παιδικο δωματιο

κιοσκι στην θεση λιακη ημερα 1 και καποια απο τις τελευταιες με την σκεπη

 μπολης μαινομενος σαν ταυρος στην διαστρωση των χωματων

ο χωρος ετοιμος για την βαση απο μπετον

                                           διαστρωση και επιπεδοποιηση

                                                

φταξιμο της σκεπης καρφωμα των ξυλων

                                          

                     και το αποτελεσμα ημιτελες αλλα εχει δειξει ηδη την ομορφια του

πολλα μπραβο στα παιδια του συλλογου για την ομορφη σκεψη για την καλυβα αλλα κα ι την υλοποιηση της και μολις μπουν και οι πορτες  παραθυρα τα κλειδια θα ειναι στο καφενειο για οποιον θελει να κανει χρηση την καλυβα α και να απολαυσει την θεα προς τσα΄΄ιρια  Αμαρμπεη και προς μοναστηρι γιανωτας [α και να μην ξεχνιομαστε πολλα μπραβο στους εθελοντες που εχασαν το δρομο ετοιμαζεται σηματοδοτηση]

Η μοιχεία κάνει τη Γη να γυρνάει!

  

Ένα από τα μεγαλύτερα κατά συνθήκη ψεύδη είναι ότι ο άνθρωπος είναι μονογαμικό ον.

Και η καταπίεση των γυναικών ξεκινάει από αυτό ακριβώς το ψέμα.

http://sanejoker.blogspot.gr

Η αντρική πολυγυνία ήταν –και είναι- πολύ περισσότερο αποδεκτή από τη γυναικεία πολυ-ανδρία. Σε κάποιες χώρες –μουσουλμανικές κυρίως- ακόμα και σήμερα η γυναικεία μοιχεία τιμωρείται με θάνατο. Στην Ελλάδα η μοιχεία έπαψε να είναι ποινικό αδίκημα το 1982! Στο Τέξας μέχρι το 1974 ο φόνος του εραστών που συλλαμβάνονταν επ’ αυτοφώρω από το σύζυγο δεν τιμωρούνταν!

Ο λόγος που η γυναικεία μοιχεία θεωρείται κακούργημα (ή πταίσμα ή -έστω- "πουτανιά") είναι ότι θέτει σε κίνδυνο τη μέγιστη κατάκτηση του αντρικού φύλου: Τη βεβαιότητα της πατρότητας.

Όσες, όμως,  απαγορεύσεις και να υπάρχουν η απιστία –γυναικών και αντρών- είναι συνώνυμη του ανθρώπινου είδους... Του ανθρώπινου είδους;

Από τα πρωτεύοντα (οι πιο εξελιγμένοι πίθηκοι) μόνο οι γίββωνες είναι μονογαμικοί και αυτό οφείλεται στη γεωγραφική απομόνωση των ζευγαριών. Οι γορίλες έχουν «χαρέμια», ενώ οι χιμπαντζήδες και οι ουραγκοτάγκοι κοινωνίες ελεύθερου σεξ.

Στους σύγχρονους ανθρώπους η μονογαμία επιβλήθηκε –και επιβάλλεται- με κοινωνικούς μηχανισμούς, όπως οι διάφορες απαγορεύσεις (θρησκευτικές, ηθικές, νομικές).

Αυτό το σύστημα όμως –η μονογαμία- δε συμφωνεί καθόλου με το βιολογικό αναπαραγωγικό σύστημα του σεξουαλικού πιθήκου –του ανθρώπου.

Ο άντρας διαθέτει το μεγαλύτερο πέος απ’ όλα τα ζώα –σε σχέση με το σώμα του- και τους δεύτερους μεγαλύτερους όρχεις –μετά τους χιμπαντζήδες.

