ και η αδελφή μου. Ότι σπουδάζοντας δεν θα είχαμε προβλήματα. Και δεν είχαμε. Σήμερα υπάρχει μια κατάσταση αθλιότητας, που συνδυάζεται με μεγαλύτερη γνώση. Όμως δεν υπάρχει πια πίστη ότι μπορεί να αλλάξει.

Τώρα όμως υπάρχει μια βαθιά, συστημική κρίση του καπιταλισμού.
Ναι, μπορώ να συμφωνήσω. Όμως η κρίση της αριστεράς μού φαίνεται ακόμη πιο σοβαρή.

Τι γνώμη έχεις γι’ αυτά τα αναδυόμενα φαινόμενα λαϊκισμού;
Μετά απ’ αυτό το κοινωνικό ρήγμα, που επήλθε έπειτα από την καταστροφή της αριστεράς, βγαίνουν οι λαϊκισμοί. Όσο είχαμε το ΙΚΚ και ένα δυνατό συνδικάτο, είχαμε μεταρρυθμίσεις και πρόοδο, για τη δουλειά και για τα πολιτικά δικαιώματα. Το ΙΚΚ παρήγαγε μεγάλες μεταρρυθμίσεις και από τη θέση της αντιπολίτευσης. Τώρα μπορεί να πήγαν στην κυβέρνηση, αλλά υπήρξε οπισθοχώρηση και απόκλιση στα εισοδήματα. Η αριστερά δεν υπάρχει πια. Γι’ αυτό βγαίνουν οι λαϊκισμοί.

Για τον Γκρίλο τι γνώμη έχεις;
Μου φαίνεται η κλασική δεξιά αντιπολιτική στάση.

Υπάρχει κάτι που να σου φάνηκε ενδιαφέρον, μετά από το ‘89;
Μόνο τα κινήματα.

Που εσένα δεν σε ενθουσιάζουν...
Τι αντιτάσσω στα κινήματα; Όχι τόσο τη λατρεία της εκλογικής αποτελεσματικότητας, που οδήγησε τα κόμματα σε μια βαθιά κρίση. Όμως θυσίασαν το πρόβλημα της αποτελεσματικότητας για χάρη του ζητήματος της συμμετοχής, που επίσης είναι σημαντικό. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν καταλήγουν πουθενά. Δεν έχουν συνέχεια. Τρελαίνονται και μόνο να ακούσουν να τους μιλάς για οργάνωση.

Όμως δεν έχουν κάποιο δίκιο να κριτικάρουν τα κόμματα;
Ναι. Αλλά δεν έθεσαν το ζήτημα του πώς θα γίνουν αποτελεσματικά αποφεύγοντας τα κλουβιά των παραδοσιακών κομμάτων, για να ξαναδώσουν φωνή στο άτομο, στην πολυπλοκότητά του, στην τάση του για συμποσιακή ευθυμία. Μπορώ να κατανοήσω την κριτική που έκανε ο φεμινισμός. Είναι αλήθεια ότι εγώ μέχρι τη δεκαετία του ‘70 δεν έγραψα ποτέ κάτι αρχίζοντας με τη λέξη εγώ... Αναζητούσα την αντικειμενικότητα των πραγμάτων. Όμως υπάρχει και ο κόσμος. Το εγώ δεν μπορεί να είναι το μέτρο των πάντων.

Και επομένως;
Εκτός των άλλων αυτή η εικόνα των κομμάτων είναι και λανθασμένη. Το ΙΚΚ ήταν μια μεγάλη μέδουσα που ανάπνεε μέσα στην κοινωνία. Το να είσαι μέσα σ’ εκείνο το μεγάλο σώμα - σ’ εκείνο το βαρύ κόμμα, όπως το αποκάλεσε ο Οκέτο - σε οδηγούσε στο να συναντηθείς με άλλους κόσμους, και να έχεις μια πιο αντικειμενική αντίληψη της κοινωνίας. Στα κινήματα υπάρχουν πολλοί ατομικισμοί ομάδων. Δεν δουλεύουν μαζί. Ο καθένας προχωράει μόνος του. Κοίτα: θα καταλήξω να γράψω ένα εγκώμιο στα κόμματα. Για να γίνω λίγο πιο αντιπαθητική.

Πώς σου φαίνεται η ιδέα που αυτή τη στιγμή επανέρχεται με ένταση, να καταργηθούν δηλαδή οι ηγετικές ομάδες;
Είναι αλήθεια ότι αυτή η ιδέα άρχισε το 1968 και επανεμφανίζεται, έπειτα από 45 χρόνια. Όλοι το ίδιο. Όμως στο τέλος, ενώ λες ότι όλοι είναι το ίδιο, σου ξεπετάγεται ο ηγέτης. Όπου έχεις κόμματα, έχεις ηγέτες. Όχι ομάδες, αλλά έναν μόνο άνθρωπο. Τουλάχιστον μέχρι σήμερα έτσι ήταν.

