Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012
Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2012
Σιχάθηκα τον κόσμο σας
Τον σιχάθηκα τον κόσμο σας (αναδημοσίευση)
από Σχολιαστές χωρίς Σύνορα
Πριν λίγες μέρες ένας άνθρωπος διαφορετικού χρώματος, εθνότητας και
θρησκείας· από αυτήν που θεωρείται κοινωνικώς μη αποδεκτή, πενήντα κιλά
το πολύ ,αλυσοδέθηκε ,βασανίστηκε και χλευάστηκε σαν ζώο από την Ελλάδα
της νοικοκυροσύνης, του ατσαλάκωτου, της ορθοδοξίας και της ματαιόδοξης
συσσώρευσης πλούτου. Ενός πλούτου, που σου χαρίζει άφεση αμαρτιών ,σε
ανεβάζει στα ανώτερα κλιμάκια,σε κάνει σεβαστό πολίτη στα μάτια του
«αθώου κόσμου».
Μερικές στιγμές μετά ….
…. χιλιάδες άνθρωποι ψάχνοντας μια καλύτερη προοπτική από αυτή που
μοιράζουν οι σωτήριες βομβιστικές επιθέσεις του ΝΑΤΟ και οι κάθε λογής
δυτικής προέλευσης δημοκρατικές διεργασίες, θα πορευτούν ξυπόλητοι,χωρίς
κανένα σκοπό και όνειρο, μέχρι να καταλήξουν σε ένα σύγχρονο δυτικό
στρατόπεδο αλλοδαπών ψυχών.
Χιλιάδες περιποιημένες χωρίστρες θα πατήσουν επάνω σε γρανιτένια
πλακάκια ψάχνοντας την προαγωγή που θα τους οδηγήσει στην πολυπόθητη
αύξηση των ήδη παχυλών αποδοχών τους .
Εκατομμύρια τηλεθεατές θα ακούσουν κάποιο τραγούδι να μιλάει για αγάπη
και θα ονειρευτούν, ούτε και οι ίδιοι τους ξέροντας ακριβώς τι.
Χιλιάδες κληρικοί και πάστορες θα μιλήσουν για την αγάπη κηρύσσοντας τον
θάνατο στους βρώμικους αράπηδες που μολύνουν την καθαρή γειτονιά.
Εκατομμύρια άνθρωποι θα ξεπαγιάσουν για άλλο ένα βράδυ στη μέση του δρόμου.
Χιλιάδες ανήλικοι άνθρωποι σε κάποιες άγνωστες χώρες θα ξυπνήσουν στα
άγρια χαράματα για να συλλέξουν καφέ ,να σκάψουν στα ορυχεία χρυσού και
να ράψουν παπούτσια και ρούχα.
Χιλιάδες ανήλικοι άνθρωποι θα κλάψουν γιατί οι γονείς τους δεν τους αγόρασαν ένα ακόμα τηλεκατευθυνόμενο παιχνίδι.
Εκατομμύρια άνθρωποι θα ξενυχτήσουν ευχόμενοι να μην γίνει καμιά στραβή
στα εργοστάσια της Κίνας και καθυστερήσει το νέο τους πλαστικό
γκάτζετ,που θα ομορφύνει την πλαστική τους ζωή.
Χιλιάδες ξυρισμένα κεφάλια θα μαχαιρώσουν ανενόχλητα την σκουρόχρωμη λεία τους.
Εκατομμύρια άνθρωποι θα προσευχηθούν για να αλλάξει ο Θεός τους το νόμο της πάνσοφης νομοτέλειας υπέρ τους.
Χιλιάδες άνθρωποι θα γλεντήσουν μέχρι πρωίας, ανίκανοι να κατανοήσουν ότι τα γλέντια έχουν ημερομηνία λήξης.
Κάποιος εξουσιαστής θα επικαλεστεί τις αρχές της ελευθερίας για να επιβάλει τις αρχές της τυραννίας.
Εκατομμύρια άνθρωποι θα κλάψουν ακούγοντας τον εθνικό τους
ύμνο,αγνοώντας τον φριχτό οδοστρωτήρα του εθνικού τους ύμνου επάνω σε
εκατομμύρια ανθρώπινα κορμιά .