Η γυναίκα είναι προσαρμοσμένη απολύτως σεξουαλικά: Τα στήθη της είναι πολύ μεγαλύτερα απ’ ό,τι χρειάζεται για να θηλάσει. Τα οπίσθια της είναι πολύ πιο ανεπτυγμένα –αναλογικά με το μέγεθος της- από όλων των άλλων ζώων, ενώ η λεκάνη της είναι πολύ μικρή –πάντα σε αναλογία. Το αιδοίο της είναι πιο «φανερό» και τα χείλη της –του προσώπου- τόσο διογκωμένα που θυμίζουν αιδοίο –και ας μην αναφερθούμε στο κόκκινο κραγιόν που χρησιμοποιεί για να τονίζει τη «θηλυκότητα» της.

Αυτά δείχνουν ότι το αναπαραγωγικό σύστημα των ανθρώπων θα έπρεπε να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο πολυγυνικό σύστημα του «χαρεμιού» του γορίλα (στάδιο από το οποίο πέρασε η ανθρωπότητα στους ιστορικούς χρόνους) και το ελεύθερο πολυγαμικό σύστημα των χιμπατζήδων.

Ανθρωπολογικές μελέτες συμφωνούν με αυτή την παρατήρηση: Οι πρώτοι homo (habilis και erectus) ζούσαν σε κοινωνίες ελεύθερου σεξ. Και στις πρωτόγονες φυλές που ανακαλύφτηκαν στον 20^ο αιώνα η πολυγαμία ήταν ο κανόνας.

Όπως φαίνεται όλα άλλαξαν όταν οργανώθηκαν οι πρώτες κοινωνίες ατομικής ιδιοκτησίας. Οι άντρες τότε απέσυραν τις γυναίκες από την ομάδα του ελεύθερου σεξ προκειμένου να διαφυλάξουν –με αυστηρότητα- την πατρότητα (και την περιουσία τους, αφού έτσι ήταν βέβαιοι ότι τα ζώα τους, τα εργαλεία τους και τη γη τους θα τα κληρονομούσαν οι γιοί τους.)

Επειδή ακριβώς η μονογαμία επιβλήθηκε κοινωνικά παρά προέκυψε εξελικτικά και αφού η πολυγαμία πρόσφερε και προσφέρει βιολογικό πλεονέκτημα στους μοιχούς, αντισταθμίστηκε –η έλλειψη πολλών «νόμιμων» συντρόφων- με την Καλή Πατροπαράδοτη Απιστία.

Η κύρια διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα είναι «οικονομική»: Το σπέρμα είναι «φτηνό», ενώ το ωάριο είναι «ακριβό».

Ένας άντρας μπορεί να γονιμοποιήσει εκατοντάδες γυναίκες κάθε μήνα. Η γυναίκα μπορεί να γονιμοποιηθεί μόνο από έναν... Και μετά τη γονιμοποίηση πρέπει να περιμένει τουλάχιστον εννιά μήνες για να μπορεί να μείνει έγκυος ξανά (ενώ στο ίδιο διάστημα οι άντρες αλωνίζουν).

Το γεγονός ότι οι εγκυμονούσες «λάμπουν» και έχουν αυξημένη διάθεση για σεξ εκείνη την περίοδο δεν είναι κατασκεύασμα των περιοδικών. Με αυτό τον τρόπο –το σεξ- οι γυναίκες προσπαθούν να κρατήσουν τον πατέρα του παιδιού τους κοντά τους, τουλάχιστον μέχρι να γεννήσουν.

Σαν να μην έφτανε αυτή η διαφορά «οικονομίας» η γυναίκα έχει όριο γονιμότητας –την εμμηνόπαυση- στο μέσο ουσιαστικά της ζωής της, ίσως επειδή ζει πολύ περισσότερο απ’ ό,τι είχαν προβλέψει οι ανθρωποειδείς πρόγονοι της.

Αντίθετα ο άντρας μπορεί να τεκνοποιεί (θεωρητικά τουλάχιστον) μέχρι το θάνατο του από γηρατειά.

Τέλος, οι γυναίκες είναι περισσότερο υπεύθυνες για το μεγάλωμα των παιδιών από τους άντρες (και αυτό δεν είναι ανθρώπινο προσόν, συμβαίνει με όλα τα θηλαστικά, εξ’ ορισμού).