Λες για τον Γκρίλο;
Έχω στο νου μου και την ομάδα του Γκίνσμποργκ (ΣτΜ Άγγλος ιστορικός, που ζει στην Ιταλία και έχει αποκτήσει την ιταλική υπηκοότητα. Από το 1992 διδάσκει Ιστορία της Ευρώπης στο Τμήμα Φιλολογίας της Φλωρεντίας. Το 2012, μαζί με τον Μάρκο Ρεβέλι ίδρυσε το νέο πολιτικό υποκείμενο ALBA [Συμμαχία Εργασίας Κοινωφελών Αγαθών Περιβάλλοντος]). Ή τις γυναίκες στο Πέστουμ, που συναντήθηκαν πρόσφατα κατ’ αυτόν τον τρόπο. Καμία στο προεδρείο. Καμία εισήγηση. Καμία κορυφή. Τρία λεπτά η καθεμία.

Εσύ είσαι δύσπιστη;
Εκείνες ήταν ευχαριστημένες. Ένιωσαν τη συγκίνηση του να ανήκουν κάπου. Για να πω την αλήθεια, εμένα μου φαίνεται ένα μεγάλο μπουρδέλο. Όμως είναι αλήθεια ότι τα κομμουνιστικά κόμματα ήταν οργανώσεις που είχαν δημιουργηθεί από μια ελίτ, και από πίσω υπήρχαν αναλφάβητες και αμόρφωτες μάζες. Σήμερα υπάρχει μαζική μόρφωση. Άρα υπάρχει ζήτημα: πώς μπορεί να οργανωθεί μια μορφωμένη μάζα.

Είπα σε μια νεαρή Ισπανίδα, μια αγανακτισμένη, ότι ερχόμουν να σου πάρω συνέντευξη. Τη ρώτησα ποια ερώτηση θα ήθελε να σου θέσει. Μου ζήτησε να ρωτήσω πώς μπορεί το 99% να νικήσει το 1%;
Γιατί το 99% της ανθρωπότητας ανέχεται το 1%; Επειδή χάθηκε η πρωτιά της πολιτικής πάνω στην οικονομία. Η πολιτική του Χίλια Εννιακόσια έφερε την πρωτιά της ισότητας. Η πολιτική έχασε την πρωτιά. Όμως προσοχή: την έχασε εξαιτίας μιας πολιτικής ήττας. Επειδή ηττήθηκε η ιδέα της ισότητας.

Τέλος πάντων, πού καταλήγουμε;
Κοίτα: ζούμε μια τραγική και ενδιαφέρουσα στιγμή. Σήμερα υπάρχει ένα μάξιμουμ απόκλισης μεταξύ κινημάτων και θεσμών. Τα κινήματα είναι ισχυρά, αλλά δεν ξεπερνούν το εμπόδιο των διαλυμένων θεσμών. Η Ιταλία είναι μάλλον η πιο άτυχη, μ’ όλο αυτό το κοινοβούλιο πιεσμένο πάνω στο Μόντι.

Είσαι απαισιόδοξη.
Ναι. Πιστεύω όμως ότι κάτι θα ξαναγεννηθεί. Κοίτα: ο μόνος λόγος που με λυπεί να πεθάνω, είναι γιατί δεν θα το δω. Γιατί, επιπλέον, αυτή τη φορά δεν θα συμβεί σε μια καθυστερημένη χώρα, όπως έγινε με την ΕΣΣΔ. Αυτή τη φορά -χάρη και στο internet και στην επανάσταση των επικοινωνιών - ο πρωταγωνιστής θα είναι μια μορφωμένη κοινωνία. Και θα είναι διαφορετικό.

Δημοσιεύτηκε στις 18 Νοεμβρίου 2012, στην εφημερίδα «Pubblico».Μετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Αδιαφορία έσπειρες, μηδενισμός θα σε θερίσει

