ΜΥΘΟΠΛΑΣΤΙΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.

.

Όλες οι θρησκείες θεμελιώνονται σε κοσμογονικούς μύθους, που αποτελούν απάντηση στα ερωτήματα: http://wwwaristofanis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_5033.html

Πώς δημιουργήθηκε το Σύμπαν; 

Γιατί έχει αυτή και όχι άλλη μορφή; Οι απαντήσεις ταυτίζονται συχνά με μερικές παραλλαγές, που οφείλονται στη φαντασία των μυθογράφων, που συνήθως επιδιώκουν την ενδυνάμωση των εξουσιών με την ευθυγράμμιση γήινων αρχότων και «θεϊκών δυνάμεων».

Πριν από χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι αγνοώντας ολότελα εξ αιτίας τής απουσίας των επιστημών τη λειτουργία τού φυσικού περιβάλλοντος, τρομοκρατημένοι από τούς κινδύνους που αντιμετώπιζαν -θύελλες, καταιγίδες, κεραυνοί, τρικυμίες, θερμοκρασία τρομακτική, ψύχος θανάσιμο- και απορώντας για τα φυσικά φαινόμενα -ήλιος, σελήνη, άστρα, γαλαξίας, φως και σκότος- απέδιδαν σε ..

«θεότητες» τη δημιουργία και τη λειτουργία τού Σύμπαντος. Εμφανίσθηκαν τότε οι κοσμογονικοί μύθοι. Πρόκειται για φαντασιώσεις, που κυριαρχούσαν πριν από την εμφάνιση και ανάπτυξη τής επιστήμης και τής υψηλής τεχνολογίας.

Επιβάλλεται, επομένως, έρευνα για την καταγωγή και εμφάνιση των θρησκειών, που θεμελιώνονται με μύθους και «θαύματα», χωρίς καμμιά επιβεβαίωση από την ιστορία και την επιστήμη. Επιβάλλεται απομυθοποίηση των θρησκευτικών φαντασιώσεων, για εξυγίανση των κοινωνιών τής οικουμένης. Αναγκαία η επιστημονική έρευνα σε όλους τούς μύθους, που συγκροτούν τα θεολογικά κείμενα.

Για τη μυθολογία των θρησκειών έπαιξε ρόλο η απαιδευσία, η άγνοια και η απουσία τής επιστήμης, αλλά και ο τρόμος των ανθρώπων για το φυσικό περιβάλλον. Χωρίς την επιστημονική γνώση κυριαρχούσε ο φόβος, η απελπισία και η προσδοκία για κάποια… «ουράνια» προστασία και σωτηρία. 

Η γνώση τής αλήθειας, υστέρα από χιλιετίες, γύρω από τα φυσικά φαινόμενα τού Σύμπαντος, εμπλουτίζει το άτομο με την κατανόηση για το ολέθριο και το ακίνδυνο, για το ωραίο καί το αποτρόπαιο, για τους ρυθμούς λειτονργίας των φυσικών φαινομένων και γελοιοποιεί τις θεολογικές μυθολογίες, τις φαντασιώσεις και τις τερατολογίες.

Η διανόηση ελευθερώνει τον άνθρωπο και απομακρύνει τον δουλικό τρόμο μπροστά στο άγνωστο τού περιβάλλοντος. Η μελέτη και τα επιστημονικά συμπεράσματα διαπαιδαγωγούν το άτομο και το καθιστούν ελεύθερο, σκεπτόμενο και θαρραλέο. Η θρησκευτική μυθολογία συμπορευόταν με την εξουσία, που διεκδικούσε την ταύτιση τού δεσποτισμού με το υπερφυσικό, με τις «θεϊκές υπερδυνάμεις»!

Η παραδοχή τής θρησκευτικής μυθολογίας αποτελεί μια μορφή νόσου, που οδηγεί το ανθρώπινο γένος στη δυστυχία, επειδή εξελίσσεται σε κοινωνικό φαινόμενο, που υποβοηθεί τις αυταρχικές, τυραννικές καί διεφθαρμένες εξουσίες και παραμερίζει την πρόοδο καί το δημιουργικό πνεύμα των λαών, την ειρήνη και την αλληλεγγύη. 

Οι θρησκείες δεν καταδίκασαν τη δουλεία, που συνεχίσθηκε επί χιλιετίες και δεν υπερασπίσθηκαν τη δικαιοσύνη και την αρετή. Υιοθετούσαν και την ανισότητα και δουλεία τού γυναικείου φύλου. Δεν υπάρχουν θρησκείες, που ταυτίζονται με την αλήθεια. Εμφανίσθηκαν σε εποχή πρωτογονισμού, αλλά επιβιώνουν οι μυθολογικές παραδόσεις, οι απανθρωπίες και οι αγριότητες των εξουσιών και η δειλία και σιωπή διανοουμένων και επιστημόνων τής οικουμένης. 

Οι θεοί, όπως αποκαλύπτει η Π. Διαθήκη και το βαβυλωνιακό θρησκευτικό έπος, δημιουργούν τον άνθρωπο για να υπηρετεί ως σκλάβος!

Στη θρησκευτική μυθολογία περιλαμβάνεται και η φαντασίωση περί «επιβίωσης» τής ψυχής τού ανθρώπου μετά θάνατον. Ακόμη και η «ανάσταση» νεκρών! Σ΄ αυτόν τον μύθο ανήκει η Κόλαση και ο Παράδεισος.

Ο λόγος περί θεών αποτελούσε απασχόληση των ποιητών. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος καταγράφουν τη θρησκευτική μυθολογία τής αρχαϊκής εποχής. Οι λυρικοί ποιητές προσδίδουν καλλιτεχνικό χαρακτήρα στις περιγραφές με αποχρώσεις και παραλλαγές. Η αρχαία ελληνική ποίηση καταγράφει μυθολογικά στοιχεία, υπερφυσικά και φαντασιώδη.

Συγγραφείς ψυχολόγοι εκφράζουν τη γνώμη, ότι οι θρησκείες αποτελούν φαινόμενο τής προεπιστημονικής εποχής. Ο Άγγλος συγγραφέας Βryan Wilson φρονεί, ότι οι θρησκείες δεν προσαρμόζονται στην εποχή μας. Πρόκειται για «αναχρονισμό στην ανάπτυξη τής σύγχρονης κοινωνίας». Και προσθέτει, ότι άνθρωποι τής εποχής μας, εξ αιτίας τής επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου, δεν ενδιαφέρονται για τις θρησκείες. Ποιές είναι οι συνέπειες των θρησκειών; 

Ποιο το αντίκρυσμα των θρησκειών στούς λαούς; 

Οι θρησκείες εκφράζουν, υποστηρίζουν και νομιμοποιούν τα συχνά βάρβαρα και απάνθρωπα κοινωνικά συστήματα τής εποχής μας.

Δημιουργός των «θεών» είναι ο άνθρωπος, κατά την περίοδο τού πρωτογονισμού και τής αμάθειας, στην προϊστορική περίοδο. Η επιστήμη, η λογική, η ορθή σκέψη καταλήγουν σήμερα στο συμπέρασμα, ότι ο «θεός» αποτελεί εύρημα των μυθογράφων και των επιπόλαιων διανοουμένων, που οδήγησαν την ανθρωπότητα στη δυστυχία, στην αχρειότητα και στο σκοταδισμό. Οι θρησκείες δεν έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις και να οδηγήσουν στη βελτίωση τού βίου των λαών. Υπήρξαν πάντοτε όργανα των εξουσιών ή συμπορεύονταν με τους αχρείους αυτοκράτορες, μονάρχες και τυράννους.

Μερικοί ερευνητές επισημαίνουν ψευδοθρησκείες και «γνήσια θρησκεύματα». Στην πραγματικότητα, όλες ανεξαιρέτως οι θρησκείες τού κόσμου είναι μυθοπλαστίες. Καμμιά θρησκεία δεν διακατέχει αποδεικτικά ιστορικά στοιχεία για ύπαρξη θεών, δημιουργών τού Σύμπαντος. Τα θρησκευτικά κείμενα και των πέντε ηπείρων αποτελούν μύθους και φαντασιώσεις σε πεζό και ποιητικό λόγο, απαραίτητα και δραστικά βοηθήματα των εξουσιών.

