Μπάμπης ο Προγάστωρ

Ο Μπάμπης ο Προγάστωρ και άλλες ιστορίες με φίδια

themotorcycleboy

Υπάρχει ένα πολύ ωραίο θεατρικό που λέγεται «Δυο Θεοί», το έχει γράψει, προ αμνημονεύτων χρόνων ο Λένος Χρηστίδης –ανατριχιαστικά ξεκαρδιστικό ας πούμε. Όπου δυο τρόφιμοι ψυχιατρείου (έγκλειστοι λόγω της εμμονής τους με τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών) σουφρώνουν ένα λάπτοπ και περνάνε τις τελευταίες τους μέρες πριν την καταστροφή του κόσμου (από κάποια μυστήρια βόμβα) ξαναγράφοντας την ανθρώπινη ιστορία. Το αστείο βέβαια είναι οτι διαστρέφουν την ιστορία δίνοντας στους εαυτούς τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε όλα τα σπουδαία γεγονότα και (για να εξασφαλίσουν κάποια προνόμια) πετάνε κάποια ιστορικά ξεροκόμματα στους φύλακες και τους υπόλοιπους τροφίμους του ιδρύματος. Πριν την μεγάλη έκρηξη θάβουν το λάπτοπ για να το βρουν οι επόμενες γενιές. Τι μας διδάσκει αυτή η παραβολή; Ότι μ΄ένα λάπτοπ ξεχνιέσαι!

Εντάξει, η υστεροφημία είναι η μια παράμετρος της παραπάνω ιστορίας. Όμως η δεύτερη παράμετρος που χώνεται πούστικα στο κάδρο έχει να κάνει με το αναμφισβήτητο γεγονός οτι η ιστορία ξαναγράφεται (διαστρεβλώνεται, παραχαράσσεται) κάθε φορά που τελειώνει ένας κόσμος. Κι όταν λέμε ιστορία δεν εννοούμε τις προσωπικές μαρτυρίες και τις λοιπές πρωτόλειες πηγές, εννοούμε την επιστημονική καταγραφή των γεγονότων μέρος της οποίας προορίζεται να αποτελέσει την επίσημη καταγραφή. Εδώ κολλάει και το «η ιστορία γράφεται από τους νικητές» το οποίο αφορά σαφώς και αποκλειστικώς την επίσημη και κυρίαρχη καταγραφή της.

Για την Ελλάδα έχω την εντύπωση οτι η πρώτη επίσημη καταγραφή της ιστορίας έγινε από τον Κωνσταντίνο Παπαρηγόπουλο, κάπου στα 1853. Εκεί έχουμε και την πρώτη επίσημη αποτύπωση της «ελληνικής συνέχειας», τη σύνδεση δηλαδή αρχαίας και νεώτερης Ελλάδας. Από τότε πέρασαν αιώνες αλλά η γραμμή παρέμεινε σχεδόν ίδια με αυτή που εγκαινιάστηκε από τον Παπαρηγόπουλο κι έτσι ακόμα θεωρούμαστε ο περιούσιος λαός του Κυρίου (Δία) ο οποίος «έχτιζε Παρθενώνες όταν οι υπόλοιποι ήταν ακόμα στα δέντρα». Έγραφε κάτι τέτοιο ο Παπαρηγόπουλος; Αν και δεν έχω διαβάσει ολόκληρο το πόνημά του –δεν το νομίζω. Αλλά κάθε επίσημη ιστορία την ακολουθεί το ξαδερφάκι της το επονομαζόμενο και «αποσπασματική ερμηνεία». Τουτέστιν –παίρνουμε ότι μας βολεύει, αγνοούμε αυτά που δεν ταιριάζουν με την κοσμοαντίληψη που έχουμε από τα πριν διαμορφώσει και αδιαφορούμε για κάθε είδους συγκριτική μελέτη. Δίνω παράδειγμα:

Ας υποθέσουμε οτι ένα βιβλίο ιστορίας γράφει οτι «στην Αρχαία Ταμτιραρόλη κατοικούσαν Μάρμαροι κατά τον 10 π.Χ. αιώνα –η φυλή αυτή με το πέρασμα των χρόνων και μετά από προσμίξεις αποτέλεσε συστατικό των ελληνικών φύλων και έφτασε μέχρι τη μυθική Ατλαντίδα». Το πιάνει ο γίγαντας της ιστορικής ανάλυσης και συμπεραίνει ότι: α) οι Έλληνες κρατάνε από τον 10 π.Χ. αιώνα, β) οι Έλληνες είχαν φτάσει μέχρι την Ατλαντίδα και γ) οι Έλληνες ήταν η πρώτη πολιτισμένη φυλή που εμφανίστηκε στη γη. Πώς το κάνει αυτό; Μα, παραβλέποντας τις «προσμίξεις» του αρχικού κειμένου και χρησιμοποιώντας ένα βιβλίο αναφορικά με την Ελληνική ιστορία ως βιβλίο για την Παγκόσμια ιστορία. Γιατί στο βιβλίο δεν γράφεται (δεν υπάρχει λόγος να γραφτεί) οτι την ώρα που οι Μάρμαροι κάνανε παπάδες στην Ταμτιραρόλη, οι Αλαμπουρνέκας είχαν ήδη στήσει και διαλύσει πέντε-έξη πολιτισμούς στην μακρινή Αμερική (ή Ασία).

Αυτή η εμπνευσμένη ιστορική ανάλυση δεν θα προκαλούσε τίποτα περισσότερο από ξεγυρισμένη καζούρα αν δεν αποτελούσε χαρακτηριστικό γνώρισμα των συγγραφέων σχολικών βιβλίων ιστορίας. Οι οποίοι, επειδή πρέπει να συνοψίσουν τα γεγονότα και να απλουστεύουν την αιτιολόγησή τους προβαίνουν σε ερμηνείες ακόμα και της επίσημης ιστορίας (καλά, για τα επιστημονικά κείμενα που δεν αποτελούν επίσημη ιστορία –δεν το συζητάμε, αυτά δεν υπάρχουν καν για τους συγγραφείς σχολικών βιβλίων).

Έχουμε και λέμε, το λοιπόν (δηλαδή «δεν έχουμε, αλλά λέμε για να έχουμε!» όπως θα σου εξηγούσε κι ο Ηλιόπουλος):

1.Όταν ο κόσμος αλλάζει ριζικά (μετά από έναν πόλεμο, όταν καθιερώνεται ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα κ.λ.π.) συνήθως η ιστορία ξαναγράφεται.

2.Στην Ελλάδα, η ιστορική ανάλυση αρκετές φορές μοιάζει με την ανάλυση ποδοσφαιρικού αγώνα –ανάλογα με την ομάδα που υποστηρίζεις έτσι βλέπεις και το παιχνίδι που παίζεται.

Σε αυτά τα πλαίσια (και για να μην το πιάσουμε από αρχαιοτάτων) η επίσημη ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ελληνικού Εμφύλιου ξαναγράφτηκε σε εποχές πολιτικής αναταραχής και εν τέλει δικτατορίας. Η δε σύγχρονη επίσημη ιστορία (δικτατορία, Πολυτεχνείο, Κύπρος κλπ) ξαναγράφτηκε σε περίοδο δεξιάς (φοβισμένης μεν αλλά πάντα φιλοχουντικής) διακυβέρνησης. Δηλαδή αυτές τις επίσημες εκδοχές δεν τις λες και υποδείγματα υποκειμενικότητας...

Έλα όμως που την επίσημη καταγραφή της ιστορίας ακολούθησαν οι «επίσημες ερμηνείες» (αυτές δηλαδή που μοιράζονται στα σχολεία και τις σχολές)! Και ξαναέλα που οι «επίσημοι ερμηνευτές» της ιστορίας δεν αρκέστηκαν στα πρόσφατα, αλλά βάλανε το χεράκι τους και στα παλιότερα, προκειμένου να θεμελιώσουν τον μεγαλοϊδεατισμό τους!

Τα παραπάνω έφεραν τα παρακάτω (χεχε!) αποτελέσματα:

1.Την παρά φύσιν παρθενογένεση ενός ανόθευτου ελληνικού φύλου το οποίο απλώς στα Αρχαία χρόνια γούσταρε να ονομάζεται Αχαιοί, Δωριείς, Μακεδόνες (ή όπως αλλιώς) επειδή δεν είχε τι να κάνει και ήθελε να τσακώνεται με τον ίδιο του τον εαυτό.

2.Την, με το ζόρι, απόλυτη αντιστοίχιση των κατοίκων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με το ελληνικό φύλο.

3.Την βλακώδη παραδοχή οτι τα σύνορα της σύγχρονης Ελλάδας (που καθορίστηκαν μέσα από διεθνείς συνθήκες και με βάση διεθνή συμφέροντα) περικλείουν αποκλειστικά και μόνο ανθρώπους του ελληνικού φύλου.

4.Την παραχάραξη ιστορικών γεγονότων με την μετατροπή (στρατιωτικών ή διπλωματικών) ηττών σε νίκες, με την απόκρυψη φρικαλεοτήτων και αδικοπραξιών όταν υπεύθυνοι γι΄αυτές ήταν Έλληνες.

5.Την εξαφάνιση από τα ιστορικά εγχειρίδια όσων γεγονότων δεν ταίριαζαν με την επίσημη ερμηνεία της ιστορίας (π.χ. δίκη Κολοκοτρώνη, δολοφονία Ανδρούτσου, προδοσία Ρήγα Φεραίου, καθεστώτος 4^ης Αυγούστου, παράδοση ελληνικού στρατού στους Γερμανούς κλπ).

Πολλοί ήταν αυτοί, για παράδειγμα, οι οποίοι κατηγόρησαν τη Ρεπούση οτι παραχάραξε την ελληνική ιστορία αναφέροντας τη σφαγή της Σμύρνης ως συνωστισμό. Θα συμφωνούσα απολύτως μαζί τους, αν κατηγορούσαν το συγκεκριμένο βιβλίο που συνέταξε η ομάδα Ρεπούση για το οτι δεν ανέφερε τόσο τη σφαγή της Σμύρνης όσο και τις σφαγές για τις οποίες ήταν υπεύθυνος ο ελληνικός στρατός στην πορεία του προς την Άγκυρα. Όταν όμως ο διαιτητής πνίγει δυο πέναλτι κι εσύ διαμαρτύρεσαι για το ένα που έπρεπε να δοθεί στην ομάδα σου κάνοντας γαργάρα το άλλο που έπρεπε να δοθεί εναντίον της –τότε φιλαράκο μου είσαι οπαδούκλα και χουλιγκάνι και μη μας το παίζεις καταρτισμένος επιστήμων!

Καταλαβαίνεις οτι, αν αυτά συμβαίνουν για γεγονότα εκατονταετίας και βάλε –όταν το θέμα φτάνει στη σύγχρονη ιστορία γίνεται του Κουτρούλη ο γάμος. Κατά πρώτον να ξεκαθαρίσουμε οτι δεν ισχύει η καραμέλα που μας δίνανε στο σχολείο ως απάντηση στην ερώτηση περί του γιατί δεν διδασκόμαστε σύγχρονη ιστορία και η οποία έλεγε οτι: «πρέπει να περάσουν πρώτα κάποια χρόνια ώστε να μπορεί να μελετηθεί αντικειμενικά η σύγχρονη ιστορία». Αυτή τη βλακεία την επαναλαμβάνουν και τα μπουμπούκια της Χρυσής Αυγής όταν τους ρωτάνε περί Χίτλερ («δεν έχει αποφανθεί ακόμα η ιστορία –είναι νωρίς») αλλά την ξεχνάνε όταν η κουβέντα πηγαίνει στον Στάλιν για παράδειγμα. Και βέβαια, λογικό είναι ο αμόρφωτος άνθρωπος να μαϊμουδίζει τις βλακείες που τον βάζανε να μάθει με το ζόρι στο σχολείο αλλά η αμορφωσιά και η επιστημονικότητα έχουν τόση σχέση όση έχει το τηγάνι με τον ηλεκτρολυτικό πυκνωτή –άμα πας να ψήσεις αυγό σε πυκνωτή θα γελάνε μαζί σου μέχρι και οι κότες!