Nihilism http://galaxyarchis.wordpress.com/ Είμαι την άποψης -και την επαναλαμβάνω τα τελευταία τρία χρόνια σταθερά- ότι το πρώτο που καταστράφηκε στη “δημιουργική καταστροφή” του Μνημονίου ήταν η Λογική. Όχι οι σύνθετες έννοιες. Η απλή, γραμμική σκέψη. Ήταν προαπαιτούμενο άλλωστε για να γίνει αποδεκτός ο ενσωματωμένος στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο παραλογισμός. Το πιο πρόσφατο χτύπημα στη λογική ήταν η σύνδεση των λεγόμενων “αγανακτισμένων” με τους μαχαιροβγάλτες νεοναζί και η ταύτιση των γιαουρτιών με τα καλάσνικοφ.
Η εξουσία ενοχλήθηκε όταν κάποιοι, έως πρόσφατα χαμένοι στον ατομισμό τους και το (ιδιωτικό) “ευρωπαϊκό όνειρο”, βγήκαν από τις τρύπες τους, βρήκαν το διπλανό τους και άρχισαν να συζητούν μαζί του. Να βρίσκουν τι τους ενώνει. Ποια είναι τα κοινά τους προβλήματα. Άλλοι ψύχραιμα, άλλοι οργισμένα. Άλλοι μουδιασμένα, άλλοι τσαμπουκαλεμένα. Άλλοι συνειδητά, άλλοι ασυνείδητα. Οι πολίτες έπαψαν να είναι χρήσιμοι γι’ αυτήν. Το κοινό άλλωστε στην Κοινοβουλευτική Δημοκρατία είναι χρήσιμο μόνο ως άθροισμα μεμονωμένων ψηφοφόρων. Ως συλλογικότητα είναι αναγκαίο κακό για το δεύτερο μόνο συνθετικό του πολιτεύματος. Ως οργανωμένη συλλογικότητα είναι επικίνδυνο, για οποιαδήποτε εξουσία σε οποιοδήποτε καθεστώς.
Έχοντας φροντίσει να καταστρέψουν τις στοιχειώδεις αρχές της λογικής, χάρη και στην αμέριστη υποστήριξη από τη μεγάλη πλειονότητα των δημοσιογράφων και διαμορφωτών της κοινής γνώμης, οι Κυβερνήσεις από το 2010 και μετά τόνισαν με κάθε τρόπο την πλήρη και κυνική αδιαφορία τους. Το πολιτικό σύστημα, αφού εξήγησε ότι “διαφωνεί με το μνημόνιο αλλά το επιβάλει λόγω εθνικής ανάγκης” (σ.σ. άλλος ένας εξόφθαλμος βιασμός της λογικής) έπλυνε τα χέρια του σαν υποδειγματικός Πόντιος Πιλάτος και βούλωσε τ’ αυτιά του με κερί. Διαμαρτύρεσαι; Απεργείς; Διαδηλώνεις; Στα παλιά μας τα παπούτσια. Τις λίγες φορές που η φωνή του κόσμου διαπέρασε τις στρώσεις του κεριού, η εξουσία τού συμπεριφέρθηκε σα να ήταν ενοχλητικό κουνούπι. Καταστολή, χημικό, ροπαλιά, προσαγωγή, σύλληψη, φυλάκιση.
Ο κόσμος απογοητεύτηκε. Πνίγηκε στα χημικά. Ξεφτιλίστηκε από αγράμματα κοπρόσκυλα με κουκούλες, κράνη, ρόπαλα και στολή της ΕΛ.ΑΣ. Αποχώρησε από τις κεντρικές πλατείες και στη συνέχεια από τις μικρότερες. Οι μόνοι που έμειναν ανενόχλητοι, σε κάποιες πλατείες, ήταν οι συμμορίες ναζιστών. Όπως αποδεικνύεται ήταν η μόνη χρήσιμη στην εξουσία (σοσιαλδημοκρατική, φιλελεύθερη, εκλεγμένη, διορισμένη) ομάδα που “βγήκε στους δρόμους”.