Η έρευνα των θρησκειών πρέπει να πραγματοποιείται από τη σκοπιά τής επιστήμης και τής ιστορίας, που καταγράφουν την αλήθεια ύστερα από μελέτη διαχρονική. Η επιστημονική κριτική αποκαλύπτει τη θρησκευτική μυθοπλαστία, που διαμέσου των χιλιετιών, εντάσσεται στη συνείδηση και στο πνεύμα τής ανθρωπότητας. Υπάρχει μια θεαματική σύγκρουση ανάμεσα στην επιστήμη και τις θρησκείες. Η επιστήμη, που υπερασπίζεται την πραγματικότητα και η ιστορία την αλήθεια, αποκαλύπτουν τον μύθο των θρησκειών. Αλλά οι θρησκείες επιζούν και μάλιστα δυναμικές. Η επιστήμη επισημαίνει την κοσμογονική αλήθεια και τις μυθοπλαστίες.

Η επιστημονική έρευνα για τις θρησκείες αποβλέπει στην επισήμανση τής γνώσης, τής λογικής και τής αλήθειας διαμέσου των χιλιετιών. Αλήθεια, που φέρει στο φως την πραγματική εξέλιξη τού Σύμπαντος και τής άνθρωπότητας, τα «μυστήρια», τα «θαύματα» και τις ψευδολογίες. Μύθος καί θρησκεία συμβαδίζουν, η πίστη ταυτίζεται με τις φαντασιώσεις, με τη λατρεία τού υπερφυσικού, που προβάλλει η άγνοια. Η ιστορία, η ακριβής δηλαδή καταγραφή τής αλήθειας, είναι άγνωστη. Κυριαρχεί παντού η μυθολογία τού φανταστικού, τού ψεύδους και τής απάτης. Πρόκειται για μύθους, αλλά οι σύγχρονες κοινωνίες, εξαιτίας τής διαφθοράς των εξουσιών και μεγάλων τμημάτων διανοουμένων καί καλλιτεχνών, τους αποδέχονται!

Οι θρησκείες συμπορεύονταν με τις εξουσίες. Αυτοκράτορες, μονάρχες, τύραννοι εμφανίζονταν ως υιοί θεών και συχνά αποθεώνονταν. Η πίστη των λαών σε θεότητες δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για ψυχολογική προσαρμογή στις πολιτικοκοινωνικές και οικονομικές αχρειότητες. Οι «άρχοντες» αποτελούσαν το ενδιάμεσο μεταξύ θεών και ανθρώπων. Οι μυθοπλασίες των θρησκειών καλλιεργούσαν την εξάρτηση μεταξύ «θεών» καί λαών. Οί πιστοί προσδοκούσαν την εύνοια των «θεών», οι «θεοί» τις θυσίες και τις προσφορές των ανθρώπων!

Η εγκόσμια εξουσία ταυτιζόταν, κατά την αρχαιότητα, με τη θεϊκή. Οι δυνάστες εμφανίζονταν ως εκπρόσωποι ή ομοιώματα των θεών. Κατά τους Ρωμαίους αυτοκράτορες η θρησκεία ανήκει στην επίγεια κυριαρχία βασιλέων και άλλων εξουσιαστών – cuius regio, eius religio! H πολιτική εξουσία ευθυγραμμίζεται με τη θρησκευτική.

Θρησκεία και εξουσία ήταν αλληλένδετες, σύμμαχοι και συνεργάτες με αμοιβαίες προσφορές, συμβιβασμούς και διασαλπίσεις κοινών επιδιώξεων. Η πολιτική εξουσία -αυτοκράτορες καί μονάρχες- θεωρείται στον χριστιανικό κόσμο θεϊκή προσφορά! «Πάσα ψυχή εξουσίαις υπερεχούσαις υποτασσέσθω· ου γαρ εστίν εξουσία ει μη υπό θεού· αι δε ούσαι εξουσίαι υπό θεού τεταγμέναι εισίν. Ώστε ο αντιτασσόμενος τη εξουσία τη τού θεού διαταγή ανθέστηκεν.» (Επιστολή Παύλου προς Ρωμαίους, ιγ΄, 1-2). «Τον θεόν φοβείσθε, τον βασιλέα τιμάτε.» (Επιστολή Πέτρου Α΄, β΄, 17). Οι διασυνδέσεις πολιτικής και θρησκείας οδηγούσαν στον έλεγχο των μαζών από την εξουσία. Ο κλήρος εξαγίαζε τους μονάρχες και οι κυβερνώντες επιδίωκαν την θρησκοληψία των λαών για ψυχολογικό και εν συνεχεία πολιτικό έλεγχο και εκμετάλλευση, για εκφοβισμό και εξαπάτηση των μαζών. Οι κατακτητικές εξουσίες χρησιμοποίησαν τη θρησκεία ως μέσο υποταγής των λαών ταυτίζοντάς την με τη δική τους κυριαρχία!

Εξουσίες και θρησκείες συμπορεύονται. Για τις μοναρχίες η θρησκεία αποτελεί παράγοντα ισχύος. Στις μουσουλμανικές χώρες, ακόμη και σήμερα, οι εξουσίες χρησιμοποιούν τη θρησκεία ως πολιτικό σύμμαχο και υποκινητή τού φανατισμού και τής βίας. Οι πάπες φιλοδοξούσαν την πολιτικοκοινωνική εξουσία τού δυτικού κόσμου. Ήταν ο μεταχριστιανικός «καισαροπαπισμός». Οι πάπες ευθυγραμμίζονταν με τις αυθαιρεσίες των αυτοκρατόρων. Στη Γαλλία αναπτύχθηκε ένας διπλός προτεσταντισμός. Ο αστικός προτεσταντισμός, που περιλάμβανε τούς μεγιστάνες τού πλούτου -βιομηχάνους, τραπεζίτες κ.λπ.- και ο λαϊκός προτεσταντισμός. Ο πρώτος υπήρξε σύμμαχος των οικονομικών εξουσιών και τής μοναρχίας. Στις πρωτόγονες κοινωνίες κυριαρχούσε η θρησκευτική μυθολογία χωρίς καμμιά ιστορική θεμελίωση. Υπάρχει και η σύγχρονη θρησκευτική μυθολογία, ευτελισμός τής ιστορικής αλήθειας και τής επιστήμης.

Πρέπει να απαλλαγεί η ανθρωπότητα από τη μυθολογία των θρησκειών και να προανατολίζεται πάντοτε στην αληθινή παγκόσμια ιστορία χωρίς παραχαράξεις, ψευδολογίες, απάτες και αχρειότητες, που παραπλανούν και διαφθείρουν τους πολίτες τού πλανήτη. (Από την εισαγωγή τού βιβλίου).

Λούπου Μαρία

Λύκοι μεταμφιεσμένοι σε πρόβατα.

Λύκοι μεταμφιεσμένοι σε πρόβατα. Αηδία και εμετός...

 

Αηδία…νιώθω για τους πουλημένους αυτής της χώρας, που πάντα υπήρχαν.

Όπως πάντα, έτσι και τώρα.

Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος λαός με τόσο πολλούς κακούς ανθρώπους, πονηρούς και προδότες.http://wwwaristofanis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_4622.html

Πουλάν –κυριολεκτικά και μεταφορικά- τη γη που τους γέννησε, για ένα αξίωμα, για μια καρέκλα, για ένα «φαίνεσθαι» στους συγγενείς και γνωστούς τους (γιατί φίλους δεν έχουν αυτοί οι άνθρωποι∙ δεν «πιάνονται» φίλοι)∙ για ένα ακριβό αυτοκίνητο, για 5 γκόμενους/γκόμενες παραπάνω, που θα «χτυπήσουν» λόγω των «αξιωμάτων» τους, για μια βίλα, μια πισίνα, ένα ακριβό ξενοδοχείο, για την κοιλιά τους που φουσκώνει διαρκώς από τη γενική απληστία τους, αλλά και από το φαί, ενώ δίπλα τους πεινάνε και πεθαίνουν.