Όλα αυτά αναγκάζουν τις γυναίκες να ψάχνουν και να επενδύουν σε «μονιμότερες» σχέσεις, με άντρες οι οποίοι θα τους παρέχουν ασφάλεια -κυρίως οικονομική.

(Αν και αυτό το δεδομένο έχει αρχίσει να ανατρέπεται στις δυτικές κοινωνίες, όπου και όταν οι γυναίκες είναι πλέον ανεξάρτητες οικονομικά, οπότε επιλέγουν άντρες με βάση τα γονιδιακά πλεονεκτήματα, ήτοι: Νεότητα, ομορφιά και ευφυΐα.)

Οι γυναίκες είναι άνθρωποι (αν κάποιοι δεν το ξέρετε). Οπότε θέλουν να ζήσουν και «κάτι παραπάνω» από τη στενή συζυγική σχέση, ειδικά αν αυτή έχει γίνει με βάση τα οικονομικά κριτήρια ασφάλειας. Αφού η πολυγαμία δεν επιτρέπεται επιλέγουν πολύ συχνά τη «στρατηγική της Μποβαρί».

Αν δεν έχετε διαβάσει το μυθιστόρημα του Φλομπέρ (κακώς) θα σας δώσω εν συντομία την υπόθεση του: Η Έμμα Μποβαρί είναι μια νεαρή γυναίκα που παντρεύεται έναν καλό (αλλά μεσήλικα και βαρετό) γιατρό και τον απατάει με έναν όμορφο, νεαρό τυχάρπαστο.

Αυτή η στρατηγική δε θα ακούγεται ως κάτι παράξενο στις γυναίκες-αναγνώστριες του Γελωτοποιού. Πολλές από εσάς το έχετε κάνει, οι περισσότερες το έχετε ονειρευτεί και σίγουρα όλες γνωρίζετε προσωπικά μια «Μποβαρί».

Το παράδοξο είναι ότι η μοιχαλίδα ασυνείδητα επιλέγει να μείνει έγκυος από τον εραστή της. Και δεν αναφέρομαι στην ηρωίδα του βιβλίου, αλλά στην πλειονότητα των γυναικών.

Οι ερευνητές Baker και Bellis ανακάλυψαν ότι το ποσό του σπέρματος που παραμένει στον κόλπο της γυναίκας ποικίλλει ανάλογα με αν η γυναίκα έχει ή δεν έχει οργασμό και πόσο «καθυστερημένος» είναι αυτός.

Προχωρώντας την έρευνα τους με ερωτηματολόγια έμαθαν ότι στις «μη-πιστές» γυναίκες μόνο το 30% των συζυγικών οργασμών ήταν του καθυστερημένου τύπου, ο οποίος αυξάνει την πιθανότητα γονιμοποίησης, ενώ με τον εραστή τους έφτανε το 70%...

Επιπλέον, συνειδητά ή ασυνείδητα, οι μοιχαλίδες έκαναν έρωτα με τους εραστές τους στις πιο γόνιμες μέρες του κύκλου τους.

Έτσι, ενώ μπορεί να έκαναν έρωτα πιο συχνά με το σύζυγο τους, υπήρχαν περισσότερες πιθανότητες να γεννήσουν το παιδί του εραστή τους.

Πως αντιμάχονται αυτή τη στρατηγική οι σύζυγοι (χωρίς να χρησιμοποιήσουν τις ζώνες αγνότητας); Παράγουν περισσότερο σπέρμα...

Οι Baker και Bellis (ξανά) ανακάλυψαν ότι όταν ένας άντρας βρίσκεται όλη μέρα με τη σύζυγο του (οπότε την ελέγχει) παράγει λιγότερο σπέρμα απ’ όταν λείπει όλη μέρα.

(Φυσικά ένας άντρας θα δώσει μια πιο απλή εξήγηση για τα πορίσματα αυτής της έρευνας: Όταν ένας άντρας είναι όλη μέρα με τη σύζυγο του τού «σπάει» τόσο πολύ τα... νεύρα, ώστε το σεξ –μαζί της- είναι το τελευταίο πράγμα που τον ενδιαφέρει.)