Επειδή η ιστορική καταγραφή και ανάλυση των γεγονότων δεν χρειάζεται κάνα δυο αιώνες αέρα λες και πρόκειται περί κουρνιαχτού που περιμένουμε να κατακάτσει. Για να μελετήσεις την ιστορία πρέπει να διαθέτεις πρωτογενείς πηγές και μέθοδο ανάλυσης –τόσο απλά. Άπαξ και τα διαθέτεις η δουλειά γίνεται και με το σφύριγμα λήξης του διαιτητή μη σου πω! Και δίνω παράδειγμα για λόγους κατανόησης:

Την εισβολή στο Αφγανιστάν δεν μπορείς να την μελετήσεις ιστορικά; Έχεις άφθονο πρωτογενές υλικό (βίντεο, ανταποκρίσεις, μαρτυρίες, έγγραφα που διέρρευσαν κλπ), έχεις γνώση των όσων προηγήθηκαν και όσων ακολούθησαν, αν έχεις και την κατάρτιση τα βάζεις όλα κάτω και το φτιάχνεις το παστίτσιο. Και μη μου πεις οτι τώρα ο επιστήμονας είναι επηρεασμένος από τις προσωπικές του απόψεις για τα γεγονότα γιατί θα γελάσω χιαστί. Αν τώρα ο επιστήμονας είναι υποκειμενικός, τότε το εγγόνι του μετά από 50 χρόνια τι θα είναι; Τέρας αντικειμενικότητας στην εξέταση ενός γεγονότος το οποίο θα έχει ήδη αξιολογηθεί εμφατικά; Και τι πηγές θα χρησιμοποιήσει; Μα αυτές που του άφησε ο παππούς του –ο υποκειμενικός!

Το κυρίαρχο θέμα που άπτεται της ιστορικής μελέτης (και της εξαγωγής ιστορικών συμπερασμάτων) είναι, για τον επιστήμονα, το υλικό -και για εμάς τους μη ιστορικούς η βιβλιογραφία. Λέω, ας πούμε: «ο Διάκος ήταν παπαδοπαίδι». Πού το ξέρω; Το έχω διαβάσει στο τάδε και το δείνα βιβλίο τα οποία για να το γράψουν χρησιμοποίησαν τις τάδε πηγές και τη δείνα επιστημονική μέθοδο. Λέει ο Χρυσαυγίτης: «Δεν υπήρχαν φούρνοι αερίων στα χιτλερικά στρατόπεδα» ή «θάβανε πέτρες στα φέρετρα οι κομμουνιστές στα Δεκεμβριανά». Ωραία –πού το ξέρει; Πού το διάβασε; Ποιος το έγραψε και τι υλικό έχει χρησιμοποιήσει για να φτάσει σε τέτοια συμπεράσματα; Και το κυριότερο: τι βάρος έχει στην επιστημονική κοινότητα ο συγκεκριμένος ιστορικός και το σύγγραμμά του; Επειδή κι ο Λάβκραφτ έγραφε περί Κθούλου και μάλιστα έδινε σχετική βιβλιογραφία περί του θέματος αλλά δε νομίζω να θεωρείται η άποψή του βαρύνουσα στην επιστημονική κοινότητα των ανθρωπολόγων ή έστω των αστρονόμων!

Αντί λοιπόν να μιλάμε στη βάση κάποιων επιστημονικών κειμένων έχουμε συνηθίσει την κουβέντα «σου’πα, μου’πες». Οι Έλληνες κατάγονται από τον Άρη γιατί έτσι άκουσα! Ο Κολοκοτρώνης ήξερε καράτε –το διάβασα σ΄ένα μπλογκ! Ο προπάππος του  Κωνσταντίνου του Μεγάλου ήταν ο Αλέξανδρος ο Μέγας γιατί έχουν σχεδόν το ίδιο επώνυμο! Ρίξε όποιο από αυτά θέλεις στο διαδίκτυο, άσε τα κορόιδα να το αναπαραγάγουν και σε λίγο θα έχεις μια αναμφισβήτητη ιστορική διαπίστωση!

Και περί ιστορίας; Τι συμβαίνει τελικά με την κυρία αυτή; Μα, καταφανώς επιχειρείται να ξαναγραφτεί. Την ώρα που οι Άγγλοι αποσύρουν τα σχολικά τους βιβλία επειδή τα κρίνουν γελοιωδώς υποκειμενικά («δεν γίνεται να νικούσαμε πάντα και παντού και να έχουμε μείνει σήμερα μια κουτσουλιά από ολόκληρη Αυτοκρατορία», σου λένε) εμείς εδώ πάμε να ξαναγράψουμε ακόμα και την επίσημη (την ξαναγραμμένη) εκδοχή. Ο καταδικασμένος (από κανονικό δικαστήριο) για δολοφονία Δερτιλής μετατρέπεται σε «παρασημοφορημένο αξιωματικό» (αυτό το «παρασημοφορημένος» είναι δάνειο από αμερικάνικες ταινίες δράσης και αστυνομικές σειρές όπου κάθε λίγο και λιγάκι μιλάνε για τον «ντεκορέιτεντ όφισερ» και ψάχνεις εσύ να δεις τι ντεκόρ έχει ο τύπος –ταπετσαρία με λουλουδάκια ή πίνακες με νεκρές φύσεις ας πούμε). Ο εμφύλιος ξαναβαφτίζεται «συμμοριτοπόλεμος» και η δικτατορία μετατρέπεται σε «τιμιοκρατία». Οι φρικαλεότητες των Ελλήνων του 1821 ξαναβγαίνουν στο φως αλλά πλέον ονομάζονται «πράξεις ανδρείας και μεγαλείου της φυλής». Οι μισθοφόροι παρακρατικοί τραμπούκοι που επάνδρωσαν τις ομάδες των Μακεδονομάχων (αυτών που μάχονταν τους Μακεδόνες δηλαδή) διεκδικούν τη θέση τους σε μια ιστορία που ανάγει τον τραμπουκισμό σε πράξη γενναιότητας.

Κι αντί ο κόσμος να αγανακτεί με την ξεφτίλα που στήνεται στο όνομά του, συζητάει περί του αν τελικά είναι στρατηγικά ορθό ή όχι να βγει εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή! Αντί να τους κλείσουν στο τρελάδικο υπερασπίζουν το δικαίωμά τους να παθαίνουν κρίσεις ψυχασθένειας σε δημόσια θέα!

Ήρθε τώρα κι αυτή η ιστορία με τα πετρέλαια που θα μας κάνει, λένε, Σουηδική Αραβία της Μεσογείου και ξαναφουντώσανε οι ψυχώσεις περί του οτι «είμαστε ο περιούσιος λαός και όλοι μας κατατρέχουν, όλοι θέλουν να μας βγάλουν το μάτι». Διάβαζα χτες στις ειδήσεις μια δήλωση του Γιωργάκη οτι στα τελωνεία της Αμερικής περισσότερη πέραση έχει η ταυτότητά του ως καθηγητή του Χάρβαρντ παρά το οτι υπήρξε πρωθυπουργός της Ελλάδας. Κι αγανακτούσαν τα πιθήκια της ενημέρωσης, βγάλανε και τον Καρατζαφύρερ από τη φορμόλη να συμβουλεύσει τον Γιωργάκη οτι στα τελωνεία δείχνουμε την κανονική μας ταυτότητα –την αστυνομική (αυτή που θέλανε να γράφει θρήσκευμα) κι έτσι. Τους έβλεπα κι απορούσα –είναι τόσο ηλίθιοι ώστε να μην καταλαβαίνουν το προφανές της δήλωσης; Το οποίο δεν είναι άλλο από το: «στην Αμερική ούτε να μας κλάσουν τους Έλληνες –δεν ξέρουν καν οτι υπάρχουμε!» Κι όταν έτσι σε κοροϊδεύει μέχρι κι ο Γιωργάκης –ε, τότε φίλε μου, μάλλον έχεις καταντήσει διεθνές σούργελο!

Κι αυτή η μανία σου να τελειώσει ο κόσμος που ήξερες μέχρι σήμερα για να ξαναγραφτεί η ιστορία...

Στο έργο του Χρηστίδη, τους «Δυο θεούς» οι δυο φίλοι ψάχνουν να δώσουν έναν ιστορικό ρόλο στον Μπάμπη το Χοντρό, έναν ενοχλητικό τρόφιμο του ψυχιατρείου. Σε μια στιγμή ο ένας τους υπαγορεύει στον άλλο: «Γράφε! Και τότε, ο Μπάμπης ο Προγάστωρ, σηκώνοντας το βλέμμα του αντίκρισε αγέρωχα τους δικαστές του αναφωνώντας: ‘Εν οίδα, οτι ουδέν οίδα!’».

Ποιος; Ο Μπάμπης. Ο Προγάστωρ! Κοίτα κάτι πράγματα!

ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ

ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ-Του Γιόχαν Μοστ και της Έμμα Γκόλντμαν

http://antipetroula.blogspot.gr/2012/12/blog-post_9640.html

Για τους περισσότερους Αμερικάνους η Αναρχία είναι μια κακόφημη λέξη˙ ένα άλλο όνομα για την ανομία, τη διαστροφή και το χάος. Οι Αναρχικοί θεωρούνται σαν ένα κοπάδι αχτένιστων, άπλυτων και άθλιων τυχοδιωκτών, που έχουν την τάση να σκοτώνουν τους πλούσιους και να μοιράζονται το κεφάλαιό τους. Η Αναρχία ωστόσο στην ουσία εκφράζει, για τους υποστηρικτές της, μια κοινωνική θεωρία η οποία αφορά την συνένωση των κοινωνικών τάξεων με την απουσία κάθε κυβέρνησης ανθρώπου από άνθρωπο˙ εν συντομία, εκφράζει την απόλυτη ατομική ελευθερία.

Αν η έννοια της Αναρχίας έχει μέχρι τώρα ερμηνευθεί ως ένα στάδιο υπέρτατης αναταραχής, αυτό γίνεται επειδή οι άνθρωποι έχουν διδαχτεί πως τα ζητήματά τους είναι ρυθμιζόμενα (στμ. από το Κράτος), ότι κυβερνώνται σωστά και πως η εξουσία είναι αναγκαία.

Τους περασμένους αιώνες καθένας που υποστήριζε πως η ανθρωπότητα θα μπορούσε να προχωρήσει χωρίς την βοήθεια εγκόσμιας και πνευματικής εξουσίας, θεωρούνταν τρελός και είτε τον έστελναν στο φρενοκομείο είτε καιγόταν στην πυρά˙ σήμερα ωστόσο, εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες και γυναίκες είναι άπιστοι/ες που περιφρονούν την ιδέα ενός υπερφυσικού όντος.

Οι ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι του σήμερα, για παράδειγμα, εξακολουθούν να πιστεύουν στην αναγκαιότητα του Κράτους, το οποίο προστατεύει την κοινωνία˙ δεν επιθυμούν να γνωρίζουν την ιστορία των βάρβαρων θεσμών μας. Δεν καταλαβαίνουν πως κυβέρνηση δεν μπορούσε και δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς καταπίεση˙ πως κάθε κυβέρνηση έχει κάνει σκοτεινές πράξεις και τεράστια εγκλήματα ενάντια στην κοινωνία. Η ανάπτυξη της κυβέρνησης έχει βασιστεί στην τάξη, το δεσποτισμό, τη μοναρχία, την ολιγαρχία, την πλουτοκρατία, αλλά πάντα γινόταν τυραννία.

Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς πως υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ορθολογικών και καλοπροαίρετων ανθρώπων που αγωνιούν ώστε να καλυτερέψουν τις υπάρχουσες συνθήκες, αλλά δεν έχουν χειραφετηθεί επαρκώς από τις προκαταλήψεις και τις δεισιδαιμονίες των σκοτεινών εποχών, έτσι ώστε να καταλάβουν την αληθινή ουσία του οργάνου που ονομάζεται κυβέρνηση.

