άνθρωπος

Chris Harman- "O άνθρωπος δεν ήταν πάντα έτσι"

Κρις Χάρμαν: "ο άνθρωπος δεν ήταν πάντα έτσι"

http://wwwpraxisred.blogspot.gr

"Στο κατώφλι του 21ου αιώνα, ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος απληστίας, κατάφωρων ανισοτήτων ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς, ρατσιστικών και σοβινιστικών προκαταλήψεων, βάρβαρων πρακτικών και φριχτών πολέμων. Είναι πολύ εύκολο να πιστέψουμε πως τα πράγματα ήταν πάντα έτσι και πως, επομένως, δεν μπορούν να είναι διαφορετικά. Αναρίθμητοι συγγραφείς, φιλόσοφοι, πολιτικοί, κοινωνιολόγοι, δημοσιογράφοι και ψυχολόγοι διαδίδουν αυτό το μήνυμα. Παρουσιάζουν την ιεραρχεία, την υποταγή, την απληστία και την κτηνωδία ως "φυσικά" γνωρίσματα της ανθρώπινης συμπεριφοράς.(...) Εντούτοις όλα αυτά δεν επιβεβαιώνονται από τα όσα ξέρουμε για την ιστορία των προγόνων μας αναρίθμητε γενιές πριν από την καταγραμμένη Ιστορία."Το παραπάνω απόσπασμα αποτελεί μέρος της εισαγωγής του Κρις Χάρμαν σε ένα κεφάλαιο που αποτελεί μια φιλόδοξη προσπάθεια να αποδείξει επιστημονικά (με ιστορικά στοιχεία, αρχαιολογικά ευρήματα και ανθρωπολογικές μελέτες) πως ο άνθρωπος δεν είναι από τη φύση του όπως είναι σήμερα και πως η συμπεριφορά του αλλάζει. Αλλάζει γιατί αλλάζουν και οι κοινωνικές συνθήκες που τον πλαισιώνουν. Το ανθρώπινο είδος (ο σύγχρονος άνθρωπος ή homo sapiens) υπάρχει εδώ και πάνω από 100.000 χρόνια. Κατά το 95% αυτού του χρονικού διαστήματος το είδος μας δεν χαρακτηριζόταν από τις μορφές εκείνης της συμπεριφοράς που αποδίδουμε σήμερα τόσο εύκολα στην ανθρώπινη φύση.

Πιο συγκεκριμένα ο ιστορικός Ρίτσαρντ Λι αναφέρει: "Πριν από την άνοδο του κράτους και την εδραίωση της κοινωνικής ανισότητας, οι άνθρωποι ζούσαν επί χιλιετίες σε μικρές κοινωνικές ομάδες συγγενών, με τους κεντρικούς θεσμούς της οικονομικής ζωής να περιλαμβάνουν τη συλλογική ή κοινή ιδιοκτησία της γης και των φυσικών πόρων, τη γενικευμένη αμοιβαιότητα στη διανομή της τροφής και μια σχετική ισονομία."*.

Οι καταβολές του είδους μας ανάγονται σε ένα είδος πιθήκου που ζούσε πριν από κάπου 4 με 5.000.000 χρόνια σε μέρη της Αφρικής. Για κάποιον άγνωστο λόγο μέλη αυτού του είδους έπαψαν να ζουν στα δέντρα και άρχισαν να περπατούν όρθια. Μπόρεσαν να επιβιώσουν στη νέα τους κατάσταση συνεργαζόμενοι μεταξύ τους περισσότερο απ' ό,τι άλλα είδη θηλαστικών, εργαζόμενοι από κοινού για να φτιάξουν υποτυπώδη εργαλεία για να ξεριζώνουν ρίζες, να φτάνουν τους καρπούς που ήταν ψηλά, να πιάνουν σκουλήκια κι έντομα, να σκοτώνουν μικρά ζώα και να διώχνουν τα αγρίμια. Επομένως η συνεργασία ήταν το στοιχείο που χαρακτήριζε τη ζωή τους κι όχι ο ανταγωνισμό. Όσοι δεν μπόρεσαν να υιοθετήσουν αυτές τις νέες μορφές συνεργασίας και τα νέα πρότυπα ψυχικής συμπεριφοράς που τις συνόδευαν, εξαλείφονταν.