Κι όμως το Κράτος φοβήθηκε

Δεν τρέφω ωστόσο αυταπάτες. Η αδιαφορία της εξουσίας δεν μεταφράζεται σε ισχύ, αλλά σε αδυναμία της. Το Κράτος φοβήθηκε τη συσπείρωση των “συντεχνιών”. Γι’ αυτό απάντησε με γιγαντιαία (για τα ευρωπαϊκά πρότυπα) καταστολή. Το Κράτος μόνο αυτό γνωρίζει. Τη Βία. Όσο κατάφερνε να διασπά τις συλλογικότητες αρκούσε η ψυχολογική βία. Όπου δεν τα κατάφερε, αυτομάτως κατέφυγε στη σωματική βία. Όσο δεν τα κατάφερνε, τόσο ενίσχυε και την ψυχολογική και την σωματική. Κρατική βία και καταστολή. Διάλυση των δημοκρατικοφανών επιφάσεων, όπως ο διάλογος με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και το ίδιο το Σύνταγμα. Όλα τούτα είναι τελικά δείγμα αδυναμίας και φόβου, και όχι ισχύος και σύνεσης. Το Κράτος ξεγυμνώθηκε.
Αυτό που φαινομενικά αποτέλεσε νίκη, δηλαδή να στείλει το ανοργάνωτο κίνημα σπίτι του και να ξεμείνουν μόνο κάποιες μεμονωμένες και άτσαλες απεργίες, με αστείες διεκδικήσεις, δεν ήταν νίκη. Από τη μία η εξουσία καίει με ταχύτατους ρυθμούς τις εφεδρείες της. Ο φέρελπις Γιώργος Παπανδρέου του diavgeia.gov και του Τέταρτου Δρόμου προς το Σοσιαλισμό, έγινε ένας αστείος κονφερασιέ του Χάρβαρντ. Τη θέση του έδωσε στον υπάλληλο τραπεζίτη Παπαδήμο, για να παραδώσει στη συνέχεια την εξουσία στο φαιδρό ακροδεξιό Σαμαρά. Αν πριν μία πενταετία έλεγες σε οποιονδήποτε Έλληνα ότι ο Σαμαράς θα γινόταν πρωθυπουργός, το πιο πιθανό ήταν να γέλαγε. Ίσως και να καλούσε και το ασθενοφόρο. Από την άλλη, ο κόσμος σώπασε και περιμένει, υπομονετικά ή και με εκνευρισμό, τον “σωτήρα”. Ελπίζει σε μία εκπροσώπηση (εκ Θεού, ποιος ξέρει;) κι ας είναι σίγουρος ότι το κοινοβουλευτικό σύστημα οριζοντίως, καθέτως και διαγωνίως, τον δουλεύει ψιλό γαζί. Μοιραία, η επόμενη εφεδρεία θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη.
Τι έμεινε να καλύψει το κενό; Εκτός από τους ναζήδες που ούτως ή άλλως είναι το μακρύ χέρι της εξουσίας. Ο μηδενισμός. Και μηδενισμός δεν είναι οι βόμβες κάποιων τυχάρπαστων “πυρήνων” που τους φταίνε τα πάντα, από το άδικο σύστημα έως τα σεμεδάκια της γιαγιάς τους. Μηδενισμός είναι επίσης η συλλογική μοιρολατρία. Η απονέκρωση της κοινωνίας και η μετάδοση του κυνισμού οριζοντίως.
Συνεπώς, οι αυτοαποκαλούμενοι φιλελεύθεροι οι οποίοι συμπαρατάσσονται με τις εξουσίες στους ομαδικούς βιασμούς της λογικής, αγνοούν το προφανές. Δεν έφεραν οι “αγανακτισμένοι” τους ναζήδες και τις βόμβες φίλοι αναγνώστες Χωμενίδηδων και θαυμαστές Πάγκαλων. Η απουσία τους τα έφερε. Η αποχώρηση της κοινωνίας από το σκηνικό. Η διάλυση των ελάχιστων δεσμών επαφής των πολιτών με τις ελίτ της εξουσίας. Αυτών των ελάχιστων δεσμών που παρέχουν το απαραίτητο άλλοθι στον Κοινοβουλευτισμό, ώστε να θεωρείται -κι αυτός παραβιάζοντας τη λογική- Δημοκρατία.
Καμπανάκι όμως αγαπητέ αναγνώστη. Μπορεί το Κράτος να έχασε, αλλά, αν επικρατήσει ο μηδενισμός, μαζί του θα χάσουμε όλοι.
Zaphod

«Το χάος θα έρθει από τους κάτω»

Κομαντάντε Μάρκος: «Το χάος θα έρθει από τους κάτω»

 
ΜΕΞΙΚΟ Επειτα από δίχρονη απουσία ο υποδιοικητής Μάρκος των Ζαπατίστας απηύθηνε ένα ανακοινωθέν για το 2013 που, αν και γράφτηκε στη μεξικανική ζούγκλα, νομίζεις ότι έρχεται από δίπλα μας
 