Τα «τζάκια» το κάνουν αυτό, γιατί έτσι έμαθαν να λειτουργούν στη ζωή τους, αυτό διδάχτηκαν απ΄ τις οικογένειές τους και τους δασκάλους των πλούσιων ιδιωτικών σχολείων τους∙ δασκάλους, φυσικά, επίσης ενταγμένους στο «Σύστημά» τους. 

Γι΄ αυτό και εγκρίθηκαν να δουλέψουν εκεί. 

Ή ήξεραν να «κρύβονται» καλά, για ένα κομμάτι ψωμί.

Οι «άλλοι», οι πρώην «στερημένοι» είναι, φυσικά, ως επί το πλείστον, ακόμα χειρότεροι.

Το πάθος τους για κοινωνική ανέλιξη και για απομάκρυνση από τα δεδομένα της φτώχειας, της ανέχειας και της δυστυχίας, τους καθιστά ακόμα πιο...

φανατικούς εχθρούς μας.

Παντού γύρω μας τέτοιοι άνθρωποι.

Έζησα σε πολλές χώρες, για πολλά χρόνια, προσπαθώντας να δω τον κόσμο, να προσεγγίσω και να μάθω άλλες κουλτούρες, «εκ των έσω» κι όχι απλώς επιφανειακά. 

Φυσικά, με πολλές δυσκολίες και στερήσεις ώστε να το καταφέρω.

Οφείλω, λοιπόν, να ομολογήσω, μετά από όλα αυτά που «είδα», σε αρκετά εξονυχιστικό βαθμό και με μεγάλη σχολαστικότητα ερευνητικότητας και φυσικής περιέργειας, ότι τόσο πολλούς κακούς και πονηρούς ανθρώπους μαζεμένους σε έναν τόπο, δεν μου έτυχε να δω ποτέ μέχρι τώρα: 

τόσο πολλούς κακούς και πονηρούς ανθρώπους μαζεμένους σε μόλις έναν τόπο.

Ήθελα να γράψω τις προηγούμενες μέρες ή να μεταδώσω θέματα που έμαθα ή ασχολήθηκα με την ανάγνωσή τους.

Τι να πεις και τι να γράψεις για τον τόπο αυτό;

Απ΄όπου και να το πιάσεις το θέμα, «βρωμάει».

Τι να πεις;

Για τις αλλεπάλληλες παραιτήσεις υπουργών και το νέο κυβερνητικό μόρφωμα;

Για ανθρώπους ιδεολόγους (ειδικά της Αριστεράς) που εκτιμούσαμε και παρουσιάζονται μ΄ένα «νέο», «διαφορετικό» πρόσωπο, χωρίς καμία ντροπή; Δεν είπε ποτέ κανείς σε όλους αυτούς ότι «τα στερνά τιμούν τα πρώτα»; 

Δεν είπε ποτέ κανείς σε όλους αυτούς ότι θα τους κρίνει η ιστορία;

Δεν είπε ποτέ κανείς σε όλους αυτούς ότι υπάρχει και η «υστεροφημία»;

Για άτομα που παρουσιάζουν τις σφαγές χωρίς λύπηση ως «συνωστισμό» και για άλλους που προσπαθούν να καταπατήσουν τον πλούτο της γλώσσας και της ιστορίας, των αγώνων των παππούδων μας;

Για άλλους που έταζαν πως θα κάνουν «επαναδιαπραγμάτευση» ή «καταγγελία» και δεν το έκαναν;

Για χαράτσια που ειπώθηκε πως θα κοπούν κι επιστρέφουν ακάθεκτα;

Για 90.000 νοικοκυριά που ζουν στο τόπο αυτό χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, γιατί τους το έκοψαν, επειδή δεν είχαν να πληρώσουν; Το κοινωνικό αυτό αγαθό , που πια δεν υφίσταται;

Για το νερό, που σε λίγο θα μας το κόβουν και θα μας το αφαιρέσουν κι αυτό, όπως έκαναν και στο Εκουαδόρ;

Για 1.800.000 φορολογούμενους, που δεν κατέθεσαν φορολογική δήλωση, γιατί φοβούνται τα ποσά που θα τους επιβληθούν προς άμεση πληρωμή και χωρίς καμία λύπηση ή αξιοπρεπή διεκόλυνση;

Για διαφημίσεις εταιρειών στην τηλεόραση, που απεικονίζουν χωρίς ενοχή το χάρτη της χώρας χωρίς την Ανατολική Μακεδονία, τη Θράκη, το μισό Αιγαίο, κρύβοντας έντεχνα και την Κρήτη;

Για τη Θράκη που παρουσιάζεται σε διεθνείς αθλητικούς αγώνες με τη «δική της» πρασινόμαυρη «αυτόνομη» σημαία, «κάτω από τη μύτη μας»;

Για τους περίφημους καναλάρχες-επιχειρηματίες της διαπλοκής και τα τούρκικα σίριάλ τους που κατακλύζουν την τηλεόραση τα τελευταία χρόνια; Τούρκικα σίριαλ παντού. Σε πολλά κανάλια. Από το πρωί μέχρι το βράδυ, χωρίς σταματημό. Πάρε κόσμε τούρκικα σίριαλ.

Δεν είναι κακά τα τούρκικα σίριαλ. Από σκηνοθετική άποψη είναι ενδιαφέρουσες και πλούσιες παραγωγές. Αρκετά, επίσης, χρήζουν εθνολογικού ή ανθρωπολογικού ενδιαφέροντος.

Όμως, αρκετά από αυτά, παρουσιάζουν έναν ψεύτικο κόσμο, δημιουργούν λανθασμένες εντυπώσεις ή παρουσιάζουν έναν κόσμο τουλάχιστον 100 χρόνια πίσω από τα σύγχρονα ελληνικά δεδομένα (πατεράδες που σκοτώνουν τις κόρες για λόγους τιμής, προξενιά με το ζόρι, τσιφλικάδες και φεουδάρχες άλλων εποχών με σκλάβους, δούλους και υπηρέτες κλπ), κάτι που δεν «προσφέρεται», δεν μοιάζει ωφέλιμο για χωριά και απομονωμένες περιοχές της χώρας, γιαγιάδες, παππούδες, θείτσες ή μικρά παιδιά, που η τηλεόραση είναι το μοναδικό τους «παράθυρο στον έξω κόσμο», μιας και η περίφημη «αποκέντρωση» που διακηρυσσόταν περήφανα κάποτε, πριν χρόνια, δεν ήρθε ποτέ. Δεν λέω από ποιόν, γιατί θα «συγχυστώ». Ακόμα τον πληρώνουμε… Καλά έζησε τη ζωούλα του αυτός και όλο του το σόι. Τόση εξαπάτηση, δεν ξανάγινε.

Τι να πεις;

Για αμόρφωτα τσόκαρα που έχουν κατακλύσει την τηλεόραση, προσθέτοντας βυζί σιλικόνης, κόβοντας αδιάκοπα λίπος απ΄ τους γλουτούς τους, βαρώντας μπότοξ και λίφτιν και βάφοντας το μαλλί πλατινέ ξανθό, που θέλουν να τους/τις αποκαλούμε και «δημοσιογράφους» ή «παρουσιαστές»;

Για τους ηλίθιους που δίνουν συνέντευξη στην τηλεόραση και θεωρούν ότι «θέλεις ένα τριαντάρι € για είσοδο και λοιπά έξοδα» για να κάνεις μπάνιο στις ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΜΑΣ (ΜΑΣ) , όταν έξω έχει 42οC;

Για τους ίδιους που κουνούσαν τις σημαίες στις πολιτικές συγκεντρώσεις, αφού είχαν επισκεφτεί τον τοπικό βουλευτή στο γραφείο του και τους είχε τάξει θεσούλα στο Δημόσιο;