Σε αυτό το πλαίσιο, και με το πέρασμα του χρόνου εμφανίστηκε ένα εξελιγμένο είδος θηλαστικού, το οποίο δεν είχε τα άκρως εξειδικευμένα γνωρίσματα που επιτρέπουν σε άλλα θηλαστικά να επιβιώνουν (μεγάλα δόντια ή νύχια, πυκνή γούνα, μακριά και δυνατά πόδια), αλλά "ακραία ευελιξία" απέναντι στον κόσμο που τους περιέβαλλε. Μπορούσαν να χρησιμοποιούν τα χέρια τους για να κρατάνε και να πλάθουν αντικείμενα, να χρησιμοποιούν τις φωνές τους για να επικοινωνούν μεταξύ τους, να ερευνούν, να μελετούν και να κάνουν γενικεύσεις για τον κόσμο γύρω τους. Μπορούσαν τέλος, μέσα από τη μακροχρόνια ανατροφή των παιδιών τους να περνούν σε άλλους ανθρώπους τις δεξιότητες και τις γνώσεις τους. Όλα αυτά απαιτούσαν την ανάπτυξη μεγάλου εγκεφάλου και την ικανότητα και επιθυμία για κοινωνικοποίηση. Οδήγησαν επίσης στην ανάπτυξη μέσων επικοινωνίας, δηλαδή γλώσσας, που διέφεραν ποιοτικά από εκείνα των άλλων ζώων, με συνέπεια να συλλαμβάνουν εννοιολογικά ζητήματα που δεν ήταν παρόντα με άμεσο τρόπο. Απέκτησαν δηλαδή συνείδηση του κόσμου γύρω τους και του εαυτού τους εντός αυτού του κόσμου. Η εμφάνιση του σύγχρονου ανθρώπου, πιθανότατα στην Αφρική πριν από 150.000 περίπου χρόνια ήταν η αποκορύφωση αυτής της διαδικασίας. Σταδιακά οι διάφορες ομάδες ανθρώπων εξαπλώθηκαν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, και όντας απομονωμένες μεταξύ τους ανέπτυξαν διαφορετικές γλώσσες, διαφορετική κοινωνική οργάνωση και διαφορετικό υλικό πολιτισμό.

Ορισμένα ήσσονα κληρονομικά χαρακτηριστικά έγιναν εντονότερα σε ορισμένες ομάδες (χρώμα ματιών, πυκνότητα τριχών, χρωστική του δέρματος κλπ). Ωστόσο η γενετική κληρονομιά των διαφόρων ομάδων παρέμενε εξαιρετικά παρόμοια. Μέχρι πριν από 10.000 χρόνια οι διάφορες κοινωνίες είχαν ορισμένα κοινά θεμελιακά γνωρίσματα, γεγονός που οφείλεται στο οτι αποκτούσαν την τροφή, την κατοικία και τα ρούχα τους σχεδόν με τον ίδιο τρόπο (τροφοσυλλεκτικό και κυνηγετικό στάδιο).

Σε αυτές τις κοινωνίες δεν υπήρχαν κυβερνήτες, αφεντικά και ταξικές διαιρέσεις. Όπως έγραψε ο Τέρνμπουλ για τους Πυγμαίους Μπούτι του Κονγκό: "Δεν υπήρχαν αρχηγοί, ούτε επίση συμβούλια. Σε κάθε τομέα της καθημερινής ζωής μπορεί να υπ΄γρχαν ένας ή δύο άνδρες ή γυναίκες που ήταν πιο διακεκριμμένοι από άλλους αλλά συνήθως για κοινωφελείς πρακτικούς σκοπούς. Η διατήρηση του νόμου ήταν υπόθεση συνεργασίας".