Επιμέλεια: Κορίνα Βασιλοπούλου   Εφημερίδα των Συντακτών
 
«Το χάος θα έρθει από κάτω» προειδοποιεί ο ηγέτης των Ζαπατίστας, υποδιοικητής Μάρκος, στο πρώτο ανακοινωθέν της χρονιάς. Ο «σουμπκομαντάντε», ύστερα από μια σχετικά διακριτική παρουσία τα δύο τελευταία χρόνια, αύξησε τις δημόσιες παρεμβάσεις του στα τέλη του 2012, οπότε και ανακοίνωσε μια σειρά πολιτικών, ειρηνικών πρωτοβουλιών στα εδάφη του Τσιάπας και όχι μόνο.
Το ανακοινωθέν του Μάρκος, το οποίο δημοσιεύθηκε στη μεξικανική εφημερίδα «La Jornada» φαίνεται πως ήρθε ως απάντηση στην πρωτοβουλία που εξήγγειλε ο νέος πρόεδρος του Μεξικού Ενρίκε Πένια Νιέτο για την «καταπολέμηση της φτώχειας». Το κείμενο, που έχει τίτλο «Εμείς και αυτοί», είναι γραμμένο με τη μορφή μονόλογου των ισχυρών της Γης απέναντι σε έναν φανταστικό συνομιλητή και καταλήγει με το σύνθημα/προειδοποίηση «Μαριτσιβέου»: «Εκατό φορές θα νικήσουμε», όπως σημαίνει στη γλώσσα των Ινδιάνων Μαπούτσε της Χιλής.
 «Εμείς και αυτοί/οι (παρα)λογισμοί των από πάνω»
Γενάρης 2013.
Μιλούν οι από πάνω:
Εμείς είμαστε αυτοί που κάνουν κουμάντο. Είμαστε ισχυρότεροι, παρόλο που είμαστε λιγότεροι. Δεν μας νοιάζει τι λες – ακούς – σκέφτεσαι – κάνεις, αρκεί να μη μιλάς, να μην ακούς, να μην κινείσαι.
Μπορούμε να επιβάλουμε στην κυβέρνηση ανθρώπους μέσης ευφυΐας (αν και είναι πλέον δύσκολο να τους βρεις στις τάξεις των πολιτικών), όμως επιλέγουμε κάποιους που δεν είναι καν σε θέση να προσποιηθούν ότι ξέρουν τι τους γίνεται.
Γιατί; Γιατί μπορούμε.
Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τους αστυνομικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς για να συλλαμβάνουμε και να φυλακίζουμε αληθινούς εγκληματίες, μόνο που αυτοί οι εγκληματίες αποτελούν ζωτικό μας κομμάτι. Αντίθετα, επιλέγουμε να κυνηγάμε, να χτυπάμε, να συλλαμβάνουμε, να βασανίζουμε, να φυλακίζουμε και να δολοφονούμε εσένα.
Γιατί; Γιατί μπορούμε.
Αθώος ή ένοχος; Τι σημασία έχει; Η δικαιοσύνη είναι μια από τις πολλές πουτάνες στην ατζέντα μας και, πίστεψέ μας, δεν είναι η πιο ακριβή.
Και ακόμα κι αν προσαρμόζεσαι απόλυτα στο καλούπι που σου επιβάλλουμε, ακόμα κι αν δεν κάνεις τίποτα, κι αν είσαι αθώος, θα σε συντρίψουμε.
Και αν επιμένεις να μας ρωτάς γιατί το κάνουμε, νά η απάντηση: Γιατί μπορούμε. [...]
Δεν έχει σημασία ποιος βγαίνει μπροστά. Τα περί Δεξιάς ή Αριστεράς είναι, απλώς, οδηγίες για τον σοφέρ που παρκάρει το αμάξι. Η μηχανή λειτουργεί από μόνη της. Δεν χρειάζεται να δώσουμε καν εντολή για να τιμωρηθούν οι απερίσκεπτοι που ίσως μας πάνε κόντρα. Μεγάλες, μεσαίες και μικρές κυβερνήσεις όλου του πολιτικού φάσματος, παρέα με διανοούμενους, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες ερίζουν για το ποιος θα έχει το προνόμιο να μας ικανοποιήσει.
Οπότε, άντε πηδήξου, χάσου, σάπισε, ψόφα, απογοητεύσου, παραδώσου.
Για τους άλλους δεν υπάρχεις, δεν είσαι τίποτα.
