στοματικός έρωτας

Βαθύ Κόκκινο
Υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν και κάποιοι που θέλουν να γίνονται πιστευτοί, άσχετα αν αυτό που λένε «στέκει».
Τώρα, δίκαια θα αναρωτηθείς αναγνώστη, για ποιο λόγο ασχολούμαι με αυτό το θέμα, όταν υπάρχουν σοβαρά οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα. Προβλήματα επιβίωσης μεγάλης μερίδας του πληθυσμού, τα οποία πηγάζουν από τη φτώχεια και την εκμετάλλευση. Αυτή όμως είναι και η δική μου απορία για τον Ανώτατο Κληρικό, ο οποίος επιμένει σε θέματα που είναι καθαρά προσωπικά κι όχι σε φλέγοντα θέματα που αφορούν όλους και είναι πολύ σοβαρότερα, όπως η πείνα.
Είναι άραγε η σεξουαλική στέρηση, που τον κάνει να ασχολείται συνέχεια με το σεξ σε όλες του τις μορφές, ή είναι κάτι βαθύτερο; Είναι μήπως η προσπάθεια επιβολής της εξουσίας στην προσωπική ζωή του καθενός; Είναι η προσπάθεια αποπροσανατολισμού σε αυτό που βρίσκεται χαμηλότερα από το στομάχι που γουργουρίζει;
Ότι και να είναι, μόνο αστεία μπορώ να το δω. Αν το δω σοβαρά, θα πω πράγματα, τα οποία κάποιες «θεούσες» θρησκόληπτοι άνθρωποι δηλαδή, που έχουν πάρει υπεργολαβία την ερμηνεία της θρησκείας, ίσως θεωρήσουν «βλάστημα». Άλλωστε, «πολλές μεγάλες αλήθειες ξεκίνησαν ως βλασφημίες» (Bernard Shaw). Το ότι ο η γη κινείται πχ, το ότι για τις ασθένειες ευθύνονται τα μικρόβια και δεν είναι θεόσταλτες κλπ. Τόσο «αιρετικά» πράγματα.
Λοιπόν Σεβασμιότατε. Μας λέτε ότι ο στοματικός έρωτας βλάπτει. Συμφωνώ με την Αγιότητα σας. Ιδιαίτερα οι «πίπες» στους τοκογλύφους από τους πολιτικούς, μας κατέστρεψαν. Ο στοματικός έρωτας των δημοσίων φερέφωνων στους κηφήνες του κυνοβουλίου επίσης. Το γλείψιμο μάλιστα των δημοσιογράφων και των βολεμένων βουλευτών δεν βλάπτει μόνο το λάρυγγα ή το φάρυγγα τους, βλάπτει και τον εγκέφαλό μας. Δίκιο έχετε πάτερ, να το αναφέρετε.
Μας λέτε ότι ο στοματικός έρωτας ευθύνεται για τον καρκίνο στο φάρυγγα, στο λάρυγγα, στον οισοφάγο, για την στοματική κοιλότητα... Ξεχάσατε να πείτε Παναγιότατε, ότι είναι επίσης υπεύθυνος για τους πνιγμούς, αν είναι «προικισμένος» ο ανήρ, για τα τροχαία ατυχήματα, αν συμβαίνει όταν οδηγείς, για τη γρίπη των πτηνών, για την πιτυρίδα, για τους κάλους. Όχι τους κάλους στα πόδια, κάπου αλλού.
Είχα βέβαια την εντύπωση, ότι για τον καρκίνο στο στόμα υπεύθυνα ήταν τα φυτοφάρμακα των τροφών, η προδιάθεση, τα χημικά, το κάπνισμα κάθε μορφής, η υπερβολική χρόνια κατανάλωση αλκοόλ, ιογενείς λοιμώξεις ιδιαίτερα σε ασθενείς με ανοσοανεπάρκεια, Ο ΥΠΟΣΙΤΙΣΜΟΣ, η κακή υγιεινή του στόματος, (λχ τεχνητές οδοντοστοιχίες κακής ποιότητας), η υπερβολική έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία του ήλιου (που μπορεί να ευθύνεται για πρόκληση καρκίνου των χειλιών), ορισμένες επαγγελματικές ενασχολήσεις κλπ .
Αλλά αφού ο Θεός σας έκανε αυτή την Αποκάλυψη, ποιοι είναι οι επιστήμονες να αμφιβάλουν; Πως τολμούν να αγνοούν και να μην συμπεριλαμβάνουν το παίξιμο κλαρινοτρομπέτας ως την κύρια αιτία για τη φοβερή αυτή τιμωρία, την οποία, ο κατά τα άλλα Φιλάνθρωπος και Αγαθός Θεός της Συγχώρεσης και της Αγάπης, επιφύλαξε για τους αμαρτωλούς; Να αφορίσετε και τους ιατρούς που το παρέλειψαν, Μακαριότατε. Καλέ τι λέω να τους αφορίσετε; Να τηρήσουμε τας παραδόσεις και να τους κάψουμε.
Το πόσο σας ευγνωμονώ Μεγαλειότατε, που φροντίζετε τη στοματική μας υγιεινή δεν λέγεται. Εσείς και η οδοντόκρεμα. Μάλιστα, σας προτείνω μαζί με το αντίδωρο, να μοιράζετε και οδοντόβουρτσες. Ή στοματικό διάλυμα με αγιασμό, το οποίο θα αποτρέπει κι από τα «καντήλια που κατεβάζουν» καθημερινά οι πιστοί για την οικονομική κατάσταση...
Θα διαδώσω με χαρά το νέο που μας λέτε. Θα πάω στους αστέγους, που τρώνε από τα σκουπίδια, να τους πω να μην ανησυχούνε. Θα χαίρουν άκρας υγείας, εφόσον δεν κάνουν στοματικό σεξ. Το ότι τρώνε από βρώμικα μέρη, από κάδους, δεν έχει καμία σημασία.
Μπορούν επίσης οι πλούσιοι να είναι ήσυχοι για τις μασέλες τους. Να τρώνε τις σάρκες των φτωχών χωρίς τύψεις. Τώρα που ξεκαθαρίσαμε τι είναι σοβαρή αμαρτία και τι είναι «πταίσμα» για την Εκκλησία.
Να καταργήσουμε και την αναχρονιστική εντολή «ου κλέψεις». Να την αντικαταστήσουμε με την «ου ποιήσεις ή ποιήσουν εις εσέ «καπνοσυρρίγγιο», ή εξήκοντα εννέα, ή έτερον τι μιαρό και βλάσφημο με το στόμα υμών».
Να σας ρωτήσω Σοφότατε; Μπορώ να φιλήσω τη σύντροφό μου; Όχι στο στόμα; Είναι αμαρτία; Μόνο στο μάγουλο; Μα Εκλαμπρότατε, στο μάγουλο φίλησε ο Ιούδας το Χριστό. Σωστά, γι αυτό ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα...
Θα σας στενοχωρήσω όμως τώρα, Καθαρότατε. Πάω να αμαρτήσω, θα τα πούμε στην κλινική, όταν θα σας επισκεφτώ, να δω πως πάνε τα νεύρα σας...