Ούτως ή άλλως η στρατηγική του έξτρα σπέρματος δε φαίνεται να έχει πάντα αποτέλεσμα, αφού έρευνες που έγιναν στην Αγγλία έδειξαν ότι ένα έως δύο στα πέντε παιδιά δεν είναι του υποτιθέμενου πατέρα –που τα ταΐζει... Δεν είναι μικρός αριθμός. Το 20-40% των παιδιών είναι άλλου πατέρα.

Ειδικά όσο αυξάνονται τα χρόνια γάμου –και τα τέκνα που προέκυψαν- αυξάνονται και οι πιθανότητες να γεννηθεί ένα «κάπως διαφορετικό».

(«Κληρονόμησε τα μάτια του προπάππου μου, αγάπη μου.»)

Αυτό το φαινόμενο δεν αφορά μόνο στην Αγγλία του σήμερα. Η μοιχεία είναι παγκόσμια πολιτιστική σταθερά (κάτι σαν τον πόλεμο, αλλά χωρίς όπλα).

Η ανθρώπινη φύση είναι πολυγαμική.

Αυτό είναι ένα βιολογικό δεδομένο, το οποίο η πατριαρχική ηθική προσπαθεί να καταστείλει με απαγορεύσεις.

Έτσι η «φανερή» πολυγαμία αντικαθίσταται από την «κρυφή» μοιχεία.

«Ο νόμος επιβάλλει de jure τη μονογαμία, αλλά η κοινωνία ανέχεται de facto την πολυγαμία»... Μέσω της απιστίας και της μοιχείας.

Γιατί έτσι οι άντρες και οι γυναίκες έχουν περισσότερες πιθανότητες να διαιωνίσουν τα γονίδια τους με κάποιον ή κάποιους συντρόφους που τους φαίνονται πιο ελκυστικοί.

Ή, απλά, γιατί η πολυγαμία είναι πιο απολαυστική...

Ας αναφέρουμε, για να τελειώσουμε, το «φαινόμενο Coolidge»:

Ο Αμερικάνος πρόεδρος John Calvin Coolidge βρέθηκε ένα πρωινό με τη σύζυγο του σε μια ορνιθοτροφική μονάδα. Η πρώτη κυρία παρακολουθώντας τον κόκορα να βατεύει μια κότα ρώτησε τον υπεύθυνο πόσες φορές την ημέρα ζευγαρώνει ένας πετεινός.

«Μέχρι και δώδεκα φορές», απάντησε εκείνος.

«Παρακαλώ, πείτε το αυτό στον κύριο πρόεδρο», σχολίασε καυστικά η κυρία Coolidge.

Τότε ο πρόεδρος ρώτησε τον υπεύθυνο:

«Αυτό συμβαίνει κάθε φορά με την ίδια κότα;»

«Α, όχι, κύριε Πρόεδρε... Κάθε φορά και με διαφορετική», απάντησε εκείνος.

«Παρακαλώ, πείτε το αυτό στην κυρία Coolidge», είπε θριαμβευτικά ο πρόεδρος...

(Για άλλη μια φορά υλικό και έμπνευση ο Γελωτοποιός άντλησε από το βιβλίο: «Ο σεξουαλικός πίθηκος», του Ευάγγελου Καφετζόπουλου, εκδόσεις Κάτοπτρο.)

Μαστοροδήμου Χρύσα Ποιήματα

Ποιήματα - Χρύσα Μαστοροδήμου

φώτο: Ρ. Σβολοπούλουhttp://logotexnikesanafores.blogspot.

 

Φθινοπωρινή αστραπή

Η αστραπή του φθινοπώρου
στο μαντίλι μου κρεμάστηκε,
φοβάμαι  της είπα,
ο κεραυνός έρχεται,
και πάνω της σφίχτηκα•

μη φοβάσαι, είπε:
εμείς  ζούμε για τους κεραυνούς,
τις μπόρες,
τα ορμητικά ποτάμια,
τις λαίλαπες των ονείρων•

στο δρόμο προχώρησα
με την αστραπή στο ρούχο μου
κρυμμένη
κι ύστερα χιλιάδες σταγόνες
όρμισαν ως μέσα ως την ψυχή μου•

ο κεραυνός καταπάνω μου έπεσε
και έκαψε μαζί
όνειρα και ελπίδες
και έμεινα,  σβησμένη αστραπή

μια νέα βροχή να περιμένω.