Χιλιάδες άνθρωποι θα δυσανασχετήσουν για το τι χρώμα πλακάκι θα βάλουν στο τζακούζι.
Εκατομμύρια άνθρωποι θα ξιφουλκήσουν μέχρι πρωίας στο ίντερνετ για το ποιά εταιρία είναι η καλύτερη.
Εκατομμύρια άνθρωποι θα αναθεματίσουν την δικτατορία του ξυπνητηριού.
Εκατοντάδες άνθρωποι θα συνεδριάσουν για να αποφασίσουν για πολλοστή φορά την κυριαρχία του θάνατου επί της ζωής.
Χιλιάδες άνθρωποι θα ψάξουν στους σκουπιδότοπους μήπως βρούνε λίγο πεταμένο φαγητό.
Εκατομμύρια άνθρωποι θα υπερασπιστούν κάποια μυστήρια δημοκρατία φτύνοντας την διαφορετικότητα του γείτονα.
Εκατοντάδες άνθρωποι θα βασανιστούν γιατί επέλεξαν τον δρόμο της ελευθερίας από αυτόν της σαπίλας.
Χιλιάδες άνθρωποι θα κάνουν χρήση κόκας γιατί βαριούνται την χλιδάτη ζωή τους γενικώς.
Χιλιάδες άνθρωποι θα πεθάνουν από την πείνα γιατί έτυχε απλά να γεννηθούν σε λάθος γεωγραφική περιοχή.
Ένα ακόμα πρωινό,εκατομμύρια άνθρωποι θα διασταυρώσουν με φθόνο τα
βλέμματά τους στο μετρό μιας τερατούπολης αναθεματίζοντας την βαρετή ζωή
τους .
Δεκάδες άνθρωποι θα μεταβούν με τα τζετ τους στο χώρο της συναυλίας για
να τραγουδήσουν κατά της φτώχειας και της καταστροφής του περιβάλλοντος.
Εκατοντάδες άνθρωποι θα πολεμήσουν σε μια δημοπρασία για να αποκτήσουν
ένα ακόμα καταναλωτικό αντικείμενο αξίας εκατομμυρίων ευρώ.
Τρεις άνθρωποι των τεχνών θα κάνουν λόγο για «παράξενα κοινωνικά φαινόμενα», ποζάροντας στην τεράστια βίλα τους.
Χιλιάδες άνθρωποι θα απλώσουν το χέρι της ζητιανιάς έξω από ένα πολυκατάστημα.
Δεκάδες άνθρωποι θα προαποφασίσουν για το μέλλον δισεκατομμυρίων, βάζοντας μπροστά το πρόθεμα μιας ανύπαρκτης δημοκρατίας.
Η Γη θα σκαφτεί ,θα καεί ,θα μολυνθεί ,θα δηλητηριαστεί,θα ξεσκιστεί στο
όνομα μιας «ανάπτυξης» που ελάχιστοι κατανόησαν και ακόμα πιό λίγοι
επωφελήθηκαν.
Ο πλανήτης θα πνιγεί στην καταστροφή σε μια ακόμα εργάσιμη-αναπτυξιακή
ημέρα, λαβωμένος και ανίκανος να ικανοποιήσει της δίψα του ανθρώπινου
γένους στο όνομα της λατρευτής εξέλιξης ,εξέλιξη που χρειάστηκε κάτι
χιλιάδες χρόνια αλλά δεν ήταν εξέλιξη, παρά οπισθοδρόμηση στις σκοτεινές
σπηλιές μιας αχόρταγης ματαιοδοξίας.
Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για την ανοικοδόμηση, αλλά μόνο κάτι εκατοντάδες για την κατεδάφιση.