Αναρτήθηκε από gregor der grieche

Ληγμένα τρόφιμα, ληγμένα όνειρα, ληγμένες ζωές..

Τα ληγμένα

Ας σωθούμε λοιπόν έτσι...

Ληγμένα τρόφιμα, ληγμένα όνειρα, ληγμένες ζωές...http://armirikia.blogspot.gr/

Θα μπορείς όμως να τα αγοράζεις φθηνότερα, λένε.

Ένα ληγμένο όνειρο θα στοιχίζει μόνο στο 1/3 της τιμής του κανονικού.

Μια ληγμένη ζωή θα προσθέτει πραγματική αξία στο σύστημα.

Ευκαιρία!

Αυτή τη ζωή θα μπορείς πλέον να τη λήξεις και μόνος σου χωρίς καμία ενοχή, πάνω στην απόλαυση, σιγά σιγά, όχι βίαια, όχι μελοδραματικά, μόνο αναίμακτα, θα σφάζεσαι καθημερινά με το κουτάλι, θα ξεσκίζεσαι με το μαχαιροπίρουνο, θα σιγολιώνεις με το σουρωτήρι, πάνω στο πολύχρωμο σουπλά, ή στο καρό τραπεζομάντιλο, εκεί θα σιγοσβήνεις απολαυστικά, αυτό το τέλος θα είναι εύγευστο, θα το μαγειρεύεις καθημερινά με αγάπη, με στοργή, με φροντίδα για σένα και τους δικούς σου ανθρώπους.

Αυτή τη ζωή θα μπορείς να τη λήξεις και πριν το 90', πριν καν ο διαιτητής σφυρίξει τη λήξη της, δεν θα έχει παράταση, ούτε καν κανονική διάρκεια, σε μια τέτοια ζωή θα τελειώνεις στο ημίχρονο, ή και πριν από αυτό, το τέλος θα μπορεί να έρθει ακόμα κι από τα αποδυτήρια, με παρέα, ή χωρίς, τις καθημερινές, ή ακόμα και πάνω στο γιορτινό κυριακάτικο τραπέζι, σε αυτό το τέλος οι επιλογές είναι αναρίθμητες, όπως και οι συνταγές μαγειρικής, αυτή τη ζωή θα την τερματίζεις ακόμα και με ένα πιάτο σιφνέικη ρεβιθάδα, με μια απολαυστική μακαρονάδα al dente, με καλομαγειρεμένα φασόλια γίγαντες.

Μπορεί αργότερα να δούμε στην τηλεόραση και εκπομπές με συνταγές ληγμένων τροφίμων, ο κάθε τηλεμάγειρας θα σου προτείνει εκείνη τη συνταγή που θα κάνει το τρόφιμο λιγότερο εφιαλτικό, λιγότερο δύσοσμο.

Στα μαγειρικά tips θα περιλαμβάνονται το πως να μαρινάρεις τα ακάρεα, πως να σοτάρεις το έντομο, πως να βράσεις το παράσιτο, πως να αχνίσεις το λεπιδόπτερο, πως να πανάρεις τη χρυσαλίδα! 

Μπορεί να ανοίξουν και ειδικά εστιατόρια με ληγμένα τρόφιμα, αν και αυτό δεν είναι απαραίτητο, μαζί να τα φάμε και τα ληγμένα όπου να ΄ναι.

Νέες συνταγές μαγειρικής θα δημιουργηθούν.

Πιλάφι με σκουλήκια.

Ριζότο με ψείρες.

Λαζάνια με μαμούνια.

Κουκιά με κολεόπτερα.

Παπαρδέλες με προνύμφες.

- Πως επιθυμείς να πεθάνουμε αγάπη μου σήμερα;

- Αγάπη μου, όπως καταλαβαίνεις και σήμερα θα πάρουμε ληγμένα!

Λέω να φτιάξω ληγμένες φακές, τις αγόρασα μόλις στο 1/3 της τιμής τους, ήταν ευκαιρία…αν όμως δεν τα καταφέρουμε και σήμερα να πεθάνουμε υπάρχει και το αύριο...αχ τι σου έχω για αύριο...ληγμένες πένες all'arrabbiata σου έχω αγάπη μου και μεθαύριο ληγμένη - προ δύο ετών - φάβα Σαντορίνης, η περσινή δεν ήταν value for money, χάλασαν και τα ληγμένα αγάπη μου...παρατήρησα μάλιστα τη συσκευασία και είδα ότι είχε μέσα και μεζέ, προτίμησα αυτή με το πρασινοκαφετί ασπόνδυλο, εκείνη με τα τριχοειδή αρθρόποδα ήταν πιο ακριβή!

Αν πριν το τέλος νιώσεις δυσφορία, κανένα πρόβλημα, θα σου δώσω ένα ωραιότατο γεννόσημο αναλγητικό από το Μπανανιστάν…μη μας τα φάνε οι γιατροί αγάπη μου, δεν είναι καιρός για έξοδα, ας κάνουμε λίγη οικονομία...να μείνει και κάτι στο παιδί να μας θάψει!

Το διάβασμα ωφελεί σημαντικά την υγεία.

Στην εποχή της οικονομικής κρίσης που «ρίχνει» και τους πιο ψύχραιμους από εμάς, ένα καλό βιβλίο μπορεί να είναι το «αντίδοτο» που αναζητάμε για να ξεφύγουμε από τα βάσανά μας, να συγκεντρώσουμε και πάλι το μυαλό μας, να καταλαγιάσουμε το στρες και μακροπρόθεσμα ίσως να γλιτώσουμε απ' το Αλτσχάιμερ.

Το συμπέρασμα προέρχεται από πρόσφατες επιστημονικές μελέτες, οι οποίες εξέτασαν εάν και πως επηρεάζει το ψυχαγωγικό διάβασμα την ψυχή και το σώμα μας.

Να τι έδειξαν:
* Διεύρυνση της προσοχής. Η νευροεπιστήμονας Σούζαν Γκρίνφιλντ, επίτιμη καθηγήτρια Φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, λέει πως το διάβασμα μας βοηθεί να συγκεντρωνόμαστε καλύτερα επειδή διευρύνει την προσοχή.