«Πως μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς κυβέρνηση;» ρωτούν οι άνθρωποι. «Αν η κυβέρνησή μας είναι κακή ας έχουμε μία καλή, αλλά πρέπει να έχουμε κυβέρνηση οπωσδήποτε».

Το πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως «καλή κυβέρνηση», επειδή η ύπαρξή της βασίζεται από την υποταγή μιας τάξης στη δικτατορία μιας άλλης. «Αλλά οι άνθρωποι πρέπει να κυβερνώνται», επισημάνει κάποιος˙ «πρέπει να καθοδηγούνται από νόμους». Ωραία, αν οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται σαν παιδιά τα οποία πρέπει να καθοδηγηθούν, τότε ποιος είναι τόσο τέλειος, τόσο συνετός, τόσο άψογος ώστε να δύναται να κυβερνήσει και να καθοδηγήσει τους υπηκόους του;

Εμείς υποστηρίζουμε πως ο κάθε άνθρωπος μπορεί και πρέπει να κυβερνάται από τον εαυτό του μόνο. Αν οι άνθρωποι είναι ανώριμοι, τότε και ο κάθε εξουσιαστής είναι εξίσου ανώριμος. Πρέπει ένας άνθρωπος, ή ένας μικρός αριθμός ανθρώπων, να ηγείται όλων των εκατομμυρίων τυφλών ανθρώπων που συνθέτουν ένα έθνος;

«Αλλά πρέπει να έχουμε κάποια εξουσία, στην τελική», είπε ένας αμερικάνος φίλος μας. Ουσιαστικά πρέπει, και την έχουμε˙ είναι η αναπόφευκτη εξουσία των φυσικών νόμων, που εκφράζονται ως τέτοιοι στον υλικό και κοινωνικό κόσμο. Μπορεί να τους καταλαβαίνουμε ή να μην τους καταλαβαίνουμε αυτούς τους νόμους, αλλά πρέπει να υπακούμε σ’ αυτούς σαν να είναι μέρος της ύπαρξής μας˙ είμαστε οι απόλυτοι σκλάβοι αυτών των νόμων, αλλά σε μια τέτοια σκλαβιά δεν υπάρχει ταπείνωση. Η σκλαβιά όπως νοείται σήμερα, σημαίνει έναν εξωτερικό αφέντη, ένα νομοθέτη εκτός αυτών τους οποίους ελέγχει˙ ενώ οι φυσικοί νόμοι δεν είναι έξω από εμάς- είναι μέσα μας˙ ζούμε, σκεφτόμαστε, κινούμαστε μόνο μέσω αυτών των νόμων˙ είναι επομένως ευεργέτες και όχι εχθροί μας.

Είναι οι νόμοι του ανθρώπου, οι νόμοι στα νομικά μας βιβλία, σε συμφωνία με τους νόμους της Φύσης; Κανένας, νομίζουμε, δεν μπορεί να έχει την τόλμη να επιβεβαιώσει πως είναι.

Είναι επειδή οι νόμοι που ορίζονται για μας δεν είναι σε συμφωνία με τους νόμους της Φύσης και η ανθρωπότητα υποφέρει από τόσες πολλές αρρώστιες. Είναι παράλογο να μιλάμε για ανθρώπινη ευτυχία εφόσον οι άνθρωποι δεν είναι ελεύθεροι.

Δεν ανησυχούμε που πολλοί άνθρωποι εναντιώνονται με τόση πικρία στην Αναρχία και τους υπέρμαχούς της, γιατί απαιτεί πολύ ριζοσπαστικές αλλαγές στις υπάρχουσες αντιλήψεις, αφού αυτές προσβάλλουν αντί να κατευνάζουν με τον ζήλο της προπαγάνδας τους.

Κυρήσσουν την υπομονή και αποδοχή του αναπόφευκτου στους φτωχούς και τους υπόσχονται ανταμοιβή στη συνέχεια. Τι νόημα έχει για τον εξαθλιωμένο περιθωριακό, ο οποίος δεν έχει τόπο που να μπορεί να αποκαλέσει δικό του, που λαχταρά ένα κομμάτι ψωμί, ότι οι πύλες του Παράδεισου θα είναι πιο ανοιχτές γι’ αυτόν παρά για τον πλούσιο στο μέλλον; Στην όψη της τεράστιας αθλιότητας των μαζών τέτοιες υποσχέσεις μοιάζουν με πικρή ειρωνεία.

Έχω συναντήσει ελάχιστες έξυπνες γυναίκες και άντρες που έντιμα και συνειδητά μπορούν να υπερασπίζονται τις υπάρχουσες κυβερνήσεις˙ συμφωνούν ακόμα σε πολλά σημεία μαζί μου, αλλά τους λείπει το ηθικό σθένος να κάνουν ένα βήμα μπροστά και να δηλώσουν τη συμπάθειά τους στις αναρχικές αρχές.

Εμείς που έχουμε επιλέξει αυτό το μονοπάτι, που ορίζεται από τις πεποιθήσεις μας, αντιτασόμαστε στην οργάνωση που αποκαλείται Κράτος, βάση αρχών, διεκδικώντας το δικαίωμα του να δουλεύεις και να απολαμβάνεις τη ζωή εξ’ ίσου με όλους τους άλλους.

Όταν κάποτε απελευθερωθούν από τους περιορισμούς της εξωτερικής εξουσίας, οι άνθρωποι θα περάσουν στις ελεύθερες σχέσεις˙ αυθόρμητες οργανώσεις θα ξεφυτρώσουν σε όλα τα μέρη του κόσμου και καθένας θα συμβάλει στη δική του και την κοινή ευημερία μέσω όσης εργασίας μπορεί αυτός ή αυτή να κάνει και επίσης καταναλώνοντας σύμφωνα με τις ανάγκες του. Όλες οι σύγχρονες τεχνικές εφευρέσεις και ανακαλύψεις θα χρησιμοποιηθούν για να κάνουν την εργασία εύκολη κι ευχάριστη. Η επιστήμη, η κουλτούρα και η τέχνη θα χρησιμοποιούνται ελεύθερα για να τελειοποιήσουν και να ανυψώσουν την ανθρώπινη φυλή, ενώ ταυτόχρονα η γυναίκα θα είναι ισότιμη με τον άντρα.

«Ωραία ακούγονται», απαντά κάποιος, «αλλά οι άνθρωποι δεν είναι άγγελοι, είναι εγωιστές».

Και τι έγινε; Ο εγωισμός δεν είναι έγκλημα˙ έγκλημα γίνεται μόνο όταν οι συνθήκες είναι τέτοιες που δίνουν σ’ ένα άτομο την ευκαιρία να ευχαριστεί τον εγωισμό του εις βάρος των άλλων. Σε μια αναρχική κοινωνία ο καθένας θα ψάχνει να ικανοποιήσει το εγώ του˙ όμως, όπως η Μητέρα Φύση έχει κανονίσει τα πράγματα έτσι ώστε να επιβιώνουν μόνο όσοι έχουν τη βοήθεια των γειτόνων τους [1], ο άνθρωπος, για την ικανοποίηση του εγώ του, θα επεκτείνει τη βοήθειά του σ’ αυτούς που θα τον βοηθούν, και τότε ο εγωισμός δεν θα είναι κατάρα αλλά ευλογία.

Ένα στιλέτο στο ένα χέρι, μια δάδα στο άλλο, και όλες οι τσέπες του γεμάτες με βόμβες δυναμίτη: αυτή είναι η εικόνα του Αναρχικού, όπως την έχουν σχηματίσει οι εχθροί του. Του φαίνονται σαν μια απλή μίξη ενός ανόητου και ενός απατεώνα, που μοναδικός του σκοπός είναι να φέρει στον κόσμο τα πάνω κάτω (topsy turvy), και τα μόνα μέσα για την επίτευξη αυτού του σκοπού, είναι να σκοτώνει οποιονδήποτε διαφέρει από τον ίδιο. Η εικόνα είναι μια άσχημη καρικατούρα, αλλά για τη γενική της αποδοχή δεν είναι για να απορεί κανείς, εξετάζοντας το πόσο επίμονα έχει σχηματιστεί αυτή η ιδέα στο μυαλό του κοινού. Εν τούτοις, πιστεύουμε πως η Αναρχία (η οποία είναι η ελευθερία κάθε ατόμου από τον επιβλαβή περιορισμό των άλλων, είτε αυτοί οι άλλοι είναι άτομα είτε μια οργανωμένη κυβέρνηση) δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς τη βία, και αυτή η βία είναι η ίδια που νίκησε στις Θερμοπύλες και τον Μαραθώνα.

Η λαϊκή απαίτηση για ελευθερία είναι δυνατότερη και πιο ξεκάθαρη από ποτέ και οι συνθήκες για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι περισσότερο ευνοϊκές. Είναι εμφανές πως κατά τη διάρκεια όλης τη πορείας της ιστορίας εκτελείται μια εξέλιξη όπου οποιουδήποτε είδους σκλαβιά, κάθε μορφής καταναγκασμός, πρέπει να καταρρεύσει, και από την οποία πρέπει να έρθει η ελευθερία, ολοκληρωμένη και απεριόριστη, για όλους και από όλους.

Έτσι, ο Αναρχισμός δεν γίνεται να είναι ένα οπισθοδρομικό κίνημα, όπως έχει υπαινιχθεί, διότι οι αναρχικοί βαδίζουν προς την πρωτοπορεία και όχι στο πίσω μέρος του “στρατού της ελευθερίας”.

Θεωρούμε πως είναι απολύτως αναγκαίο, οι άνθρωποι πρέπει να μη ξεχάσουν ούτε για μια στιγμή τον γιγάντιο αγώνα που πρέπει να γίνει πριν οι ιδέες μπορούν να πραγματωθούν, και ως εκτούτου να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο έχουν στη διαθεσή τους (το λόγο, τον τύπο, την πράξη) για να επιταχύνουν την επαναστατική ανάπτυξη.

Η ευτυχία της ανθρωπότητας, η οποία πρέπει και θα έρθει στο μέλλον, εξαρτάται απ’ τον κομμουνισμό. Το σύστημα του κομμουνισμού λογικά αποκλείει κάθε σχέση μεταξύ αφέντη και υπηρέτη, και αυτό σημαίνει πραγματικός Αναρχισμός, και ο δρόμος που οδηγεί σε τούτο τον στόχο είναι η κοινωνική επανάσταση.

Όσον αφορά τη βία την οποία ο λαός θεωρεί το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα των Αναρχικών, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αμφισβητηθεί πως οι περισσότεροι Αναρχικοί αισθάνονται πεπεισμένοι πως η «βία» δεν είναι πια κατακριτέα χρησιμοποιούμενη για την εκτέλεση των σχεδίων τους από ότι είναι όταν χρησιμοποιείται από έναν καταπιεσμένο λαό για την ελευθερία του. Οι εξεγέρσεις των καταπιεσμένων ήταν πάντα καταδικασμένες από τους τύραννους: η Περσία εξεπλάγην στην Ελλάδα, η Ρώμη στα Caudine Forks [2], και η Αγγλία στο Μπάνκερ Χιλ (Bunker Hill) [3]. Μπορεί η Αναρχία να αναμένει λιγότερα, ή να απαιτεί νίκες χωρίς να αγωνίζεται για αυτές;

Πηγή: Metropolitan Magazine, vol. IV, No. 3.

Οκτώβρης 1896

______________________________________________________________

Σημειώσεις της μετάφρασης:

1) Για την επιβίωση και την πρόοδο των ειδών μέσω της αλληλοβοήθειας έχει κάνει μια εξαιρετική επιστημονική μελέτη ο Πετρ Κροπότκιν στο βιβλίο «Αλληλοβοήθεια»

2) Η μάχη των Caudine Forks (ή κατά μια άλλη αναζήτηση Claudine Forks) έγινε το 321 π.χ (ή κατά μια άλλη αναζήτηση το 327-304) και ήταν μεταξύ των επιτιθέμενων Ρωμαίων και των αμυνόμενων Σαμνιτών που είχαν αναπτύξει σπουδαίο πολιτισμό στην Κάτω Ιταλία. Αυτός ο πόλεμος έχει ονομαστεί Β΄ Σαμνίτικος Πόλεμος. Πηγές, για περισσότερα, στα ελληνικά, στα αγγλικά εδώ κι εδώ.