Η Έρνεστιν Φριντλ αναφέρει: "Άνδρες και γυναίκες είναι εξίσου ελεύθεροι να αποφασίζουν πώς θα περάσουν τη μέρα τους: αν θα πάνε για κυνήγι ή για συλλογή καρπών και με ποιούς." Ενώ η Έλενορ Λίκοκ τονίζει πως: "δεν υπήρχε ατομική ιδιοκτησία της γης, ούτε η εξειδίκευση της εργασίας πέρα από εκείνη των δύο φύλων. (...)Οι άνθρωποι αποφάσιζαν για τις δραστηριότητες για τις οποίες ήταν υπεύθυνοι."

Τη συμπεριφορά των ανθρώπων χαρακτήριζε περισσότερο η γενναιοδωρία παρά ο εγωισμός: ο καθένας πρόσφερε τρόφιμα που είχε αποκτήσει σε άλλα μέλη της ομάδας, προτού τα καταναλώσει ο ίδιος. Ο Λι σχολιάζει: "Η τροφή δεν καταναλώνεται ποτέ απο μια οικογένεια αλλά τη μοιράζονται πάντα μεταξύ τους τα μέλη της ομάδας. (...) Αυτή η αρχή της γενικευμένης αμοιβαιότητας παρατηρήθηκε στους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες σε όλες σχεδόν τις ηπείρους και σε κάθε είδους περιβάλλον". Ενώ αναφέρει περαιτέρω ότι η ομάδα που μελέτησε, οι Βουσμάνοι της Καλαχάρι "είναι λαός με απόλυτη ισότητα, που ανέπτυξε μια σειρά απο σημαντικές πολιτισμικές πρακτικές για να διατηρήσει αυτή την ισότητα, επικρίνοντας και υποτιμώντας τους υπερόπτες και τους καυχισιάριδες και βοηθώντας τους άτυχους να επανέλθουν στο παιχνίδι".

Οι πολεμικού τύπου συγκρούσεις ήταν ελάχιστες. Ο Φριντλ σημειώνει: "Οι διαμάχες για εδάφη ανάμεσα σε γειτονικές τροφοσυλλεκτικές ομάδες δεν είναι άγνωστες (...) Όμως η ενέργεια που αφιερώνουν συνολικά οι άνθρωποι στην εκπαίδευση για μάχες είναι περιορισμένη, όπως και ο χρόνος που δαπανάται για πολεμικές επιδρομές μεταξύ κυνηγών-τροφοσυλλεκτών (...) Οι συγκρούσεις στο εσωτερικό των ομάδων λύνονται συνήθως με την αποχώρηση της μιας πλευράς που εμπλέκεται στη σύγκρουση.

Σχεδόν πάντα υπήρχε καταμερισμός εργασίας ανάμεσα στα δύο φύλα, με τους άνδρες να ασχολούνται κυρίως με το κυνήγι και τις γυναίκες με τη συλλογή τροφίμων. Αυτό συνέβαινε επειδή αν μια έγγυος ή μια γυναίκα που θήλαζε συμμετείχε στο κυνήγι, θα εξέθετε το έμβρυο ή το νεογνό σε κινδύνους απειλώντας έτσι την αναπαραγωγή της ομάδας.

Τέλος δεν μπορούσε να υπάρχει η σημερινή έμμονη ιδέα της ατομικής ιδιοκτησίας, την οποία σήμερα θεωρούμε δεδομένη. Η κάθε ομάδα περιοριζόταν στην καθημερινή εύρεση των απαραίτητων τροφίμων στην περιοχή του καταυλισμού της. Εντός αυτής της περιοχής τα μέλη μετακινούνταν συνέχεια προς εύρεση τροφίμων ή καταδιώκοντας ζώα, ενώ η ομάδα ήταν στο σύνολό της υποχρεωμένη να μετακινείται κάθε φορά που οι προμήθειες τροφής στην περιοχή εξαντλούνταν. Αυτή η συνεχής μετακίνηση απέκλειε τη δυνατότητα συσσώρευσης πλούτου αφού τα πάντα έπρεπε να μεταφέρονται εύκολα.