Για τα αφύλακτα σύνορα που μπούκαραν νύχτα και μέρα 2-4 εκατομμύρια δυστυχισμένοι άνθρωποι, έρμαια των απανταχού λαθρεμπόρων & αποικιοκρατών, μιας και οι «φρουροί» φυλούσαν το Κολωνάκι κι έμπαζαν τσουλιά το βράδι στους θαλάμους για πάρτι, υπό πλήρη ατιμωρησία, όπως και οι πατεράδες τους, που έπαιρναν μίζες για να κάνουν τις βρωμοδουλειές τους σε βάρος μας;

Για τον τρόπο που εγκλωβίζουν αυτούς τους δύστυχους ανθρώπους, που παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο, στρέφοντάς τους εναντίον μας & στρέφοντάς μας εναντίον τους; Ή μήπως για τους φανατικούς (ανάμεσά τους) που ήθελαν να μαντρώσουν εδώ οι πάλαι ποτέ αποικιοκράτες, με σκοπό να τους ελέγχουν, αλλά και να τους χειρίζονται σύμφωνα με τις επιθυμίες τους;

Για τα χημικά που ανέπνευσε όλη η χώρα και τα τσιπάκια παρακολούθησης που μας ετοιμάζουν;

Αλήθεια, πώς μπορούν κάποια ανθρωπάρια, ανθρωποειδή χειρίστης ποιότητας, μπάτσοι και υπάλληλοι εισπρακτικών, ενεχυροδανειστών, κάθε είδους μαυραγορίτες ανθρώπινων ζωών να υπηρετούν τόσο πιστά το Σύστημα για 5 ή 7 κατοστάρικα, εναντίον μας; Χαμηλή νοημοσύνη;

Τι να πεις;

Για αγωνιστές που «λιώνουν» στους δρόμους χωρίς κανένα αποτέλεσμα και για άλλους που διαψεύστηκαν κι εξαπατήθηκαν;

Για ξενόφερτες εθνικιστικές μόδες και σικέ τοπικές ή διεθνείς «επαναστάσεις», κατά πως εξυπηρετούν το Σύστημα;

Για αυτοκτονίες απεγνωσμένων συνανθρώπων μας;

Για μεγαλοτραπεζίτες καρχαρίες και τρωκτικά;

Για υποβρύχια που γέρνουν, μίζες δισεκατομμυρίων, ατιμωρησία, off shore, ξιπασμένες κοκότες πολυτελείας και στερημένους κωλόγερους με το ένα πόδι στον τάφο που διοικούν και οργανώνουν την υφήλιο, φτιάχνοντας σενάρια για το μέλλον μας; Το ΔΙΚΟ ΜΑΣ μέλλον;

Για ανώτατους αξιωματούχους που οι γονείς και παππούδες τους ήταν συνεργάτες και καταδότες των Ναζί Γερμανών κατακτητών κι έτσι έχτισαν τις περιουσίες τους; Πατώντας επάνω στον πόνο και τη δυστυχία των άλλων ανθρώπων;

Για αξιωματούχους που για να ανελιχτούν συμμετέχουν σε διεθνείς ή τοπικές μυστικές ή αλληλουποστηρικτικές οργανώσεις, όπου η μύηση συνεπάγεται αλλ@ξ@κ@λιά και δημόσιο αυνανισμό, όχι επειδή γουστάρουν, αλλά επειδή κάποιοι θέλουν αργότερα να μπορούν να τους εκβιάζουν και να τους «κρατάνε στο χέρι», προσφέροντάς τους, όμως, το αντάλλαγμα της κοινωνικής ανόδου και της εξόδου από τη φτώχεια και την αφάνεια;

Για ξιπασμένους που θεωρούν «κατωτερότητα» τη σεμνότητα, την ταπεινότητα και το να χρησιμοποιείς τα δημόσια μέσα μεταφοράς;

Για ανθρώπους που μας παρουσιάζονται ως «καλοί» και «αγωνιστές», ενώ ήταν από τους βολεμένους του Συστήματος, σύμβουλοι υπουργών διορισμένοι με μέσον ή έχουν « την τσέπη γεμάτη» από τον μπαμπά τους ή είναι «λύκοι που φυλάνε τα πρόβατα», καλά μεταμφιεσμένοι, εξαπατώντας μας;

Για δημοσιογράφους που πληρώνονται χωρίς να δουλεύουν ή για άλλους που πληρώνονται ώστε να μεταφέρουν ψευδείς ή στρεβλές ειδήσεις τρομοκρατώντας μας;

Για τη ζωή μας που τη ρημάζουν μπροστά στα μάτια μας, κοροιδεύοντάς μας στυγνά;

Συμβαίνουν όλα αυτά το 2012;

Πού ήταν όλοι αυτοί οι πονηροί μαζεμένοι;

Ποιοι τους επέτρεψαν να εξελιχτούν με αυτό τον τρόπο;

Από πού ήρθαν όλοι αυτοί οι κακοί άνθρωποι; Και οι ηλίθιοι;

Πού ήταν όλοι αυτοί κρυμένοι;

*

ΥΓ: ο λύκος είναι ένα πανέμορφο ζώο και σε πολλά μέρη του κόσμου, δυστυχώς, υπό εξαφάνιση.

Το συγκεκριμένο άρθρο αναφέρεται

ΜΟΝΟ στους ΚΑΚΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ που στοιχειώνουν τη ζωή μας.

Μεταφορικά, φυσικά.

 

 

Αναδημοσίευση από http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com

τραπεζικό δάνειο;

Τί είναι στην πραγματικότητα ένα τραπεζικό δάνειο;

Όταν μια τράπεζα χορηγεί ένα δάνειο, δημιουργεί λεφτά από "αέρα κοπανιστό".


Οι τράπεζες είναι απλώς μεσολαβητές, οπότε «για κάθε έναν που δανείζεται, πρέπει ένας άλλος να δανείζει»; http://wwwaristofanis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_9501.html


Θεωρώ αυτού του είδους τα ερωτήματα όλο και λιγότερο διαφωτιστικά. 
Ας καταλάβουμε απλώς τι είναι στην πραγματικότητα ένα τραπεζικό δάνειο, στα πλαίσια πραγματικών πόρων και ρίσκου.

Ας υποθέσουμε ότι πάω στην τοπική μου τράπεζα και ζητάω ένα δάνειο. Η τράπεζα λέει «ναι» και ξαφνικά υπάρχουν χρήματα στον λογαριασμό μου, ενώ πριν δεν υπήρχαν. Δηλαδή, τώρα είμαι «δανειολήπτης» και η τράπεζα ο «δανειστής»;



Μα όχι βέβαια. 


Η συναλλαγή που προέκυψε είναι πλήρως συμμετρική. Είναι εξίσου ακριβές ότι η τράπεζα μου χρωστάει, με το ότι εγώ χρωστάω στην τράπεζα. Το πιο σημαντικό που πρέπει να καταλάβει κανείς για τα τραπεζικά είναι ότι τα «λεφτά της τράπεζας», γνωστά και ως «καταθέσεις», δεν είναι τίποτα παραπάνω από IOUs ("σου χρωστάω"). 


Όταν μία τράπεζα «χορηγεί ένα δάνειο», το μόνο που κάνει είναι να εκδώσει μερικές IOUs στον δανειολήπτη. Εκείνος με την σειρά του, εκδίδει IOUs στην τράπεζα, ως υπόσχεση ότι θα ξεπληρώσει το δάνειο. Ένα «τραπεζικό δάνειο» είναι απλώς μετάθεση –ανταλλαγή ευθύνης: εγώ σου υπόσχομαι κάτι, και εσύ υπόσχεσαι κάτι ίσης αξίας σε εμένα. Οπότε, όταν ξεκινά ένα δάνειο, με καμία λογική έννοια, ο ένας δεν είναι πιστωτής και  δεν είναι ο άλλος δανειολήπτης.

Τώρα ας υποθέσουμε ότι, αφού έχω παραλάβει το δάνειο, «κάνω μια αγορά» από κάποιον που τυχαίνει να έχει λογαριασμό στην ίδια τράπεζα. Αυτός ο άνθρωπος με προμηθεύει με ένα πραγματικό αγαθό ή με μια υπηρεσία. Ως αντάλλαγμα, μεταφέρω σε εκείνον τις «καταθέσεις «μου, δηλαδή τις IOUs μου από την τράπεζα. Ξαφνικά, βγάζει νόημα να μιλάμε για πιστωτές και οφειλέτες.