Δεν πρόκειται όμως να σας αδειάσω την γωνιά.Όχι δεν είμαι καλά ούτε
περνάω καλά με τα σκουπίδια που με ταίζετε. Μπορεί να μου υπόσχεστε
παράδεισο αλλά μου ξερνάτε κόλαση κατάμουτρα.Απέναντί σας θα με έχετε
μέχρι να με εξαφανίσετε. Για μένα μόνο ένας κόσμος άμορφος ,χωρίς
εκμετάλλευση, γεμάτος αγάπη, ελευθερία και σεβασμό στο διαφορετικό έχει
αξία. Πριν ανοίξετε τις σαμπάνιες, σκάψτε την τρύπα σας πρώτα.
Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012
Ο ξένος με το βιβλίο και τη φλογέρα
http://aristeroblog.gr
Η
μέρα ήταν ιδανική για βόλτα και πικ-νικ, κάτω από τον παχύ ίσκιο των
δέντρων στο μεγάλο λιβάδι, στην ανατολική πλαγιά του λόφου.
Η
μέρα ήταν ιδανική για βόλτα και πικ-νικ, κάτω από τον παχύ ίσκιο των
δέντρων στο μεγάλο λιβάδι, στην ανατολική πλαγιά του λόφου.
Στη
δυτική πλευρά του λόφου υπήρχε κι άλλο λιβάδι αλλά δεν είχε ούτε ένα
δέντρο. Μόνο κάτι χαμηλοί θάμνοι είχαν καταδεχτεί να ριζώσουν που
μπορούσαν να δώσουν τη σκιά τους, μετά βίας σε έναν άνθρωπο.
Στην
κορυφή του λόφου φαινόταν από μακριά το παλάτι δίπλα σε μία μεγάλη
εκκλησία που συναγωνιζόταν σε ύψος και σε αίγλη το διπλανό παλάτι.
Στη νότια πλαγιά του λόφου απλωνόταν η πόλη που ήταν εμπορικό κέντρο της περιοχής.
Είχε
μπει ο Ιούνιος, ήταν και Κυριακή, τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει
κάποιος για να πάρει την οικογένειά του και να πάει στο μεγάλο λιβάδι;
Τα παιδιά, έτρεχαν ξένοιαστα πέρα δώθε, πότε τραγουδώντας, πότε κλαίγοντας και πότε ουρλιάζοντας και παίζοντας γεμάτα χαρά.
Οι
γυναίκες έστρωναν με ευλάβεια το σεντόνι που είχαν φέρει για την
περίσταση και έβγαζαν σιγά-σιγά τα φαγητά και τους μεζέδες που είχαν
μαζί τους από το σπίτι.
Οι
άντρες έκοβαν βόλτες πατώντας με σταθερό βήμα στο χαμηλό χορτάρι του
λιβαδιού, πηγαίνοντας από το ένα δέντρο στο άλλο, απολαμβάνοντας τον
ίσκιο τους και τσιμπολογώντας από τα εδέσματα που βρίσκονταν απλωμένα
στα σεντόνια.
Με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, καμάρωναν τα παιδιά τους που έτρεχαν ανέμελα δεξιά κι αριστερά.
«Πρόσεξε
παιδί μου. Μην τρέχεις. Θα πέσεις και θα χτυπήσεις. Άσε που θα ιδρώσεις
και ποιος ακούει τη μάνα σου», ήταν οι συμβουλές που απηύθυναν πολύ
συχνά οι άντρες προς τα παιδιά τους καθώς έκαναν τη βόλτα τους
κουτσοπίνοντας, ψιλοτρώγοντας και συζητώντας για τις δουλειές τους και
το παιδιά τους. Ο καθένας έλεγε τα δικά του χωρίς να ακούει κουβέντα από
όσα έλεγαν οι συνομιλητές τους.
Οι
μανάδες, καθισμένες κάτω από τον ίσκιο, σηκώνονταν που και που για να
δώσουν τις δικές τους συμβουλές: «Έλα να φας κάτι παιδί μου. Μην
τρέχεις, θα ιδρώσεις και θα βήχεις το βράδυ και τότε, αλίμονο τι έχεις
να ακούσεις από τον πατέρα σου».
