Άκου να δεις, αντί να περιμένεις βοήθεια από τους άλλους για να σηκωθείς και να θυμώνεις όταν δεν σε βοηθούν, χρησιμοποίησε την σκέψη σου για να βρεις τρόπους να σηκώσεις τον εαυτό σου

http://rigasili.blogspot.com/2011/01/blog-post_5795.html

της Κουκίδας

από το   ποντικι

Μια φορά και ένα καιρό, ήταν ένα παιδαρέλι που ήσυχο δεν θα το έλεγες. Τον ακάθιστο είχε. Ήταν παρατηρητικό το άτιμο και δεν δεχόταν εντολές αν δεν συνοδεύονταν με τα απαραίτητα δικαιολογητικά. Και δεν μπορούσε κανείς να το πείσει και εύκολα. Γεμάτο απορίες, ζητούσε απαντήσεις για να γεμίσει τα κενά. Αλλά όσο ρωτούσε τόσο οι απορίες αυξάνονταν αντί να λιγοστεύουν. Όσο ήταν πολύ μικρό, η χαριτομενιά του, το γλίτωνε από τις σφαλιάρες του απηυδισμένου περίγυρου, που δεν άντεχε τις απορίες του, γιατί πολύ απλά δεν ήξερε τι να του απαντήσει. Άστε που τους ξεβόλευε με τις ερωτήσεις. Και παρά να αναγκαστούν να σκεφτούν, προτιμούσαν να του χαϊδέψουν τα μαλάκια και να του λένε ένα «άντε να πας να παίξεις με τα άλλα παιδάκια». Το παιδαρέλι άρχισε να μεγαλώνει και οι σφαλιάρες να πέφτουν βροχή. Και οι απορίες έγιναν ερινύες. Αφού είδε και απόειδε, γιατί απαντήσεις δεν έπαιρνε, σκέφτηκε μια μέρα να πάρει τα ψηλά βουνά, μπας και δει προκοπή.

«Όσο πιο ψηλά ανέβω τόσο πιο κοντά στο Θεό θα βρεθώ άρα πιο εύκολα θα τον πετύχω κάπου και τότε θα τον πλακώσω στις ερωτήσεις», είπε από μέσα του το νιάνιαρο και άρχισε την ορειβασία . Όσο πιο ψηλά ανέβαινε τόσο περισσότερο άνοιγαν τα μάτια του και τα αυτιά του. Διαπίστωσε ότι έβλεπε καθαρότερα και άκουγε ακόμα και τον πιο ψηλό ήχο.

«Ωραία είναι εδώ πάνω» σκέφτηκε. Και συνέχισε να σκαρφαλώνει. Βρε τι βροχή έπεσε, τι χιόνι έφαγε, τίποτα δεν το άγγιξε. Μέχρι που το παιδαρέλι έφτασε στην κορυφή. Η απόλυτη γαλήνη.

«Αυτή είναι η ζωή, εδώ βρίσκεται η απάντηση, μακριά από την μπόχα της γήινης καθημερινότητας». Πριν προλάβει να τελειώσει την σκέψη του, νιώθει ένα πόνο πάνω στο κεφάλι. Γυρνάει και τι βλέπει; Ένα γέροντα με κάτασπρα αστραφτερά μαλλιά και γένια, μάτια να λάμπουν σαν διαμάντια και με μια μαγκούρα στα χέρι, να τον βαράει.

-«Βρε παππού έφυγα από τα εγκόσμια για να γλιτώσω το ξύλο, και θα το βρω στην κορυφή του κόσμου;» είπε διαμαρτυρόμενο το παιδαρέλι.

-«Τι είναι αυτές οι σκέψεις που κάνεις παιδί μου;» απάντησε ο γέροντας. «Γιατί νομίζεις ότι εκεί κάτω είναι η κόλαση και εδώ πάνω η ζωή; Αν σκέφτεσαι έτσι το έχασες το παιχνίδι από την αρχή» πρόσθεσε.

-«Μα δεν βλέπεις τι γίνεται ρε μπάρμπα;» αντιμίλησε το κωλόπαιδο που ήταν και αγενέστατο. «Κάτω υπάρχει χάος, ψέμα, θυμός, πόνος, απελπισία και θλίψη. Την βλέπω στα μάτια όλων αλλά κανείς δεν μιλάει. Και δεν φαίνεται να αλλάζει η κατάσταση. Εγώ είμαι μικρό ακόμα και θέλω να ζήσω. Το βαρέθηκα το ξύλο και θέλω να μείνω εδώ» δήλωσε θρασύτητα και έβγαλε από την τσέπη του ένα γαλανόλευκο σημαιάκι (είχε και λίγο κίτρινο-πορτοκαλί πάνω), το ΄χωσε στο χιόνι και κήρυξε την περιοχή δική του. Πριν προλάβει να στήσει το αντίσκηνο, νάσου και το δεύτερο μπαμ στην κεφάλα. Το Χριστό φαντάρο είδε το μικρό και τα στρουμφάκια να κάνουν παρέλαση μπροστά στα μάτια του. Αποκαμωμένο, προσπαθώντας να σταθεί στα πόδια του, ζητά από τον παππούλη (που τα’ χε πατήσει τα 300 ) στήριγμα να σηκωθεί.

- «Να σταθείς μόνο σου» ήταν η απάντηση που πήρε.

Του πήρε καμιά ώρα αλλά τα κατάφερε στο τέλος. Αλλά φούντωσε από τα νεύρα και ετοιμαζόταν να τα χώσει στον γέροντα. Πριν προλάβει να πει την πρώτη βρισιά, τον πιάνει ο γέρος από το αυτί και του λέει :

-«Άκου να δεις, αντί να περιμένεις βοήθεια από τους άλλους για να σηκωθείς και να θυμώνεις όταν δεν σε βοηθούν, χρησιμοποίησε την σκέψη σου για να βρεις τρόπους να σηκώσεις τον εαυτό σου. Έτσι, όταν σηκωθείς ούτε θυμωμένος με τους γύρω θα είσαι, ούτε με την μοίρα σου. Θα ‘χεις κερδίσει την πρώτη μάχη και αυτομάτως θα έχεις την απαραίτητη ενέργεια και θάρρος για να συνεχίσεις, να πας να σηκώσεις κι άλλους που θα είναι έτοιμοι να σηκωθούν. Το κατάλαβες;»

Για πρώτη φορά το σκασμένο σιώπησε. Άχνα δεν έβγαλε. Έκατσε στην άκρη του βουνού και προσπαθούσε να κοιτάξει στα μάτια τον γέροντα, αλλά δεν μπορούσε γιατί τον τύφλωνε το φως. Τελικά αποφάσισε να κλείσει τα δικά του μάτια και να σκεφτεί αυτά που άκουσε. Μετά από ώρα γύρισε στον μπάρμπα και του είπε:

-«Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη γέροντα» διαμαρτυρήθηκε.

Και αυτός του ανταπάντησε : «Οι αλλαγές ξεκινούν από μικρά δωμάτια με σκεπτόμενους ανθρώπους. Πάντα έτσι γινόταν, από αρχαιοτάτων χρόνων και τίποτα δεν μπορεί να το σταματήσει. Άντε τώρα πήγαινε σπίτι σου γιατί θα σε ψάχνουν οι γονείς σου».

-«Μπα αυτοί τα ‘χουν βάλει με ένα άλλο παιδάκι, τον Γιωργάκη. Ούτε θα κατάλαβαν ότι λείπω. Από τότε που εμφανίστηκε αυτός, έχουν έρθει τα πάνω κάτω στο χωριό, αλλά κανείς δεν λέει τίποτα» είπε το μικρό.

-«Να θυμάσαι αυτό που σου είπα και μην φοβάσαι. Άντε ξεκίνα»

Το ανήσυχο παιδαρέλι πήρε των ομματίων του και άρχισε την κατάβαση. Με πολύ φόβο. Κάποια στιγμή που άρχισαν να ξανακλείνουν τα μάτια και τα αυτιά σταμάτησε. Σκέφτηκε να γυρίσει πίσω. Το συναίσθημα της κατάβασης του τρυπούσε την ψυχή. Ήταν ένας μικρός θάνατος.

«Τι άσχημο συναίσθημα. Δεν το θέλω. Προτιμώ μόνο μου. Πού να γυρίσω στο χωριό με τον μικρό Γιωργάκη; Δεν μας έχει αφήσει χώρο να παίξουμε» Και έκανε μια να στραφεί. Μπαμ, νάτο το χτύπημα στο κεφάλι από την μαγκούρα του γέροντα.

-«Μα που βρέθηκες εδώ ρε παππού; Πώς κατέβηκες;» αναρωτήθηκε το μικρό.

-«Τα αυτιά και τα μάτια μπορείς να τα ‘χεις ορθάνοιχτα ακόμα και στον Άδη. Άσε τις δικαιολογίες και γύρνα σπίτι σου. Την απάντηση που ήθελες, την πήρες», αναφώνησε ο γέρος.

-«Και με τον μικρό Γιωργάκη τι θα κάνω; Κανείς δεν τον θέλει αλλά όλοι τον φοβούνται. Αλωνίζει το χωριό γιατί οι γονείς του, του το έχουν αγοράσει ολόκληρο για να έχει να παίζει. Και τα άλλα παιδάκια πρέπει να του ζητούν την άδεια ακόμα και για να αναπνεύσουν!» ξεσπάθωσε το μικρό.

Και τότε ο γέροντας ζύγωσε και χάιδεψε το κεφαλάκι του μικρού, που κατάφερε να δει έστω και για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια του. Ήταν κρυστάλλινα και καθαρά. Γεμάτα δύναμη και συμπόνια. Ο γέροντας έσκυψε και του ψιθύρισε στο αυτάκι:

-«Τι αποκαλείς έναν ηγέτη χωρίς ακόλουθους;»

-«Τι;» ρώτησε το παιδί.

-«Ένα μοναχικό άνθρωπο που κάνει περίπατο» είπε ο γέροντας και εξαφανίστηκε.

Ένα χαμόγελο διαφάνηκε στα χείλη του μικρού, που δεν ένοιωθε πλέον φόβο. Συνέχισε να κατεβαίνει το βουνό και αδημονούσε να φτάσει στο χωριό. Μάλιστα κάποια στιγμή βρήκε μια σακούλα σκουπιδιών και αποφάσισε να την κάνει έλκηθρο. Κατέβηκε από την χιονισμένη βουνοπλαγιά σφαίρα. Και το χάρηκε πολύ. Το καταδιασκέδασε. Φτάνοντας στο χωριό του, σκεφτόταν ποιο μικρό δωμάτιο θα διαλέξει για να μπει.

Καλή αρχή.

Η αγάπη είναι ηρεμιστικό. Ο έρωτας είναι διεγερτικό.

http://agauch-katerina.blogspot.com

Την αγάπη δεν την είχα ποτέ μου σε μεγάλη υπόληψη.