Ναι, έχουμε σπείρει μίσος, κυνισμό, πικρία, απελπισία, τον θεωρητικό και πρακτικό «ωχαδερφισμό», τον κονφορμισμό του «μη χείρον βέλτιστον», τον φόβο που έγινε παραίτηση.
Κι όμως, φοβόμαστε μήπως όλο αυτό πάρει τη μορφή οργανωμένης, ανατρεπτικής οργής, που δεν εξαγοράζεται.
Γιατί το χάος που επιβάλλουμε το ελέγχουμε, το διευθετούμε, το δίνουμε σε δόσεις, το τροφοδοτούμε.
Αλλά, το χάος που έρχεται από τους από κάτω…
Α, αυτοί… ούτε που καταλαβαίνουμε τι λένε, ποιοι είναι, πόσο κοστίζουν.
Κι ύστερα, είναι τόσο αυθάδεις ώστε να μη θέλουν πια να ζητιανεύουν, να περιμένουν, να ζητούν, να ικετεύουν, αλλά να ασκήσουν την ελευθερία τους. Πού ξανακούστηκε τέτοια ξεδιαντροπιά!
Αυτός είναι ο αληθινός κίνδυνος. Ανθρωποι που κοιτάζουν στην άλλη πλευρά, που βγαίνουν από το καλούπι, το σπάνε ή το αγνοούν.
Ξέρεις τι μας έχει ωφελήσει πολύ; Αυτός ο μύθος της ενότητας πάση θυσία. Να τα βρίσκεις μόνο με τον αρχηγό, τον διευθυντή, τον ηγέτη ή όπως κι αν τον λένε. Είναι πιο εύκολο να ελέγχουμε, να διευθύνουμε, να συγκρατούμε έν@ν παρά πολλούς. Και μάλιστα, φτηνότερο. Ατομικές επαναστάσεις κι άλλα τέτοια. Είναι άχρηστα σε συγκινητικό βαθμό.
Αντίθετα, αυτό που αποτελεί κίνδυνο, πραγματικό χάος, είναι όταν ο καθένας γίνεται συλλογικότητα, ομάδα, μπάντα, φυλή, οργάνωση και μαθαίνει να λέει «όχι» και «ναι» και όλοι αυτοί συμφωνούν μεταξύ τους. Γιατί το «όχι» στοχεύει σε εμάς που κάνουμε κουμάντο. Οσο για το «ναι»… αυτό κι αν είναι συμφορά, φαντάσου ο καθένας να χτίζει τη δική του μοίρα και να αποφασίζει τι θα γίνει και τι θα κάνει. Είναι σαν να υπονοείς ότι οι αμελητέοι είμαστε εμείς, αυτοί που περισσεύουν, οι άχρηστοι, αυτοί που πρέπει να μπουν φυλακή, να εξαφανιστούν.
Ναι, σκέτος εφιάλτης. Για εμάς, αυτή τη φορά. Φαντάζεσαι πόσο κακόγουστος θα γινόταν αυτός ο κόσμος; Γεμάτος Ινδιάνους, μαύρους, καφέ, κίτρινους,κόκκινους, ράστα, τατουάζ, πίρσινγκ, ξυρισμένα κεφάλια, πανκ, γκοθ, μιγ@δες, σκέιτερ, τη σημαία με το «Α» χωρίς πατρίδα, νέους, γυναίκες, πουτ@νες, κορίτσι@, ηλικιωμένους, οδηγούς, αγρότες, εργάτες, προλετάριους, φτωχούς, ανώνυμους και… άλλους. Δίχως πριβέ χώρους για εμάς, τους «beautiful people», τους «ωραίους ανθρώπους» για να καταλαβαινόμαστε… γιατί φαίνεται από χιλιόμετρα ότι δεν σπούδασες στο Χάρβαρντ.
Ναι, η μέρα εκείνη θα ήταν για εμάς σαν νύχτα… Τα πάντα θα τινάζονταν στον αέρα. Τι θα κάναμε;
Μμμμ… αυτό δεν το έχουμε σκεφτεί. Σκεφτόμαστε, σχεδιάζουμε και εκτελούμε για να αποτρέψουμε κάτι τέτοιο, αλλά… δεν μας έχει περάσει από το μυαλό.
Ναι, δεν υπάρχει αμφιβολία: είναι εποχές κρίσης. [...]
Οχι, φυσικά και δεν σε φοβόμαστε. Οσο για αυτή την προφητεία… Μπα, σκέτες προλήψεις, χωριάτικες…
Τι;… Δεν είναι προφητεία;
Α, είναι υπόσχεση…
«ΜΑΡΙΤΣΙΒΕΟΥ»* («Εκατό φορές θα νικήσουμε»)
(συνεχίζεται…)
Από οποιαδήποτε γωνιά, οποιουδήποτε κόσμου.
Υποδιοικητής Μάρκος
Πλανήτης Γη
Γενάρης 2013