Στόχος της αναφοράς σε όλα αυτά δεν είναι η απλή αναπόληση εκείνου του τρόπου ζωής ή η εξιδανίκευση εκείνων των κοινωνιών, παρά να συμπεράνουμε πως φαινόμενα όπως η ατομική ιδιοκτησία, η ανισότητα, η εκμετάλλευση κι ο άκρατος ατομισμός δεν υπήρχαν κάποτε, πάθη όπως η απληστία και η πλεονεξία δεν βασίλευαν τον κόσμο και δομές όπως οι αγορές ή τα κράτη ήταν άγνωστα. Επομένως καλό είναι να αναρωτηθούμε μήπως τα πράγματα αλλάζουν τελικά πολύ περισσότερο απ' όσο νομίζουμε;

*Όχι κοινωνική ανισότητα, κοινή ιδιοκτησία γης και φυσικών πόρων, αλληλεγγύη: όλα αυτά μυρίζουν ...κομμουνισμό. Και πράγματι ο Λι επανέρχεται στον όρο "πρωτόγονο κομμουνισμό" που ο Ένγκελς χρησιμοποίησε για να περιγράψει αυτήν την κατάσταση πραγμάτων.

ΒΙΒΛΙΟ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ. ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ. http://vasiliskos2.blogspot.gr/2012/09/blog-post_7.html

Μια παρέα νεαρών παιδιών συζήταγε για τα απαγορευμένα ή ύποπτα βιβλία.  Αυτά που κρύβουν κάτι «σκοτεινό» στις σελίδες τους που έχει ξεφύγει από το πολύ κόσμο και το βρίσκουν μόνο μερικοί ψυλλιασμένοι.

Σαν παράδειγμα φέρανε το «φύλακα στη σίκαλη». Καθώς η συζήτηση προχωρούσε κατάλαβα πως κανένα από τα παιδιά δεν είχε διαβάσει το φύλακα, αλλά όλα είχαν διαβάσει με κάθε λεπτομέρεια αυτά που είχαν γράψει οι «ψυλλιασμένοι»

Κοίταξα το βιβλίο που βρισκόταν κοιμισμένο χρόνια σ΄ενα ράφι στη βιβλιοθήκη και σκέφτηκα πως αν ο Χόλντεν Κόλφιλντ, άκουγε τη συζήτηση, θάλεγε
«Μάγκα μου αυτή η λέξη –ψυλλιασμένοι- με πεθαίνει....»

Κι εγώ θα του απαντούσα, «όσο και να αντιστάθηκες στους κάλπικους » τελικά σε έκαναν αστικό μύθο. Δεν ξέρω αν σου ανεβαίνει λίγο το κέφι, αλλά κάθε φορά που στις  χολυγουντιανές ταινίες οι σουπερ-ντεντέκτιβ , οι ψαγμένοι προφάιλερ, ή ότι άλλο τέλος πάντων, θέλουν να φτιάξουν μια λίστα με τα ύποπτα βιβλία που κάποιος παιγμένος διαβάζει , κολλάνε και σένα σαν το κερασάκι. Φαντάσου πως ένα παιδί από τη παρέα φοβόταν να διαβάσει το βιβλίο μήπως του περάσει κάποιο επικίνδυνο μήνυμα υποσυνείδητο. Λες και τόση ερημιά δεν είναι μήνυμα από μόνη της...  Ηθελα επίσης να σου πω πως με μερικές παραλλαγές, οι άνθρωποι με τα γκρι κουστούμια και τα γιλεκάκια με τα καρό μοτίβα, είναι εδώ, μην ανησυχείς καθόλου. 