Ίσως γιατί ήταν επιβεβλημένη μέσα από την πολιτική ορθότητα. Να αγαπάς τους γονείς, τα αδέλφια, τους συμμαθητές σου, τους δασκάλους, τον τόπο, το σπίτι, τους γείτονες, τους συνεργάτες, τα παιδιά, τους γέρους.

Να αγαπάς. Στρογγυλά, κατευναστικά, ηρεμιστικά και ψυχοτρόπα.
.
Κι ένα βράδυ, κατάλαβα την αλήθεια.

Και ήρθε η αλήθεια, όπως συνήθως έρχονται οι αλήθειες.

Σαν ακινητοποιημένα θαρρείς τάνκς, που κάποιος μικρός και τρελός, θέλει να παίξει μαζί τους και λύνει ξάφνου το χειρόφρενο.

Η αλήθεια ήρθε από το μωρό τότε παιδί μου. «Μ’ αγαπάς;» την ρώτησα, την ώρα που τα βλέφαρα της βασίλευαν στο ροζ ζαχαρωμένο δωμάτιο της.
«Μα γιατί να μην σε αγαπάω μπαμπα, έκανες κάτι κακό;» μου απάντησε με μισοκοιμισμένη αδιαφορία.
...Και γιατί να μην σε αγαπάω;.....

«Είσαι ερωτευμένη μαζί μου;» ήθελα να τη ρωτήσω.

Κολοκύθια, δεν είμαι τόσο θαρραλέος κι άλλωστε βολεύτηκα στην παραδοχή, πως ...και τι να ξέρει ένα μωρό από έρωτα; Μόνο που ...όλοι ξέρουν από έρωτα.
Η αγάπη είναι ηρεμιστικό. Ο έρωτας είναι διεγερτικό.

Η αγάπη είναι άγγιγμα στον ώμο. Ο έρωτας είναι όπλο στα μάτια.

Η αγάπη ειναι βημα σημειωτόν. Ο έρωτας είναι χορός κυκλωτικός.

Η αγάπη είναι επιβιωση. Ο έρωτας είναι γέννα.

Κυριακή σήμερα, η δεύτερη μέρα ενός χρόνου, που αν και νιογέννητο, φέρνει στο μωρό της Ρόζμαρι. Βρέχει και εγώ βλέπω τα ξύλα να ...καίγονται. Καίγομαι, μαγνητίζομαι από την φωτιά τους και συνάμα φοβάμαι τις στάχτες. Θα γίνει η φωτιά, πυρκαγιά;

Οι εντολές από τον Θεό της Κυβέρνησης, από τους ευαγγελιστές της τηλεόρασης, των ραδιοφώνων, όπως και των εργολάβων Αγίων των διάφορων λαιφσταλίστικων εντύπων, sites και blogs, σαφείς. Ελάτε να αγαπηθούμε. Λιώστε στις στάχτες σας.

Όσο πιο φτωχοί τόσο πιο αγαπημένοι. Ελάτε να ταπεινωθούμε, ελάτε να μετανοήσουμε, ελάτε να προσευχηθούμε.
Τιμωρησε μας ...Θεέ του γυαλιού, πάρε το ψυγείο-καταψύκτη αλλά με την προσευχή, μπορεί να σώσουμε και την τοστιέρα.
Η κοινωνία-γενικώς και αορίστως- ήταν τα Σόδομα. Μην ψάχνεις, μην σκαλίζεις, μην γυρίζεις. Θυμάσαι την γυναίκα του Λωτ;
Έλα καλέ μου, όλοι μαζί, χέρι χέρι, ...αδελφωμένοι να βαδίσουμε αντάμα στον γκρεμό.

Θ’ αγαπηθούμε στην χαράδρα. Ναι, αγάπα τις αλυσίδες σου, αγάπα τον γκρεμό σου.
Να γίνουμε πιο ...άνθρωποι κραυγάζουν οι ευαγγελιστές. Δώσε ρε μαλάκα παρτάκια, το δεύτερο εξάρτημα του μιξερ στον διπλανό σου. Γίνε φιλάνθρωπος ρε κερατά. Αγαπάτε αλλήλους.

Κι από την άλλη... ο έρωτας.

Εκεί που η συν-κοινωνία κατατροπώνει την επι-κοινωνία.

Εκεί που η μοναξιά γίνεται επικίνδυνη θανατίλα κι ο έρωτας για την ζωή, σκηνοθέτης.

Εκεί που η φωτιά γίνεται ΠΥΡΚΑΓΙΑ.

Εκεί που ο φόβος γίνεται αποκοτιά. Fight or flight response? Fight ρε πουστηδες. Fight!!!!

Θυμός, οργή, έργο, δρόμος, πάθος. Εκεί που τα βλέμματα δεν επι-κοινωνούν. Εκεί που συν-κοινωνούν. Εκεί που ενώνονται.
Πρόσωπο με πρόσωπο, να κοιταζόμαστε στα μάτια, στους δρόμους τους ανυπόφορους, να μπορέσουμε να γνωριστούμε και ενδεχομένως να αναγνωριστούμε.

Όχι γιατί είμαστε το ίδιο και μοιάζουμε, αλλά γιατί είμαστε τόσο ανόμοιοι που θα μπορέσουμε να κάνουμε πράγματα μαζί.

Να διαλαλουν οι κοτζαμπάσηδες και οι τελάληδες ευαγγελιστές τους. Σώζουμε την Πατρίδα. Κι εγώ να ξέρω ότι ΕΣΥ είσαι η Πατρίδα μου.

Εσύ, ο δίπλα, ο παραδίπλα, ο απέναντι, ο γνωστός κι ο άγνωστος. Εσύ γαμωτο, είσαι η δική μου η Πατρίδα.

Δεν μας κλέβουν τα δικαιώματα, τον μισθό, τη δουλειά, τη σύνταξη, τον τόπο. Αυτά είναι μικρά. Μας κλέβουν την ζωή. Ποια είναι η τιμή της αξίας ρεεεεεεεεεε;

Εσένα τον ΕΝΑΝ, που δεν σε ξέρω, που δεν σε είδα, που δεν θα με αφήσουν να σε μάθω ποτέ, δεν αντέχω τον λυγμό σου. Δεν θέλω να σε πάρω αγκαλιά. Δεν θέλω να σου χαϊδέψω το κεφάλι. Δεν θέλω να σε ακουμπήσω στον ώμο. Δεν θέλω να αγαπήσω τη μιζέρια σου. Δεν θέλω να την αποδεχτώ, δεν θέλω να την κάνω δική μου. Δεν θέλω να ανακατεψω τις στάχτες σου.

Εσένα τον ΕΝΑΝ, αυτόν που μου κρύβουνε, που μου τον τυλίγουν σε νούμερα, σε μέσους όρους, σε στατιστικές, σε εσένα τον ΕΝΑΝ, φωνάζω, ανταριάζομαι, τραβάω από το μανίκι, και φωνάζω, είμαι εδώ. Εγώ για εσένα. Σε εσένα και φωνάζω, μην με αφήσεις μόνο μου.

Δεν θα ξανα-υπάρξουμε έρωτα μου.

Μοναδικές είναι οι ζωές μας.

Κι οι βάρβαροι να τις ορέγονται και να τις πυρπολούν.

Οι επιλογές μας είμαστε.

Έλα στην φωτιά που άναψαν αστόχαστα, λαμπάδες να καούμε. Έλα Πυρκαγιά να την κάνουμε.

Δεν θα ξοδέψουμε την μια μας τη ζωή, για μια τοστιέρα, μια τηλεόραση και έναν καναπέ.

Θα κάψουμε μια ζωή για ένα βλέμμα που θα συν-κοινωνήσουμε.
Στη στρογγυλή τη μίζερη αγάπη τους, ΕΜΕΙΣ σπονδές θα κάνουμε στον αιχμηρό μας έρωτα.
Φόβος είναι ο έρωτας. Αλλά ο δικός ΜΑΣ ο φόβος. Όχι ο δικός τους.

Άξια η ζωή μας. Γυάλινος ο Πύργος τους. Έλα να ερωτευθούμε τη ζωή μας, κοινωνία μου!

«Είσαι ερωτευμένη μαζί μου;»
«Είσαι τρελος, μπαμπα;»«Ναι».

οι επομενες ζωες του Γούντυ Άλλεν,

του Γιάννη Σχίζα

από την αυγη

Στις 9.12.2010, σε εκδήλωση που έγινε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, ο φιλόσοφος Ευτύχης Μπιτσάκης είχε την ευκαιρία να μιλήσει για την έννοια του χρόνου, για τη σύμφυσή του με την ύλη και την «μη αντιστρεψιμότητά του»: για το «βέλος του χρόνου» που έχει μία και μοναδική κατεύθυνση - από το παρελθόν προς το μέλλον. Ο διαπρεπής συγγραφέας έδωσε ουσιαστικά συνέχεια στον αγώνα κατά του ανορθολογισμού, ιδιαίτερα σε ένα πεδίο όπου ενδημούν απίθανες φαντασιώσεις, όπου ακόμη και κάποιοι επιστήμονες θεωρούν εφικτή, αν όχι τη δική τους μετάβαση, τουλάχιστον τη «μετάβαση» μηνυμάτων στο παρελθόν...

Μερικές φορές βέβαια ο ανορθολογισμός, «καλλιτεχνική αδεία», μπορεί να γίνεται διασκεδαστικός χωρίς να παύει να αποκαλύπτει κάποιες ενδόμυχες και ουτοπικές ρήξεις με τα «δεσμά» του χρόνου... Θυμάμαι λόγου χάρη μια ξεκαρδιστική σκηνή από το έργο «Οι αδελφοί Μαρξ στην άγρια Δύση», όπου ο ένας εκ των αδελφών παράγγελνε στον άλλο να τηλεφωνήσει στον σερίφη, για να πάρει την απάντηση: «Μα το τηλέφωνο δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη»!

Πρόσφατα, ο χαριτωμένος ανορθολογισμός ενός ηλικιωμένου κυρίου που απέχει παρασάγγες από την ηλικία του και φέρει το όνομα Γούντυ Άλλεν, συνδέθηκε με τη διατύπωση ενός εξελικτικού σεναρίου περί ανθρώπινης ύπαρξης αντίπαλης στο βέλος του χρόνου… Η ιστορία αυτή ήταν μεγάλο διαδικτυακό σουξέ στις ημέρες της αλλαγής του έτους, αν και δεν ήταν ιδιαίτερα καινούργια: Στην πραγματικότητα, κυκλοφορούσε εδώ και πολύ καιρό στο Διαδίκτυο χωρίς να δηλώνεται η προέλευσή της και χωρίς να είναι εφικτή η πιστοποίηση του παραγωγού της. Η συγκεκριμένη, λοιπόν, ιστορία διατύπωνε μιαν ανάποδη εξελικτική διαδρομή...