Σίγουρα χρωστάω σε κάποιον: εκείνος μου έχει μεταφέρει ένα πραγματικό έσοδο, ενώ εγώ δεν έχω κάνει τίποτα για κανέναν, παρά να σαχλαμαρίζω με τους χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς. 
Αντιθέτως, ο πωλητής είναι σίγουρα και πιστωτής: έχει προσφέρει μια πραγματική υπηρεσία και του οφείλεται μια αντίστοιχη, ως αντάλλαγμα. Οπότε, θα ήταν λογικό να πει κανείς ότι, ο πωλητής είναι ο πιστωτής και ότι εγώ, ο αγοραστής, είμαι ο οφειλέτης. Η τράπεζα είναι απλώς ο μεσολαβητής που διευκολύνει την κατάσταση. 


Αυτή είναι η μια άποψη, η άποψη των πραγματικών πόρων-εσόδων.

Όμως είναι μια ελλιπής άποψη. Διότι στην πραγματικότητα, ο πωλητής δεν θα δεχόταν το χρέος μου ως αντάλλαγμα για τα αγαθά και τις υπηρεσίες που προσφέρει η τράπεζα. Αν της έγραφα μια υπόσχεση, ότι θα της προσφέρω κάποια υπηρεσία ίσης αξίας στο μέλλον (όπως το να παραδώσω δολάρια σε κολλαριστά χαρτονομίσματα), ποτέ δεν θα αποδεχόταν αυτή την υπόσχεση σαν τρόπο πληρωμής. Απλώς παρακάμπτω το φόβο της τράπεζας δίνοντάς της επακριβώς και εγγράφως την υπόσχεση που ο πωλητής δεν θα αποδεχόταν και έτσι η τράπεζα «κουκουλώνει» την υπόσχεση μου πίσω από του πωλητή.

Η δουλειά της τράπεζας δεν είναι να «δανείσει» κάτι για κανένα λόγο. Η τράπεζα είναι απλώς ένα μάτσο "καθάρματα" με λογιστικά φύλλα. Ο ρόλος της τράπεζας είναι απλώς να μετατρέψει αμφίβολες υποσχέσεις σε λογικές. Είναι ένα είδος «μετασχηματιστή» υποσχέσεων, ή, εναλλακτικά, ένας εγγυητής.

Ας υποθέσουμε λοιπόν, ότι οι υποσχέσεις της τράπεζας είναι όντως εξασφαλισμένες. Είναι 100% βέβαιο πως η τράπεζα θα προσφέρει στους κατόχους των IOUs την ικανότητα να αγοράσουν πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες, ίσης αξίας με αυτά που παρέδωσαν για να τα αποκτήσουν.


Τώρα, όταν εγώ μεταφέρω σε έναν πωλητή τις IOUs , που μου εξέδωσε η τράπεζα ως αντάλλαγμα για τις κάπως αμφίβολες υποσχέσεις μου, είναι τότε λογικό να θεωρείται ο πωλητής ως «πιστωτής»; 
Εξάλλου, έχει ήδη παραλάβει κάτι που αναμφισβήτητα είναι εξίσου πολύτιμο με τα αγαθά και τις υπηρεσίες που έχει παραδώσει. Οπότε η κατάσταση είναι επίπεδη, «ίσα βάρκα, ίσα νερά». Σε αντάλλαγμα για τους πραγματικούς πόρους, η τράπεζα έχει λεφτά «στη μπάντα», των οποίων η αγοραστική δύναμη είναι εγγυημένη. 
Δεν παίρνει κανένα ρίσκο. Όμως η τράπεζα έχει ακόμα τον κίνδυνο αν εγώ δεν θα καταφέρω να τηρήσω την υπόσχεσή μου, ενώ θα απαιτείται να τηρήσει την δική της χωρίς να αποτύχει. Ποιός είναι ο πιστωτής τότε, ο πωλητής ή η τράπεζα; Είναι ζήτημα ορισμού.

Οπότε, ας το διευκρινίσουμε. Ο συμβαλλόμενος που προμηθεύει πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες με αντάλλαγμα μια υπόσχεση μελλοντικής ανταπόδοσης είναι ο πιστωτής από την πλευρά των πραγματικών πόρων.
Ο πιστωτής από την πλευρά του ρίσκου είναι ο συμβαλλόμενος που διακινδυνεύει να μην μπορέσει να ανταποδοθεί η μεταβίβαση των πόρων. Όταν εγώ έχω πάρει ένα δάνειο και «ξοδέψω» τα λεφτά, ο πωλητής τότε γίνεται πιστωτής πιστωτής από την πλευρά των πραγματικών πόρων, ενώ η τράπεζα γίνεται πιστωτής από την πλευρά του ρίσκου. Ο ρόλος του πιστωτή γίνεται διττός.

Πιο συγκεκριμένα, ο ρόλος του πιστωτή γίνεται «πολύπλευρος». Αποκλείεται να είναι αλήθεια ότι «η τράπεζα» είναι πιστωτής από την πλευρά του ρίσκου. Θυμηθείτε: η τράπεζα είναι απλώς ένα μάτσο «καθάρματα» με λογιστικά φύλλα, δεν διαθέτει τίποτα πραγματικό που να θέλει κανείς.


Ο κίνδυνος που επικαλούμαστε βρίσκεται στο γεγονός ότι, την ευθύνη της τράπεζας πρέπει να έχουν άνθρωποι που ελέγχουν ή έχουν ελέγξει ή ίσως να ελέγξουν τους πραγματικούς πόρους. Είναι απαραίτητο να υπολογίσει κανείς τις «επιπτώσεις» του κινδύνου που διατρέχει η τράπεζα. Ίσως για παράδειγμα τα IOUs της τράπεζας, οι «καταθέσεις» της, στην πραγματικότητα να μην είναι καθόλου αξιόπιστες, έτσι ώστε σε περίπτωση που δεν καταφέρω να ξεπληρώσω το δάνειο, η τράπεζα δεν θα μπορέσει να προσφέρει όσα έχει υποσχεθεί σ’ εκείνους που της προμήθευσαν πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες ως αντάλλαγμα για τα IOUs. 
Σε αυτή την περίπτωση, οι πιστωτές από την πλευρά του ρίσκου είναι οι καταθέτες, οι άνθρωποι που έχουν προσφέρει πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες με αντάλλαγμα IOUs της τράπεζας. Μόνο όταν οι καταθέτες είναι εκτεθειμένοι- και μόνο τότε- δεν υπάρχει καμία εναλλαγή στην ταυτότητα μεταξύ πιστωτών από την πλευρά του ρίσκου και πιστωτών από την πλευρά των πραγματικών πόρων . 
Εφόσον οι καταθέτες απορροφήσουν τις απώλειες είναι πια δίκαιο να περιγράψει κανείς την τράπεζα ως απλό μεσολαβητή μεταξύ ομάδων δανειστών και οφειλετών, που απλώς κάνει πιστωτικές αναλύσεις και μοιράζει το ρίσκο για να εξυπηρετεί τις συναλλαγές. Όμως κατά τα άλλα είναι μόνο απλός διαβιβαστής.

Δεν είναι αυτός ο τρόπος που λειτουργεί το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα. Οι καταθέτες είναι σχεδόν παντελώς προστατευμένοι. Οι πραγματικές επιπτώσεις των τραπεζικών κινδύνων είναι ,κάπως.. περίπλοκες.


Θεωρητικά, ο κίνδυνος μη αποπληρωμής του δανείου περιέρχεται πρώτα στους μετόχους της τράπεζας, μετά στους ομολογιούχους, μετά στους ανασφάλιστους καταθέτες, μετά στο μπερδεμένο κουβάρι των φορολογουμένων και στους stakeholders άλλων τραπεζών που ενισχύουν-προσυπογράφουν το ταμείο εγγύησης των καταθέσεων και τέλος στους κατόχους των υποχρεώσεων που επηρεάζονται από τον πληθωρισμό( που περιλαμβάνουν τους καταθέτες τραπεζών). 