3) Η μάχη του Μπάνκερ Χιλ ήταν η αρχή του τέλους της Βρετανικής αποικιοκρατικής δύναμης στα εδάφη των σημερινών ΗΠΑ. Η μάχη δόθηκε στις 17 Ιουνίου 1775 στη χερσόνησο Charlestown στη βόρεια πλευρά του λιμανιού της Βοστώνης. Οι «Αμερικάνοι» ήταν οι εξεγερμένοι πολίτες των αποικιών οι οποίοι δεν άντεχαν κάτω από τον Βρετανικό νόμο και αποφάσισαν την απόσχιση από το διοικητικό κέντρο της Μασαχουσέτης των Βρετανών. Οι δυνάμεις που συγκρούστηκαν ήταν 2,400 Βρετανοί στρατιώτες ενάντια σε 1,500 Αμερικάνους πολιτοφύλακες.

Πηγή:

http://a-politiko.espivblogs.net/2012/11/24/%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%80%CE%B9%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B1/

τιποτα σ αυτην την ζωη δεν ειναι τσαμπα

τελικα τιποτα σ αυτην την ζωη δεν ειναι τσαμπα  η Gmail  ζηταει λεφτα για να συνεχισω να κανω αναρτησεις γιατι λεει εχω καλυψει 1 giga  στις φωτογραφιες του  Picasa του χωρου που παρεχει οποτε θα σκεφτω πολυ αν συνεχισω να κανω αναρτησεις μου στειλαν αυτο το μηνυμα                                             

Ωχ! Ο αποθηκευτικός χώρος εξαντλήθηκε. Αυτή τη στιγμή χρησιμοποιείτε το 100% του ορίου των 1 GB για φωτογραφίες. Αναβάθμιση αποθηκευτικού χώρου

Οι φωτογραφίες αποθηκεύονται στον λογαριασμό σας στα Λευκώματα Ιστού Picasa και συμπεριλαμβάνονται στο δωρεάν χώρο αποθήκευσης 1 GB που διατίθεται για φωτογραφίες. Ο πρόσθετος χώρος αποθήκευσης που αγοράζετε μοιράζεται σε διάφορα προϊόντα Google, μαζί με το δωρεάν χώρο αποθήκευσής σας.                             [[ειναι και μια ευκαιρια για αποτοξινωση  απο το διαδικτυο να διαβασω και τα βιβλια που μαζευτηκαν]]

καπνα και καπνοπαραγωγοι

Οι μαζωχτάδες του καπνού, αυτοί οι δουλευτάδες!

http://e-oikodomos.blogspot.gr/

Περίπου δύο μήνες μετά το φύτεμα, έφθανε ο καιρός που ωρίμαζε ο καπνός κι έπρεπε να μαζευτεί. Το μάζεμα έπρεπε να γίνει στην ώρα του κι αυτό το γνώριζαν πολύ καλά οι καπνάδες: «ούτε άγουρα, ούτε πολύ γινωμένα» να ’ναι τα φύλλα του. Έτσι άρχιζαν οι μαζωχτάδες να μαζεύουν με τη σειρά τα καπνόφυλλα, χέρια, χέρια όπως τα ’λεγαν. Εκείνη την εποχή του μαζώματος, όλο το χωριό ήταν στο πόδι!

Οι μαζωχτάδες κινούσαν νύχτα-νύχτα, στις τρεις η ώρα μετά τα μεσάνυχτα για τα καπνοχώραφα. Φορούσαν τα πιο παλιά ρούχα που είχαν, γιατί καταστρέφονταν από το χώμα και την κόλλα του καπνού, για να πάνε να μαζέψουν. Οι γυναίκες μεταμορφώνονταν σε γύφτισσες με τα μακριά φουστάνια, τις ποδιές ζωσμένες στη μέση, τα τσεμπέρια στο κεφάλι, τις κάλτσες τις «χουλαχού», τα παλιοπάπουτσα στα πόδια και το σακούλι με το ψωμοτύρι και το νερό στον ώμο…

Και οι άντρες με παλιά πουκάμισα και μπλούζες ξεθωριασμένες, με σακάκια στους ώμους για το κρύο, φθαρμένα παντελόνια, χοντροπάπουτσα στα πόδια και καπέλα για τον ήλιο του μεσημεριού, ήταν αγνώριστοι… Σαν έβλεπες αυτές τις φιγούρες μέσα στα παλιόρουχα με τους πιο τρελούς συνδυασμούς σχεδίων και χρωμάτων (σαν τον Ταμτάκο της ταινίας) να γυρνάνε απ’ τα καπνοχώραφα , το γέλιο που μόλις έσκαγε αθέλητα στα χείλη, πάγωνε στη σκέψη, ότι αυτοί είναι οι άνθρωποι του μόχθου, οι ήρωες της καθημερινότητας!...

Φωνές ακούγονταν στις αυλές και στις γειτονιές όταν ξεκινούσαν για δουλειά και ο θόρυβος απ’ τα συμπράγκαλα» που κουβαλούσαν μαζί τους: κοφίνια, σακούλια, τσόλια, φαναράκια…καθώς κι ο ρυθμικός ήχος από τα πέταλα των ζώων στα σοκάκια, απλωνόταν παντού. 

Ήταν πίσσα σκοτάδι όταν δεν είχε φεγγάρι, γι’ αυτό έπαιρναν τα φαναράκια μαζί τους να φωτίζουν. Αν και στα σκοτεινά κι ακόμα και με κλειστά μάτια, ήξεραν οι μαζωχτάδες  να μαζεύουν τα καπνόφυλλα. Άρχιζαν από κάτω και προχωρούσαν μέχρι την κορυφή. Πρώτο, δεύτερο, τρίτο…χέρι. Αχ! αυτό το πεντάφυλλο! Ήταν «χτικιό» αυτό το φύλλο. Τα χέρια σχίζονταν από τις μπλάνες και τις πέτρες, γι’ αυτό φρόντιζαν να τα δένουν με πανιά ή να φοράνε κάλτσες παλιές αντί για γάντια! Υπήρχε κι ο φόβος μην τους τσιμπήσει κανένα φίδι, καμιά αράχνη ή κανένας σκορπιός! Δεν έλειπαν και τέτοια περιστατικά αραιά ευτυχώς…

Μάζευαν τα φύλλα στην ποδιά τους ή στην αγκαλιά τους, αν ήταν μεγάλα. Και τα άδειαζαν στα κοφίνια ή τα πόστιαζαν εδώ κι εκεί ανάμεσα στις αυλακιές όταν μαζεύονταν πολλά. Από κει οι άντρες τα μάζευαν και τα στοίβαζαν με προσοχή μέσα στα μεγάλα κοφίνια, πριν τα δει ο ήλιος και τα μαράνει. Όλοι δούλευαν γρήγορα-γρήγορα σα μηχανές, για να τελειώσουν πριν βγει ο ήλιος, γιατί τότε ο καπνός μαραίνεται και τα φύλλα του δεν σπάζουν εύκολα, αλλά και οι ίδιοι αποκάμνουν από τη ζέστη.

Τέτοια εποχή ο ήλιος «βαράει κατακέφαλα» τους άκουγες να λένε. Στο μάζεμα οι γυναίκες ήταν ασυναγώνιστες! Τακ-τακ έσπαζαν τα φύλλα με τα δάχτυλά τους και προχωρούσαν, τακ-τακ με δεξιοτεχνία κι όλο τακ-τακ…για να τελειώσουν τα αυλάκια του καπνού.

Κι όταν πια είχαν γεμίσει τα κοφίνια ή τα τσόλια κι ο ήλιος τους είχε καλημερίσει για καλά, φόρτωναν στα ζώα τα κοφίνια και γύριζαν σπίτι, εξαντλημένοι από την κούραση…Πρώτα-πρώτα ξεφόρτωναν τα ζώα, άφηναν στον ίσκιο τα κοφίνια κι έπαιρναν νερό και πράσινο σαπούνι για να πλύνουν πολύ καλά τα χέρια τους, που ήταν μαύρα απ’ το χώμα και την κόλλα του καπνού.

Κι ύστερα αφού έτρωγαν λίγο ψωμοτύρι ή κάνα πιάτο γάλα απ’ τη γίδα τους, στρώνονταν στο αρμάθιασμa με την ατσάλινη βελόνα. Τότε δεν υπήρχαν μηχανές. Στο αριστερό τους χέρι κρατούσαν τη βελόνα και με το δεξί έσπρωχναν ένα-ένα τα φύλλα του καπνού. Κι όταν γέμιζε η βελόνα την άδειαζαν στο σπάγγο που είχαν δέσει στο πίσω μέρος της που είχε μια τρύπα. Κι έτσι έκαναν τις αρμάθες. Όταν γέμιζε ο σπάγγος έδεναν στις δύο άκρες του τις αγκλίτσες και τις κρεμούσαν μετά στα κρεβάτια για να λιαστούν. Έπρεπε να ξεραθούν και να πάρουν ένα ωραίο χρώμα για να αρέσει στον έμπορα. Να γίνουν «λίρα», όπως έλεγαν χαρακτηριστικά.

Τα χέρια στο αρμάθιασμα μαυρίζουν πάλι κι οι μπλούζες των ανδρών κι οι ρόμπες των γυναικών στο στήθος αριστερά γίνονταν κατάμαυρες από την κόλλα του καπνού! Κι αυτό το σκύψιμο όλη μέρα να «σουφλάς» τα φύλλα στο κοτσάνι ψηλά, ένα-ένα, μέχρι ν’ αδειάσει η στοίβα ήταν πολύ κουραστικό!

Είχε βέβαια ένα μεγάλο διάλειμμα για φαγητό το μεσημέρι. Συνήθως δροσιστικό και κύριο πιάτο ήταν η ντοματοσαλάτα, με ολόφρεσκες ντομάτες και κρεμμύδια από τον κήπο. Αλλά και κολοκυθοπατάτες και γεμιστά και μπριάμ ήταν τα συνηθισμένα φαγητά της εποχής. Και το καρπούζι που το ‘φερναν οι πλανόδιοι μανάβηδες στο χωριό και το έτρωγαν κρατώντας το με τη φλούδα για να μην πικρίζει απ’ τα χέρια τους, ήταν γλυκύτατο τότε! Φυσικά σε κάποιο άλλο διάλειμμα γεύονταν το εύκολο και φθηνό γλύκισμα: το υπέροχο υποβρύχιο, τη γνωστή μας βανίλια με μπόλικο νεράκι για να δροσιστούν.

Εκτός από τις γλυκές γεύσεις, υπήρχαν κι άλλα καλά τότε: Υπήρχε αυτή η συντροφικότητα, το κουβεντολόι, τα καλαμπούρια, τα παραμύθια και τα τραγούδια!  Παρόλη την κούραση και τα ξενύχτια τους, οι άνθρωποι συζητούσαν, αστειεύονταν, έλεγαν ιστορίες και ανέκδοτα με τις ώρες, εκεί στον ίσκιο κάτω από το τσαρδάκι ή στην αποθήκη αργότερα.

 Ωραίες θύμησες αυτές! Γλυκές και πικρές μαζί, σαν την πίκρα του καπνού που αρμαθιάζαμε τότε και σαν την γλύκα όλης της οικογένειας που ήταν μαζεμένη ολόγυρά του…

Κι όταν τέλειωνε κάποτε η στοίβα του καπνού, σηκώνονταν και πήγαιναν να δώσουν ένα χέρι βοηθείας στο γείτονα, που δεν είχε τελειώσει ακόμα. Υπήρχε βλέπετε η αλληλεγγύη τότε στα χωριά. Ο ένας βοηθούσε τον άλλο, έτσι ήταν κάποτε…  Αργά το βράδυ όταν τελείωναν πια αποκαμωμένοι, οι άνδρες έτρεχαν να περιποιηθούν τα ζώα  και οι γυναίκες να κάμουν τις δουλειές του σπιτιού: να σκουπίσουν, να συγυρίσουν τα δωμάτια, να βάλουν κάτι στην κατσαρόλα να βράσει.