«Τα μυθιστορήματα έχουν αρχή, μέση και τέλος – μία δομή η οποία ενθαρρύνει τον εγκέφαλό μας να σκέφτεται σε μία σειρά και να συσχετίζει τις αιτίες, τις συνέπειες και την σημασία τους», εξηγεί στην εφημερίδα «DailyMail».

«Είναι ζωτικό να μάθει κάποιος αυτή την αλληλουχία από την παιδική ηλικία, όταν ο εγκέφαλος είναι πιο εύπλαστος. Και γι' αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία να διαβάζουν οι γονείς στα παιδιά τους από τη νηπιακή ηλικία. Όσο περισσότερο διαβάζουμε, τόσο καλύτερη γίνεται αυτή η ικανότητα».

* Καταπολέμηση του στρες. Μελέτη του Πανεπιστημίου του Σάσεξ έδειξε ότι το διάβασμα είναι μία από τις πιο αγχολυτικές δραστηριότητες. Μόλις έξι λεπτά διάβασμα αρκούν για να μειωθούν τα επίπεδα του στρες που νιώθουμε κατά τα σχεδόν δύο τρίτα!

Μάλιστα, το διάβασμα επιδρά πιο γρήγορα και είναι πιο αποδοτικά ως αγχολυτικό απ' όσο η μουσική, μια βόλτα, το να καθίσει κάποιος να πιει έναν καφέ ή ένα βιντεοπαιχνίδι. Οι ψυχολόγοι αποδίδουν το όφελος αυτό στο ότι το ανθρώπινο μυαλό είναι αναγκασμένο να συγκεντρωθεί σε ό,τι διαβάζει, με αποτέλεσμα να αποσπάται η προσοχή μας απ' ό,τι μας βασανίζει.

«Η μελέτη μας έδειξε πως έπειτα από 6 λεπτά διάβασμα, τα επίπεδα στρες στον οργανισμό των εθελοντών μειώθηκαν κατά 68%», εξήγησε ο νοητικής νευροψυχολόγος δρ Ντέιβιντ Λιούις. «Αντίστοιχα, με την μουσική μειώθηκαν κατά 61%, με έναν καφέ κατά 54%, με μία βόλτα κατά 42% και με ένα βιντεοπαιχνίδι κατά 21%. Το να "χάνεται" κανείς σε ένα αγαπημένο του βιβλίο, αναδείχτηκε το καλύτερο μέσον χαλάρωσης».

Η χαλάρωση των εθελοντών μετρήθηκε με βάση παραμέτρους όπως οι καρδιακοί παλμοί και η μυϊκή ένταση.

* Εκγύμναση του μυαλού. Το διάβασμα δεν είναι μία παθητική δραστηριότητα, αλλά μια αληθινή άσκηση για το μυαλό, καθώς για να διαβάσουμε ενεργοποιείται ολόκληρος ο εγκέφαλος και ουσιαστικά μπαίνουμε σε μία «διαφοροποιημένη κατάσταση του συνειδητού», κατά τον δρα Λιούις.

Μαζί του συμφωνεί ο δρ Τζων Στάιν, ομότιμος καθηγητής Νευροεπιστήμης στο Κολέγιο Magdalen του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. «Όταν "χανόμαστε" σε ένα καλό βιβλίο ενεργοποιείται η φαντασία μας και αυτό είναι εξίσου καλό για την ενεργοποίηση του εγκεφάλου με την αληθινή πράξη».

Μελέτες με λειτουργικές μαγνητικές τομογραφίες (fMRI) του εγκεφάλου έδειξαν πως όταν διαβάζουμε και φανταζόμαστε τοπία, ήχους, μυρωδιές και γεύσεις, ενεργοποιούνται οι ανάλογες περιοχές του εγκεφάλου όπως συμβαίνει και όταν στ' αλήθεια βλέπουμε μπροστά μας μια όμορφη εικόνα της φύσης, ακούμε μουσική, γευόμαστε ένα φαγητό ή μυρίζουμε ένα άρωμα που μας αρέσει.

Οι ίδιες μελέτες έχουν δείξει πως κάτι ανάλογο δεν συμβαίνει όταν βλέπουμε τηλεόραση ή παίζουμε ένα βιντεοπαιχνίδι.

* Βελτίωση της όρασης και της ακοής. Πρόσφατη έρευνα του νευροεπιστήμονα δρα Στάνισλαβ Ντεχάνε, καθηγητή Πειραματικής Νοητικής Ψυχολογίας στο College de France και διευθυντή της Μονάδας Νοητικής Νευροαπεικόνισης του Εθνικού Ιδρύματος Ιατρικής Έρευνας (INSERM) της Γαλλίας, έδειξε ότι το διάβασμα μπορεί να βελτιώσει τον τρόπο με τον οποίο επεξεργάζεται ο εγκέφαλος τις οπτικές πληροφορίες, αλλά και την ακουστική ικανότητά μας.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Science», έδειξε ακόμη πως τα οφέλη αυτά δεν αποκομίζουν μόνο όσοι μαθαίνουν να διαβάζουν από παιδιά, αλλά και όσοι μαθαίνουν ανάγνωση μετά την ενηλικίωσή τους. Επιπλέον, η ενίσχυση αυτών των ικανοτήτων οδηγεί και σε βελτίωση της ικανότητας αντίληψης του λόγου (της ομιλίας), έγραψαν οι ερευνητές.

* Προστασία από την άνοια. Μελέτη του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϋ, έδειξε πως όταν κάποιος διαβάζει καθημερινά από την παιδική ηλικία, διατρέχει μειωμένο κίνδυνο να παρουσιάσει μεγαλώνοντας τις χαρακτηριστικές «πλάκες» στονεγκέφαλο που υποδηλώνουν νόσο του Άλτσχαϊμερ.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Archives of Neurology» και πραγματοποιήθηκε σε άτομα ηλικίας 60 ετών και άνω.