Στην πράξη, αυτός ο όχι και τόσο απλός απολογισμός των επιπτώσεων του τραπεζικού ρίσκου είναι ανεπαρκής. Δεν μπορεί κανείς να βασιστεί στο ότι οι επιπτώσεις των κινδύνων αυτών, σε ακραίες περιπτώσεις, θα καθορίζονται εκ των υστέρων και για συγκεκριμένο σκοπό από μια πολιτική διαδικασία, που υποστηρίζει ορισμένους δικαιούχους περισσότερο από άλλους, όταν πια οι υποσχέσεις έχει εγγυηθεί η τράπεζα αποδειχτούν αναξιόπιστες.

Όλα αυτά μπορεί να προκαλούν σύγχυση, όμως ένα πράγμα πρέπει να καταστεί απόλυτα σαφές. Υπό τους υπάρχοντες θεσμούς, υπάρχει μικρή ταύτιση των ρόλων των δύο κατηγοριών πιστωτών. Οι τράπεζές μας είναι μηχανές που επιτρέπουν στους πωλητές να παραδώσουν τους πραγματικούς πόρους με αντάλλαγμα υποσχέσεις, τους κινδύνους των οποίων δεν φέρουν οι ίδιοι.
Οι κίνδυνοι που σχετίζονται με αυτές τις υποσχέσεις δεν εξανεμίζονται. Μπορεί να αμβλύνονται σε ένα βαθμό από διασπορά και μοίρασμα του ρίσκου. Μπορεί να είναι ελεγχόμενοι , με το ουτοπικό επιχείρημα ότι οι τράπεζες ήταν αφιερωμένες στην προσεκτική credit analysis. 


Όμως, κάποιος θα πρέπει να σηκώσει το βάρος αυτών των κινδύνων. Η λειτουργία και ο σκοπός του τραπεζικού συστήματος(θα έλεγα εγώ) είναι να εξυπηρετήσει την κοινωνικά χρήσιμη πρακτική της παραγωγής –και-ανταλλαγής –υποσχέσεων, με σκοπό να ενθαρρύνει την ανταλλαγή. Η ουσία της σύγχρονης τραπεζικής είναι η αναδιανομή του κόστους-εξόδων και των κινδύνων μακριά από ανθρώπους που δυσανάλογα αποδίδουν πραγματικούς πόρους με αντάλλαγμα υποσχέσεις. 
Στην καλύτερη περίπτωση, τα σύγχρονα τραπεζικά συστήματα δημιουργούν μια αφανή επιδότηση για εκείνους που παράγουν και αποδίδουν περισσότερους πραγματικούς πόρους από όσους παίρνουν και καταναλώνουν, εξωτερικεύοντας και ,τελικά, κοινωνικοποιώντας τα κόστη και τους κινδύνους που έχουν αμφίβολες απαιτήσεις.

Δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί τρόποι απόκτησεις απαιτήσεων στις τράπεζες εκτός από την παραγωγή και την παράδοση πολύτιμων πραγματικών πόρων. Αυτή η παρέκκλιση του πιστωτή από την πλευρά των πραγματικών πόρων σε πιστωτή από την πλευρά του ρίσκου,ανάμεσα στην πλευρά στην οποία οφείλονται πραγματικοί πόροι και την πλευρά που σηκώνει το βάρος της το κόστος της μη απόδοσης, δημιουργεί απίστευτες ευκαιρίες σε όσους είναι ικανοί να προωθήσουν δάνεια που θα ξοδευτούν απερίσκεπτα προς ίδιον όφελος.


Τα δάνεια που ξοδεύονται άσκοπα είναι σχεδόν απίθανο να αποπληρωθούν, όμως οι δανειολήπτες δεν χρειάζεται να νοιάζονται για αυτό. Βιομηχανίες όπως η στέγαση, η παιδεία και ,φυσικά, τα οικονομικά βασίζονται πολύ σε αυτό. 
Όταν οι βιομηχανίες επιτύχουν να μεγεθύνουν τη μόχλευση που ξοδεύεται ή τζογάρεται για το δικό τους όφελος, δημιουργούν συγκεκριμένα κέρδη για εκείνους, ενώ παράλληλα μετακυλύουν τους κινδύνους και τις δαπάνες στους δανειολήπτες και στον ευρύτερο πληθυσμό.

Οι τράπεζες δεν είναι οικονομικοί διαμεσολαβητές με την απλή έννοια της λέξης. Όταν «χορηγούν» ένα δάνειο ,εξυπηρετούν ως εγγυητές, όχι ως πιστωτές. Ο δανειολήπτης δεν είναι ουσιαστικά οφειλέτης έως ότου δαπανηθεί το δάνειο. Μόνο τότε προκύπτουν οι πιστωτές, όμως ο ρόλος του πιστωτή είναι διττός.


Εκείνοι στους οποίους οφείλονται πόροι δεν είναι οι ίδιοι με εκείνους που φέρουν τον κίνδυνο της κακής απόδοσης. Το ερώτημα του ποιος τελικά φέρει το ρίσκο αυτό είναι πια δύσκολο να απαντηθεί, και ,φυσικά, τα κίνητρα εκείνων που παίρνουν τις αποφάσεις στις τράπεζες σχετικά με τον περιορισμό του κινδύνου αυτού έχουν εξασθενήσει, ειδικά σε σχέση με τα οφέλη που έχουν κρατώντας μεγάλο μερίδιο από τα προστατευόμενα έξοδα των δανειοληπτών. 


Αυτός ο διαχωρισμός του ρόλου του πιστωτή εξηγεί επίσης το λόγο που οι πιστωτές σαν πολιτική τάξη είναι σχετικά αδιάφοροι ως προς την βελτίωση της οικονομίας, όμως είναι εξαιρετικά δυσανεκτικοί στον πληθωρισμό. Μια καλή οικονομία σημαίνει καλύτερες, υψηλότερες αξίες και καλύτερη απόδοση από όσα δάνεια έχουν εκδοθεί, όμως οι πιστωτές στους οποίους οφείλονται πόροι αλλά έχουν απαλλαγεί από τον κίνδυνο, καθόλου δεν νοιάζονται για την απόδοση των δανείων. 


Αυτές οι διακυμάνσεις, όπως και εκείνες του χρηματιστηρίου, είναι αλλουνού πρόβλημα, αλλά και αλλουνού όφελος. Προστατευόμενοι δικαιούχοι, άνθρωποι που τους χρωστάνε οι τράπεζες ή το κράτος (αν και αυτό είναι τύπος τράπεζας) έχουν μόνο να χάσουν από τον πληθωρισμό. Εύλογα λοιπόν, κινούνται εντός του πολιτικού συστήματος για να αντιμετωπίσουν τον πληθωρισμό, ο οποίος θα μπορούσε να τους υποχρεώσει να διακινδυνεύσουν και εκείνοι λίγο από τα «κακά» δάνεια, των οποίων ο προβληματικός χαρακτήρας ήταν ,συλλήβδην η πηγή μεγάλου μέρους του πλούτου τους.

Steve Waldman

Σημείωση:

«Ο καθένας μπορεί να φτιάξει λεφτά, το πρόβλημα είναι να γίνουν αποδεκτά.

Η τραπεζική δεν είναι δανεισμός χρημάτων: ο δανειστής πρέπει να έχει χρήματα για να δανείσει. Η θεμελιώδης τραπεζική δραστηριότητα είναι η αποδοχή, δηλαδή, η εγγύηση ότι ο συμβαλλόμενος είναι φερέγγυος. Η τράπεζα, αποδεχόμενη ένα χρεόγραφο, συναινεί να κάνει συγκεκριμένες πληρωμές αν δεν τις κάνει ο οφειλέτης ή αν αδυνατεί. Ένα τέτοιο accepted or endorsed note μπορεί να πωληθεί κανονικά στην ελεύθερη αγορά."