Τα κλάσματα

Περάσαμε το ένα τρίτο της ζωής μας
σε αίθουσες δημόσιας αναμονής
κοιτάζοντας τα παπούτσια του μπροστινού μας
κλωτσώντας το μέλλον μας
σε θυρίδες δίχως φως

Το άλλο τρίτο
σε λάθος ανθρώπους το ξοδέψαμε
σε συναισθήματα δίχως αξία
και σε φιλίες χωρίς αντίκρισμα κανένα

Σε λάθος κόσμο επενδύσαμε
στη χώρα που κατάπιε
τα όνειρα μας
πιστεύοντας κίβδηλους υποκριτές

Για αυτό δε θέλω να αναρωτιέμαι
πόσος κλασματικός αριθμός μου απέμεινε.
Τόσος λίγος χρόνος
για τόσα πολλά λάθη.

Κατηφορίζεις κορνάροντας
κάθετα Οδός Βενιζέλου
μηδέν βαθμός Κελσίου
στο θερμόμετρο
μηδέν βαθμός Κελσίου
στην καρδιά σου.

Δεν ξέρεις  γιατί
σωστό είναι τι
μόνο νιώθεις τη βροχή
που καταστρέφει τη ζωή σου

Ψάχνεις το φως
στο απόλυτο σκοτάδι

Την άλλη μέρα
στα ψιλά έγραψαν

πυρπολήθηκε νέος
έξω από την τράπεζα

στα δελτία αποσιωπήθηκε εντελώς...

Η Χρύσα Μαστοροδήμου ζει στη Λάρισα. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Διερμηνείς από τις Εκδόσεις του Βιβλιοπωλείου Σκάλα (2009).