Δύσκολα χρόνια.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν δούλευαν οχτάωρο, δε μετρούσαν καν τις ώρες τότε! Από νύχτα σε νύχτα στη δουλειά. Λίγες ώρες ήταν ο ύπνος τους. Κι απορούσε κανείς με τόση κούραση κι αϋπνία πως έβρισκαν τη διάθεση για κουβεντολόι και καλαμπούρια.

Είναι αξιοθαύμαστη αυτή η γενιά, η γενιά των γονιών μας.

Αξίζει το σεβασμό και την αγάπη μας!

Μαρία Αγγέλη, Φιλόλογος (Κατούνα News)

Πηγή: Αγρίνιο Γλυκές Μνήμες

Εργασία και Ελεύθερος Χρόνος

– Άντον Πάνεκουκ

Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό Funken 6, Nr 5 (1955)

http://coghnorti.wordpress.com/texts/panekoek-arbeit-und-musse/Ο σύντροφος Rabasseire στο Funken του Φεβρουαρίου του 1955, ως συμπλήρωση στο άρθρο μου “Η Εργασία στο Σοσιαλισμό” (Funken Nr.11, Νοέμβριος 1954), παρέπεμψε στο έργο του Πωλ Λαφάργκ με τον τίτλο “Δικαίωμα στην Τεμπελιά”. Όταν είχε πρωτοεμφανιστεί αυτό το βιβλιαράκι στα πρώτα χρόνια του σοσιαλισμού μας είχε ενθουσιάσει, καθώς φώτιζε το χαρακτήρα της εργασίας με τρόπο διαφορετικό από την υπόλοιπη σοσιαλιστική γραμματεία. Όταν ο σ. Rabasseire παίρνει την τεμπελιά και τονίζει ότι είναι ένα δικαίωμα του ανθρώπου, πρέπει με τη σειρά μας να αναλογιστούμε ότι η αναγκαιότητα της εργασίας δεν επιβάλλεται πάνω μας λόγω μιας “ηθικής της εργασίας”, αλλά από την ίδια τη φύση των πραγμάτων. Μπορεί η εργασία μέσω της εκμετάλλευσης να έχει καταλήξει να είναι μια αφόρητη τυραννία, όμως αρχικά δεν ήταν παρά μια προσταγή της φύσης. Πρέπει να εργαζόμαστε επειδή τρεφόμαστε, και επειδή χρειαζόμαστε ρούχα για την αντιμετώπιση του κρύου. Ας προσπαθήσει όποιος θέλει να διεκδικήσει το δικαίωμά του στη τεμπελιά ενάντια στη φύση! Η τεμπελιά μπορεί να είναι μια απόλαυση· αλλά ως σύστημα ζωής σημαίνει ότι κάποιος άλλος πρέπει να εργάζεται για σένα.
Η σχέση του ανθρώπου με την εργασία εξαρτάται κατά πρώτο λόγο από το κλίμα. Λόγω της κουβανικής του καταγωγής ο Λαφάργκ ήξερε από πρώτο χέρι πόσο δύσκολη και εξαντλητική είναι κάθε δραστηριότητα σε θερμό κλίμα. Επειδή εκεί οι ανάγκες είναι λίγες και η φύση δίνει τα δώρα της πλουσιοπάροχα, ο άνθρωπος μπορεί να ακολουθήσει την ενστικτώδη τάση του για αδράνεια –σε κάθε περίπτωση, αυτά ίσχυαν μέχρι που ήρθαν οι λευκοί κύριοι επιβάλλοντας την καταναγκαστική εργασία. Όταν οι σοσιαλιστές όπως ο Rabasseire, λες και “ξεπήδησαν από τη ρομανική κουλτούρα”, γράφουν λιγότερο για την εργασία και περισσότερο για την τεμπελιά και την ανάπαυση, τούτο συμβαίνει επειδή το εύκρατο κλίμα της νότιας Ευρώπης τους σαγηνεύει με απολαύσεις. Και η βιβλική ρήση “με τον ιδρώτα του μετώπου σου” προήλθε από θερμές περιοχές.
Αντίθετα, στο μετρίως ψυχρό κλίμα της κεντρικής Ευρώπης, μόνο με κοπιώδη εργασία μπορεί να κερδηθούν τα αναγκαία προς το ζην από τη φύση. Εδώ η τεχνική, ο καρπός της πνευματικής εργασίας, εμφανίζεται ως δύναμη απελευθέρωσης. “Η μηχανή είναι η μεγάλη απελευθερώτρια του ανθρώπου από τη σκλαβιά”. “Η μηχανή έχει μια διττή αποστολή: να αυξήσει την παραγωγή, και άρα και τα αγαθά — και ταυτόχρονα να ελαττώσει και να κάνει πιο εύκολη την εργασία. Με την αύξηση της παραγωγής η μηχανή θα συντρίψει την ανέχεια — με την μείωση της εργασίας τη σκλαβιά.” Έτσι εκφράζει ο R. N. Coudenhove Kalergi, ο γνωστός υπέρμαχος της ευρωπαϊκής ενοποίησης, στο αξιόλογο βιβλίο του Επανάσταση μέσω της Τεχνικής τη σημασία της τεχνικής προόδου. Δεν είναι σοσιαλιστής και δεν αναγνωρίζει την πάλη των τάξεων· γι’ αυτό πρέπει να συμπληρώσουμε αυτά που λέει: οι μηχανές στα χέρια του κεφαλαίου έχουν οξύνει τη σκλαβιά της εργασίας, ενώ οι μηχανές στα χέρια των εργατών θα καταργήσουν την ανέχεια μαζί με τη σκλαβιά της εργασίας.
Ο σύντροφος Rabasseire συμπεραίνει από το “Δικαίωμα στην Τεμπελιά” το πρακτικό αίτημα της μείωσης του χρόνου εργασίας. Αυτό που φέρνει η αύξηση της παραγωγικότητας ως προς την εργασία δεν είναι απλώς μια μείωση του χρόνου εργασίας, αλλά ακόμη, και πιο σημαντικά, η δυνατότητα να διαμορφώσουμε τη ζωή μας στη βάση νέων αρχών. Ας μην ξεχνάμε ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα δεν είναι απλά αποτέλεσμα του εξαναγκασμού της πείνας. Αποτελεί την δραστηριοποίηση των λειτουργιών της ζωής ως χρήση των οργάνων του σώματος, ως εξάσκηση των μυών, του νευρικού συστήματος και του εγκεφάλου. Αυτή η δραστηριοποίηση αποτελεί άμεση ανάγκη για τον οργανισμό, τόσο στον άνθρωπο όσο στα ζώα. Η ευλογία της τεχνικής δε συνίσταται στην αύξηση του χρόνου που σπαταλιέται στη μακάρια απραξία, αλλά στον εμπλουτισμό της ζωής με νέες μορφές δραστηριότητας. Για το μεμονωμένο άτομο αύξηση του ελεύθερου χρόνου σημαίνει τη δυνατότητα να τον αφιερώσει κατά τη βούλησή του στην απόλαυση της γαλήνης, στη σοβαρή μελέτη, στα σπορ, στις τέχνες κ.ο.κ. Για την εργατική τάξη ως ολότητα, το πράγμα έχει αλλιώς. Ο καπιταλισμός έχει από καιρό κατανοήσει ότι η μείωση του χρόνου εργασίας γεννά νέες δυνατότητες και νέα καθήκοντα για τον ίδιο. Ο καπιταλισμός δημιούργησε έτσι έναν τεράστιο μηχανισμό εκπαίδευσης, και μια ολόκληρη βιομηχανία διασκέδασης. Η τελευταία πιάνεται από την ανάγκη ανάπαυσης των μαζών, και παρέχοντάς τες ανώφελες και επιπόλαιες τέρψεις τις παρασύρει σε ακίνδυνα για τον καπιταλισμό μονοπάτια. Ακόμη και ο εργάτης που διψά για γνώση θα ικανοποιήσει αυτή τη δίψα με “κουλτούρα”, δηλ. με αστική κουλτούρα, η οποία τον προσδένει στον καπιταλισμό και τον κάνει να μη σκέφτεται την ταξική πάλη. Το κεφάλαιο δεν κυβερνά τους εργάτες μόνο κατά τη διάρκεια της εργασίας, αλλά και κατά τη διάρκεια του ελεύθερου χρόνου. Όλη τους η ζωή, όλη τους η ημέρα, βρίσκεται υπό την εξουσία του κεφαλαίου.
Αυτό θα αλλάξει μόνον όταν οι εργάτες κατακτήσουν την εξουσία, έχοντας άμεσα στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής. Περιττό να πούμε ότι αυτή η κατάκτηση δε θα ολοκληρωθεί με μια κίνηση, αλλά θα αφορά σε μια ολόκληρη περίοδο κοινωνικής ανατροπής. Ακόμη, αυτή η κατάκτηση είναι το αντίθετο της κρατικοποίησης της παραγωγής. Μου φαίνεται ότι ο σύντροφος Rabasseire δεν έχει συνειδητοποιήσει επαρκώς τη διαφορά ανάμεσα σε έναν ηπιότερο λόγω μεταρρυθμίσεων (πχ. μείωση του χρόνου εργασίας) καπιταλισμό, και σε μια σοσιαλιστική οργάνωση της κοινωνίας. Όταν οι εργάτες θα έχουν στα χέρια τους την παραγωγή και θα μπορούν να καθορίζουν τα της εργασίας τους, θα τους φανεί παιχνιδάκι η παραγωγή ενός πλεονάσματος για όλους. Όμως ο πραγματικός τους στόχος θα είναι η οργάνωση της τεχνικής με τέτοιον τρόπο ώστε η ανθρωπότητα να απελευθερωθεί από κάθε καταπίεση. 

Ο καθρεφτης και ο κλοουν

αναρχογατουλης

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Ο καθρεφτης και ο κλοουν

Το παραδέχομαι. Δεν μπορώ να συνηθίσω την καθημερινή βία που ασκείται συνεχώς πάνω μου. Βία από την σπιτονυκοκοιρά που ζητά επιμόνως το ενοίκιο κάθε πρώτη του μηνός, βία από τον βενζινοπώλη που ζητά μια μικρή περιουσία για να ζεστάνω τα λιγοστά δωμάτια του σπιτιού μου, βία από τον περιπτερά που μου αδειάζει την τσέπη για μια χούφτα καπνό, βία από τον εισπράκτορα που ελέγχει εξονυχιστικά το τσαλακωμένο εισιτήριο αστικού λεωφορείου. Φυσικά, δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν τους. Όλοι τους μπλεγμένοι, κι εγώ ακόμα, σ΄ αυτό το παιχνίδι με την αλυσίδα της βίας. Μια αλυσίδα που αν τραβήξω εγώ, θα πρέπει να τραβήξει κι ο διπλανός μου για να μην πέσει, κι ο παραδίπλα το ίδιο κι ούτω καθεξής. Και φυσικά, αρχηγός κι εμπνευστής του παιχνιδιού της βίας, με το οποίο λίγοι μόνο διασκεδάζουν, το Κράτος, οι καπιταλιστικοί θεσμοί και τα παιδιά τους, ο πελώριος αυτός κλόουν που δεσπόζει τρομακτικά πάνω απ’ τα κεφάλια ολονών μας και περπατά ανέμελος, άλλες φορές φορώντας την αποκριάτικη στολή της Πρόνοιας, άλλες δείχνοντας το πραγματικό του πρόσωπο, αυτό της Τρομοκρατίας και της καταστολής. Φουσκωμένος με μπόλικες εφημερίδες, από την Καθημερινή έως το Πρώτο Θέμα, αρκετούς πομπούς τηλεοπτικού σήματος, από το Mega έως και το Σκάι, αλλά και server διαδικτυακών ιστοτόπων επαναλαμβάνει ψέμματα, ώστε να ‘πουλήσει’ αλήθειες (ένα επαναλαμβανόμενο ψέμα γίνεται πιστευτό, έλεγε κάποτε ο Γκέμπελς, ο υπουργός προπαγάνδας του μεγαλύτερου τρομοκράτη της ανθρωπότητας, του Αδόλφου Χίτλερ).
 Αυτός ο κλόουν, καταπίνοντας ψυχοφάρμακα, φορτωμένος με ηλεκτρικά ναρκωτικά,
συνωμοσιολογεί, διχάζει, κατηγορεί, σκαρφίζεται νέες τιμωρίες για όποιον πάει να ξεγλιστρήσει απ΄το παιχνίδι της βίας. Καταστέλλει συνειδήσεις, πουλά ελπίδες και εξαγοράζει φόβους, τιμωρεί χωρίς να τιμωρείται, σκοτώνει δίχως αφορμή κι αιτία, μόνο και μόνο για να δαμάσει την σκέψη και την φαντασία, για να με κλείσει στο κουτί δίχως παράθυρα και πόρτα, στην φυλακή μιας καταθλιπτογόνας καταστροφικής μανίας, της κοινωνικής ασημαντότητας.