"Την επόμενη ζωή μου θέλω να τη ζήσω ανάποδα.
Ξεκινάς από νεκρός...
Μετά ξυπνάς σε ένα γηροκομείο και αισθάνεσαι κάθε μέρα και καλύτερα.
Μετά σε πετάνε έξω από το γηροκομείο, γιατί δεν είσαι πλέον τόσο γέρος.
Πηγαίνεις και εισπράττεις τη σύνταξή σου και μετά όταν αρχίζεις να δουλεύεις σου δίνουν δώρο ένα χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι για σένα την πρώτη μέρα στη δουλειά.
Δουλεύεις τα επόμενα 40 χρόνια μέχρι να γίνεις νέος και να χαρείς τη ζωή.
Κάνεις πάρτι, πίνεις αλκοόλ και γενικά είσαι 'ατακτούλης'.
Μετά είσαι έτοιμος για το γυμνάσιο.
Μετά πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις.
Δεν έχεις ευθύνες, γίνεσαι βρέφος μέχρι τη στιγμή που γεννιέσαι.
Μετά περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές σπα με όλα τα κομφόρ, κεντρική θέρμανση και πλήρη εξυπηρέτηση, μεγαλύτερο χώρο κάθε μέρα και - Νά το! Τελειώνεις σαν ένας οργασμός..."
Τι θα συνέβαινε όμως αν το «αναποδογύρισμα» δεν σταματούσε εκεί, αν η αφήγηση περνούσε πέραν του οργασμού, δηλαδή στις προηγούμενες ζωές που «συνεργάσθηκαν» για την παραγωγή της ζωής του Γούντυ Άλλεν;

Προφανώς, θα πηγαίναμε όλο και πιο μακριά, μέχρι τον Νεάντερνταλ ή τον Αδάμ και την Εύα. Αλλά κάποια, πάντως, στιγμή θα προσπερνάγαμε ή και θα μπαίναμε στην περίοδο του πρώιμου Φιλελευθερισμού. Στην περίοδο όπου ψηφιζόταν στην Αγγλία ο «Νόμος για τη Δημόσια Υγεία»(1848). Τότε που οι φιλελεύθεροι αντιρρησίες έγραφαν στο ιστορικό περιοδικό Economist -το ζωντανό μέχρι τις ημέρες μας: «Η δυστυχία και το κακό είναι κληροδοτήματα της φύσης και δεν είναι δυνατόν να εξαλειφθούν...».

Ο Γούντυ Άλλεν παίζει με τις αναβιώσεις και τις προηγούμενες ή επόμενες ζωές, όμως κάποιοι άλλοι δεν παίζουν: Είναι οι νεοφιλελεύθεροι νεάντερταλ, αρνητές όλου του διαρρεύσαντος ιστορικού χρόνου. Που θέλουν να πάμε πίσω, να παλιμπαιδίσουμε και να αναβιώσουμε οτιδήποτε σάπισε ή ξηλώθηκε στην πορεία αναρίθμητων αγώνων...



- O Γ. Σχίζας συντάσσει τον ιστότοπο: http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com

έξοδα κίνησης για τον εκπρόσωπο τοπικής κοινότητας,

Μέχρι 400 ευρώ το μήνα, ως μέγιστο ύψος για έξοδα κίνησης, ορίζει για τον πρόεδρο του συμβουλίου δημοτικής κοινότητας, τον πρόεδρο συμβουλίου τοπικής κοινότητας και τον εκπρόσωπο τοπικής κοινότητας, με απόφασή του ο υπουργός Εσωτερικών, Γιάννης Ραγκούσης.

Στην ίδια απόφαση επισημαίνεται ότι η δαπάνη για τα έξοδα κίνησης δεν βαρύνει τον κρατικό Προϋπολογισμό, αλλά τον προϋπολογισμό του κάθε δήμου ξεχωριστά . Η συνολική δαπάνη για τα έξοδα κίνησης των συμβούλων όλης της χώρας εκτιμάται από το υπουργείο Εσωτερικών ότι θα ανέρχεται  σε 25.600.000 ευρώ περίπου ετησίως, και θα είναι μειωμένη κατά 4.140.000 ευρώ περίπου, σε σχέση με την υφιστάμενη ετήσια δαπάνη για την καταβολή αποζημιώσεων και εξόδων κίνησης σε προέδρους και μέλη συμβουλίων δημοτικών διαμερισμάτων, καθώς και τοπικών συμβουλίων ΟΤΑ.

 Η απόφαση του υπουργού Εσωτερικών αναφέρει:

«1. Καθορίζουμε τα έξοδα κίνησης που δικαιούται να εισπράττει μηνιαίως ο πρόεδρος συμβουλίου δημοτικής κοινότητας, ο πρόεδρος συμβουλίου τοπικής κοινότητας και ο εκπρόσωπος τοπικής κοινότητας, βάσει της χιλιομετρικής απόστασης κάθε μιας από τις δημοτικές ή τοπικές κοινότητες από την έδρα του οικείου δήμου, ώστε να μπορούν να ανταποκρίνονται στις νέες αρμοδιότητες που τους αποδίδονται με τις διατάξεις του ν. 3852/2010, ως ακολούθως:

-       Χιλιομετρική απόσταση από την έδρα του Δήμου από 0 έως 10.000 μέτρα, ως έξοδα κίνησης μηνιαίως , 300 ευρώ.

-       Χιλιομετρική απόσταση από την έδρα του Δήμου από 10.001 έως 20.000 μέτρα, ως έξοδα κίνησης μηνιαίως , 350 ευρώ.

-       Χιλιομετρική απόσταση από την έδρα του Δήμου από 20.001 και άνω, ως έξοδα κίνησης μηνιαίως , 400 ευρώ.

2. Τα έξοδα κίνησης της προηγούμενης παραγράφου καταβάλλονται κάθε μήνα στους δικαιούχους, για την εκτέλεση των καθηκόντων τους και δεν εμπίπτουν στις διατάξεις του ν. 2685/1999, περί κάλυψης δαπανών μετακινουμένων υπαλλήλων εντός και εκτός Επικράτειας, όπως κάθε φορά ισχύει.

3. Η ισχύς της παρούσας απόφασης αρχίζει από την 1^η Ιανουαρίου 2011».
www.eklogika.gr

«Ελασσονίτες Εθελοντές»