Αρκετά
μέτρα πιο πέρα, κάτω από το μοναδικό θάμνο της περιοχής, καθόταν ένας
άνθρωπος. Δεν έμοιαζε με τους άλλους, ούτε στο ντύσιμο μα ούτε και στην
όψη. Είχε κάπως μακριά μαλλιά, αχτένιστα και ο ίδιος έδινε την εντύπωση
του ανθρώπου που δεν λογάριαζε και πολύ την εμφάνισή του.
Κρατούσε στα χέρια του ένα βιβλίο και δίπλα στα πόδια του πάνω σε μια πέτρα ήταν ακουμπισμένη μια παλιά φλογέρα.
Ήταν
τόσο απορροφημένος σ’ αυτό που διάβαζε που δεν πήρε χαμπάρι ένα τσούρμο
από παιδιά τα οποία τον πλησίασαν σε απόσταση δύο μέτρων και τον
περιεργάζονταν.
Κάποια στιγμή, ο άνθρωπος σήκωσε το βλέμμα του και αντικρίζοντας καμιά δεκαριά παιδιά να τον κοιτάζουν, τους χαμογέλασε.
«Γεια σας παιδιά», τους είπε. «Θέλετε κάτι;»
«Ποιος είσαι εσύ;», τον ρώτησε ένα παιδί. «Μένεις στην πόλη μας;»
«Όχι, είμαι ξένος» απάντησε ο περίεργος εκείνος άνθρωπος.
«Τι διαβάζεις;», επέμενε το παιδί.
«Κάτι ιστορίες με ανθρώπους».
« Λένε αλήθεια ή ψέματα, αυτές οι ιστορίες;»
«Ψέματα».
«Και γιατί διαβάζεις αυτά τα ψέματα;»
«Γιατί, μέσα από τα ψέματα ανακαλύπτω τις αλήθειες»
«Για ποιους;»
«Μα για τους ανθρώπους και τα έργα τους. Για τι άλλο;»
Τα
παιδιά ξέσπασαν σε γέλια. Ένα από αυτά έτρεξε στη μητέρα του και άρχισε
να της εξιστορεί όσα τους είχε πει λίγο νωρίτερα ο ξένος.
Της στάθηκε η μπουκιά στο λαιμό, της μητέρας του. Παραλίγο να πνιγεί. Κοκκίνισε από τα νεύρα της και έβγαλε μια δυνατή κραυγή.
«Παντελήήήήή. Που είσαι μωρέ; Δεν πήρες χαμπάρι τι άκουσε το παιδί μας;»
Έτρεξε
ο Παντελής, κατασκοτώθηκε να πάει στη γυναίκα του και σαν έμαθε τα
καθέκαστα, μάζεψε και μερικούς άλλους και σε λίγο βρέθηκαν όλοι να έχουν
περικυκλώσει το δύστυχο ξένο.
«Ποιος είσαι εσύ; Πώς βρέθηκες στα μέρη μας;», τον ρώτησε κάποιος.
«Γεια σας φίλοι μου. Μην ανησυχείτε, περαστικός είμαι, δεν είμαι από δω».
«Και τι είναι αυτά που είπες στα παιδιά;» πήρε το λόγο κάποιος άλλος.
«Για ποιο πράγμα μιλάς; Δεν καταλαβαίνω!», απάντησε ο ξένος.
«Τους είπες ή όχι ότι διαβάζεις ιστορίες με ψέματα;»
«Τους είπα».
«Και ότι από τα ψέματα αυτά ανακαλύπτεις την αλήθεια;»
«Ναι! Έχω άδικο;»
«Φυσικά
και έχεις άδικο. Μέσα από τα ψέματα ανακαλύπτεις το ψέμα και μόνο μέσα
από τις αλήθειες ανακαλύπτεις την αλήθεια. Αυτό είναι γνωστό σε όλους.
Το διδάσκουν και στα σχολεία οι δάσκαλοι»
«Κι εγώ δάσκαλος είμαι».
«Και γιατί δεν είσαι στο σχολείο;»
«Γιατί, μ’ έδιωξαν εδώ και κάμποσο καιρό».
«Άμα έλεγες τέτοια στα παιδιά, καλά σου έκαναν».