Σκέφτηκα να ρωτήσω τα παιδιά γιατί δεν διαβάζουν το κανονικό βιβλίο να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα, αλλά μετά θυμήθηκα πως , πλέον, διάβασμα είναι η περίληψη που κάποιος έφτιαξε σε κάποια ψαγμένη σελίδα.  Η απόσπασματική γνώση με την επέλαση του διαδικτύου έγινε θεσμός.  Εκείνες οι διακόσιες, τριακόσιες, πεντακόσιες σελίδες ενός βιβλίου, ξαφνικά μετατρέπονται σ΄ενα προσωπικό συμπέρασμα κάποιου.

Φοβάμαι πολύ, πως δεν θα χρειαστούν ειδικές αστυνομίες να καίνε τα βιβλία όπως είχε οραματιστεί ο Μπραντμπερυ στο Φαρενάιτ 451... τα βιβλία μάλλον θα αυτοκτονήσουν αρνούμενα να καταντήσουν μαζικοποιημένες περιλήψεις…

Ο φύλακας ήθελε να σταθεί στην άκρη στο γκρεμό και να προλαβαίνει όλα τα παιδιά του κόσμου που θα κινδυνεύουν να πέσουν – σπρωγμένα από το χέρι κάποιου κάλπη....-  δεν ξέρω αν είχε δει στα τρελλά όνειρά του πως στο μέλλον δεν θα υπάρχει καν γκρεμός, όλα θα είναι σε ένα επίπεδο , κι άνθρωποι σαν κι αυτόν που θα προεξέχουν από τη μονοδιάστατη πραγματικότητα θα κατατάσσονται σε λίστες «ατόμων προς διευρεύνιση...»

Διάβασα πάλι μετά από χρόνια το φύλακα στη σίκαλη. Το ενοχλητικό συναίσθημα του να ακούς τόσες αλήθειες μαζεμένες , χωρίς αναισθητικό, ευτυχώς έμεινε αναλλοίωτο. Και λέω ευτυχώς γιατί  μάλλον δεν άλλαξα πολύ από τότε που το έσκασα από το συμβατικό σχολείο. Κι ακόμα τρέχω...
Ομως χιλιάδες παιδιά δεν τα κατάφεραν, δεν το έσκασαν....

Σκέφτηκα μια λίστα. Μια λίστα με βιβλία που βρέθηκαν στο δρόμο μου τη κατάλληλη στιγμή. Αλλά δεν μπορώ να τη φτιάξω μια τέτοια λίστα. Γιατί βούταγα ότι έβλεπα μπροστά μου. Χωρίς σκέψη. Χωρίς καν να έχω ακούσει κάτι για το βιβλίο που διάβαζα. Θυμάμαι στην εφηβεία πέρναγα ώρες σε κάτι παλιά βιβλιοπωλεία (λες κι εκεί ήμουν εξασφαλισμένη πως εκεί δεν θα μπαίνουν άσχετοι πελάτες) και διάλεγα βιβλία βάζοντας τυχαία το χέρι σε ένα ράφι, και πιάνοντας εκείνο που θα μου έκανε κλικ ο τίτλος . Δεν είχε σημασία αν ήταν περίεργος ή εντελώς απλοΪκός αρκεί να έκανε κλικ.
Σήμερα παρελάζουν νέα παιδιά από το σπίτι (λόγω των παιδιών μου) κοιτάζουν τις βιβλιοθήκες και λένε «α τι ωραία...» και το επόμενο λεπτό όλα αυτά τα βιβλία γίνονται ανύπαρκτα. Μια συνήθεια προσωπική που δεν μεταδίδεται αν δεν έχεις το ζιζάνιο μέσα σου.

Πως να εξηγήσω τώρα πως το κλικ σε ένα ράφι παλιού βιβλιοπωλείου απέχει μια άβυσσο από ένα κλικ στο δίκτυο.  Το πρώτο φωνάζει είμαι εδώ για να με ανακαλύψεις ολόκληρο. Το δεύτερο λέει απλά, μην κουράζεσαι, κουράστηκαν άλλοι πριν από σένα, εσύ απλά διάβασε τη περίληψη.
Κάλπικο μάγκα μου, κάλπικο, όπως θάλεγε κι ο Χόλντεν.