http://www.elassona-city.gr/nea/protoselido/i-tora-i-pote.html Πρωτόγνωρη για τα δεδομένα των συγκεντρώσεων στο Δημαρχείο Ελασσόνας, πρωτότυπη στο θέμα συζήτησης και ανάπτυξης, παρόμοια σε πολλά όμως και με άλλες συνεδριάσεις, η δημόσια συζήτηση που άνοιξε η ομάδα εθελοντών της Επαρχίας Ελασσόνας, το βράδυ της Τρίτης 4 Ιανουαρίου, στην εν λόγω αίθουσα και που κράτησε 3 περίπου ώρες. Οι «Ελασσονίτες Εθελοντές» προσκάλεσαν στο ίδιο τραπέζι φορείς όπως το Δημαρχείο Ελασσόνας, την Μητρόπολη, το Κ.Π.Ε., τους Κυνηγούς της Επαρχίας μα πολύ περισσότερο όλους τους πολίτες που ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ να προσφέρουν, να βοηθήσουν, να συνεισφέρουν στην ίδια την εθελοντική πράξη, για την αποκατάσταση των προβλημάτων που ταλανίζουν την κοινωνία τους και τους συνάνθρωπους τους. Και δεν ήταν λίγοι. Κόσμος κατέκλυσε την αίθουσα συνεδριάσεων και άκουσε τις απόψεις και τις ιδέες της νεότερης γενιάς των εθελοντών της πόλης, που τους κάλεσε για να τους ενημερώσει και να τους καλέσει στην μεγάλη προσπάθεια που ξεκινά. Τον λόγο πήρε αρχικά ο Αντώνης Λιάνος ο οποίος τόνισε: «Επιθυμούμε να κάνουμε μια ομάδα-οικογένεια, πέρα από πολιτικά-οπαδικά-θρησκευτικά και άλλα χρωματικά «πιστεύω», μιας και πιστεύουμε πως ότι δημιουργείται από τον ίδιο τον άνθρωπο, είναι κάτι που μάλλον θα πιστεύει και ο ίδιος ότι είναι το σωστό και το πράττει. Η πρωτοβουλία που πήραμε, ναυάγησε την πρώτη φορά, πριν από ένα εξάμηνο, σήμερα βλέπουμε ότι αποδίδει. Για να φτάσουμε εδώ, έπρεπε, πρώτα μεταξύ μας, αυτοί που σας καλέσαμε, να συζητήσουμε, στην συνέχεια σε ένα πρώτο πειραματικό στάδιο να δούμε πόσοι αντιλαμβάνονται το ίδιο μεταξύ τους, να διαφωνήσουμε, να συμφωνήσουμε και στην συνέχεια να πράξουμε αυτό που θέλουμε. Το ζουμί της υπόθεσης είναι η παιδεία. Υστερούμε και ο οποιοσδήποτε που είτε θέλει να είναι εθελοντής είτε όχι, επιβάλλεται να έχει παιδεία. Δεν μπορείς να ρυπαίνεις τον χώρο, να βλέπεις ένα αδέσποτο να περνά δίπλα σου και εσύ να κοιτάς. Δεν μπορεί να αντιλαμβάνεσαι ότι ο συνάνθρωπός σου δεν έχει να φάει και να τον κοιτάς. Πρέπει πρώτα ατομικά να είμαστε εθελοντές και μετά συλλογικά. Πρώτα πρέπει να υπάρξει σωστή προσωπική βούληση». Στην συνέχεια τον λόγο πήρε ο Στέφανος Γκατζιούρας ο οποίος και είπε: «Με ξέρετε καλά. Παρατάω και την δουλειά μου για έναν τέτοιο σκοπό. Δεν θα μπορούσα να πω όχι σε μια τέτοια πρωτοβουλία. Στον τομέα του αθλητισμού μπορούμε να πραγματοποιήσουμε πρωτότυπα πράγματα. Θέλουμε την βοήθεια όλων των αθλητικών συλλόγων για αυτό. Πρέπει να βγάλουμε τα παιδιά και πάλι στην αλάνα. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό που γίνεται με τα τηλεπαιχνίδια και το ίντερνετ. Πρέπει έρθουμε πιο κοντά στο περιβάλλον, πιο κοντά στο περπάτημα, στο ποδήλατο». Ακολούθησε ο Σάκης Πιτένης ο οποίος τόνισε: «Δεν γινόταν να αρνηθώ να συμμετέχω σε μια τέτοια πρωτοβουλία. Να βοηθήσουμε την ακόμη νεότερη γενιά να συμμετέχει και να είμαστε δίπλα τους. Εθελοντισμός σημαίνει να βλέπεις το πιο κοντινό σου πρόβλημα, που σχετίζεται και με την ίδια την κοινωνία και να μην αδιαφορείς αλλά να βοηθάς και να συνεισφέρεις». Η Εύα Καραβέντζα πήρε τον λόγο τονίζοντας πως: «Και στον τομέα του Τουρισμού και του Πολιτισμού, μπορούμε να προχωρήσουμε σε ενδιαφέρον κινήσεις. Από την ξενάγηση σε αρχαιολογικούς, θρησκευτικούς χώρους και μουσεία μέχρι την ίδια την τοποθέτηση πινακίδων ενημερωτικών και φυσικά τις ημερίδες προβολής τουριστικών προϊόντων. Μπορούμε σε συνδυασμό με τις παγκόσμιες ημέρες να ενεργοποιούμε πάνω στην ενημέρωση των πολιτών και των μαθητών. Οι θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις είναι σημαντικότατο κίνητρο για την συνέχεια της πολιτιστικής μας ιστορίας. Μεγάλος στόχος η δημιουργία ενός καλλιτεχνικού εργαστηρίου. Όσον αφορά τον τουρισμό, στην Ελασσόνα υστερούμε στην ύπαρξη ενός πραγματικά, πολυσυλλεκτικού τουριστικού περιπτέρου». Ο Γιώργος Αμαραντίδης προχώρησε σε μια ενημέρωση πάνω στον τομέα του Περιβάλλοντος, με μια προβολή φωτογραφιών από μέρη της Επαρχίας Ελασσόνας: «Εγώ θα σας μιλήσω λίγο διαφορετικά. Για να είσαι εθελοντής πρέπει και να θέλεις. Υπάρχει τεράστια ποσότητα φυτών, ζώων και περιοχών που αξίζει να γνωρίσουμε. Να γίνουμε μια οικογένεια. Να αγκαλιαστούμε. Να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι. Ο εθελοντισμός μπορεί να μην έχει καν ονομασία. Ακόμα και σήμερα η συζήτηση που κάνουμε, πρέπει να μας δημιουργεί μια ευχάριστη διάθεση για να βοηθήσουμε, να δημιουργήσουμε, να καθαρίσουμε, να πούμε ότι για παράδειγμα και αύριο το πρωί, μπορούμε να στήσουμε ένα όμορφο πανηγύρι. Πρέπει να θέλουμε». Η Έλλη Σαμόλαδου ανέλυσε τον τομέα δράσης επάνω στην Υγεία και την Παιδεία: «Πάνω από όλα, είναι για μας η παιδεία. Η σωστή παιδεία. Να γνωρίζουμε πως δεν θα πρέπει να ρυπαίνουμε, δεν θα πρέπει να φτάνουμε στο σημείο να μην μπορούμε καν να αντιδράσουμε στα ίδια τα προβλήματα που δημιουργήσαμε. Επάνω στην υγεία, πέρα από την αιμοδοσία και τα σεμινάρια πρώτων βοηθειών, μπορούμε σε συνεργασία και με τις παγκόσμιες ημέρες να προχωρήσουμε σε ενημέρωση, καλώντας γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, να μας μιλήσουν. Να μπορέσουμε να προφυλάξουμε την υγεία μας, την διατροφή μας. Στο θέμα της παιδείας μπορούμε εκτός των άλλων, να προσφέρουμε τελειόφοιτοι πια Ελασσονίτες, δωρεάν μαθήματα σε οικονομικά ασθενέστερους συμπολίτες μας, ακόμη και μια φορά την εβδομάδα». Τον λόγο ζήτησε ο Μητροπολίτης Ελασσόνας κ.κ. Βασίλειος ο οποίος τόνισε: «Είμαι χαρούμενος να βλέπω στην αίθουσα, νέα σε ηλικία, πρόσωπα. Πολλά μπορούν να γίνουν. Θέλω να γνωρίζετε, πως ότι μου ζητήσετε, εγώ και η εκκλησία θα είμαστε δίπλα σας. Εμείς δίνουμε χρόνια, το παράδειγμα στον εθελοντισμό, με την δράση των Φιλόπτωχων Ταμείων μας. Η συνεργασία για εμάς θα ήταν μεγάλη ικανοποίηση, να ξέρουμε πως και άλλοι άνθρωποι μπορούν να βοηθήσουν στην μεγάλη προσπάθεια. Η φιλευσπλαχνία και η καλή διάθεση πρέπει να είναι πάνω από την φιλαργυρία. Εθελοντισμός σημαίνει προσωπική διάθεση για προσφορά. Στον Τουρισμό, το θέμα της δικής μας προσπάθειας είναι γνωστό. Εγώ προτείνω και το δικό μας τζαμί, στην Ελασσόνα, κάποια στιγμή να αποτελέσει μέρος για να γίνουν εκδηλώσεις στην πόλη μας. Ένας χώρος που στην Ελλάδα υπάρχει σε άλλα πέντε μέρη, μόνο. Ο Όλυμπος, αυτό το μνημείο της φύσης, θα πρέπει πρώτα να το επισκέπτονται οι ίδιοι οι τοπικοί κάτοικοι. Τα προϊόντα μας, πέρα από την φέτα μας, υπάρχει το κρασί, το τσάι, η ρίγανη, τα μανιτάρια. Η κοινωνική προσφορά, η υγεία και η παιδεία είναι πολύ σημαντικά για τον ίδιο τον άνθρωπο και έτσι και ο ίδιος, μέσα από την προσφορά, βρίσκει την δική του εσωτερική γαλήνη». Ο Δήμαρχος Ελασσόνας κ. Γιώργος Πασχόπουλος τόνισε στην συζήτηση: «Είμαι υπέρ του εθελοντισμού. Εάν όμως δεν υπάρξει σωστό πρόγραμμα και σειρά προτεραιοτήτων, όλη αυτή η σπουδαία συνάντηση θα χαθεί άδικα. Πρέπει να υπάρξει σωστή ενημέρωση στους πολίτες από όλους μας. Όσες φορές και αν τοποθετήσουμε πινακίδες σε περιβαλλοντικά μέρη, εάν δεν υπάρχει η παιδεία στους πολίτες, θα τις βρούμε κατεστραμμένες και πάλι. Στο θέμα του τουρισμού ο Όλυμπος είναι το σημείο που πρέπει να σεβαστούμε αλλά και να προβάλουμε. Η συνεργασία με τους Εθελοντές είναι δεδομένη για το κοινό καλό της περιοχής και της ζωής μας». Η ευχάριστη στιγμή της βραδιάς ήταν οι επίσημοι καλεσμένοι των «Ελασσονιτών Εθελοντών» που δεν ήταν άλλη από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης, που από το 1975, δραστηριοποιείται στο πιο σημαντικό θέμα του εθελοντισμού. Αυτό της διάσωσης ανθρώπινων ζωών. Η ενημέρωση με την προβολή βίντεο και την ομιλία των υπευθύνων της ομάδας, κέρδισε δικαίως το χειροκρότημα και η ανακοίνωση ότι και στην Ελασσόνα ξεκινά μια μεγάλη προσπάθεια για να δημιουργηθεί βάση ετοιμότητας, απέδωσε αρχικά καρπούς, αφού εκτός του Δημάρχου Ελασσόνας και της κ. Ρούλας Γιαβούρογλου που θέλησε να βοηθήσει επίσημα, στην προσπάθεια, αρκετοί πολίτες συμπλήρωσαν την φόρμα επικοινωνίας των Διασωστών. Στην συνέχεια τον λόγο πήρε και ο κ. Σπύρος Αναγνωστάκης, Υπεύθυνος του Κ.Π.Ε.: «Είμαι δίπλα στους Εθελοντές. Σαν άτομο και σαν Κέντρο, χαιρόμαστε να βλέπουμε νέα άτομα σε μια τέτοια προσπάθεια». Ο Πρόεδρος του Δικτύου Περραιβία κ. Κωνσταντίνος Σκριάπας είπε: «Το Δίκτυο Περραιβία είναι κοντά σας και θα σταθούμε συνεργάτες και συνοδοιπόροι σε ένα πολύ σημαντικό θέμα, όπως αυτό του εθελοντισμού». Ο Περιφερειακός Σύμβουλος κ. Αθανάσιος Παιδής τόνισε: «Είμαι χαρούμενος να βλέπω ότι το πρώτο πράγμα που θέλουμε είναι να δημιουργήσουμε, πρώτα μια οικογένεια και μετά μια ομάδα που πραγματικά, πιστεύω, θα προσφέρει έργο στον τόπο». Η πρώην πρόεδρος των Κυνηγών Επαρχίας Ελασσόνας κ. Ρούλα Γιαβούρογλου: «Δηλώνω στρατιώτης. Εμείς η γενιά των πενήντα, εξήντα και...-ήντα...αποτύχαμε. Ότι κάνετε παιδιά τώρα εσείς. Όταν δεν ανεβαίνουν τα παιδιά τα δικά μας στον Προφήτη Ηλία, πώς να ανεβούν οι τουρίστες; Με τα δυο μου τα χέρια και αδέσποτα θα μαζέψω και σκουπίδια θα καθαρίσω και τσάπα θα πιάσω. Και στην Ομάδα Ελληνικής Διάσωσης θα είμαι μέλος να βοηθήσω και να συνεισφέρω. Όσο για τον Όλυμπο. Αυτός είναι το μέλλον. Ούτε ο λιγνίτης ούτε τίποτα. Ποιος γνωρίζει ότι ο Όλυμπος είναι το βουνό με τα 20 σπανιότερα είδη φυτών και βοτάνων; Πρέπει ο κόσμος να ανεβεί και στον Όλυμπο και σε όλα τα δικά μας μέρη. Ο δικός μας κόσμος πρώτα». Τον λόγο πήραν πολίτες όπως η Ζωή Γκουνού η οποία και τόνισε: «Μόνοι μας μπορούμε να καταφέρουμε πολλά, αλλά όχι σίγουρα όλα και θέλουμε και την βοήθεια της πολιτείας για τα υπόλοιπα. Το θέαμα που αντικρίσαμε στον Προφήτη Ηλία, όταν πήγαμε να καθαρίσουμε ήταν αποτρόπαιο. Πρέπει να ενημερωθεί ο κόσμος κατάλληλα ώστε να γνωρίζει». Λίγο πριν τελειώσει η συνεδρίαση των «Ελασσονιτών Εθελοντών» ο Αντώνης Λιάνος είπε: «Ευχαριστούμε όλους εσάς και τους φορείς που μας τιμήσατε με την παρουσία σας. Σήμερα κάναμε μια ενημέρωση και έχουμε σκοπό την δραστηριοποίηση των νέων σε θέματα παιδείας, πρώτα από όλα και μετά σωστής αντιμετώπισης των προβλημάτων και των δυσκολιών της καθημερινότητας. Σήμερα σας ενημερώσαμε γιατί θέλαμε να γνωρίζετε. Γιατί θέλουμε και τον εθελοντή που είναι εθελοντής και δεν τον ξέρουμε και τον εθελοντή που ντρέπεται που είναι εθελοντής γιατί φοβάται «τι θα πει ο κόσμος» και τον πολίτη που ή επαναπαύτηκε στον καναπέ του ή απελπίστηκε πια με την σημερινή κατάσταση. Και του λέμε «έλα μαζί μας»¨για μια κοινή ομάδα κρούσης και δράσης. Σας διαβεβαιώνω ότι είναι μαζί μας τα Μ.Μ.Ε. της περιοχής, το Δασαρχείο και ο πρόεδρος Κτηνοτρόφων Επαρχίας Ελασσόνας. Σας διαβεβαιώνουμε ότι εμείς θα προσπαθήσουμε. Από σήμερα, δεν μπορείτε να πείτε ότι δεν ξέρατε. Θέλουμε να γίνουμε μια παρέα. Μια οικογένεια. Θέλουμε να θέλουμε. Την Κυριακή 9/1/2011 και ώρα 15:00 στα φανάρια του Τρίτου Δημοτικού Σχολείου, μαζευόμαστε για να ανέβουμε στον Προφήτη Ηλία και να ολοκληρώσουμε την εκκαθάρισή του από τα σκουπίδια». Στον συντονισμό της συζήτησης ήταν ο Ανδρέας Νικούλης. Από εδώ και πέρα, ξεκινούμε δράση. Την Κυριακή 9/1/2011 και ώρα 15:00 (χώρος συγκέντρωσης στα φανάρια του Τρίτου Δημοτικού Σχολείου Ελασσόνας) συνεχίζουμε και ολοκληρώνουμε τον καθαρισμό του Προφήτη Ηλία και στην συνέχεια τοποθετούμε ταμπέλες ενημερωτικές, παγκάκια, κάδους απορριμμάτων (ανακύκλωσης) και προχωράμε... Έγινε η αρχή... Ή τώρα ή ποτέ...