«Εσύ τι δουλειά κάνεις, αν επιτρέπεται;»
«Μεγαλέμπορος φρούτων και λαχανικών. Ο μεγαλύτερος της περιοχής»
«Στέλνεις και στο διπλανό χωριό εμπόρευμα;»
«Ασφαλώς. Το εμπόρευμά μου φημίζεται για την ποιότητά του».
«Τότε
γιατί στο διπλανό χωριό τα έχουν βάλει μαζί σου και σε κατηγορούν ότι
τους στέλνεις σάπια φρούτα και λαχανικά; Τις προάλλες που πέρασα από
κει, οι μισοί κάτοικοι είχαν πάθει τα εντερικά τους και έλεγαν πως τα
μήλα που τους πούλησες ήταν για πέταμα»
«Ε! Ας μην τα αγόραζαν. Δεν τους τα πούλησα με το ζόρι».
«Τους είπες ότι από μέσα ήταν χαλασμένα;»
«Όχι βέβαια! Κορόιδο είμαι;»
«Άρα, τους είπες ψέματα»
«Περίπου»
«Βλέπεις;»
«Τι να δώ;»
«Μέσα από το ψέμα που τους είπες, εκείνοι ανακάλυψαν την αλήθεια».
«Ποια αλήθεια;»
«Ότι το εμπόρευμά σου είναι σκάρτο και συ απατεώνας».
Οι υπόλοιποι άρχισαν να μουρμουρίζουν και να συζητούν μεταξύ τους., μέχρι που κάποιος πήρε το λόγο και είπε στον ξένο:
«Αν
θες να συνεχίσεις να βρίσκεσαι εδώ, πρέπει να σταματήσεις να διαβάζεις
αυτό το βιβλίο και φυσικά να μην τολμήσεις να πλησιάσεις τα παιδιά μας».
«Δεν τα πλησίασα εγώ. Εκείνα με πλησίασαν», απάντησε ο ξένος κλείνοντας το βιβλίο και ακουμπώντας το δίπλα.
Οι κάτοικοι της πόλης απομακρύνθηκαν παίρνοντας και τα παιδιά μαζί τους.
Κάποια
στιγμή, ενώ είχαν απομακρυνθεί αρκετά, σταμάτησαν απότομα και κοίταξαν
όλοι προς τα πίσω. Αιτία ήταν αυτός ο ήχος που έφτανε στ’ αυτιά τους.
Ήταν ήχος φλογέρας που παρόμοιό του δεν είχαν ξανακούσει.
Κοιτώντας
προς τον ξένο, τον είδαν να έχει πάρει τη φλογέρα στα χέρια του και να
παίζει τόσο γλυκά και τόσο αληθινά που ακόμη και οι ίδιοι ξαφνιάστηκαν
και άφησαν τον εαυτό τους να δείξει πως τους άρεσε πολύ ο ήχος που
έβγαζε εκείνος ο ξένος με τη φλογέρα του.
Μετά
ξαναφόρεσαν το βλοσυρό τους ύφος και κατευθύνθηκαν προς τον ξένο που
συνέχιζε να παίζει τη φλογέρα του σαγηνεύοντας τα παιδιά και κάνοντάς τα
να γελάνε και να χαίρονται.
«Τι κάνεις εκεί;» του είπε ο μεγαλέμπορος λαχανικών.
Ο ξένος σταμάτησε να παίζει τη φλογέρα του, τον κοίταξε ίσα στα μάτια και του είπε με ήρεμη φωνή:
«Τι εννοείς τι κάνω; Παίζω τη φλογέρα μου»
«Γιατί;»
«Επειδή η μουσική κρύβει αλήθεια»
«Πριν διάβαζες το βιβλίο με τα ψέματα για να βρίσκεις την αλήθεια και τώρα παίζεις μουσική γιατί κρύβει αλήθεια;»
«Ακριβώς!»
«Είσαι τρελός, δεν εξηγείται αλλιώς».
«Είναι απλό. Αν γνωρίζεις τι είναι αληθινό μπορείς να ξεχωρίζεις το ψεύτικο».