Βλέπω γύρω μου ανθρώπους να δέχονται αλλεπάλληλα χτυπήματα, να ματώνουν και παρ’ όλ΄ αυτά να φωνάζουν δυνατά «Συνεχίστε το παιχνίδι, ίσως στο τέλος να νικήσω». Βλέπω άλλους να λυγίζουν και να χάνουν το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια τους βουτώντας στο κενό απ’ τον τέταρτο όροφο της γκρίζας πολυκατοικίας. Βλέπω κάποιους σαλτιμπάγκους, που δυσκολεύονται να αρθρώσουν έστω και μία πολιτική σκέψη (πόσο μάλλον να εμπνεύσουν), εκ των οποίων οι περισσότεροι είτε κατάγονται από οικογένειες άλλων πρώην πολιτικών σαλτιμπάγκων είτε έπαιρναν επί χρόνια ανταποδοτικές πίπες σε πολιτικά γραφεία και κομματικές νεολαίες, να υπόσχονται, να ψεύδονται, να συκοφαντούν, να παίζουν ολοφάνερα επικοινωνιακά παιχνιδάκια στις πλάτες εκατομμυρίων ανθρώπων που βυθίζονται στη δυστυχία. Βλέπω αυτο-αποκαλούμενους δημοσιογράφους, να μιλάνε για βία, να καταγγέλουν την «αντι-κοινωνική συμπεριφορά» των φοβισμένων, επιχειρώντας να βαφτίσουν την συμφιλίωση με τον τρόμο και την κατάθλιψη, ως ρεαλισμό. Να ταυτίσουν την συμφιλίωση με την εξαθλίωση ως κοινό νου… Αυτό που αποφεύγω, όμως, να δω, είναι ο καθρέφτης. Διότι είναι εύκολο να δεις τον κλόουν του Κράτους. Είναι απλά ζήτημα λογικής και καθαρής ματιάς να δεις την βαρβαρότητα του Καπιταλισμού. Είναι λυτρωτική η κριτική…στους άλλους. Στον καθρέφτη; Ναι στον καθρέφτη βρίσκονται όλες οι απαντήσεις. Αλλά ο καθρέφτης τρομάζει πιο πολύ από το ίδιο το Κράτος και τον στοιχειωμένο του κλόουν. Γιατί ο καθρέφτης (αντέχεις;) αποκαλύπτει ποιός πραγματικά δημιούργησε αυτό το Κράτος. Είμαι εγώ, εσύ, αυτοί, εμείς, εσείς, όλοι…
Κοιτάζοντας τον, μου ρχεται η πικρή γεύση του τέλους μιας πορείας. Και, ακόμη χειρότερα, η ίδια πικρία που βλέπω στα μάτια των περισσότερων γύρω μου σαν ολοκληρώνεται η εκάστοτε πορεία. Πόσες φορές σκέφτηκα να φωνάξω σε όλους «ας στήσουμε μια συνέλευση εδώ και τώρα», και δεν το έκανα; Είναι δυνατόν να αλλάξουμε κάτι επαναλαμβάνοντας χιλιοειπωμένα συνθήματα, χωρίς καν να κάτσουμε να συζητήσουμε, έξω από κινηματικούς τοίχους και με την ανοιχτή συμμετοχή όλων; Φοβόμαστε να εκτεθούμε ή να εκθέσουμε προς κρίση τις ιδέες μας; Μήπως οι ξερές πορείες αποτελούν μια αυτοϊκανοποίηση πως «έκανα αυτό που περνάει απ΄το χέρι μου»; Μήπως ο ιδεολογικός μας μικρόκοσμος, ως ένα βαθμό, μας έχει παρασύρει στην απραγία, στην ιδιοτέλεια, την ησυχία, την την ριζοσπαστική γκρίνια που τον διακατέχει;

Ρίχνοντας στον καθρέφτη μια δεύτερη ματιά, λιγότερο λοξή, μου ρχεται ξανά στο στόμα αυτή η λέξη, η τόσο συνηθισμένη, τόσο διαφημισμένη, μα τόσο απαγορευμένη στην ουσία της. Η επανάσταση. Μιλάμε γι’ αυτή, συζητάμε γι’ αυτή, γράφουμε γι΄ αυτή, ζωγραφίζουμε γι’ αυτή, στην ουσία όμως…ποτέ δεν αναφερόμαστε σ’ αυτή. Ποτέ δεν την εννοούμε πραγματικά. Συνεπώς, η λέξη αυτή στερείται κάθε νοήματος! Μοιάζει με το ακριβό περιτύλιγμα ενός καλαίσθητου προϊόντος που βρίσκουμε στα supermarket. Ένα απολιθωμένο μνημείο, στο μουσείο της ανθρώπινης σκέψης, δίπλα με την λέξη δημοκρατία, να ποζάρει σαν άγαλμα ξεχασμένων εποχών, τότε που οι άνθρωποι δεν ήξεραν τί πάει να πει τηλεόραση. Την δημοκρατία την συναντάς επίσης και στα λεξικά. Σε κάποιο σκονισμένο εγχειρίδιο μιας αραχνιασμένης βιβλιοθήκης, που κανείς δεν δίνει σημασία πια. Άσε που στην εποχή της ασημαντότητας πολύ αγνοούν και την ύπαρξή της! Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι την επανάσταση την θεωρούμε ως κάτι απροσδιόριστο, αφού ποτέ δεν κάτσαμε να την προσδιορίσουμε… Είχαμε, βλέπεις, πιο σημαντικά πράγματα! Να ξεσπάσουμε μπροστά στο χαζοκούτι βλέποντας τον Λαζόπουλο και τον Λιακόπουλο, τον Μιχαλολιάκο να λέει πως «τα χέρια αυτά μπορεί να χαιρετάνε ναζιστικά αλλά είναι καθαρά χέρια»!!! Κι εδώ είναι που αναρρωτιέται κανείς; Τί είναι προτιμότερο; Ναζιστής ή κλέφτης;

Ο Μαλατέστα είχε πει πως «αν είναι να νικήσουμε στήνοντας κρεμάλες στις πλατείες, τότε θα ήταν καλύτερα να χάσουμε», κάτι που με βρίσκει σύμφωνο. Πολύ αμφιβάλλω για την πλειοψηφία των συμπολιτών μου, που εκφράζουν την ψυχολογία του όχλου, πριν καν αναμιχθούν στον όχλο. Είναι ο εμφύλιος, για τον οποίο πολλοί εν έτη 2012 συνθηματολογούν φωνάζοντας «ΕΑΜ ΕΛΑΣ Μελιγαλάς», κάτι επιθυμητό; Είναι ο εμφύλιος και η αλληλοσφαγή η επανάσταση για την οποία αγωνιζόμαστε; Είναι επανάσταση οι εκτελέσεις στα υπόγεια, οι απαγχονισμοί, οι γραφειοκράτες που ροκανίζουν τα μαχαίρια τους την ώρα που ονειρεύονται νέα γκουλάγκ; Τελικά, τί είναι αυτή η περιβόητη επανάσταση; Θα υιοθετήσουμε τη φασιστική λογική του «αίμα να χυθεί, κι ότι είναι να γίνει ας γίνει;». Αν δεν μιλήσουμε για την επανάσταση ΤΩΡΑ, τότε ίσως παρασυρθούμε στο εμφυλιακό παιχνίδι που στήνει το σύστημα εξουσίας με τη συνεργασία της νεοναζιστικής γκρούπας της Χρυσής Αυγής και των περισσότερων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων και δήθεν ανεξάρτητων ειδησεογραφικών ιστολογίων; Τί πραγματικά σημαίνει εξέγερση; Υπομονή μέχρι την ημέρα που οι «ηγέτες» του κινήματος θα καλέσουν για γενική απεργία, όπου θα συγκρουστούμε για μια ακόμη φορά με τους θύλακες ασφαλείας και προστάτες του αυστηρά ιεραρχημένου τούτου άθλιου πολιτισμού, τον στρατό και την αστυνομία; Και μόλις πέσουν τα πρώτα δακρυγόνα… επιστροφή στους καναπέδες! Στην «ασφάλεια» των τεσσάρων τειχών, στην αδράνεια και την ησυχία μας! Και όλα αυτά την στιγμή που μπορούμε ν΄αποκεντρώσουμε τις δράσεις μας, ν’ αρχίσουμε να δημιουργούμε μικρές αντι-κοινωνίες, συλλογικής αυτοδιαχείρησης, σε γειτονιές και πλατείες, με συνελεύσεις, ανταλλαγές προϊόντων, μέσω της δημιουργίας δικτύων αλληλεγγύης…

Συγγραφή: Μιχάλης Θ, Efor

εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η χούντα γάμησε κόσμο και κοσμάκη.

Είναι περίεργο τρένο η ζωή και πολλές φορές σε αναγκάζει να υπερασπίζεσαι αυτά με τα οποία διαφωνείς. Επειδή –πώς να το κάνουμε -είναι άλλο πράγμα να μη σ΄αρέσει το σάμαλι και διαφορετικό ν΄ακούς οτι το σάμαλι σκοτώνει τα παιδιά μας! Χρέος του ανθρώπου να αντιστέκεται στον παραλογισμό, διαφορετικά θ΄ακούσουμε σε λίγο οτι τα αυτοκίνητα κολυμπάνε και ο γλάρος είναι συστατικό σούπας.

themotorcycleboy

 Αναφέρομαι σ΄αυτόν τον αστικό μύθο που κυκλοφορεί χρόνια (μαζί με τους κροκόδειλους στους υπονόμους και τους Νεφελίμ στις τηλεπωλήσεις) περί του ψέματος για την ύπαρξη νεκρών στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τέτοιου είδους μύθοι δεν είναι καινούργιο φρούτο –έχει προηγηθεί η αμφισβήτηση των νεκρών Εβραίων του Ολοκαυτώματος, η αμφισβήτηση της γενοκτονίας των Αρμενίων και η αμφισβήτηση των πέναλτι που κερδίζει ο Θρύλος (αν και σε αυτό το τελευταίο, οφείλω να παραδεχτώ οτι υπάρχει μικρή δόση αλήθειας). Κοινό χαρακτηριστικό των παραπάνω, η συνωμοσιολογική (σε βαθμό ψύχωσης) προέλευση η οποία στηρίζεται σε συλλογισμούς τύπου: «ρίχνω σκόνη για να διώχνω τα λιοντάρια από την πλατεία Συντάγματος –μα δεν υπάρχουν λιοντάρια! –είδες τι καλή δουλειά κάνει η σκόνη που ρίχνω;»

Πριν προχωρήσω στην ουσία του θέματος, ας ξεκαθαρίσω τη δική μου θέση: θεωρώ οτι η λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου» μανιπουλάρησε ιδεοληπτικά καταστάσεις, καπέλωσε απόψεις, απέκλεισε πρόσωπα και ιδέες από την πνευματική ζωή του τόπου. Η διαφωνία που έχω με τις μεθόδους της συγκεκριμένης γενιάς είναι λοιπόν σε επίπεδο ιδεών και αντιλήψεων. Δεν συμφωνώ με τις απόψεις τους, δεν μου αρέσει η μουσική τους, δεν γουστάρω τη νοσταλγία τους –μέχρι εκεί. Παρόμοιο θέμα έχω, ας πούμε, και με τη γενιά των Λαμπράκηδων –διαφωνώ με την ιδεολογική τους τοποθέτηση.