Φεύγοντας απο τον Χατζούδη Νίκος http://nchatzoudis.blogspot.com/2011/01/blog-post.html

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Φεύγοντας

Χαμόγελα, εύθυμα πρόσωπα έψαξα πολύ να βρω τις ημέρες αυτές.
Το όνειρο της φυγής βλέπω στο βλέμμα των περισσοτέρων.
Φυγή προς την ελπίδα την άγνωστη, ως και αυτή φαντάζει καλύτερη
από την καθημερινότητα τους. Οι συζητήσεις μπλέκονταν από χώρα σε χώρα ,
στο ποια είναι καλύτερα να ζει κάποιος σήμερα.
Έτσι και εμένα με έπιασε μια τάση φυγής, φυγή στο άγνωστο.
Μια φυγή διαφορετική από αυτή που ακούω τις μέρες αυτές.
Μια φυγή πίσω στα νιάτα μου.
Μου λείπει η ανεμελιά με την οποία έπαιρνα τους δρόμους, με κάτι λίγα
στην τσέπη μου, με το δάχτυλο αναρτημένο στην άκρη του δρόμου
και κάποιες φορές με δανικά, γύριζα την Ευρώπη.
Κοιμόμασταν σε παγκάκια, σε πάρκα και στο αυτοκίνητο.
Δεν είχαμε την δυνατότητα να έχουμε κλεισμένα πολυτελή ξενοδοχεία με όλες τις ανέσεις,
κι’όμως φεύγαμε….. τώρα δεν μπορώ πια να φύγω.

Ξυπνώ το πρωί με μια γεύση ματαιότητας και μοναξιάς.
Υπάρχουν πολλά στην καθημερινότητα μου που με την σκέψη τους μόνο,
με διακατέχει μία έντονη επιθυμία απόδρασης.

Ονειρεύομαι…. ονειρεύομαι σιωπηλά, χωρίς κανείς να με πάρει χαμπάρι,
μαζεύω μερικά απαραίτητα πράγματα και εξαφανίζομαι.
Το που πάω δεν έχει σημασία και αλλάζει κάθε πρωί, άλλοτε λιάζομαι σε εξωτικά μέρη
και άλλοτε χάνομαι στην φύση η στην πολυκοσμία μιας μεγάλης εξωτικής πόλης.
Ονειρεύομαι …σημασία έχει ότι φεύγω.
Αχ… αυτή η λαχτάρα της φυγής με πονάει, πονάει όλο μου το σώμα.

Από τι φεύγω; … μα από όλα όσα με περιτριγυρίζουν.
Από την μικροαστική ρουτίνα μου, από την ανόητη καθημερινότητα μου,
από τις ηλίθιες υποχρεώσεις ενός ανώνυμου οικογενειάρχη που κάθε ώρα
κάποιος του ζητάει κάτι να κάνει η να ασχοληθεί με θέματα που δεν ξέρει και δεν τον ενδιαφέρουν.

Φεύγω, προσκολλώμενος.
Ονειρεύομαι ότι θα απομακρυνθώ από το κενό, την ύπαρξη μου.

Φεύγω ακίνητος, ονειρεύομαι…. είμαι εγκλωβισμένος σε μια φυλακή
από την οποία δεν θέλω να φύγω.
Δεν έχει κελί, δεν έχει πόρτα η κλειδαριά, κανείς δεν με εμποδίζει να φύγω.
Φεύγω , παραμένοντας.

θα μπορούσα να πάρω δύο βαλίτσες και τον εαυτό μου και να εξαφανιστώ.
Θα μπορούσα να τα βγάλω πέρα, λίγη δουλεία εδώ και εκεί, λίγο παγκάκι,
θα τα έβγαζα πέρα, ονειρεύομαι.

Στο Σαντιάγκο ή σε ένα νησί του Ειρηνικού.
Δεν θα φύγω ποτέ.
Δεν έχω την δύναμη.
Το μόνο μου ταξίδι πια, από αυτή την φυλακή, θα είναι αυτό που φοβάμαι.

Αχ, αυτά τα πρωινά… μου έρχεται τόσο έντονη η ανάγκη της φυγής – τόσο που πιστεύω
ότι με πλημμυρίζει η βεβαιότητά της. Τώρα, λέω, τώρα θα τα παρατήσω όλα και θα φύγω.
Βλέπω τον εαυτό μου αλλού, για μία στιγμή είμαι γεμάτος και ευτυχής.

Μετά…το όνειρο φεύγει… και τι θα γινόταν δηλαδή;
Τι θα έκανα, μόνος, υπέρβαρος, μεσήλικας;
Θα έβγαζα βόλτα την κατάθλιψή μου σε άλλη γη κι άλλα μέρη;
Συνειδητοποιώ πως το όνειρο είναι μία αυταπάτη. Δεν θα άλλαζε τίποτα.

Οπότε ξαναγυρίζω στην καθημερινότητα μου.
Με συντροφιά μου το χαμόγελο που τόσο πασχίζω να κλέψω από τα χείλη των παιδιών μου,
την γυναίκα μου που τόσο λαχτάρα νιώθω να ξυπνώ δίπλα της.
Για μια στιγμή είμαι γεμάτος και ευτυχής.

http://nchatzoudis.blogspot.com/2011/01/blog-post.html

ΔΗΜΟΣ ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ ΟΡΙΣΜΟΙ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΩΝ

Συντάχθηκε απο τον/την Δελτίο τύπου

Τον ορισμό των αντιδημάρχων και τις αρμοδιότητες που αναλαμβάνουν ανακοίνωσε ο Δήμαρχος Ελασσόνας, κ. Γιώργος Πασχόπουλος. - Αναπληρωτής Δημάρχου ορίζεται ο κ. Αθανάσιος Καλιακούδας, στον οποίο μεταβιβάζονται ακόμα οι αρμοδιότητες του αντιδημάρχου Πολιτικής Προστασίας και του αντιδημάρχου δημοτικής περιφέρειας Αντιχασίων και Σαρανταπόρου. - Αντιδήμαρχος Διοικητικών Υπηρεσιών και Πολεοδομίας και πρόεδρος της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής ορίζεται ο κ. Τηλέμαχος Γκαμπέτας. - Αντιδήμαρχος Αγροτικής Ανάπτυξης και Προστασίας της Δημόσιας Υγείας ορίζεται ο κ. Γεώργιος Παπαδόπουλος. - Αντιδήμαρχος Προγραμματισμού και Οικονομικών Υπηρεσιών ορίζεται ο κ. Φώτιος Τζιόκας. - Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος, Καθαριότητας και Ανακύκλωσης ορίζεται ο κ. Χαρίλαος Τσιουβελακίδης. - Αντιδήμαρχος δημοτικής περιφέρειας Λιβαδίου – Ολύμπου – Καρυάς και αντιδήμαρχος Ανάπτυξης ορεινών Όγκων ορίζεται ο κ. Αθανάσιος - Νικόλαος Καψάλης. - Αντιδήμαρχος δημοτικής περιφέρειας Ποταμιάς – Βεδικούσιας ορίζεται ο κ. Ιωάννης Τσούτσος και αντιδήμαρχος του τομέα άρδευσης. - Για τη θέση του προέδρου της Δ.Ε.Υ.Α.ΕΛ. θα προταθεί ο κ. Ιωάννης Ράπτης. - Για τη θέση του προέδρου της Κ.Ε.Δ.Ε. θα προταθεί ο κ. Αθανάσιος  Ζιωγας  Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 2/1/2010 το πρωί η πανηγυρική πρώτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ελασσόνας με θέματα της ημερήσιας διάταξης την εκλογή του Προεδρείου του Δημοτικού Συμβουλίου Ελασσόνας και την εκλογή τακτικών και αναπληρωματικών μελών της Οικονομικής Επιτροπής και της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής.  Ο Δήμαρχος Ελασσόνας, κ. Γιώργος Πασχόπουλος καλωσόρισε το σώμα  καλώντας όλους να ανταποκριθούν στη λογική  του ενιαίου Δήμου Ελασσόνας, έτσι ώστε να μπορέσει η περιοχή να αλλάξει εποχή και να πορευτεί σε τροχιά ανάπτυξης. Ο Δήμαρχος κάλεσε όλες τις παρατάξεις να συμπορευτούν και να  επικρατήσει αίσθημα συνεργασίας για το καλό του τόπου. Ευχήθηκε τέλος “Καλή χρονιά και Καλή Επιτυχία” στους Δημοτικούς Συμβούλους. Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ελασσόνας εκλέχτηκε η γιατρός του Κέντρου Υγείας Ελασσόνας, κ. Γαρυφαλλιά Καφφέ – Ρέικου, (25 ψήφοι), η οποία ευχαρίστησε το σώμα για την εμπιστοσύνη που έδειξε στο πρόσωπό της ευχόμενη το νέο Δημοτικό Συμβούλιο να ανταπεξέλθει στις ελπίδες και τις προσδοκίες του κόσμου και να θέσει τις βάσεις για την ανάπτυξη και την ευημερία.  Αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου εκλέχτηκε η κυρία Βάια Μουτζίκου (25) από την μείζονα αντιπολίτευση. Γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου εκλέχτηκε η κυρία Γκόγκου – Λούκα Κωνσταντινιά (25). Για την Οικονομική Επιτροπή, πρόεδρος της οποίας θα είναι ο Δήμαρχος Ελασσόνας, εκλέχτηκαν τα τακτικά μέλη: Γιάννης Ράπτης (27), Νάνος Γιάννης (27), Βαρσάμης Μιλτιάδης (27),  Κορακίδης Κωνσταντίνος (27), Πετσέτας Γεώργιος (27) από την συμπολίτευση και Καστανάρας Γεώργιος (22), Καραγιάννης Κωνσταντίνος (22) και Αβρανάς Δημήτριος (26) από την αντιπολίτευση. Αναπληρωματικά μέλη εκλέχτηκαν οι: Γκατζιούρα - Γιώτσα Βασιλική (26), Παπαδόπουλος Γιώργος (26), Λιάπης Θεόδωρος (27) από την συμπολίτευση και Στούπας Αστέριος (23), Τζημαγιώργης Ευάγγελος (22) από την αντιπολίτευση. Για την Επιτροπή Ποιότητας Ζωής εκλέχτηκαν τα τακτικά μέλη: Κωτούλα – Γιώτα Αντιγόνη (26), Δραγατσίκης Γιάννης (26), Γάτσας Νικόλαος (26), Ιγγλέζος Κωνσταντίνος (26), Τζιόκας Φώτιος (26) από την συμπολίτευση και Κατσιαφλιάκας Δημήτριος (22), Παλάσκας Νικόλαος(23), Παπαστερίου Δημήτριος (25) από την αντιπολίτευση. Αναπληρωματικά μέλη εκλέχτηκαν οι: Τσουβελακίδης Χαρίλαος (25), Έξαρχος Δημήτριος (27), Φακίτσας Δημοσθένης (27) από την συμπολίτευση και  Σαπουνάς Γιάννης (23) και Στούπας Αστέριος (23) από την αντιπολίτευση.                       http://www.elassona-city.gr/nea/topika/orismos-antidimarxon.html                                         .