«Δηλαδή;»
«Κάθεστε
όλη τη μέρα κάτω από τη σκιά των δέντρων νομίζοντας ότι σας προσφέρει
ασφάλεια. Αν όμως ξεσπάσει καταιγίδα θα καταλάβετε ότι η ασφάλεια που
νομίζετε είναι ψεύτικη. Δεν μπορούν να συγκρατήσουν τον κεραυνό. Θα σας
κάνει στάχτη».
«Κάνεις
λάθος ξένε. Πάλι θα είμαστε ασφαλείς κάτω από τα δέντρα. Θα γλυτώσουμε
από τη βροχή ενώ εσύ θα γίνεις μούσκεμα εδώ στο πουρνάρι που κάθεσαι».
«Γιατί φοβάστε τη βροχή; Μήπως ξεπλυθεί η μπογιά και φανεί το πρόσωπό σας;»
Τα
λόγια του ξένου εξαγρίωσαν το μεγαλέμπορο ο οποίος κινήθηκε απειλητικά
προς το μέρος του ξένου όταν οι πρώτες σταγόνες της βροχής έπεσαν στα
πρόσωπά τους. Με την ταραχή και τη φασαρία, κανένας τους δεν πήρε είδηση
τα μαύρα σύννεφα που μαζεύτηκαν πάνω από το μεγάλο λιβάδι και την
καταιγίδα που ερχόταν. Εκτός από τον ξένο.
Σχεδόν αμέσως ο ουρανός άρχισε να σκίζεται από αστραπές και οι βροντές τρόμαζαν τους μικρούς μα και τους μεγάλους.
«Πάμε
κάτω από τα δέντρα», ακούστηκε μια φωνή και όλοι έτρεξαν προς τα δέντρα
για να προστατευτούν από τη βροχή. Όλοι εκτός από τον ξένο που σηκώθηκε
όρθιος και ούρλιαζε απεγνωσμένα:
«Όχι
στα δέντρα. Όχι κάτω από τα δέντρα. Θα σας κάψουν οι κεραυνοί.
Τουλάχιστον όχι τα παιδιά. Αφήστε τα παιδιά στη βροχή. Καλύτερα να
βραχούν παρά να καούν. Καλύτερα να ζήσουν παρά να πεθάνουν».
Μάταια
όμως προσπαθούσε. Οι γονείς τραβούσαν τα παιδιά με το ζόρι από τα χέρια
και τα κρατούσαν σφιχτά κάτω από τα δέντρα. Κάποια παιδιά γλίστρησαν
από τα χέρια των γονιών τους και δεν πρόλαβαν να φτάσουν στα δέντρα.
Κάποιες οικογένειες, πάλι, δίστασαν να μπουν κάτω από τα δέντρα
επηρεασμένοι από τα λόγια του ξένου και προτίμησαν να υποστούν τη μανία
της βροχής που ράπιζε με δύναμη τα πρόσωπά τους.
Αυτό που ακολούθησε δεν περιγράφεται.
Αλλεπάλληλοι κεραυνοί έπεσαν πάνω στα δέντρα προκαλώντας το χαμό όσων βρέθηκαν εκεί για να προστατευτούν.
Όσοι γλύτωσαν, ξέσπασαν σε λυγμούς και θρήνους.
Η καταιγίδα πέρασε μα άφησε πίσω της αποκαΐδια. Το κακό είχε γίνει.
Ο
ξένος, βρεγμένος μέχρι το κόκαλο, πιο πολύ από τα δάκρυα, παρά από τη
βροχή, μάζεψε τη μουσκεμένη φλογέρα και το σχεδόν κατεστραμμένο βιβλίο
του και απομακρύνθηκε με λυγμούς.
Κανείς δεν τον ξαναείδε. Μόνο κάποιοι από τους επιζώντες αφηγούνται πως φεύγοντας τον άκουσαν να λέει:
«Αν γνώριζαν την αλήθεια θα μπορούσαν να ξεχωρίσουν εύκολα το ψέμα»
Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης
Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012
Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012
Λιακη νοεμβρης 2012
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