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ...

ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ...


Το μακελειό δεν θα ξεκινήσει σαν μια πορεία προς την ελευθερία, αλλά σαν μια σφαγή μεταξύ μας για το ποιος θα φάει ποιον για να επιβιώσει.



ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ...

Ταγιεράκι, μαλλί κόκκαλο από τη λακ, γύρω στα 55-58?, διηγείται τα "βάσανα".

-Κι έτσι προχωράμε Καίτη μου. 
Πουλήσαμε δυο χωράφια, είχαμε και καμιά σαρανταριά χιλιάδες στην άκρη και κάτι γίνεται.

-Η κόρη είναι ακόμα στη Νομαρχία?

-Βέβαια, και πριν γίνουν όλα αυτά, ευτυχώς που είχαμε βάλει και το Δημητράκη στο Υπουργείο και τη γλυτώσαμε. 
Δεν παραπονιέμαι. 
Τρεις μισθοί πέφτουν στο σπίτι, θα πάρω και το εφάπαξ τώρα και τη σύνταξη, εντάξει δεν είναι όπως πριν τρία χρόνια αλλά μπροστά στο χάλι που έχουν άλλοι, μη παραπονιόμαστε και πέσει και φωτιά να μας κάψει.... Και τα σπίτια τους έχουν τα παιδιά και το κατιτί....

Αυτό το κατιτι... λέξη φετίχ. 
Το ελληνικό θαύμα των δυο υπαλλήλων με τέσσερα σπίτια, ένα εξοχικό, τρία αυτοκίνητα, πενήντα χιλιάδες καταθέσεις, τέσσερις τηλεοράσεις, τέσσερα κινητά, και γυαλιστερές βρύσες γύρω από τη χέστρα.

Αυτό το κατιτίς... 
των νοικοκύρηδων (όπως λέει κι ο Αλέξης) που έχουν τις άκρες τους ακόμα, για να μπορούν να ρίχνουν τη ματιά τους στα πρωινάδικα και μεσημεριανάδικα κουτσομπολιά, που διαλέγουν μπουμπουνιέρες για την Αννούλα, αυτοκίνητο για το Δημητράκη, γαλοπούλα τα Χριστούγεννα και λάδι από το χωριό για να λαδώνει το αντεράκι....

Είναι οι οικογένειες με τέσσερις μισθούς απέναντι σ΄εκείνους με τον κανένα. 
Η ζωούλα εκείνων με το κάτι στην άκρη απέναντι στη ζωή εκείνων που δεν έχουν πια ούτε μέση, ούτε άκρη, ούτε τέλος...
Είναι το τόσο % που θα φάμε πάλι στη μούρη όταν θα βάλουν τα κυριακάτικα και θα πάνε να ψηφίσουν όπως έκαναν και το περασμένο καλοκαίρι. 

Δεν είναι κοπάδια με πρόβατα. 
Είναι κότες στο κοτέτσι. 
Κότες που κάνουν ακόμα αυγά κι έχουν κι ένα κόκορα να τις τακτοποιεί. 

Τα πρόβατα βελάζουν στα σφαγεία, οι κότες κακαρίζουν μονότονα κι εκνευριστικά, και τα αρπαχτικά φέρνουν βόλτες ανενόχλητα. 


Να πέσει φωτιά να σας κάψει αν παραπονεθείτε κοτούλες. 
Στην Ελλάδα των δυο εκατομμυρίων ανέργων, του ενός εκατομμυρίου σκλάβων, και των μερικών εκατοντάδων χιλιάδων άχρηστων που περιφέρουν ακόμα την ύπαρξή τους στο δόξασοι ο θεός κι η Παναγιά που δεν είμαστε σαν τους άλλους.

Όσο βλέπετε ακόμα να περιφέρονται μαλλιά με μπόλικη λακ, αυτοκίνητα που φρακάρουν τους δρόμους, ουρές στις αλυσίδες των εκπτώσεων,  γάμους με φρουφρου κι αρώματα, βαφτίσια με μπουμπουνιέρες με δωράκι και κηδείες με ακριβά φέρετρα, δεν θα γίνει κιχ....

Όσο για κάποιους μνημόνιο σημαίνει πεινάω  και για κάποιους άλλους περιόρισα λίγο τα φιλέτα και τις τσιπούρες το μνημόνιο θα είναι εδώ ενωμένο δυνατό.....

Θα είναι ένας αχταρμάς από φωνές διαμαρτυρίας ανακατεμένες με λίγο Σουλεΐμάν τον Μεγαλοπρεπή, συσσίτια για τους άστεγους και διαγωνισμούς μαγειρικής στα χαζοκάναλα, ουρές που θα στενάζουν για τις δόσεις στην εφορία, στη ΔΕΗ και στις τράπεζες κι ουρές που θα ψάχνουν συνολάκια στις εκπτώσεις, παιδιά που θα φεύγουν στο εξωτερικό για να βρουν μια καλύτερη τύχη και παιδιά που θα φεύγουν διακοπές για τη Μύκονο.

Οι αγανακτισμένοι εξαφανίστηκαν γιατί έχουν μοιραστεί πλέον σε δυο κατηγορίες, σ΄εκείνους που έχουν μετατραπεί από αγανακτισμένους σε "μου έχει γυρίσει το μάτι ανάποδα" και σ΄εκείνους που σκέφτηκαν πως καλό είναι να συμμαζευτούν και να φυλάξουν τις "άκρες" τους...