Οι επαναλήψεις.
Τα ακόμα καλύτερα νέα είναι πως όλα τα παραπάνω δεν τα αποκομίζουμε μόνο όταν διαβάζουμε ένα νέο, συναρπαστικό βιβλίο, αλλά και όταν διαβάζουμε για δεύτερη, τρίτη ή πολλοστή φορά κάποιο που αγαπήσαμε πολύ – και το οποίο είχαμε αποκτήσει σε μια πολύ πιο ανέμελη εποχή της ζωής μας.
Η μελέτη που το αποκάλυψε αυτό δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of ConsumerResearch». Όπως έδειξε, η εκ νέου ανάγνωση ενός αγαπημένου, παλιού βιβλίου δρα καταπραϋντικά στον ψυχισμό μας, προκαλώντας μας ολοένα εντονότερο αίσθημα ικανοποίησης και αυξημένη γνώση και πνευματική εγρήγορση.
Επιπλέον, κατά την πρώτη ανάγνωση εστιάζουμε γενικά στην πλοκή και στους χαρακτήρες, αλλά κατά την δεύτερη αναβιώνουμε τα συναισθήματα που μας είχε προκαλέσει όταν το πρωτοδιαβάσαμε – και μάλιστα πολύ πιο έντονα απ' ό,τι την πρώτη φορά.
«Είναι σαν να επιστρέφει κάποιος στο μέρος όπου πέρασε ως παιδί τα πιο ευτυχισμένα καλοκαίρια της ζωής του», εξήγησε παραστατικά η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Κρίστελ Αντόνια Ράσελ, επίκουρη καθηγήτρια στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο, στην Ουάσινγκτον.

πηγή: Art and City: Το διάβασμα ωφελεί σημαντικά την υγεία. http://artandcity.blogspot.com/2012/10/blog-post_2916.html#ixzz29OX1kTPq

οργασμός

Απόσπασμα από εκτενές κείμενο του γνωστού αντι-ψυχίατρου David Cooper, που δημοσιεύθηκε στο 4ο τεύχος του περιοδικού «Ανοιχτή Πόλη», το καλοκαίρι του 1981, via rassias.gr
http://eagainst.com

Ο οργασμός είναι η «κατάργηση» του μυαλού στο υψηλότερο, ιερό σημείο της σεξουαλικής εμπειρίας. 

Στον οργασμό δεν υπάρχει πόθος, ένστικτο, πάθος, αγάπη, καθώς κατά την διάρκειά του δεν υπάρχουν 2 άτομα, μήτε καν 1. 

Δεν υπάρχει εμπειρία του οργασμού, διότι η στιγμή αυτή είναι η εκκένωση όλης της εμπειρίας.

Υπάρχει μία ολόκληρη μυθολογία σχετικά με τον «σύγχρονο οργασμό» ως το τελικά επιθυμητό σημείο. 

Αυτό είναι βέβαια κάτι που συμβαίνει κάποιες φορές ή που πολλοί υποκρίνονται από μία λανθασμένη αίσθηση γενναιοδωρίας προς τον ερωτικό σύντροφο. 

Αυτό που ενδιαφέρει είναι ότι κάποιος «δίνει τον εαυτό του» (πραγματικότητα), προϋποθέτοντας ότι και ο άλλος θα κάνει το ίδιο. Πιο βασικό από αυτό είναι η ανάγκη να δει ο άλλος το στάδιο της απώλειας του εαυτού και αυτό εκφράζει μία πιο συνολική και αμοιβαία επιβεβαίωση από τον περιβόητο «σύγχρονο οργασμό». 

Η εμπειρία της απώλειας του εαυτού είναι η αναγνώριση της μη ύπαρξης του εαυτού και είναι το κλειδί της από-μυστικοποίησης και του περιορισμού των απογειωμένων δομών του εαυτού που συνδέει την προσωπική με την μακροπολιτική συνείδηση…

…Πριν και μετά την στιγμή του «no mind», υπάρχει σίγουρα η πιο έντονη εμπειρία, ο πιο έντονος πόθος, αλλά αυτό είναι εμπειρία στην περιφέρεια του οργασμού, όχι μέσα σε αυτόν.

Όπως και το άλλο τίποτα που ο κόσμος αποκαλεί «εαυτό», ο οργασμός υπάρχει στην Ιστορία και έχει έναν τόπο, αλλά στερείται ουσίας, καθώς καθορίζεται μόνο από τις διευθύνσεις ορισμένων ενεργειών και εμπειριών. 

Ο οργασμός είναι η καταλληλότερη αντικειμενοποίηση του εαυτού ως ένα ειδικό τίποτα. Έτσι δεν είναι δυνατόν, ακόμα και με τα καλύτερα διαγράμματα και σχήματα, να μιλήσει κανείς «περίπου» για τον οργασμό με ψυχαναλυτικές θεωρήσεις του «εαυτού» ως ένα είδος θήκης μέσα στην οποία τοποθετούνται ή μέσα από την οποία παίρνονται αντικείμενα, ή με την βιολογική θεώρηση, στην οποία η ανθρώπινη οντότητα περιορίζεται σε έναν ουσιαστικά οργανισμό, στον οποίο οι «ενστικτώδεις τάσεις» πρέπει να αφεθούν ελεύθερες σ’ έναν οργασμό. Όλα αυτά συνδέονται με την κοινωνική μάζα.

Στην πραγματικότητα, πρέπει να χρησιμοποιούμε την γλώσσα με έναν τέτοιον τρόπο ώστε να υπονομεύεται η γλώσσα της κανονικής συνείδησης που είναι ανοργασμική. Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε την γλώσσα όχι τόσο για να πληροφορίες, αλλά με έναν τρόπο που στον διάλογο οι λέξεις να υπάρχουν για να σχηματίζουν εξαίρετες σιωπές. Αυτή είναι η οργασμική γλώσσα και κατά τον ίδιο τρόπο οι οργασμικές πράξεις καταστρέφουν τον χρόνο του συστήματος, τον «κανονικό» χρόνο, ώστε να μην καταστραφούν από αυτόν.

Στην καπιταλιστική κοινωνία, η κανονικότητα ορίζεται από εκείνους που κατέχουν τα μέσα παραγωγής και ορίζεται αποκλειστικά για το δικό τους ταξικό συμφέρον. 

Οι ορισμοί τους είναι παραδεκτοί μόνο από όσους είναι ζαλισμένοι και συγχυσμένοι από την συστηματική και, περισσότερο ή λιγότερο, πανούργα παραπληροφόρηση και από λαθεμένες κατευθύνσεις που δίνει ο ελεγχόμενος από τους καπιταλιστές Τύπος, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση, αλλά και το εκπαιδευτικό σύστημα ακόμα, παρ’ όλο που δεν περιέχεται στα ενδιαφέροντά τους. 

Αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δεν θα επαναστατήσουν ενάντια στο καπιταλιστικό μοντέλο και στις ανάλογες σχέσεις παραγωγής, όντας πια εθισμένοι στο να δέχονται την κατασταλτική άποψη της κανονικότητας που συμβαδίζει με αυτό το σύστημα.