Υπάρχει ένας κίνδυνος μεγαλύτερος από το να διαβάσεις ένα βιβλίο ιδιαίτερο. Το να μην το διαβάσεις.

Red Hot Chili Peppers στην αθηνα

Τη δυναμική μιας από τις σπουδαιότερες μπάντες στην ιστορία της ροκ μουσικής, των διαχρονικά αγαπημένων Red Hot Chili Peppers, είχε την ευκαιρία να απολαύσει, επιτέλους, χθες το βράδυ - για πρώτη φορά- το ελληνικό κοινό.

O Flea, ευχαρίστησε το κοινό που παρά την οικονομική κρίση τίμησε τους Red Hot Chili Peppers με την παρουσία του και έκλεισε λέγοντας: «παίξτε μουσική τζαζ, πανκ, ροκ, κάθε είδους. Τα τραγούδια είναι αυτά που μας ενώνουν, όπως και η αγάπη».

Στο κατάμεστο Ολυμπιακό Στάδιο, η αδρεναλίνη εκτοξεύθηκε στα ύψη όταν 10 λεπτά πριν τις δέκα τα μέλη του αμερικάνικου συγκροτήματος ανέβηκαν στην σκηνή υπό τους ήχους του «Monarchy of Roses». Μέσα σε ζεστό χειροκρότημα και επευφημίες, ο «Flea» χαιρέτησε τον κόσμο και παρουσίασε τον ντράμερ Chad Smith, ο οποίος - μέσα από ένα απίθανο σόλο- έκανε την εισαγωγή για το «Dani California», υπό τους ήχους του οποίου ο κόσμος ξεσηκώθηκε, ενώ ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Anthony Kiedis, μέσα σε πανδαιμόνιο έβγαλε - σε μία κλασική ροκ κίνηση- και πέταξε την μπλούζα του στο κοινό.
Πριν την εισαγωγή του αγαπημένου «Scar Tissue», ο Michael «Flea» Balzary πήρε το μικρόφωνο λέγοντας: «είναι πραγματικά γελοίο που αυτή είναι η πρώτη φορά που ερχόμαστε στη χώρα σας, αλλά τώρα βρισκόμαστε εδώ, μαζί σας». Και ήταν ακριβώς αυτό που είχε σημασία. Ακολούθησαν αρκετά αγαπημένα κομμάτια, όπως τα «Parallel Universe», «Under the Bridge», «Hey now» και ο Flea ξαναπήρε το μικρόφωνο φανερά συγκινημένος λέγοντας: «είστε ένας καταπληκτικός και ζεστός λαός που μας έχει αγκαλιάσει. Βλέπουμε στην τηλεόραση ότι οι Έλληνες είναι λαός ταλαιπωρημένος, εμείς έχουμε δεχθεί μόνο αγάπη και καλή φιλοξενία».
Ο ήχος της συναυλίας ήταν αρκετά καλός - αν και θα μπορούσε να είναι πιο δυνατός, η μουσική όμορφα δυναμικά ηλεκτρισμένη και σε κορυφαίο επίπεδο η εμφάνιση των 49άχρονων Anthony Kiedis - που ήταν σε καλή φόρμα, και Michael «Flea» Balzary - o οποίος γεμάτος απίστευτη ενέργεια, επανήλθε μετά το ολιγόλεπτο διάλειμμα στη σκηνή περπατώντας με τα χέρια. Οι δυο τους πλαισιώθηκαν από τον - μοναδικό στο είδος του- Chad Smith και τον καταπληκτικό κιθαρίστα Josh Klinghoffer, ο οποίος έχοντας χτυπημένο το δεξί του πόδι ήταν καθηλωμένος σε καρέκλα στερώντας μας από την ολοκληρωμένη δυνατή του σκηνική παρουσία.

Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Anthony Kiedis.