Ω είμαστε ένα υπόδειγμα ξεπεσμένου κράτους με τα όλα του. 
Και τους άρχοντες που έχουν σκάσει στο φαΐ από τη βούτα, και τους μίζερους με τις άκρες που φυλάνε το κωλαράκι τους σαν τα μάτια τους και τους αδύναμους να τα κάνουν όλα ρημαδιό δυστυχισμένους που έχουν περιοριστεί στα παρακάλια ή στα χάπια. 

Κι ανάμεσα σε όλους αυτούς ομάδες που προσπαθούν να μαζέψουν "ενορίτες" για ένα υψηλότερο σκοπό, όπως πατρίδα, ελευθερία, αξιοπρέπεια, τιμωρία των ενόχων και άλλα τέτοια, οι οποίες ξεκινάνε με μεγάλα λόγια και μετά από λίγο καταλήγουν λέσχη διαμαρτυρόμενων χωρίς αποτέλεσμα....

Η κυβέρνηση έχει πάρει το δρεπάνι και θερίζει όπου βρει, η αντιπολίτευση κάνει το καθήκον της με συλλογή από όχι και παρόν στις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου, όπου πρέπει οι κυρίες να μη ντύνονται με ταγιεράκια των επτά χιλιάδων γιατί εκνευρίζουν τους πεινασμένους, κι οι ξένοι σκέφτονται πως έχουν να κάνουν πολλά επάνω μας ακόμα αφού έχουμε το στομάχι να τα αντέξουμε....

και μη πούμε αλλιώς γιατί φωτιά θα πέσει να μας κάψει....

Ήμαρτον.

Το μεγαλύτερο βέβαια αγκάθι δεν είναι γιατί εκείνοι με το κατιτίς δεν κάνουν τίποτα. Γιατί είναι ευνόητος ο λόγος. 

Τη βγάζουν, ακόμα, καθαρή και μπορούν να συνεχίσουν να περιφέρουν το άδειο κουφάρι τους καλοντυμένο και νοικοκυρεμένο. 

Το αγκάθι είναι γιατί εκείνοι που τους έχει γυρίσει το μάτι ανάποδα συνεχίζουν να κοιτάνε αλλήθωρα. Κι εδώ η απάντηση ίσως είναι απλή. 



Να πάνε που και να κάνουν τι? 

Να ενωθούν όλοι μαζί κάτω από ποια στέγη? 

Αφού όλα τα μαντριά είναι ξεσκέπαστα, χάσκουν από παντού. 

Δεν έχει κανείς πια εμπιστοσύνη κι ελπίδα ούτε στον εαυτό του. 

Με τι κοινό όραμα να βαδίσουν οι χιλιάδες σφαγιασμένοι από τα μνημόνια του αίσχους? 

Τι κοινό όραμα μπορούν να έχουν πολίτες που μέχρι πριν λίγο καιρό δεν είχαν κανένα άλλο όραμα εκτός από τα υποκοριστικά τους που έπρεπε να ικανοποιήσουν?

Δεν γίνεται κανείς πολεμιστής από τη μια μέρα στην άλλη. 
Δεν ξεσηκώνεται ο σκλάβος αν δεν περάσουν δυο τρεις γενιές με το χαλκά στο πόδι. 
Δεν μπαίνουν σαν από θαύμα μέσα μας αξίες που είχαμε πετάξει στο σκουπιδοτενεκέ μαζί με τα παϊδάκια που περίσσεψαν....

Αν ήταν τόσο απλό, δεν θα ήταν παραδείγματα οι πράξεις ηρωισμού αλλά συνήθεια. 
Δεν θα είχε η ιστορία λίγες σελίδες που να λάμπουν κι όλες τις άλλες να ζέχνουν από τη βρώμα 
Δεν θα χρειαζόταν να λέμε ο Λεωνίδας, ο Κολοκοτρώνης, ο ήρωας του 40 κλπ, θα ήμασταν ελεύθεροι και χωρίς μνημόνια αν η ιστορία γραφόταν με τα λόγια και τη καλή θέληση των ελάχιστων.

Δυστυχώς η ζωή μας δεν καθορίζεται από τους λίγους ήρωες αλλά από τους πολλούς εφιάλτες.
  Τους εφιάλτες του προσωπικούς μας και του γείτονα.

Στη περίπτωση της Ελλάδας των μνημονίων πιστεύω (μπορεί και να κάνω λάθος) πως το μακελειό δεν θα ξεκινήσει σαν μια πορεία προς την ελευθερία, αλλά σαν μια σφαγή μεταξύ μας για το ποιος θα φάει ποιον για να επιβιώσει.  

Εύχομαι να κάνω λάθος και να αποδειχτεί πως είμαστε λαός ηρώων και όχι κανιβάλων.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αναγνώστες