Πρωτοχρονιά

Η Πρωτοχρονιά αντιπροσωπεύει το ξεκίνημα του νέου έτους και μαζί μ' αυτό την αρχή για μία νέα ζωή. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι φεύγοντας ο παλιός χρόνος παίρνει μαζί του κι ό,τι κακό είχε και περιμένουν να έρθει ο νέος με τα δώρα του.
Ο καινούργιος χρόνος φορτωμένος με όνειρα, ελπίδες και....
υποσχέσεις για τη ζωή, κάνει την εμφάνισή του χαμογελαστός, χαρούμενος γεμάτος αισιοδοξία και οι άνθρωποι τον υποδέχονται με πυροτεχνήματα, γιορτάζοντας και ελπίζοντας σε κάποια αλλαγή, σε μία καλύτερη και πιο ευτυχισμένη ζωή.

Ο εορτασμός του νέου έτους είναι μία από τις αρχαιότερες γιορτές. Πολλοί πιστεύουν ότι ξεκίνησε στην αρχαία Βαβυλώνα περίπου 4.000 χρόνια πριν, την Άνοιξη, κατά το πρώτο νέο φεγγάρι μετά την εαρινή ισημερία.

Για πολλά χρόνια, οι Ρωμαίοι γιόρταζαν ως Πρωτοχρονιά, την πρώτη Μαρτίου. Το 46 π.Χ., όμως, ο Ιούλιος Καίσαρας εφάρμοσε ένα νέο ημερολόγιο, αυτό που ισχύει και σήμερα, με αποτέλεσμα να μετρά ως πρώτη του χρόνου, η πρώτη Ιανουαρίου. Ο μήνας αυτός έχει πάρει το όνομά του από τον Θεό των Ρωμαίων Ιανό, o οποίος πάντα απεικονίζεται με δύο πρόσωπα, με το ένα να κοιτάζει πίσω στον παλιό χρόνο και το άλλο, μπροστά, στο νέο έτος.Οι γιορτές των Ρωμαίων ονομάζονταν Calends (calendar=καλεντάρι=ημερολόγιο) και οι άνθρωποι στόλιζαν τα σπίτια τους και αντάλλασσαν δώρα.

Η ορθόδοξη εκκλησία της εποχής κυρίως του Μεγάλου Κωνσταντίνου, επειδή ήθελε να χωρίσει τους χριστιανούς από τους ειδωλολάτρες, απαγόρευε στους πρώτους να γιορτάζουν την Πρωτοχρονιά, όπως οι δεύτεροι. Τα αποτελέσματα της απαγόρευσης αυτής ήταν πολύ μικρά. Απαλείφθηκαν μόνο τα στοιχεία εκείνα που έρχονταν σε ευθεία αντίθεση προς τη χριστιανική ηθική.

Τα έθιμα της Πρωτοχρονιάς

Η Πρωτοχρονιά, όπως αυτή διαμορφώθηκε κάτω από την επίδραση της εκκλησίας και τη σύνδεσή της με τη γιορτή του Αγίου Βασιλείου, διαιωνίστηκε έως σήμερα ως λαϊκή γιορτή με έθιμα στις περιοχές όλης της Ελλάδας. Έθιμα, όμως, της Πρωτοχρονιάς υπάρχουν και στον υπόλοιπο κόσμο. Πολλά δε από αυτά έχουν καθιερωθεί και στη χώρα μας.

Τα έθιμα της Πρωτοχρονιάς σχετίζονται κυρίως με το καλότυχο της χρονιάς που έρχεται.
Όπως για παράδειγμα, το σπάσιμο του ροδιού, που λόγω των πολλών σπόρων του παραπέμπει στην ευχή για πολλαπλασιασμό των αγαθών ή το κρέμασμα της αγριοκρεμμύδας, φυτό μεγάλης αντοχής.

Από φόβο για τα μελλούμενα γίνεται και το ποδαρικό, η υποδοχή του πρώτου προσώπου που θα μπει στο σπίτι μας όταν αλλάξει ο χρόνος. Μικρά παιδιά και γενικά καλορίζικοι άνθρωποι προσκαλούνταν να κάνουν ποδαρικό, ώστε η οικογένεια να απαλλαχτεί από οτιδήποτε κακό.

Την καλοτυχία τη χρονιά που έρχεται επιδιώκουν και όσοι παίζουν χαρτιά ή τυχερά παιχνίδια, έθιμο που σχετίζεται με την ανάγκη της πρόγνωσης του μέλλοντος, όπως και άλλες, λιγότερο γνωστές, συνήθειες.

Όπως για παράδειγμα η τοποθέτηση φύλλων ελιάς στο τζάκι ή κόκκων σιταριού στη στάχτη. Το κάψιμό τους έδινε στοιχεία μαντέματος για την κατάσταση της υγείας των παρευρισκομένων κατά τη διάρκεια του νέου έτους κλπ.

Η γαλοπούλα, ως βασικό φαγητό την ημέρα της Πρωτοχρονιάς, ήρθε στην Ελλάδα από τη Βόρεια Ευρώπη. Οι κάτοικοι εκεί αρχικά μαγείρευαν μεγάλα πουλιά για το γιορτινό γεύμα. Προτιμούσαν τους φασιανούς, τις χήνες και τα παγόνια. Όταν όμως δοκίμασαν τη γαλοπούλα, την καθιέρωσαν ως το κατεξοχήν πρωτοχρονιάτικο γεύμα. Το έθιμο της γαλοπούλας έφτασε στην Ευρώπη από το Μεξικό το 1824 μ.Χ. Στην Ελλάδα παραδοσιακό φαγητό για την Πρωτοχρονιά ήταν το χοιρινό κρέας, όπως και για τα Χριστούγεννα.

Ο Αη-Βασίλης

Ανήμερα την Πρωτοχρονιά οι ορθόδοξοι χριστιανοί γιορτάζουν τη μνήμη του Αγίου Βασιλείου από την Καισάρεια.
Βεβαίως, στις βιτρίνες των καταστημάτων επικρατεί ένας άλλος Άγιος, ο οποίος έρχεται από την παγωμένη Λαπωνία, γνωστός ως Santa Claus. Ο άγιος αυτός δεν έχει καμιά σχέση με τον δικό μας. Πρόκειται για τον Άγιο Νικόλαο.

Ο δικός μας Άγιος Βασίλειος έρχεται την ημέρα της Πρωτοχρονιάς από την Καισάρεια και είναι ο φιλάνθρωπος επίσκοπος, ένας από τους Τρεις Ιεράρχες, ενώ ο Santa Claus ήρθε από την Αμερική και ο σκοπός της ύπαρξής του ήταν να διαφημίσει γνωστό αναψυκτικό. Δημιουργός του, δε, υπήρξε ο Αμερικανός σκιτσογράφος Τόμας Ναστ, το 1862.

ΠΗΓΗ: το βημα on-line

2011

EYXOMAI TO 2011 NA EINAI  ΠΟΥΣΤΗΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟ 2010 ΜΑΣ ΓΑΜΗΣΕ

Μέσα στο 2011 θα σπάσουμε το φράγμα των 7 δισεκατομμυρίων στο πλανήτη. Τα μεσάνυχτα της Πρωτοχρονιάς το κοντέρ της γης θα γράψει 6.934.196.000 άνθρωποι.

Αναρτήθηκε από vasiliskos

Μέσα στο 2011 θα σπάσουμε το φράγμα των 7 δισεκατομμυρίων στο πλανήτη.

Τα μεσάνυχτα της Πρωτοχρονιάς το κοντέρ της γης θα γράψει 6.934.196.000 άνθρωποι.

Κι ύστερα ονομάζετε ακόμα ιστορία συνομωσίας το γεγονός πως ήδη κάποιοι έχουν σχεδιάσει με τη παραμικρή λεπτομέρεια πως θα συμμαζέψουν (έως εξαφανίσουν) αυτό το χάος..

δεν είναι ιστορία συνομωσίας. Δεν υπάρχει έλεος εκτός κι αν μεταλλαχθούμε

Αν καταφέρουμε να ζήσουμε σε μυρμηγκοφωλιές, υπονόμους, στο πάτο της θάλασσας, στις σπηλιές στα άπατα βουνά, στις κατάξερες ερήμους, αν καταφέρουμε να επιβιώσουμε χωρίς να φάμε φυσικά ο ένας τον άλλον – στην κυριολεξία!

Κι επειδή η επιβίωση ακολουθεί πάντα μια καταστροφή που προηγήθηκε, ας σκεφτούμε αρχικά τι θα είναι αυτή η καταστροφή. Οι συνομοσιολόγοι εδώ και πάρα πολλά χρόνια χτυπάνε καμπανάκια πως ο αφανισμός ενός μεγάλου μέρους άχρηστων και ζημιογόνων πληθυσμών (κατά την άποψη των επίγειων θεών) γίνεται ήδη. Συμβαίνει τώρα. Και αυτοί οι «άχρηστοι» δεν είναι μόνο τα παιδάκια της Αφρικής της Ασίας, κάτι φυλές χαμένες στον Αμαζόνιο ή στα νησάκια των μεγάλων πελαγων, όπως χρόνια τώρα γουστάρεις να παραμυθιάζεσαι,  αυτοί οι «άχρηστοι» είναι κι εσύ κι εγώ και τα παιδιά μας. Απλά οι μέθοδοι εξόντωσης είναι διαφορετικοί. Η μέθοδοι υποταγής είναι διαφορετικοί. Ο ένας υποτάσσεται με τη καθαρή πείνα, τις αρώστειες, τους πολέμους, ο άλλος υποτάσσεται με τη πνευματική αρώστεια, τη ψεύτικη ειρήνη, τη ψεύτικη δημοκρατία. Ο ένας παραμένει αμόρφωτος, ο άλλος μορφώνεται λάθος.