Hyman Minsky


Πηγή: ThePressProject

RAMNOUSIA 

To ευρώ κάνει τη δουλειά για την οποία ακριβώς είχε σχεδιαστεί

Greg Palast-To ευρώ κάνει τη δουλειά για την οποία ακριβώς είχε σχεδιαστεί http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/07/greg-palast-to.html

Η ιδέα ότι το ευρώ έχει “αποτύχει” είναι επικίνδυνα αφελής. Το ευρώ κάνει ακριβώς ό,τι είχε προβλέψει και είχε σχεδιάσει ο δημιουργός του – και το πλουσιότατο 1% που το υιοθέτησε.

Ο δημιουργός είναι ο Ρόμπερτ Μάντελ, οικονομολόγος του Πανεπιστημίου του Σικάγου. Ο αρχιτέκτονας των “οικονομικών της προσφοράς” είναι τώρα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια , αλλά τον γνώριζα μέσω των σχέσεών του με τον καθηγητή μου στο Σικάγο, Μίλτον Φρίντμαν, πολύ πριν η έρευνα του Μάντελ για τα νομίσματα και τις ισοτιμίες οδηγήσουν στο σχέδιο για την ευρωπαϊκή νομισματική ένωση και το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.

Τότε ο Μάντελ ενδιαφερόταν περισσότερο για τη διαρρύθμιση του μπάνιου του. Ο καθηγητής Μάντελ που είχε ένα Νόμπελ και μια αρχαία βίλα στην Τοσκάνη, μου είπε μαινόμενος:

"Δεν μου επιτρέπουν ούτε μια τουαλέτα να φτιάξω. Υπάρχουν κανονισμοί που μου λένε να μην έχω τουαλέτα σ' αυτό το χώρο. Μπορείς να το φανταστείς;"

Βεβαίως και δεν μπορώ. Όμως δεν έχω μια αρχαία ιταλική βίλα, συνεπώς δεν μπορώ να φανταστώ την απογοήτευση που προκαλούν οι κρατικοί κανονισμοί για την τοποθέτηση ουροδοχείων σε τέτοια κτίρια.

Ο Μάντελ, όμως, ένας Καναδο-αμερικανός που πρεσβεύει το ότι “κάνω ό,τι θέλω”, σκόπευε να μην αφήσει έτσι τα πράγματα. Να εμφανιστεί με ένα όπλο που θα διέλυε τους κρατικούς κανόνες και τις εργασιακές ρυθμίσεις. (Πραγματικά μισούσε τους συνδικαλισμένους υδραυλικούς που ζητούσαν πολλά χρήματα για να μετακινήσουν το θρόνο του.)

"Είναι πολύ δύσκολο να απολύεις εργάτες στην Ευρώπη”, παραπονιόταν. Η απάντησή του: το ευρώ.

Το ευρώ θα έκανε τη δουλειά του όταν θα οι κρίσεις θα έπλητταν τις οικονομίες, εξηγούσε ο Μάντελ. Αφαιρώντας τον έλεγχο του νομίσματος από τις κυβερνήσεις, οι αντιπαθείς, ασήμαντοι, εκλεγμένοι αξιωματούχοι δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν κεϊνσιανές νομισματικές και δημοσιονομικές πολιτικές για να βγάλουν μια χώρα από την ύφεση.

"Το ευρώ τοποθετεί τη νομισματική πολιτική πέραν της εμβέλειας των πολιτικών”, έλεγε. “Και χωρίς δημοσιονομική πολιτική, ο μόνος τρόπος για να διατηρήσουν οι χώρες θέσεις εργασίας είναι μέσω της ανταγωνιστικής μείωσης των κανονισμών για τις επιχειρήσεις”.

Αναφερόταν στους εργασιακούς νόμους, στις περιβαλλοντικές ρυθμίσεις και βεβαίως στους φόρους. Όλα αυτά θα σαρώνονταν με το ευρώ. Η δημοκρατία δεν θα αφηνόταν να παρεμβαίνει στην αγορά – ή στις υδραυλικές εγκαταστάσεις.

Όπως σημειώνει ένας άλλος νομπελίστας, ο Πολ Κρούγκμαν, η δημιουργία της Ευρωζώνης παραβίασε τον βασικό οικονομικό κανόνα που είναι γνωστός ως “βέλτιστη νομισματική ζώνη”. Αυτός ήταν ένας κανόνας που επινόησε ο Ρ. Μάντελ.

Όμως, δεν φαίνεται να ενοχλείται καθόλου. Για τον Μάντελ, το ευρώ δεν αποσκοπούσε στο να καταστήσει την Ευρώπη μια ισχυρή, ενοποιημένη οικονομική μονάδα. Κυρίως είχε να κάνει με τον Ρέιγκαν και τη Θάτσερ.

"Ο Ρ. Ρέιγκαν δεν θα είχε εκλεγεί πρόεδρος χωρίς την επιρροή του Μάντελ”, έγραψε κάποτε ο Τζουντ Βανίσκι στη Wall Street Journal. Τα οικονομικά της προσφοράς στα οποία διακρίθηκε ο Μάντελ έγιναν ο θεωρητικός οδηγός για τα ρεϊγκανόμικς – ή όπως τα αποκαλούσε ο Τζορτζ Μπους “βουντού οικονομικά”: τη μαγική πίστη στα γιατροσόφια της ελεύθερης αγοράς που ενέπνευσαν και τις πολιτικές της Μάργκαρετ Θάτσερ.

Ο Μάντελ μου εξήγησε ότι το ευρώ αποτελεί ένα τμήμα των ρεϊγκανόμικς:

“Η νομισματική πειθαρχία επιβάλλει τη δημοσιονομική πειθαρχία και στους πολιτικούς”.

Και όταν εμφανίζονται κρίσεις, οι αφοπλισμένες οικονομικά χώρες δεν μπορούν να κάνουν πολλά εκτός από το να καταργήσουν εξ ολοκλήρου τις κρατικές ρυθμίσεις, να ιδιωτικοποιήσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις μαζικά, να μειώσουν τους φόρους και να στείλουν το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος στα αζήτητα.

Έτσι, βλέπουμε ότι ο (μη εκλεγμένος) Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι απαιτεί “μεταρρύθμιση” της εργατικής νομοθεσίας στην Ιταλία για να καταστήσει πιο εύκολο για τους εργοδότες όπως ο Μάντελ να απολύουν τους υδραυλικούς της Τοσκάνης. Ο Μάριο Ντράγκι (μη εκλεγμένος) επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας καλεί για “διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις” -- ένας ευφημισμός για σχέδια συντριβής των εργασιακών δικαιωμάτων. Μιλούν για μια νεφελώδη θεωρία που λέει ότι η “εσωτερική υποτίμηση” σε κάθε χώρα θα τις κάνει όλες πιο ανταγωνιστικές.

Ο Μόντι και ο Ντράγκι δεν μπορούν να εξηγήσουν αξιόπιστα πώς μπορεί να κερδίσει οποιαδήποτε χώρα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα , αν όλες οι χώρες στην Ευρώπη κάνουν όλο και πιο φθηνό το εργατικό δυναμικό τους.

Όμως, δεν χρειάζεται να εξηγούν την πολιτική τους. Απλώς βάζουν τις αγορές να κάνουν τη δουλειά παίζοντας με τα ομόλογα κάθε χώρας. Εξ ου και η νομισματική ένωση είναι ταξικός πόλεμος με άλλα μέσα.

Η κρίση στην Ευρώπη και οι φλόγες στην Ελλάδα έχουν δημιουργήσει εκείνη τη θερμή λάμψη που ο φιλόσοφος -βασιλιάς των υποστηρικτών της προσφοράς, ο Τζόζεφ Σουμπέτερ, ονόμαζε “δημιουργική καταστροφή”. Ο οπαδός του Σουμπέτερ και απολογητής της ελεύθερης αγοράς Τόμας Φρίντμαν πήγε στην Αθήνα για να δει το “πρόχειρο τέμενος” της καμένης τράπεζας όπου πέθαναν τρεις άνθρωποι μέσα στη φωτιά που προκλήθηκε από εμπρηστικές επιθέσεις κάποιων αναρχικών και άδραξε την ευκαιρία για να κάνει κατήχηση περί παγκοσμιοποίησης και της ελληνικής “ανευθυνότητας”.