Μαζί με αυτή την κατασταλτική κανονικότητα έχουμε την κατασταλτική χρήση του χρόνου. Ο καπιταλιστικός χρόνος, ολοκληρωτικά προσαρμοσμένος από το παραγωγικό σύστημα στην παραγωγή κέρδους, βασισμένος στην δυνατότητα παραγωγής κέρδους από την εργασία των ανθρώπων, φυλακίζει την σεξουαλική ζωή και καταστρέφει όλες τις συνθήκες που απαιτούνται για την οργασμική δυνατότητα. Η κύρια συνθήκη για την επίτευξη του οργασμού είναι η καταστροφή του χρόνου με την έννοια του ρολογιού, για να ανακαλύψουμε ξανά τα εσωτερικά «ρολόγια» των σωμάτων μας.

Ο άνθρωπος που γυρνάει σπίτι την ίδια ώρα κάθε μέρα μετά από 8 ώρες δουλειάς – ρουτίνας και περνάει το βράδυ του με έναν επίσης ρουτινιάρικο τρόπο (κουζίνα, τηλεόραση) μαζί με την οικογένειά του και κοιμάται με την γυναίκα του, στην καλύτερη περίπτωση βράζει από νεύρα για την καταπιεστική καθημερινή ρουτίνα που σκοπεύει στην καταστροφή της προσωπικότητας και της αυτονομίας του. 

Στην χειρότερη περίπτωση δέχεται παθητικά την καταπίεσή του. Και στις δύο περιπτώσεις, όταν «κάνει έρωτα» μία ή δύο φορές την εβδομάδα ή το δεκαπενθήμερο ή τον μήνα για 10 λεπτά περίπου, το κάνει έχοντας ακυρώσει τις συνθήκες χρόνου για τον οργασμό. Ο άνδρας που έχει εσωτερικεύσει την μηχανική ρουτίνα της εργασίας του, την εκφράζει στην συνέχεια μέσα από το σώμα του και έχει πρόωρη εκσπερμάτωση. Ο Βίλχελμ Ράϊχ αναγνώρισε βέβαια ότι η εκσπερμάτωση δεν σημαίνει οργασμό αλλά ότι αντίθετα ο οργασμός είναι κάτι περισσότερο από μία μηχανική «κατάλληλη αποβολή των σωματικών εντάσεων». 

Ως εμπειρία, ο οργασμός είναι μία ανανεωτική κίνηση έξω από το παλιό και πίσω σε ένα καινούργιο μυαλό, με την παρουσία ενός άλλου ατόμου, στο οποίο μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη χωρίς να απαιτούνται ψεύτικες υποσχέσεις για ένα «μέλλον».

Η γυναίκα επίσης με την σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό παρθενική κλειτορίδα, έχει προσαρμοστεί σε τέτοιον βαθμό που δέχεται και αυτή παθητικά όλη αυτήν την ρουτίνα, δίχως και αυτή να επιχειρεί τίποτε παραπάνω. Θα μπορούσε κανείς να αντιστρέψει την «προτεσταντική» εργασιακή ηθική και να πει ότι το «νωρίς στο κρεββάτι και ξύπνημα νωρίς» κάνει τον άνθρωπο «άχρηστο, φτωχό και αργόστροφο». Υγιής, πλούσιος και έξυπνος, είναι μόνο για τον «άλλον» κόσμο.

Όλα αυτά υπηρετούν την λεγόμενη «αποδοτική σεξουαλικότητα» («procreative sexuality»), δηλαδή παραγωγή ανθρώπινου δυναμικού με την λιγότερη δυνατή ερωτική ευχαρίστηση. Παραγωγή ανδρικού δυναμικού για την αγορά εργασίας και γυναικείου για την διατήρηση του θεσμού της οικογένειας ως κύριο μεσολαβητή ανάμεσα στην κατασταλτική βία και στο άτομο που μέσα από την οικογένεια καλείται να υποταχθεί υπάκουα, να θάψει την αυτονομία του και να εγκαταλείψει κάθε όνειρο και ελπίδα. 

Οι καταπιεστές, αυτά τα μη παραγωγικά παράσιτα, κρύβονται πίσω από άλλα εξίσου μεσολαβητικά συστήματα καταστολής, όπως λ.χ τα νηπιαγωγεία, τα σχολεία, τους τυποποιημένους χώρους εργασίας με τους αποξενωμένους εργαζόμενους, τα τεχνολογικοποιημένα πανεπιστήμια, καθώς επίσης και πίσω από πιο εμφανείς πράκτορες της καταστολής, όπως λ.χ. γραφειοκράτες, αστυνομία, ψυχίατρους, ψυχολόγους, «ειδικούς» των ανθρωπίνων σχέσεων, σεξολόγους, εκπαιδευτικούς κ.ά. που αν και οι ίδιοι είναι θύματα της καταστολής, αποτελούν ωστόσο οργανικά και λειτουργικά μέλη της.

Η «αποδοτική σεξουαλικότητα» είναι μία πειθήνια σεξουαλικότητα που αξιωματικά έρχεται σε πλήρη ρήξη με την «οργασμική σεξουαλικότητα» («orgasmic sexuality»). Η πρώτη συνήθως εννοεί ένα ανδρικό μόριο που αυνανίζεται μέσα σε έναν γυναικείο κόλπο, του οποίου η κλειτορίδα πρακτικά μένει ανέγγιχτη. Γι’ αυτή την στερημένη μορφή σεξουαλικότητας, η κατάλληλη θέση έχει προ πολλού βρεθεί με τον άνδρα να ξαπλώνει επάνω στην γυναίκα. Ο άνδρας μπορεί έτσι να πετύχει εύκολα τον αυνανισμό του, ενώ η γυναίκα δεν μπορεί να κουνηθεί. 

Αντίθετα, η «οργασμική σεξουαλικότητα» δέχεται ότι υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε με δύο σώματα που έχουν μία κάποια σχέση. Η «οργασμική σεξουαλικότητα» είναι μία επαναστατική σεξουαλικότητα. Την στιγμή της έκστασης, το να απομακρύνεται κανείς από το μυαλό του και από το σύστημα του κατασταλτικού χρόνου, είναι μία επαναστατική στιγμή. Μία στιγμή που βασίζεται στην εμπιστοσύνη και είναι ένα κύριο σημείο τόσο της φύσης της αυτονομίας και της ελευθερίας στις ανθρώπινες σχέσεις, όσο και αυτής της ίδιας της επαναστατικής αλληλεγγύης. 