Από εκεί και πέρα δεν είμαι διατεθειμένος να φορτώσω στη «γενιά του Πολυτεχνείου» όλα τα κακά που συνέβησαν σ΄αυτόν τον τόπο, ούτε πρόκειται να αμφισβητήσω τα ιστορικά δεδομένα επειδή, ας πούμε, με ενοχλούσαν αισθητικά η μουστάκα και το ζιβάγκο του Χαραλαμπόπουλου!

Η ουσία του θέματος βρίσκεται στην επιλεκτική μνήμη και στον εγκεφαλικό μηχανισμό (μίξερ) πολτοποίησης των ιστορικών γεγονότων –απαραίτητα συστατικά και τα δύο για την δημιουργία μιας ντετερμινιστικής αντίληψης της ιστορίας. Όπου ντετερμινισμός σημαίνει οτι μια δύναμη, πάνω και έξω από την κοινωνία, δημιουργεί τα ιστορικά γεγονότα. Το κάνουν οι οικονομολόγοι προσδίδοντας θεϊκές ιδιότητες στην οικονομία. Το κάνουν οι συνωμοσιολόγοι με την αντίληψη περί Μασόνων, Ναϊτών Ιπποτών ή εξωγήινων από τον πλανήτη Κομπινεζόν οι οποίοι βρίσκονται πίσω απ΄όλα –έχεις δυσκοιλιότητα; Σε ψεκάζουν –γι΄αυτό το έπαθες! Ποιοι; Οι Μυστικοί 7, οι Κρυφοί 13, ο Φικιώρης που πουλάει νερό με όζον! Πώς το τεκμηριώνεις αυτό; Μα, αν δε σε ψέκαζαν θα έχεζες σαν ελβετικό ρολόι! Η αιτία είναι αποτέλεσμα τού αποτελέσματος το οποίο τη δημιουργεί για να δημιουργηθεί!

Πάρε, ας πούμε, αυτή την αντίληψη που πλασάρεται (προσφάτως και από την Χρυσή Αυγή) περί της χούντας των συνταγματαρχών. Επί χούντας (επί Γεωργίου Παπαδοπούλου) μάς λένε, μπορεί να μην υπήρχε ελευθερία έκφρασης αλλά όλα λειτουργούσαν ρολόι. Μπορεί οι συνταγματάρχες να απαγόρευαν ένα σκασμό πράγματα αλλά τουλάχιστον δεν έκλεβαν. Βέβαια –γιατί είναι προτέρημα το οτι κάποιος δεν κλέβει –ακόμα δεν το έχω καταλάβει! Δηλαδή, κι ο Παπαχρόνης δεν έκλεβε ο άνθρωπος –τι θα πει αυτό; Οτι κακώς μπήκε φυλακή ενώ θα έπρεπε να τον κάνουμε πρωθυπουργό;

Βέβαια, ένας λογικός άνθρωπος θα υποστηρίξει οτι –πέραν του παραλογισμού της –η παραπάνω αντίληψη είναι και εντελώς ψεύτικη.

Στη χούντα τίποτα δεν λειτουργούσε ρολόι, εκτός από την Ασφάλεια και την ΕΣΑ. Όντως, δεν προλάβαινες να πεις «Θεοδωράκης» και σε είχαν μπουζουριάσει! Παραπέρα όμως –τι άλλο λειτουργούσε; Μήπως στα νοσοκομεία έκαναν εγχειρήσεις χωρίς φακελάκι; Μήπως οι πολεοδομίες εξέδιδαν άδειες χωρίς λάδωμα; Μήπως δεν υπήρχε φοροκλοπή; Μήπως πλήρωνε κανένας εισφορές σε ασφαλιστικά ταμεία; Μήπως δεν υπήρχε αδήλωτη εργασία; Μήπως τα λεωφορεία έφταναν ποτέ στην ώρα τους; Μήπως οι δημόσιες υπηρεσίες εξυπηρετούσαν το κοινό; Μήπως οι διορισμοί στο δημόσιο δεν γίνονταν με βύσμα; Μήπως τις δημόσιες συμβάσεις δεν τις έδιναν σε γνωστούς με αδιαφανείς διαδικασίες;

Παίρνουν οι κρετίνοι τις δηλώσεις του Παττακού και των υπολοίπων περί «αναγέννησης της Ελλάδος», βλέπουν το φαλάκρα με το μυστρί και πιστεύουν οτι όλα αυτά γίνονταν στην πραγματικότητα! Σε κάμποσα χρόνια δηλαδή θα δείχνουν τον Καραμανλή και τον Σημίτη σε εγκαίνια και θα υποστηρίζουν οτι επί των ημερών τους η χώρα αναπτυσσόταν! Σε κάμποσα χρόνια θα βάζουν τη δήλωση του Γιωργάκη: «λεφτά υπάρχουν» για να αποδείξουν οτι η Ελλάδα το 2009 ήταν πλούσια χώρα!

Κι αυτή η ιστορία με τους τίμιους στρατιωτικούς που προτιμούσαν να τους κοπεί το χέρι παρά να κλέψουν! Δηλαδή όταν υπογράφανε χαριστικές συμβάσεις με επιφανείς Έλληνες της αλλοδαπής (χαρίζοντας εθνικό πλούτο, υπενθυμίζω) γιατί το κάνανε; Για το καλό του τόπου; Όταν χαρίζανε τσουβάλια προνομίων στους εφοπλιστές με φωτογραφικούς νόμους, ενεργούσαν με γνώμονα το εθνικό συμφέρον; Εντάξει –μπορεί να είναι κι έτσι. Αλλά τότε γιατί είναι ο Άκης φυλακή; Κι εκείνος χαριστικές συμβάσεις υπέγραφε! Γιατί κατηγορούμε τον Πάχτα ή τους «Βατοπεδινούς»; Κι αυτοί φωτογραφικές διατάξεις σε νόμους έφτιαξαν! Γιατί το καλό του τόπου το εξασφάλιζε μόνο ο Νιάρχος και η ESSO PAPAS ας πούμε και όχι το Πόρτο Καρράς και η Siemens; Ή έστω ο ηγούμενος Εφραίμ που ήταν και άγιος παύλα άνθρωπος!

Θα αναρωτηθείς –δεν υπήρχε δηλαδή διαφορά στην κρατική διαχείριση μεταξύ χούντας και μεταπολίτευσης; Βεβαίως υπήρχε! Γιατί, επί χούντας, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού (κοντά στο 40%) ήταν αποκλεισμένο. Οι κομμουνιστές ήταν καταζητούμενοι, οι κεντρώοι ήταν στην απέξω. Έμεναν οι δεξιοί, οι βασιλικοί, οι χουντικοί και οι «κοιτάω τη δουλειά μου» για να μοιραστούν την κρατική πίττα –άρα η πίττα επαρκούσε για όλους τους! Και οι «όλοι» ήταν ευχαριστημένοι. Διότι, πάρε χαμηλότοκα (και στη συνέχεια χαριστικά) δάνεια, πάρε άδειες ταξί, φορτηγών και περιπτέρων, πάρε διορισμούς στο Δημόσιο, βάλε και το παιδί σου στο Πανεπιστήμιο (κι εκεί ο συναγωνισμός ήταν μειωμένος εφόσον χρειαζόταν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων για να δώσεις εξετάσεις) –πάρε να’χεις γενικώς. Γι΄αυτό και τόσοι πολλοί νομιμοποίησαν τη χούντα στο δημοψήφισμα –άσχετο που μετά πήξαμε στους όψιμους αντιστασιακούς και θεωρήθηκε το δημοψήφισμα σικέ.

Θα πεις βέβαια, εντάξει, μπορεί η χούντα να μοίραζε λεφτά (τα οποία φυσικά δανειζόταν και μας έμειναν στη συνέχεια ως χρέος) αλλά σε τελική ανάλυση, στον κόσμο τα μοίραζε –στους φτωχούς! Τι το κακό; Απολύτως τίποτα! Αν συμφωνήσουμε οτι δεν υπήρχε τίποτα κακό στο «Τσοβόλα δώστα όλα» του Παπαντρέα, αν συμφωνήσουμε οτι δεν έτρεχε τίποτα με τους διορισμούς των ημετέρων από τις κυβερνήσεις Πασόκ και ΝΔ –όντως, δεν ήταν κακό ούτε αυτό που έκανε η χούντα. Ενεργούσε με την πάγια τακτική του ελληνικού κράτους από την εποχή της μαϊμούς του Κωλέτη και δώθε –τίποτα το κακό!

Α ναι –να μην το ξεχάσω. Ο Γιώργης ο Παπαδόπουλος ο καραμπουζουκλής έκανε κι έναν αντικειμενικά καλό νόμο, περί του αυτόματου διαζυγίου. Και πήγε κόντρα στην εκκλησία, να το πούμε αυτό! Θ΄αναρωτηθείς, ο θεμελιωτής του «Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» πήγε κόντρα στη θρησκεία; Ε, τι να κάνει το παιδί; Ήθελε να παντρευτεί τη Δέσποινα και δεν του έδινε διαζύγιο η προηγούμενη! Έτσι για να βλέπουμε πόσο πολύ πιστοί ήταν στις αρχές που διακήρυτταν αυτοί οι τύποι.

Κι αν με το αυτόματο διαζύγιο ο Γιώργης έκανε γαργάρα τη θρησκεία και την οικογένεια (οι παλιότεροι θυμούνται τι στίγμα ήταν το διαζύγιο!) με την κομπίνα της Κύπρου έκανε γαργάρα και την πατρίς (όχι την εφημερίδα –τη χώρα ρε παιδί μου!) Γιατί εκείνος φρόντισε να αφοπλίσει την Κύπρο (αναλαμβάνοντας τον ρόλο της εγγυήτριας δύναμης μαζί με Αγγλία και Τουρκία), το δικό του το παιδί ο Ιωαννίδης στήριξε το πραξικόπημα του Γρίβα που ανέτρεψε τον Μακάριο κι όλα αυτά τα όμορφα νομιμοποίησαν την εισβολή των Τούρκων με το πρόσχημα της προστασίας των Τουρκοκυπρίων. Μπροστά σ΄αυτή την κομπίνα, τα Ίμια μοιάζουν με περήφανη νίκη της Ελλάδας –απορώ πώς το ξεχνάνε οι χουντολάτρεις!

Αλλά το αρχικό θέμα αυτού του κομματιού είναι ο αστικός μύθος περί ψεύτικων νεκρών στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Πάρτη από την άκρη την κλωστή μπας και φτάσουμε κάποτε στην κουβαρίστρα:

Όταν κατέλαβαν την εξουσία οι συνταγματάρχες δεν συνέλαβαν κόσμο; Δεν έκλεισαν ανθρώπους φυλακή; Με ποια κατηγορία; Οτι ήταν επικίνδυνοι για τη χώρα –κάνω λάθος; Μάλιστα! Ας πούμε λοιπόν οτι αυτός ήταν λόγος να δέσουν τους εν ενεργεία πολιτικούς (οι οποίοι ως συνήθως κλέφτες κλπ). Θυμάσαι να δικάστηκε κανένας από αυτούς; Ειδικό δικαστήριο, στρατοδικείο έστω; Μπααα... Άρα; Να΄χαμε να λέγαμε και οι συλλήψεις έγιναν για καθαρά πολιτικούς λόγους όχι για ποινικά αδικήματα!