Θεωρούν το γεγονός ότι τρώμε, έχουμε ένα σπίτι να κοιμηθούμε και να γεννάμε τα παιδιά μας χάρη εκ μέρους τους. Υπερβολικό? Ίσως για ένα κοινό νου να θεωρείται υπερβολικά κυνικό. Αυτά τα σενάρια μπορεί να μοιάζουν με την αγωνία ανθρώπων που πάσχουν από μανία καταδίωξης.

Όμως να διευκρινίσουμε κάτι για να μην τσακωνόμαστε άδικα. Τα σενάρια συνομωσίας μιλάνε για την υποδούλωση των λαών από τους επικυρίαρχους. Και όταν λέμε επικυρίαρχοι δεν εννοούμε το μπακάλη της γειτονιάς που από φτωχομπινές ανέβηκε μια σκάλα κι έγινε βλαχοδήμαρχος κι έχει να ρίξει και δυο καλαθιές γαρδένιες στο σκυλάδικο. Ούτε μιλάμε για τους παρακαθήμενους που αρπάζουν μια θεσούλα στη πολιτική, οικονομική ή κοινωνική ζωή κάθε τόπου. Υπάρχουν οι υπηρέτες, οι υπάλληλοι, οι υποδιευθυντές, οι διευθυντές , οι γενικοί, οι πρόεδροι και οι ιδιοκτήτες.  Μιλάμε λοιπόν για τους ιδιοκτήτες.  Εκείνους που κατέχουν το μεγαλύτερο πλούτο στο πλανήτη και τον χειρίζονται για πάρτη τους. Εκείνες τις φαμίλιες  ψωνισμένων πιθήκων,  που έχουν κάτσει στο σβέρκο της ανθρωπότητας, εκείνους που γεννιούνται και στο κούτελό τους γράφει ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ και θα περάσουν όλη τη ζωή τους προσπαθώντας αυτό το δικαίωμα να το διαφυλάξουν με όποιο κόστος.

Θα υπερβάλαμε λοιπόν αν κάναμε συγκρίσεις με τον κοινό νου. Πόσο κοινό νου μπορεί να έχει όμως ένας πίθηκος που χρειάζεται μερικές εκατοντάδες  σπίτια για πάρτη του, αυτοκίνητα που δεν θυμάται πόσα είναι, κότερα, αεροπλάνα, υπηρέτες να του κάνουν μετάνοιες, υποτακτικούς να τσακίζονται να ικανοποιήσουν κάθε βίτσιο του, κάθε ανωμαλία του, φαί που να μην ξέρει που να το βάλει αφού η σκατοκοιλιά του ένα πιάτο χωράει όπως όλοι, χρήμα, χρήμα, χρήμα να αποθηκεύει, να μαζεύει, να παίζει, να επενδύει, να αγοράζει, να πουλάει, να νοιώθει συνέχεια κυρίαρχος, να νοιώθει συνέχεια άπληστος, να νοιώθει συνέχεια μια ατέλειωτη δίψα για να γίνει κι άλλα κι άλλα κι άλλα κι άλλα. Πόσο κοινό νου μπορεί να έχει ένας που έχει χάσει τελείως το δρόμο του ανάμεσα στα υπόλοιπα πλάσματα του πλανήτη και τελικά έχει καταντήσει τυφλός, κουφός και υποτελής σε κάθε ταπεινό και άθλιο ένστικτό του?

Ω, ναι αυτό το συγκεκριμένο είδος πιθήκου δεν έχει μυαλό στο κεφάλι έχει μια ταμπέλα με νέον που αναβοσβήνει συνέχεια και λέει «εγώ είμαι το παν κι εγώ θέλω το παν» μια ταμπέλα που του γρατζουνάει συνέχεια, ασταμάτητα το κρανίο και διατηρεί το μυαλό του μόνιμα άρρωστο. Αυτό το συγκεκριμένο είδος όταν θα έρθει η στιγμή να θεωρήσει ότι και που τρως ένα πιάτο φαί φύρα είναι στα πλάνα του,  θα σου πάρει το πιάτο . Θα σε  ξεπαστρέψει. Θα πάει για άλλα. Και πολύ περισσότερο επειδή αγνοεί πως είναι ένας πίθηκος όπως και τα υπόλοιπα 7 δις και νομίζει πως είναι ο εκλεκτός. Προσπαθεί μόνιμα να καθησυχάσει τη τεράστια αγωνία του (κάθε φορά που κοιτάζεται στο καθρέφτη) πως κι αυτός δυο μέτρα χώμα θα πάρει, με το να ψάχνει να γίνει κάτι διαφορετικό από τον κοινό πίθηκο που στ΄αλήθεια είναι. Ονειρεύεται αθανασίες, ιερά δισκοπότηρα, θεϊκές επικοινωνίες, μυστικά βασίλεια στη καλύτερη των περιπτώσεων. Τραβάει τις μούρες του, τα βυζιά του, αποστειρώνει το χώρο που κοιμάται, κάνει εξετάσεις κάθε εικοσιτετράωρο, επιστρατεύει γιατρούς, γενετιστές, χειρουργούς, όλων των ειδών τους επιστήμονες για να του εξασφαλίσουν μια πιο αργή πορεία προς το κασόνι που θα χωθεί όπως όλα τα άλλα κασόνια στη γη (εννοείται πως το έργο ζωής του είναι να μη μπει ποτέ...)

Ω ναι βγάζει και πνευματικούς ανθρώπους – στα μέτρα του

Ω ναι φιλοσοφεί, παρακολουθεί τέχνες, ακούει μουσική – στα μέτρα του

Για να μην ξεχνάμε σε όλο το οικοδόμημα έχει ο ίδιος κατατάξει σε λίστες τι είναι αξιόλογο, τι είναι πολύτιμο και τι είναι για πέταμα. Είναι πολύ δύσκολο πλέον να ανακαλύψει κάποιος που ξεκινάει η μπούρδα και που υπάρχει κάτι στ΄αλήθεια πολύτιμο. Ο απλός άνθρωπος δεν έχει καμιά ελπίδα να βρει άκρη μέσα σ΄αυτή τη χαβούζα. Γιατί? Γιατί από κάποιον πρέπει να πιαστεί, να μάθει, να του ανοίξει τα μάτια σε μια άλλη αντίληψη κι αυτός ο κάποιος για να βρεθεί και να μην είναι ξεπουλημένος και απατεώνας είναι δύσκολο γιατί είτε τον έχουν φάει λάχανο είτε τον έχουν κλείσει σε κάποιο άσυλο να κοιτάζει τα ντουβάρια.

Οι λίγοι ελεύθεροι αλεξιπτωτιστές, τα ανήσυχα και ακόμα (ευτυχώς) ζωντανά πνεύματα με το που θα τα πάρει πρέφα το σύστημα θα τα χώσει σε μια γωνιά να κολλάνε χαρτόσημα, αλλά σίγουρα δεν θα τα αφήσει να φτάσουν ποτέ σε εκείνο που έχουν σαν χάρισμα. Σαν συγγραφείς θα γίνουν βιπεράκια τριτοκλασάτου εκδοτικού οίκου. Σαν καλλιτέχνες θα αγωνίζονται να πάρουν έστω ρόλο κομπάρσου στη πίτα. Σαν επιστήμονες θα αποκλειστούν από το κατεστημένο εκτός κι αν κάνουν κάτι που οι επικυρίαρχοι μπορούν να το χρησιμοποιήσουν για όφελος τους έστω κι αν οι ίδιοι για άλλο πάλευαν. Σαν γιατροί θα γίνουν νοσοκόμοι που θα αλλάζουν πάπιες. Σαν φιλόσοφοι..α.. εκεί μπορούν να λένε ότι θέλουν γιατί έτσι κι αλλιώς οι μάζες δεν πρόκειται να καταλάβουν γρι. Και πάει λέγοντας η αλυσίδα της απάτης και του αίσχους. Και το σπουδαιότερο οι περισσότεροι κάποια στιγμή συνεχίζουν να πολεμούν μόνοι τους, σιωπηλά, σαν ένα προσωπικό στοίχημα ανάμεσα στους ίδιους και στο δημιουργό τους. Κάποια στιγμή κόβουν τα νήματα επικοινωνίας με όλο το συρφετό και επιβιώνουν σε περιθωριακές καταστάσεις με τους λίγους όμοιούς τους.

Οπότε τι μένει να διδαχτούμε? Αυτό που επιτρέπεται φυσικά. Αυτό που συμφέρει. Όσο για την αλήθεια. Για την ουσιαστική γνώση. Πεταμένη είναι μπροστά στη μούρη μας αλλά ποιος θα την αρπάξει? Ποιος θα τη μυρίσει? Ποιος θα σκάψει να τη βρει? Αφού τα πιθηκάκια γεννιούνται κι αναπτύσσονται κατ΄εικόνα και ομοίωση ενός εγκάθετου θεού που έχει καπαρώσει τον παράδεισο (ναι παράδεισο νομίζει αυτό το έκτρωμα) για πάρτη του κι έχει αφήσει τους υπόλοιπους να τον ονειρεύονται σε κάποια άλλη ζωή. Αφού τους πασάρουν συνέχεια μικρογραφίες από τα πλούτη τους και τους μαθαίνουν να τις έχουν ανάγκη, για να πετύχουν δυο σημαντικούς στόχους. Πρώτον να νομίζει ο ανθρωπάκος πως συμμετέχει σε όλο αυτό το παιχνίδι και δεύτερον να είναι οι επιλογές που θα κάνει στη ζωή του προκαθορισμένες.

Και το χειρότερο από όλα? Κατέχουν τα κλειδιά στο χέρι για να κάνουν μπουρλότο το πλανήτη και να βάλουν φωτιά στην αληθινή γνώση που την έχουν φυλαγμένη στα ντουλάπια τους προσπαθώντας αιώνες τώρα να  τη προσαρμόσουν έτσι ώστε να τους κάτσει το λόττο της διαφορετικότητας. (Αλλά όπως είπε στην 9^η πύλη ο Κόρσο στον Μπάλκαν - σχετικά με το διάβολο – τι έγινε? Τον φώναξες και δεν σου ήρθε?) Αυτό είναι το πρόβλημά μας. Τον φωνάζουν και δεν τους κάθεται. Αν τους κάτσει ίσως τότε να ησυχάσουμε από τη παράνοιά τους.