Δεν μου αρέσει η ηθική και οικονομική αλληλεξάρτηση της υποτιθέμενης «εμπιστοσύνης», η οποία στις λατινικές τουλάχιστον γλώσσες μεταφράζεται ως κάτι παραπλήσιο της πιστότητας ή της θρησκευτικής πίστης.

Η καταπίεση όσον αφορά τις υλικές ανάγκες, την τροφή, την ζεστασιά και την στέγη, δεν είναι αρκετή για να προκαλέσει την ολοκληρωτική επανάσταση. Πρέπει βέβαια να επαναστατήσουμε ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα, αλλά πρώτα πρέπει να ρωτήσουμε «επανάσταση για τι ;». Και αυτό θα γίνει μόνο αφού προηγουμένως διαλύσουμε κάθε ταμπού, όλοι μαζί και με συμμετοχή όλου του κόσμου. 

Οι καινούργιοι απελευθερωμένοι τρόποι να απολαμβάνουμε τις σχέσεις μας, δεν δημιουργούν ωστόσο αυτόματα και μία αλλαγή στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, συνεπώς ο κατασταλτικός καπιταλιστικός χρόνος πρέπει επίσης να διαλυθεί, να καταστραφεί. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στην «Κομμούνα του Παρισιού», το 1871, οι κομμουνάροι ενστικτωδώς πυροβολούσαν τα ρολόγια, που στα μάτια τους αντιπροσώπευαν τον καπιταλιστικό χρόνο…

…Με το να παράγουμε για τον εαυτό μας και όχι για να δημιουργήσουμε υπεραξία, δημιουργούμε χρόνο για τον εαυτό μας, χρόνο που μας χρειάζεται για να γνωριστούμε, να ζήσουμε, να παίξουμε και να δημιουργήσουμε σχέσεις, χωρίς την καταστολή της ώρας. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, πολύ περισσότερα αγαθά παράγονται για να εξαπατήσουν τους ανθρώπους και να τους οδηγήσουν στην «παραίσθηση της ευτυχία», παρά για να υπηρετήσουν τις ελεύθερες και ειλικρινείς σχέσεις. 

Και όπως ακριβώς υπάρχει αυτός ο παραλογισμός των άχρηστων καταναλωτικών προϊόντων, έτσι υπάρχει και ο παραλογισμός των εκατομμυρίων εργαζομένων στα μεγάλα εμπορικά υπερκαταστήματα, στην διαφήμιση, στις τράπεζες και σε πολλούς άλλους ατελείωτους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς του καπιταλιστικού κράτους, που δεν παράγουν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ εκτός από κέρδη για τους εργοδότες και επίσης τρόπους διαιώνισης της κερδοφορίας αυτής.

Γυναίκα η πρώτη στέγη της ζωής

Ξαναέφερα εκείνη την ερώτηση που διαφέντευε την σκέψη μου εκείνη την εποχή.http://kerentzis.blogspot.gr/

Πως δημιουργήθηκε η οικογένεια; Πως δημιουργήθηκαν όλα αυτά;.

Και πριν από όλα αυτά, κάτω από ποιες συνθήκες και πως διαμορφώθηκε η θέση της γυναίκας, για να φθάσει σήμερα σε αυτή την μορφή, έτσι όπως την παρουσίαζε ένας νεαρός ταξιτζής που είχα πάρει ένα βράδυ;

Οι γυναίκες για αυτόν ήταν εχθρικές, άπληστες και ψεύτρες. Γυναίκες που κοιτάν μόνο το συμφέρον τους, που για τον νεαρό ταξιτζή το συμφέρον τους ήταν η μεγάλη κούρσα και η γεμάτη πορτοφόλα.

Γυναίκες πόρνες σε κάθε εκδήλωσή τους. Και εφόσον αυτές παρουσιαζόταν έτσι, δίνανε το δικαίωμα στον άντρα να τις συμπεριφερθεί με αδιαφορία και σκληρότητα. Αυτή η νοοτροπία του ταξιτζή δεν ήταν καθόλου ξένη. Ήταν μια νοοτροπία που χρονολογούσε χιλιάδες χρόνια ύπαρξης, από την πρώτη παρουσία του ανθρώπου στην γη. Γι αυτό το λόγο, αισθάνθηκα ότι είχα ανάγκη να κάνω ακόμα μια ιστορική βόλτα για την αναψηλάφηση της παρουσίας της γυναίκας και κατ' επέκταση της οικογένειας .

Το βλέμμα μου και το μυαλό μου είχαν αρχίσει να ωχριούν, να απορούν και να ξεσηκώνονται ψάχνοντας στην ιστορία. Ωχριούσε μπροστά στην βία που διέτρεχε την ιστορία, μπροστά στην βία που έβαφε με το γυναικείο αίμα τις περιόδους της ιστορίας, που ξετυλίγονται μπροστά μου.

Απορημένος καπνίζω τσιγάρα και πίνω καφέδες, αντιλαμβανόμενος πως η σημερινή κατάσταση της γυναίκας στο λεγόμενο σύγχρονο κόσμο, δεν είναι παρά η καλύτερη από την στιγμή που ο άντρας αναλαμβάνει την εξουσία του πλανήτη. Εξουσία που δεν υπολογίζει τίποτα, ούτε γυναίκα ούτε παιδιά. Ήταν ο δημιουργός όλων των εξωφρενικών ανισοτήτων της ιστορίας, όλων των οργανωμένων εγκλημάτων ενάντια στην γυναίκα και το παιδί. Οργανωμένων από τα κράτη, τις θρησκείες, από ομάδες παρανοϊκών ανδρών που την έσερναν σαν ζώο στα σκλαβοπάζαρα αιώνων. Αιώνων μουσκεμένων από το δάκρυ της.

Έπρεπε να τα συστηματοποιήσω να τα βάλω σε μια τάξη για να μπορέσω να πάω πάρα κάτω. Έπρεπε λοιπόν να απλώσω το βήμα πάνω σε σελίδες απεριόριστου κάλους βαρβαρότητας, πίεσης και απανθρωπιάς.

Ψάχνοντας τις ρίζες της οικογένειας, έφθασα στην εποχή των παγετώνων. Τότε ήταν που η γυναίκα κρατούσε μια άλλη θέση σημαντικότερη από αυτή του άνδρα. Τότε ήταν που η κοινωνία οργανωνόταν γύρω από αυτή. Αυτή ήταν η στέγη της ζωής, γιατί αυτή ήταν που δημιούργησε το πρώτο σπίτι της ιστορίας, για να στεγάσει τα παιδιά της και τα παιδιά της ήταν πολλά. Παιδιά από διάφορους άνδρες που έτρεχαν γύρω της. Οι άνδρες πήγαιναν και ερχόταν κυνηγώντας και δεν είχαν καμιά ιδέα για το τι σήμαινε πατέρας.