Με την ελληνική σημαία τοποθετημένη σε περίοπτη θέση στη σκηνή και τον κιθαρίστα Josh Klinghoffer να φοράει μπλούζα με στάμπα «With you Greece», η μία επιτυχία διαδεχόταν την άλλη και η βραδιά έφτασε στο τέλος της, δεκαπέντε λεπτά πριν τα μεσάνυχτα, με τον Kiedis να καληνυχτίζει τον κόσμο μετά το «Give It Away», δίνοντας υπόσχεση για νέο ραντεβού. Ωστόσο, τον τελευταίο λόγο είχε ο Flea, ο οποίος ευχαρίστησε το κοινό που παρά την οικονομική κρίση τίμησε τους Red Hot Chili Peppers με την παρουσία του και έκλεισε παροτρύνοντας τον κόσμο να στηρίξει τους νέους που παίζουν μουσική. «Παίξτε μουσική τζαζ, πανκ, ροκ, κάθε είδους. Τα τραγούδια είναι αυτά που μας ενώνουν, όπως και η αγάπη», ήταν τα τελευταία λόγια που απεύθυνε στο ελληνικό κοινό, που μόλις είχε απολαύσει ένα μεγάλο συγκρότημα που, χρόνια τώρα, σταθερά αγαπά.

                                                

Red Hot Chili Peppers: Live in Athens

photo: Thomas Chrisohoidis

• 
• 
• 

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να προσεγγίσεις τη συναυλία των Red Hot Chili Peppers το βράδυ της Τρίτης στο ΟΑΚΑ.

1) Να γκρινιάξεις για τις δυσκολίες στην πρόσβαση και την είσοδο στο γήπεδο. Υπήρχαν και ήταν μεγάλες. Τόσο, που κόσμος που είχε φροντίσει να φτάσει νωρίς στο ΟΑΚΑ κατάφερε να μπει στον χώρο λίγο πριν την έναρξη της συναυλίας.

2) Να γκρινιάξεις που θυμήθηκαν να μας έρθουν τώρα στα γεράματα που η μπογιά τους έχει περάσει.

3) Να γκρινιάξεις για το κοσμικό του γεγονότος και για το τόσο ετερόκλητο κοινό που πήγε για πρώτη φορά σε συναυλία και δεν ήξερε τίποτα για τους Peppers πλην φυσικά των γνωστών χιτακίων.

4) Να ασχοληθείς με τη μουσική που έπαιξαν οι Peppers.

Γράφει ο Θανάσης Ράλλης

Μετά από μια πρόχειρη σύσκεψη με τον εαυτό μου αποφάσισα να κάνω το νούμερο τέσσερα στη λίστα. Και συνήθως αυτό γίνεται όταν το μουσικό περιεχόμενο είναι τόσο καλό που υπερκαλύπτει την όποια ταλαιπωρία μπορεί να περάσαμε.

Ναι σύμφωνοι, ο Φρουσιάντε έλειπε. Αλλά τι να κάναμε δηλαδή. Η εναλλακτική θα ήταν να μην υπάρχουν οι Peppers και δεν την προτιμούμε.

Ήταν λίγο μετά τις 21.30 όταν ανέβηκαν στη σκηνή και οι αμφιβολίες μου για την παρουσία τους διαλύθηκαν κάπου εκεί. Γιατί εκτίμησα το γεγονός ότι οι τύποι τζαμάρουν ασταμάτητα. Τζαμάρουν τόσο που θυσιάζουν χρόνο που θα τους επέτρεπε να παίξουν τρία με τέσσερα τραγούδια ακόμα. Αλλά γουστάρουν να το κάνουν αυτό και φαίνεται. Και δεν με πείραξαν οι μικρές αλλαγές που έκαναν στην εκτέλεση των κομματιών.