Οι φλόγες, η μαζική ανεργία, το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας θα φέρουν υποτίθεται αυτό που ο Φρίντμαν αποκαλεί “αναγέννηση” της Ελλάδας και τελικά όλης της Ευρωζώνης. Έτσι ο Μάντελ και όλοι εκείνοι που έχουν αρχαίες βίλες θα μπορούν να βάζουν τους καμπινέδες τους όπου γουστάρουν.

Το ευρώ, παιδί του Μάντελ, όχι μόνο δεν έχει αποτύχει, αντιθέτως έχει επιτύχει πιο πολύ από το πιο τρελό όνειρο του δημιουργού του.

(*Αγγλικός τίτλος στην Guardian: "Ρόμπερτ Μάντελ, η διαβολική ευφυΐα του ευρώ")

Πηγή: Αριστερό blog, 

ΤΑ Γ@ΜΙΣΙΑΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ

Και καθώς μετράς τα ψίχουλα που σου έχουν μείνει αφού έχεις αφαιρέσει νοίκι, ΔΕΗ και λοιπούς πάγιους λογαριασμούς και υπολογίζεις πως το μεγάλο σου πρόβλημα δεν είναι πως θα πας διακοπές αλλά πως θα διακόψεις βασικές ανάγκες γιατί από το τοίχο δεν μπορείς να κόψεις.... έρχονται και τα γ@αμισιάτικα της εφορίας.
Θεϊκή η στιγμή για όσους πήραμε το εκκαθαριστικό μας ήδη ε? Προσπαθώ να καταλάβω ποιος φοβερός εγκέφαλος σχεδίασε όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι. Γιατί μόνο άτομα εκτός πραγματικότητας από ένα άλλο κόσμο, που δεν γνωρίζουν τίποτα απολύτως από τα δρώμενα, μπορούν να ελπίζουν πως θα συγκεντρώσουν χρήματα και, αυτό κι αν είναι ανέκδοτο, πως θα προχωρήσουν σε ανάπτυξη σε ένα κράτος που οι μειοψηφούντες πολίτες που έχουν ακόμα δουλειά, δεν ξέρουν τι να πρωτοβάλουν στην άκρη από τα γ@μισιάτικα!

Διοτι κι ένας παντελώς ηλίθιος μπορεί να καταλάβει πως σε μια χώρα όπου οι πολίτες δεν έχουν χρήματα, ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει. Γιατί ότι και να φτιάξεις , ότι και να παράγεις κάποιος πρέπει να ΑΓΟΡΑΣΕΙ τα γ@μημένα προϊόντα και υπηρεσίες. Πρέπει να κινείται χρήμα στην αγορά όπως λένε κι οι εμπόροι. Από που θα το βρουν το χρήμα οι φωστήρες των μνημονιακών εκτρωμάτων?

Εγώ και όλοι οι γνωστοί πάντως δεν αγοράζουμε τίποτε πλέον. Εκτός κι αν η ανάπτυξη επέλθει από τα εισιτήρια που αγοράζουμε στο μετρό ή τα λεωφορεία, από τα απολύτως βασικά τρόφιμα (ακόμα γιατί πολλοί δεν αγοράζουν ούτε αυτά πλέον) από τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού (όσο έχουμε ακόμα γιατί κι αυτό μπορεί να το κόψουμε) και από τα κ@λόχαρτα, τις σερβιέτες και τα προφυλακτικά που μπορεί ακόμα να διακινούνται στην αγορά λόγω... καταλαβαίνετε...

Από την άλλη θα κατανοούσα μια τέτοια πολιτική σε περίπτωση που είχαμε ας πούμε τεράστιες φυτείες κακάου, σιτηρών ή ορυχεία χρυσού και πολίτιμων λίθων ή πετρέλαιο οπότε στο όραμά τους οι φύλαρχοι τους τεταρτοκοσμικού κρατιδίου θα σχεδίαζαν δέκα εκατομμύρια σκλάβοι να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί όπως συνέβαινε στην άγρια δύση τις παλιές καλές εποχές, κι αυτοί θα πούλαγαν τους θησαυρούς στους αποικιοκράτες και θα ζούσαν με τις δέκα γυναίκες τους και τους χίλιους σκλάβους τους στις πολυτελείς κατοικίες των δικτατόρων της μπανανίας.

Εδώ όμως σ΄αυτή τη μικρή χώρα, συμβαίνει κάτι που το ονομάζουν πείραμα (για να έχει έτσι μια εξωτική σημασία) αλλά στην ουσία δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μ@λακία και μισή που θα δοκιμάσει τις αντοχές ενός ολόκληρου λαού - δηλαδή πόσο μπορείς να ζήσεις χωρίς λεφτά - και τις αντοχές΄ενός κράτους - από που να πληρώσεις τα χρέη και να γεμίσεις τα ταμεία αφού ότι κινείται γύρω σου εκτός από μια κάστα κουραδομηχανών που ζουν παρασιτικά εις βάρος των υπόλοιπων δεν υπάρχει μία?-

Ξεκινήσαμε από το κίνημα "δεν πληρώνω" και φτάνουμε αισίως στο "δεν έχω μία να πληρώσω". Και σ΄αυτό το σημείο οι λύσεις ανάπτυξης που οραματίζονται οι πολίτες ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία τους και την ηθική τους υπόσταση, είναι είτε να φύγουν μετανάστες εκ νέου, είτε να πηδήξουν από τα μπαλκόνια, είτε να γίνουν λωποδύτες, είτε - αν έχουν τα προσόντα - να κάνουν πιάτσα για να βγάζουν το μεροκάματο.

Η ανάπτυξη προσπαθώ να καταλάβω από που θα προέλθει, όπως επίσης και η αποπληρωμή του χρέους και η έξοδος από την ύφεση....

Είτε κάτι πολύ πονηρό ξέρουν και δεν το λένε, μας το φυλάνε για έκπληξη, είτε έχουν σαν εικόνα τα κωλάδικα που κυκλοφορούν ακόμα οι ακατοίκητες εις το νου φουσκωτές στάρλετ, νταβατζήδες, νονοί της νύχτας και γενικότερα όλο το συνάφι της αρπαχτής, (συμπεριλαμβανομένων των νεανίσκων που χαρτζηλικόνονται από τους μπαμπάδες που είχαν γερή καβάτζα από τη προηγούμενη μάσα) και νομίζουν πως όλος ο λαός είναι δυο πλατείες, μερικοί παρατρεχάμενοι κ@ωλομπαράδες ,κάποια νεοφώτιστα πουτ@νάκια, η φυλή των διευθυντών, τα golden boys ,οι κυρίες της αυλής με τις μούρες γεμάτες μπότοξ και οι τηλεαστέρες παπαγάλοι...

Το λεγόμενο μεγάλο κεφάλαιο και τους κατόχους του, δεν τους συμπεριλαμβάνω γιατί ούτε υπήρξαν ποτέ έλληνες ούτε υπήρξαν ποτέ άνθρωποι έστω και ελάχιστης ηθικής, οπότε τους κατατάσσω στη διεθνή μαφία και στον ανθελληνικό χώρο οπότε μένουν εκτός του λογαριασμού.  Οπως επίσης δεν συμπεριλαμβάνω και την περίφημη διανόησή μας, τον πνευματικό μας κοσμο γιατί αυτός στην πλειοψηφία του από ότι αποδείχτηκε ήταν και είναι απών. Εκτός κι αν συμμετοχή είναι να βγαίνεις στα κανάλια για να καταθέτεις τη βαθυστόχαστη άποψή σου, ή να κάνεις ημερίδες όπου αναλύεις τα προβλήματα που έχουν προκύψει από τη φτωχοποίηση του πληθυσμού,  κλείνοντας το πρόγραμμα με ένα σικάτο μπουφέ φορώντας το εντελώς κάζουαλ τζιν των τετρακοσίων+ ευρώ....http://vasiliskos2.blogspot.gr/2012/07/blog-post.html

περαμα σαλαμινα