Ο πατέρας ήταν ένας ξένος, δεν ήταν παρά ένας απλός γεννήτορας όπου δεν είχε καμιά εξουσία πάνω στα παιδιά του ούτε και στην γυναίκα.

Αυτό μου θύμισε την σκυλίτσα μου και γενικά την σκύλα μάνα που γεννοβολούσε τα κουτάβια των αδιάφορων αρσενικών, που χάνονταν και έμενε αυτή να τα μεγαλώνει. Ναι έτσι ακριβώς γινόταν, σκέφτηκα με ένα χαμόγελο πικρού θριάμβου. Τότε μου ήρθε στο μυαλό η βρισιά που μερικές φορές ξεστομίζουν τα καθαρόαιμα αρσενικά προς την γυναίκα, την λένε υποτιμητικά σκύλα. Και εννοούνε ότι πάει με πολλούς, αλλά η σκύλα είναι αυτή που θα μεγαλώσει τα κουτάβια, που θα τα μαζέψει γύρω της. Είναι αυτή τα φροντίζει από την εποχή πριν την πατριαρχία, μέχρι σήμερα.

Η μητέρα, η γυναίκα. ήταν αυτή που επωμιζόταν αυτό τον ρόλο καθώς τα χορτασμένα αρσενικά από το βυζί της ξεμάκρυναν υπερήφανα για την πνοή που αυτή τους πρόσφερε

Όμως οι ιστορικές καταστάσεις εξελίχθηκαν άσχημα για κείνη. Από την στιγμή που το αρσενικό άρχισε να φτιάχνει εργαλεία, από την στιγμή που έκανε και την εμφάνισή της η φωτιά και δημιουργήθηκε το άροτρο, όλα άλλαξαν. Οι μικροί κήποι που καλλιεργούσε η γυναίκα γύρω από το σπίτι της έγιναν κάμποι που όργωνε το στιβαρό χέρι του άγριου αρσενικού. Το αρσενικό άρχισε να διαφεντεύει την κατάσταση. Ήθελε να περιορίσει την ακόρεστη οργασμικότητα της γυναίκας και από τότε περιόρισε το θηλυκό μέσα στην φυλακή που με τα τριχωτά βίαια χέρια, του ετοίμασε για αυτή.

Το αρσενικό περιόρισε την γυναίκα και περιόρισε και την σεξουαλικότητα της. Με αυτό τον τρόπο περιόρισε και την ανθρωπότητα στο μονοπάτι της βίας και της καταστροφής. Έτσι ενώ το όνομα μέχρις εκείνη την στιγμή ερχόταν από το γένος της γυναίκας τώρα το όνομα ερχόταν από την μεριά του άνδρα. Αυτό συνέπεσε με την δημιουργία της ιδιοκτησίας. Από τότε μπαίνουμε στη μονογαμία και μια μονογαμία που έχει να κάνει μόνο με την μονογαμικότητα της γυναίκας και όχι του άνδρα.

Η πρώτη κατανομή εργασίας, έλεγε ο Κάρλος Μαρξ, έγινε ανάμεσα στον άνδρα και στην γυναίκα για την τεκνοποιία. Και η πρώτη ταξική αντίθεση, έλεγε ο φίλος του Φρειδερίκος Ένγκελς, η οποία εμφανίζεται στην ιστορία, συμπίπτει με την ανάπτυξη του ανταγωνισμού ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα, στο καθεστώς της μονογαμίας και συνεχίζει. Η πρώτη μορφή ταξικής καταπίεσης συμπίπτει με την καταπίεση της γυναίκας από τον άνδρα.

Ψάχνοντας, σκέφτηκα, ότι καλό θα ήταν να ανατρέξω μέσα στην αιματοβαμμένη ιστορία από εποχή σε εποχή, με βηματισμό να βουλιάζει στην παραλογικότητα της αντρικής εξουσίας και της καταπίεσης. Έτσι μετά από την εγκατάσταση της πατριαρχίας αρχίζει το μαρτυρικό οδοιπορικό των αιώνων όπου η γυναίκα γίνεται αντικείμενο κτήσης και κατάκτησης από τον άνδρα.

Ξεκινώντας από τους ηρωικούς χρόνους όπου η πατριαρχία διαφεντεύει και υποτάσσει την γυναίκα σε σκεύος ηδονής και αναπαραγωγής, όπου της αφαιρείται κάθε δικαίωμα αυτοδιάθεσης και αυτονομίας, έτσι ώστε, όταν μιλάμε σήμερα για την τότε δημοκρατία, δεν μπορούμε να φανταστούμε την θέση που κατείχε η γυναίκα και αυτό το γεγονός δεν έρχεται να ταράξει την ιδέα που έχουμε για κείνη την περίοδο, όπου το δίκιο του άνδρα αποτελούσε τον νόμο και την λαιμητόμο των δικαιωμάτων της γυναίκας και όχι μόνο αυτής. Πάντως αυτό που μου έκανε εντύπωση, ήταν πως πολλοί που αμφισβητούν την δημοκρατία του τότε, φέρνουν σαν επιχείρημα της μη καλής λειτουργίας της, την ύπαρξη των δούλων και όχι την ύπαρξη γυναικών κλεισμένων στους τέσσερις τοίχους τις μοναξιάς, που τις είχε καταδικάσει αυτή ακριβώς η δημοκρατία. Ίσως γιατί δεν γνωρίζουν.

Μπαίνοντας στα Ομηρικά έπη ο βηματισμός μου χωλαίνει. “Ο μέγιστος ποιητής των αιώνων «άλλοτε είναι επηρεασμένος από την ομορφιά τους, άλλοτε τις βλέπει σαν βλαβερά όντα που προκαλούν τον οίκτο, άλλοτε τις ειρωνεύεται κι άλλοτε τις σιχαίνεται και τις κατακρίνει”

Παρ’ όλα αυτά ο Όμηρος εκφράζει μια μεγάλη ευαισθησία για τις γυναίκες σε αντίθεση με τον Ησίοδο ο οποίος βλέπει την γυναίκα σαν την μεγαλύτερη συμφορά που δώσανε οι θεοί σε αυτό τον κόσμο. Ο Ησίοδος θεωρούσε το γένος των γυναικών σαν γένος καταραμένο, μάστιγα κανονική, έτσι ώστε όποιος δίνει εμπιστοσύνη σε αυτές είναι σαν να δίνει εμπιστοσύνη σε ένα κλέφτη. Τελικά σκέφτηκα, ο Ησίοδος κάποιο πρόβλημα είχε ο άνθρωπος που η ιστορία σαν επιστήμη δεν μπορούσε να το εξηγήσει τότε, αλλά η ψυχολογία αν υπήρχε, ίσως μπορούσε να δώσει κάποια εξήγηση. Τόσο πολύ αυτός ο τύπος μισούσε τις γυναίκες, ώστε για εκείνον η γυναίκα ήταν μια δούλα και μια μηχανή για παιδιά, γι’ αυτό το λόγο , έλεγε, πως ήταν προτιμότερο να έχεις στο σπίτι μια αγορασμένη γυναίκα Κατά την περίοδό του, η γυναίκα δεν είναι παρά ένα ζώο όπως ένα βόδι.