Μέσα σε μία ώρα και πενήντα λεπτά χώρεσαν σχεδόν όλες τις μεγάλες τους επιτυχίες (είπαμε σχεδόν, όχι όλες) και νομίζω ότι έδωσαν ένα καλό μάθημα σε όλους αυτούς (στους οποίους βάζω και τον εαυτό μου) που σκέφτονταν πριν τη συναυλία ότι οι Peppers έχουν γίνει μέρος του μουσικού συστήματος και ότι δεν είναι πλέον ροκ συγκρότημα, αλλά ποπ θέαμα.

Είναι τελικά κάτι ενδιάμεσο. Ένα μεγάλο ποπ θέαμα που δεν ξεχνάει ούτε στιγμή ότι παραμένει ροκ συγκρότημα. Γιατί ο Flea είναι τεράστιος μπασίστας, ο Keidis μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές που υπάρχουν και δεν έσπασε ούτε στιγμή και ο Chad Smith είναι πολύ καλύτερος ντράμερ από όσο μας έχει κάνει να νομίζουμε.



Όσο για τον νέο της παρέας που είχε το δύσκολο έργο να γεμίσει τα παπούτσια του Φρουσιάντε; O Josh Klinghoffer έπαιξε όσο το σετ καθισμένος σε μία καρέκλα (λόγω του σπασμένου του ποδιού), αλλά δεν σταμάτησε να χτυπιέται λεπτό. Και ζει το όνειρο του ο τύπος και φαίνεται. Και είναι και καλός. Δεν θα αντικαταστήσει ποτέ στα μάτια του περισσότερου κόσμου τον προκάτοχο του, αλλά τι πειράζει; Κάποιες φορές πρέπει να συμβιβαζόμαστε με τα γεγονότα και να προχωράμε παρακάτω.

Για μένα δεν ήταν μια συναυλία που θα πρέπει να κάτσω να διαλέξω καλύτερες στιγμές. Ήταν ένα στοίχημα που ή θα κερδιζόταν ή θα χανόταν συνολικά.

Και οι Peppers το βράδυ της Τρίτης στο OAKA με κερδίσανε από τα αποδυτήρια. Και μπράβο τους γι αυτό.



Setlist:

Monarchy of Roses
Dani California
Can't Stop
Scar Tissue
Look Around
(Stone Cold Bush tease in the intro)
Strip My Mind
Parallel Universe
I Could Have Lied
The Adventures of Rain Dance Maggie
I Like Dirt
Under the Bridge
(Dosed tease as intro)
Higher Ground (Stevie Wonder cover)
Californication
Goodbye Hooray
By the Way
Encore:
Chad & Mauro Jam
Suck My Kiss
Ethiopia
Give It Away
Final Jam

κιοσκι στην θεση λιακη ημερα 3

ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΤΟΙΧΟΥ

  ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ  ΕΡΓΑΤΗΣ ΑΚΑΜΑΤΟΣ ΠΛΑΤΑΝΟΣ ΦΩΤΗΣ  του ΠΑΥΛΟΥ

             ΑΚΥΡΩΣΕ ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΗΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑΜΑΡΓΑΡΙΤΗ ΒΑΣΙΛΗ ΣΤΑ ΚΑΛΟΥΠΙΑ

                                    ΠΛΑΤΑΝΟΣ ΦΩΤΗΣ

                                  ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΕΤΡΟΣ

                              ΠΑΠΑΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΦΩΤΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΑΚΗΣ ΤΣΙΑΝΑΚΑΣ ΤΑΧΑΤΟΣ ΝΙΚΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΑΚΗΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΝΙΚΟΣ ΛΕΙΠΕΙ Ο ΣΤΑΜΟΣ [ειναι ο φωτογραφος]

                                         ΝΑ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΜΟΣ [ΕΦΕΡΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΣΙΠΟΥΡΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΦΩΤΗ]

ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΑΛΩΣΙΕΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΔΕΡΙΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ ΤΑΧΑΤΟ ΤΟΥ ΕΥΘΥΜΙΟΥ [ΠΟΛΥ ΧΡΗΣΙΜΕΣ]

ΟΠΟΤΕ ΤΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ  ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