Να γίνουν αθάνατοι. Να γίνουν θεοί. Κι όσο δεν τα καταφέρνουν ξεσπάνε πάνω μας όπως ο αφέντης στο τσοπανόσκυλο που βρήκε πρόχειρο μπροστά στη μπότα του την ώρα που γούσταρε να κλωτσήσει κάπου.

Κάποτε γέλαγα με διάφορα που άκουγα. Θεωρούσα πως όλα ήταν ένα παραμυθάκι και καλό θα ήταν κάποιος να συγκεντρώνεται σε αυτά που ξέρει και βλέπει και να μην τρελαίνεται. Το κακό είναι πως κάποια στιγμή αποφάσισα όντως να συγκεντρωθώ σε αυτά που έβλεπα γύρω μου και τότε τα παραμύθια πήραν μορφή και μάλιστα καθόλου αφηρημένη. Και το νήμα άρχισε να ξετυλίγεται.

Δεν υπάρχουν πολλά μυστικά σ΄αυτή τη ζωή. Ένα και μοναδικό. Να την αποδεχτείς σαν αρχή και σαν τέλος μιας φάσης. Κανείς δεν ξέρει τι υπήρξε πριν και αν ή τι θα υπάρξει μετά και αν. Το να μην ξέρεις, το να μην είσαι σίγουρος για το δρόμο δεν στερεί σε τίποτα την ομορφιά του να υπάρχεις και αγκαλιάσεις το συμπαντικό θαύμα με σεβασμό, με δέος, με χαρά. Η αδυναμία των ανα τους αιώνας ηλιθίων πιθήκων να αποδεχτούν ταπεινά, γαλήνια αυτή τη νομοτέλεια και να βιώσουν το ταξίδι τους ήσυχα, απολαμβάνοντας την απλότητα της ομορφιάς, την αρμονία όλου του σύμπαντος, το γεμάτο γοητεία μυστήριο, όπως ξέρει να κάνει αυθόρμητα, αυτοδίδακτα με το ένστικτό του, ακόμα και το πιο μικροσκοπικό πλασματάκι , γάμησε όλο το πλανήτη.  

Ίσως να μην είναι πολύ καθησυχαστικό για το χρόνο που έρχεται αλλά σκέψου ότι ενώ εσύ προχωράς κάνοντας προσθέσεις, κάποιοι θεωρούν σωστό να κάνουν αφαίρεση. Τι μπορούμε να κάνουμε. Οτιδήποτε για να μείνουμε εκτός των εκπτώσεων.

Βάλε μια ταμπέλα επάνω σου που θα λέει

ΟΧΙ ΓΙΑ ΠΩΛΗΣΗ.

ΟΧΙ ΓΙΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ.

ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΣΤΟ.

Και πέτα. Πέτα ότι μπορείς. Ξαλάφρωσε το αεροπλάνο από τα άχρηστα για να μη πέσει. 

ΧΟΙΡΟΣΦΑΓΙΑ 26 12 2010 ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ

φωτογραφιες  Ολγα Γεωργιου Πλατανου η  μικρη κορη του νεου παρεδρου

χρόνια πολλά

του Κώστα Καναβούρη

από την Αυγή

Και χρόνια πολλά. Κάτι αλλοπαρμένα χρόνια πολλά που ξέμειναν από τις περσινές γιορτές, από τις προπέρσινες, ίσως και ακόμη πιο παλιά. Κάτι ξεθωριασμένα χρόνια πολλά που τα παρέσυρε από τα παιδικά σου χρόνια μέχρι εδώ ένας καινούργιος άνεμος της λύπης. Δυνατός άνεμος. Με πολλές αλλαγές κατεύθυνσης, έτσι που να μοιάζει ότι έρχεται από παντού. Και μήπως δεν έρχεται από παντού; Κι ούτε που έρχεται. Περισσότερο πηγάζει από παντού, πικρά έρχεται από παντού. Επειδή ακριβώς η λύπη είναι πηγαίο και ειλικρινές αίσθημα. Μόνο να εκπηγάζει μπορεί και να ξεχειλίσει κάποιες φορές για χρόνια πολλά. Κι έτσι να γίνεται δυσδιάκριτη η γραμμή της διεπιφάνειας που χωρίζει την παραδοχή από την ευχή. Δεν ξέρεις, δηλαδή, αν λέγοντας χρόνια πολλά εύχεσαι περισσότερο ή αποδέχεσαι τα χρόνια πολλά που πέρασαν, τα χρόνια πολλά (αιωνιότητες ολόκληρες) που περνούν μέσα σε κάθε στιγμή. Και χάνονται.

Δεν είναι η λύπη της νοσταλγίας, καθόλου δεν είναι, γιατί η νοσταλγία παρηγορεί με τον δικό της τρόπο. Για άλλη λύπη μιλάμε εδώ. Για τα χρόνια πολλά των ελλείψεων που δεν πρόκειται από τώρα και ύστερα (το ξέρεις καλά), δεν πρόκειται παρηγορητικά να καλυφθούν. Μήτε και οι καίριες βλάβες μέσα στον χρόνο που είναι χαμένος και κερδισμένος ταυτόχρονα. Όσο κι αν εύχεσαι "χρόνια πολλά", ο εαυτός σου, ο ίδιος σου ο οργανισμός το γνωρίζει: όσο πολλά κι αν είναι τα "χρόνια πολλά", θα είναι χρόνια με τις ίδιες ελλείψεις και τις ίδιες βλάβες.

Φυσικά αποτελεί ύβρι μπροστά στην ανείπωτη εκατόμβη των αναίτιων θανάτων όπου γης το να μην εύχεσαι με όλη σου την καρδιά, μήκος μεγάλο του χρόνου σε όλους. Αλίμονο αν δεν συμβαίνει έτσι. Τούτο θα σήμαινε ότι δεν μας απέμεινε τίποτα και ξεμείναμε ως σκέλεθρα μέσα στον χρόνο, ως κελύφη χωρίς νόημα, χωρίς εκείνο το κύριο γεγονός που δεν είναι το σχήμα τους, αλλά το διαυγές παυσίλυπο κενό που περιέχει και που περιμένει και είναι διαθέσιμο να γεμίσει από τη ζώσα ύλη του ονείρου. Ακόμα και του ματαιωμένου. 

Ή ίσως ακριβώς του ματαιωμένου, γιατί αυτός ήταν ο δρόμος που μας έφερε μέχρι εδώ. Ένας δρόμος από ματαίωση σε ματαίωση, αλλά μας έφερε. Ένας δρόμος -σ' αυτά τα χρόνια πολλά που πέρασαν- όπου φυσούσε πάντοτε ο επικερδής άνεμος της απώλειας που στις στιγμές της ανάπαυλας, ανάμεσα σε δύο μάχες που ξέραμε ότι θα χάσουμε, τον ονομάζαμε λύπη για να μπορέσουμε να συμμαζέψουμε τις σκέψεις μας, να συντάξουμε τις πράξεις μας και να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε. Και είμαστε εδώ. Με όλα τα χρόνια πολλά της ευχής που σκοντάφτει διαρκώς αλλά επιμένει και, με τα χρόνια πολλά που πέρασαν και είναι σκευή καθρέφτη, σκοτεινού μερικές φορές, αλλά πάντως καθρέφτη.

Τα χρόνια πολλά, λοιπόν, είναι ο καθρέφτης σου. Κυρίως αυτό είναι που δεν αντανακλά, αφού ο βαθύς καθρέφτης που σέβεται την υπόστασή του δεν αντανακλά την ασήμαντη επιφάνεια των πραγμάτων, αλλά την τυφλότητα του άγνωστου που προκύπτει από τον ήχο του εκκρεμούς καθώς μετράει τις ώρες όπου έμαθες κι εσύ να τις μετράς, όπου έμαθε και η μητέρα σου να τις μετράει , όπου έμαθε και η μητέρα της μητέρας σου να τις μετράει (που χρόνια πολλά είναι μονάχα μνήμη). 

Τον ήχο αντανακλά ο καθρέφτης. Τον ήχο του χρόνου. Κι ας έχει σταματήσει εδώ και χρόνια πολλά το εκκρεμές στο πατρικό σου σπίτι να μετράει τις ώρες. Δεν έχει σημασία. Ο μεγάλος καθρέφτης αντανακλά τον ήχο που νιώθεις. Όχι εκείνον που ακούς, αλλά εκείνον που είσαι. Ακόμη δηλαδή πιο βαθιά από το απρόσωπο "είναι" του χρόνου. Ο μεγάλος καθρέφτης αντανακλά τον ρυθμικό ήχο του ρολογιού. Με άλλα λόγια ό,τι φαίνεται μέσα σ' αυτόν δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συσσωμάτωση του άπειρου χρόνου μέσα στο πεπερασμένο του καιρού. Μέσα στο γενεσιουργό υλικό της λύπης που είναι ο ρυθμός. Ο ρυθμός που δεν σταματάει ποτέ είτε προλαβαίνεις να συγχρονιστείς, είτε ξεχνιέσαι, καθυστερείς, προτρέχεις ή αδιαφορείς και δεν προλαβαίνεις. 

Ο ρυθμός όμως δεν σταματάει ποτέ. Μετράει. Τι μετράει; Το μεγάλο άγνωστο που είναι εδώ. Κάθε στιγμή είναι εδώ. Μετράει αδιάλειπτα το θαυμάσιο, μάταιο, ανεξήγητο και πάνω απ' όλα απαραίτητο χάος. Μετράει το άχρονο που δεν θα το φτάσει κανείς ποτέ, γιατί σε φτάνει εκείνο διαρκώς. Πράγμα που σημαίνει ότι μετράει την αρμονία του σύμπαντος κόσμου. Αυτό το βίωμα είναι που αντανακλά ο ήχος που αντανακλά ο μεγάλος καθρέφτης που σε περιέχει επειδή τον περιέχεις ακόμα και πριν από τη γέννησή σου (εσένα που είσαι ο "Θεάνθρωπος" της ζωής σου) ακόμη και μετά τον θάνατό σου (εσένα που είσαι ένας γενναιότατος "εσταυρωμένος" αφού δεν έχει ελπίδα ανάστασης).
Συνεπώς κάθε φορά που εύχεσαι "χρόνια πολλά" σημαίνει τα διαρκή χρόνια πολλά μέσα στην κάθε ελάχιστη ικμάδα του χρόνου, μέσα στο κάθε ίχνος του ρυθμού που είναι πραγματικά συμπαγής και πραγματικά ανύπαρκτος ταυτοχρόνως. Χρόνια πολλά, λοιπόν. Που εντέλει δεν είναι ευχή, είναι ευθύνη αν θέλουμε να κοιτάξουμε βαθιά μέσα στον μεγάλο καθρέφτη. Είναι η ευθύνη απέναντι στην ανεξήγητη και αναίτια μυστηριακή εκκρεμότητα που αφήνει πίσω του ο ήχος του εκκρεμούς ρολογιού. Χρόνια πολλά σ' εμάς και στα παιδιά μας και χρόνια πολλά σε όλους τους νεκρούς μας.