Συνελήφθησαν όμως και οι κομμουνιστές, οι οργανωμένοι –τόσο στο παράνομο ΚΚΕ, όσο και στην ΕΔΑ. Αυτοί –ποια ακριβώς κατηγορία αντιμετώπιζαν; Τη διασάλευση του καθεστώτος; Το οτι ήταν (από ιδεολογία και όχι λόγω κάποιας πράξης τους) επικίνδυνοι; Εντάξει –θα το δεχτώ. Αν δεχτούν και οι σημερινοί λάτρεις της χούντας (Χρυσαυγίτες κλπ) οτι εφόσον και αυτοί θέλουν να καταλύσουν το σημερινό καθεστώς (σύμφωνα με δηλώσεις τους και σύμφωνα με τις ιδεολογικές τους πλατφόρμες) θα πρέπει να σαπίζουν στις φυλακές και στις εξορίες. Το δέχονται; Μπα –δε νομίζω... Όταν τσούζει ο κώλος μας γινόμαστε αυτομάτως δημοκράτες!

Αναρωτιέμαι τώρα –όλοι αυτοί που συνελήφθησαν επί χούντας, πώς πέρναγαν στα κρατητήρια; Έπεφτε καθόλου ξύλο ή τους είχαν με το καφεδάκι τους, το κρουασανάκι τους και τρία γεύματα ημερησίως; Μάλλον έπεφτε ξύλο –όποιος έχει πάει φαντάρος (επί μεταπολίτευσης) και γνωρίζει τι εστί Στρατιωτική Αστυνομία θα συμφωνήσει. Έπεφτε ξύλο σε ανθρώπους νέους και γέρους, υγιείς και άρρωστους, άντρες και γυναίκες –το να ρίχνεις ξύλο σε κρατούμενο δεν μπορώ να βρω με ποιον ηθικό κώδικα, ποιας ανώτερης φυλής συνάδει –αλλά, τέλος πάντων... ένεκα η ανάγκη! Η οποία ανάγκη εξαντλούταν στο να δέσουν ακόμα έναν κομμουνιστή για να κάνουν κέντα –όχι στο να αποτρέψουν κάποια τρομοκρατική ενέργεια, έτσι; Κράτα την τρομοκρατική ενέργεια –θα αναφερθώ διεξοδικά παρακάτω. Γιατί εδώ μιλάμε για το ξύλο. Δεν πέθαναν άνθρωποι λόγω αυτού και λόγω του εγκλεισμού στα κρατητήρια; Κάποιοι με προβλήματα υγείας; Δεν μπορεί! Όλοι και κάμποσοι θα πέθαναν –διαφωνείς; Μήπως κιόλας κάποιοι αυτοκτόνησαν από τα παράθυρα της Ασφάλειας γιατί, ξέρω ‘γω... ανακάλυψαν το πόσο λάθος ήταν η κομμουνιστική ιδεολογία τους; Ε, όλο και κάποιοι θα αυτοκτόνησαν! Άρα, το καθεστώς της χούντας είχε νεκρούς! Όπως και ο Καραμανλής είχε νεκρούς από τη δράση των αστυνομικών δυνάμεων (Κουμής-Κανελλοπούλου), όπως κι ο Αντρέας είχε νεκρούς (Καλτεζάς, Μαρίνος), όπως κι ο Κωστάκης είχε νεκρό (Γρηγορόπουλος) –έτσι και οι χουντικοί είχαν νεκρούς. Πολλούς, λίγους, περισσότερους από τους άλλους; Έχει σημασία; Δε νομίζω! Αν ο νεκρός από τη χούντα ήταν κάποιος δικός σου, δεν θα σου κάνει μεγάλη διαφορά η ποσόστωση –έτσι δεν είναι;

Ας πάμε τώρα στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και στην καταστολή της από τα τανκ. Πόσοι σκοτώθηκαν εκεί μέσα; Πάτησε κάποιον το τανκ ή όχι; Πυροβολούσαν ελεύθεροι σκοπευτές από τις ταράτσες στους γύρω δρόμους; Εκτέλεσε τον Μυρογιάννη ο Ντερτιλής; Εγώ να δεχτώ οτι όλα όσα αναφέρουν οι αυτόπτες μάρτυρες είναι κατασκευασμένα και προϊόντα μιας συνωμοσίας των Εβραίων, των εξωγήινων και του μπατζανάκη του Στάλιν. Να δεχτώ οτι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που θρηνούσαν τους νεκρούς τους ήταν πληρωμένοι και πράκτορες. Να δεχτώ οτι οι γιατροί που βεβαίωναν ένα σωρό θανάτους στα νοσοκομεία ήταν κι αυτοί πληρωμένοι. Δεν μπορώ βέβαια να δεχτώ τη δικαιολογία που προβάλλουν οι νοσταλγοί της χούντας περί του οτι δεν υπήρχαν νεκροί επειδή δεν δηλώθηκαν από την πρώτη στιγμή τα ονόματά τους ή πώς, επειδή ήταν παραμύθι η ιστορία της Ηλένιας, άρα ήταν παραμύθια και όλες οι υπόλοιπες μαρτυρίες! Ας είμαστε έστω και τυπικά λογικοί! Ούτε το θάνατο του Κουμή και της Κανελλοπούλου παραδέχτηκε αμέσως το κράτος, ούτε το θάνατο του Καλτεζά, ούτε του Γρηγορόπουλου. Αργότερα αναγκάστηκαν να δεχτούν τα συγκεκριμένα περιστατικά –όπως ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση της χούντας. Η διαφορά βρίσκεται στο οτι επί χούντας υπήρχε λογοκρισία (άρα οι σχετικές ειδήσεις δημοσιοποιήθηκαν μήνες αργότερα) καθώς και στο οτι τότε υπήρχε πληρέστερος έλεγχος στις δημόσιες υπηρεσίες.

Αλλά ας εξετάσουμε την άλλη άποψη –ας δούμε τι λένε όλοι αυτοί οτι συνέβη στο Πολυτεχνείο. Προφανώς έγινε εισβολή –μπήκαν οι μαυροσκούφηδες και η αστυνομία. Παρακάτω; Πήραν τους φοιτητές αγκαζέ και τους οδήγησαν για μπρέκφραστ; Δεν τους σάπισαν στο ξύλο; Δεν τους φυλάκισαν; Και ο λόγος όλων αυτών; Οτι οι φοιτητές είχαν καταλάβει το Πολυτεχνείο! Ε, και; Ήταν έγκλημα; Όποτε κάποιος καταλαμβάνει μια σχολή πρέπει να πηγαίνει το κράτος να τον ξεσκίζει στο ξύλο και να τον φυλακίζει; Ποιος νόμος το λέει αυτό; Γιατί, αν δεν το λέει κάποιος νόμος, η εισβολή ήταν παράνομη και καλώς δικάστηκαν όσοι ενεπλάκησαν σε αυτή. Έχω άδικο;

Οι χουντικοί δικάστηκαν για κατάχρηση εξουσίας και βίαια κατάλυση του πολιτεύματος –οι νεκροί ήταν αποτέλεσμα αυτών τους των πράξεων. Αν εσύ αφαιρέσεις τους νεκρούς, αλλάζουν οι κατηγορίες;

Και τελικά πώς μετριέται η κατάχρηση εξουσίας; Με τον αριθμό των νεκρών ή με τον αριθμό των παραβιάσεων των νόμων; Γιατί οι πολιτικοί του Μνημονίου πρέπει να περάσουν από ειδικά δικαστήρια ενώ οι χουντικοί ήταν αθώοι; Όσοι ήταν υπεύθυνοι οι πρώτοι για θανάτους (αυτοκτονίες) πολιτών, άλλο τόσο ήταν και οι δεύτεροι –να είμαστε και λογικοί!

«Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι υπεύθυνη για τη δυστυχία μας», λέει η αφίσα της Χρυσής Αυγής Μεσσηνίας. Ωραία! Ο Καραμανλής ήταν δηλαδή υπεύθυνος για την ευτυχία αυτού του τόπου; Ο Αντρέας ήταν υπεύθυνος για τις καλύτερες μέρες; Ο Μητσοτάκης μάς χάρισε κάποιο καλύτερο αύριο; Ο Σημίτης μάς ανέβασε στα ουράνια; Γενιά του Πολυτεχνείου ήταν αυτοί; Ή τα δεινά του τόπου αρχίσανε με τον Κωστάκη, το Γιωργάκη, το Μπένι και τον Σαμαρά και πριν ήμασταν υπέροχοι κι ευτυχισμένοι;

Βάλανε και στην αφίσα τη Δαμανάκη και καθάρισαν –συγνώμη ρε σεις, αλλά για ποια ακριβώς δυστυχία μας είναι υπεύθυνη η Δαμανάκη; Επειδή ψήφισε τα Μνημόνια; Μα και το Πασόκ και η ΝΔ τα ψήφισαν και οι πολίτες τούς επιβράβευσαν για την επιλογή τους ξαναφέρνοντάς τους στην κυβέρνηση! Πόσο περισσότερο φταίει η Δαμανάκη από τον ψηφοφόρο των συγκεκριμένων κομμάτων; Πόσο πιο υπεύθυνος για τη δυστυχία μας είναι ο Λαλιώτης από τον Κυριάκο το Μητσοτάκη ας πούμε, ή από τον Νάσο τον Αλευρά, ή από τον Χατζηδάκη ή την Καϊλή και την Αποστολάκη που έχουν δει τη γενιά του Πολυτεχνείου μόνο σε αφιερώματα της ΕΡΤ; Πόσο υπεύθυνος για τη δυστυχία μας είναι ο Παπαχρήστος, ή ο Βερνίκος ή η Καρυστιάνη –θα μας τρελάνετε;

Μήπως υπεύθυνο για τη δυστυχία μας είναι ένα συγκεκριμένο κοινωνικό σύστημα το οποίο έχει την ικανότητα να παίρνει άσπρα, μαύρα, κίτρινα, κόκκινα και να τα μετατρέπει όλα σε γκρι;

Και για να τελειώνουμε με το χουντικό παραμύθι –ας μας πουν τι ακριβώς συνέβη με τον Μουστακλή. Μόνος του βασανιζόταν ο άνθρωπος; Ή μήπως ήταν κάποιος επικίνδυνος κομμουνιστής; Και τι συνέβη με τον Παναγούλη; Ψυχοπαθής ήταν που πήγε να σκοτώσει τον Παπαδόπουλο; Τι διάολο –ο τιμημένος εθνικός στρατός τρελαίνει τους αξιωματικούς του; Και τι συνέβη με τον Σάκη τον Καράγιωργα; Τρελάθηκε ολόκληρος καθηγητής Πανεπιστημίου κι έτρεχε να βάλει βόμβες; Εντάξει τρελάθηκε ο Καράγιωργας, όποιος δεν είχε την τιμή να παρακολουθήσει μάθημά του μπορεί να το δει κι έτσι. Αλλά ο Σημίτης; Κι αυτός τρελός; Ή πράκτορας των Μασόνων; Τι τον είχε πιάσει τον ανθρωπάκο κι έβαζε και αυτός βόμβες; Τόσο ψυχοπαθείς ή τόσο πράκτορες ήταν όλοι αυτοί; Κι αν ήταν ποιος τους αποκάλυψε; Η Χρυσή Αυγή Μεσσηνίας, ο Πλεύρης και ο Μιχαλολιάκος (γενιά του Πολυτεχνείου κι αυτός, νομίζω); Ελάτε τώρα! Από πότε θεωρούνται έγκυρες οι μαρτυρίες άσχετων ή μισθοδοτούμενων από το δικτατορικό καθεστώς; Αν είναι έτσι να δεχτούμε και τη μαρτυρία του Άκη οτι τον έμπλεξαν τα «σκοτεινά συμφέροντα»!

Τα πράγματα είναι απλά κι όποιος δεν θέλει να τα δει, έχει τις δικές του σκοπιμότητες. Η χούντα γάμησε κόσμο και κοσμάκη. Επί χούντας πέθαναν πολλοί στα χέρια της Ασφάλειας και της ΕΣΑ. Όταν έγινε η εισβολή στο Πολυτεχνείο χύθηκε αίμα. Το να μετράς νεκρούς και να αμφισβητείς ταυτότητες μοιάζει με το να αμφισβητείς ένα έγκλημα βιασμού προβάλλοντας σαν δικαιολογία το οτι ο βιαστής δεν εκσπερμάτωσε. Το μόνο που αποδεικνύεις είναι η ηλιθιότητά σου.