Στην εποχή του Ομήρου με την παρουσία της θεάς Δήμητρας, ίσως διορθώνονται λίγο η κατάσταση της γυναίκας, όπου τονίζεται η μητρότητα της , έτσι ώστε στον πέμπτο ή τέταρτο αιώνα τα παιδιά ήταν ένα σημάδι ευτυχίας και η έλλειψη τους, κατάρα των θεών. Και αυτή η κατάρα έπεφτε πάνω στο κεφάλι της γυναίκας, διότι αυτή ήταν η υπεύθυνη για αυτή την συμπεριφορά.

Στην Σπάρτη, η γυναίκα που δεν είχε παιδιά ήταν αποδιοπομπαία, ακόμα και αν ήταν βασίλισσα. Ένας άνδρας με αυτό το πρόσχημα, δηλαδή της στειρότητας ή και της μοιχείας είχε το δικαίωμα να χωρίσει την γυναίκα του, αντίθετα η γυναίκα δεν είχε αυτό το δικαίωμα.

Στην Αθήνα η γυναίκα δεν έπρεπε να φαίνεται να ακούγεται έστω και για κάτι καλό. Ήταν κλεισμένη στο γυναικωνίτη κάτι που επικρατεί ακόμα και σήμερα, και το συναντάμε στις Ισλαμικές χώρες. Οι τοίχοι του γυναικωνίτη ήταν όλος ο κόσμος της. Μέσα σε αυτούς τους τοίχους περιοριζόταν η παρουσία της . Μέσα σε αυτούς τους τοίχους φρόντιζε τα παιδιά της, φρόντιζε το νοικοκυριό της και μιλούσε μόνο με τις δούλες της, αν ήταν πλούσια. Στην ουσία δεν διέφερε καθόλου από αυτές. Όπως λοιπόν σήμερα στο Ισλάμ, έτσι και τότε η αντιμετώπιση της γυναίκας φανερώνει ότι η γυναίκα ήταν και είναι νομικά μια αιώνια ανήλικη.

Και όλα αυτά τα ωραία συνέβαιναν εκείνη την λαμπρή εποχή των Αθηνών. Νιώθω την απεραντοσύνη της εκμετάλλευσης και μελαγχολώ. Μελαγχολώ βλέποντας τον ανύπαρκτο πυθμένα της παγκόσμιας ιστορίας των γυναικών. Μάταια προσπαθώ να καταλάβω πάνω σε ποια λογική στηρίχτηκε όλο αυτό το μεγαλούργημα του μίσους και της βίας, και όσο προχωρούσα σε άλλους πολιτισμούς επιβεβαιωνόταν η παγκοσμιότητα και η διαχρονικότητα του φαινομένου.

Από το Ισλάμ μέχρι την χριστιανοσύνη, η θέση της γυναίκας είναι υποδεέστερη. Βέβαια δεν ήταν σε όλες τις εποχές η ίδια δοσολογία καταπίεσης και εξαναγκασμού, και το πιο σπουδαίο υπήρχε και αντίσταση. Οι επαναστατημένες της Λυσιστράτη βγαίνουν στους δρόμους, από τότε μέχρι τώρα.

Στους ρωμαϊκούς χρόνους, η απελπισία μου έρχεται φάτσα με φάτσα με τον Πάτερ Φαμίλια Τον άνδρα ο οποίος ασκούσε μόνος την πατρική εξουσία. Είχε το δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στα μέλη της οικογένεια. Μπορούσε δηλαδή, να αλλάξει την προσωπικότητα τους, να τα κάνει ελεύθερους η δούλους να τα εγκαταλείψει, ακόμα και να τα θανατώσει. Ως προς την γυναίκα, η Ρώμη μπορούμε να πούμε ήταν πιο μαλακιά και της επέτρεψε να έχει κάποιες εξουσίες όπου μπορούσε να τις χρησιμοποιήσει για να προστατεύσει τον εαυτό της και τα παιδιά της.

Και στην Ιουδαία ο Πατριάρχης, έχει εξουσία απεριόριστη στα μέλη της οικογένειας του. Η γυναίκα και τα παιδιά αποτελούν ιδιοκτησία του και έχει τον νόμο με το μέρος του. Πρέπει να υπακούσουν τυφλά , αν όχι είχε το δικαίωμα να πουλήσει την μητέρα και τα παιδιά.

Βάδιζα στα εβραϊκά οικογενειακά πατώματα τότε του ο γάμος ήταν υποχρεωτικός και ήταν αυτός που καθόριζε τον βαθμό πίστης των συζύγων. Τότε που ο άγαμος ήταν αμαρτωλός και εγκληματίας. Η μητρότητα είχε θεοποιηθεί και η γυναίκα που δεν μπορούσε να κάνει παιδιά ήταν άχρηστη και δεν άξιζε να ζει..Επίσης όταν ήταν παντρεμένη, ο άνδρας της μπορούσε να την χωρίσει όποτε αυτός το αποφάσιζε. Αρκεί να του την έδινε, που λέμε και μπορούσε να την πετάξει στο δρόμο.

Από το προπατορικό αμάρτημα, από τότε, όλα πέσαν στις πλάτες της γυναίκας. Η Εύα με την ενέργειά της όμως, έβγαλε τον άνδρα από την καθημερινή αποχαύνωση του παραδείσου. Η Εύα με αυτή την ενέργεια χρίστηκε αιώνια κατηγορούμενη στην ιστορία των αμαρτιών. Ήταν η ίδια μια αμαρτία. “ Ήταν η καταραμένη από στόματος θεού και δημιουργού της, έπρεπε να ζει μόνο με λύπες και κάτω από τον εξουσιαστή σύζυγό της, όπως ακριβώς ο θεός καταράστηκε την Εύα”

Αναρτήθηκε από Λάμπρος Κερεντζής