η ντροπή θα είναι όλη δική σου…

Ήρθε και το καλοκαίρι και έγιναν και οι εκλογές. Και κατά κάποιο δικαιολογημένο λόγο μειώθηκαν  και οι συζητήσεις στις παρέες για το χάλι της χώρας μας.http://wwwaristofanis.blogspot.gr/2012/07/ Δεν είναι καθόλου περίεργο αυτό. Βλέπετε,  όταν είσαι «τάβλα» στην παραλία με 40 βαθμούς πασαλειμμένος αντηλιακό και στο ένα σου χέρι έχεις τον φραπέ και στο άλλο το κωλομάγουλο της γκόμενας σου που κοιμάται  μπρούμητα δεν  έχεις και πολύ όρεξη για πολιτικές συζητήσεις. Λογικό, αναμενόμενο και από τις καλύτερες στιγμές του καλοκαιριού…
Να μου πεις τώρα και όταν γινόταν πολιτικές συζητήσεις τι καταλάβαινες όταν διαπίστωνες ότι το 90% των συνομιλητών σου μπορεί να διαμαρτυρόταν για χάλια της χώρας αλλά δεν καταλάβαινε ότι όλα αυτά είναι σχέδιο εξόντωσης μας;
Από αυτό και μόνο φτάνει κανείς να συμπεράνει  αλλά και να δικαιολογήσει το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών.Και φυσικά ποτέ δεν πρόκειται να βρούμε την λύση στο πρόβλημα μας όταν δεν γνωρίζουμε καν ποιο είναι το πρόβλημα μας.
Το πρόβλημα μας δεν είναι οι πολιτικοί μας. Αυτούς τους αξίζουμε από την στιγμή που τους ψηφίζουμε.
Το πρόβλημα μας δεν είναι ότι έχουμε πολλούς δημοσίους υπαλλήλους. Έτσι κι αλλιώς το δημόσιο μέχρι πριν από τρία χρόνια αποτελούσε όνειρο ζωής για πολλούς Έλληνες. Ένας συνδυασμός ονείρου και υποκρισίας…
Το πρόβλημα μας δεν είναι οι κλέφτες δημόσιοι υπάλληλοι γιατί αυτοί είναι φυσικό επακόλουθο των τακτικών των κλεφτών της πολιτικής και της ατιμωρησίας που εμείς συνεχίζουμε να ψηφίζουμε.
Το πρόβλημα μας δεν είναι οι κλέφτες επιχειρηματίες γιατί αυτοί δίνανε δουλειά σε πολλούς από εμάς και δίνανε και καμιά μίζα όταν χρειαζόταν σε διάφορες «υπηρεσίες».
Το πρόβλημα μας δεν είναι οι λαθρομετανάστες επειδή την ώρα που θέλουμε να τους διώξουμε την ίδια ώρα αγοράζουμε φθηνά ρολόγια και καλές απομιμήσεις «μαιμού» all star converse αλλά και πληρώνουμε για να πηδήξουμε τις πουτάνες τους…
Το πρόβλημα μας δεν είναι ότι  έχουμε αφήσει τους Γερμανούς και τους τοκογλύφους να αλωνίζουν στην χώρα μας επειδή εμείς ψηφίζαμε τους πολιτικούς που τους έφεραν αλλά και που τους διατηρούν…
Το πρόβλημα δεν είναι η μειώσεις των μισθών και των συντάξεων γιατί τα τελευταία δύο χρόνια μάθαμε να ζούμε με λιγότερα οπότε ακόμα τα φέρνουμε «βόλτα»… έστω και οριακά…
Το πρόβλημα μας δεν είναι οι αυτοκτονίες. Έτσι κι αλλιώς κάθε φορά που αυτοκτονεί κάποιος όλο και κάποιοι βρίσκονται να σχολιάσουν την είδηση με την κλασική φράση που δηλώνει ελπίδα κλασικής αντίδρασης  εγωιστή  χέστη «καλά αντί να αυτοκτονήσει δεν έμπαινε με το όπλο στην βουλή ,να γίνει κι αυτός ήρωας… μπας και σωθούμε κι εμείς;;;»
Το ότι μένουν παιδιά χωρίς γονείς από τις αυτοκτονίες μας στεναχωρεί τόσο πολύ, που απλά πιάνουμε το τηλεκοντρόλ με άλλο χέρι μια που μπορεί να μας στεναχωρεί το γεγονός για 4 δευτερόλεπτα, αλλά δεν μας στεναχωρεί ότι μια τουλάχιστον οικογένεια στην γειτονιά μας δεν έχει να φάει… αλλά που να τρέχουμε τώρα μ’ αυτή τη ζέστη…
Το πρόβλημα μας δεν είναι ότι θα βγουν αληθινές ή όχι οι προφητείες για το «ποθούμενο» που έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο από μίζερα ανθρωπάκια ,που δεν σέβονται ούτε τους Αγίους  και πραγματικούς προφήτες της Ορθοδοξίας, οπότε από «αυτεξούσιοι» χριστιανοί θα καταλήξουμε αγύρτες και αιρετικοί καραγκιόζηδες που έχουν κάνει «κισμέτ» τις ανοησίες κάθε δήθεν «διορατικού» που αντί να ταπεινώνεται για την ανησυχία και τον πανικό που δημιουργεί στον κόσμο συνεχίζει να πηγαίνει κόντρα στην ίδια την Ορθοδοξία που πάνω από όλα είναι Ειρήνη! Γιατί ακόμα και σήμερα λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν τι είναι πραγματικά Ορθοδοξία και ακόμα λιγότεροι αυτοί που την έχουν κάνει πράξη στην ζωή τους…
Το πρόβλημα μας δεν είναι ότι πάντα υπάρχουν απατεώνες δημοσιογράφοι , δοτοί μεγαλοεκδότες και καραγκιόζηδες  σχολιαστές στα blogs… Γιατί εμείς τους δίνουμε και την ευκαιρία και την αξία να είναι αυτό που είναι…
Το πρόβλημα μας δεν είναι ότι νομίζουμε πως κάποια στιγμή ο λαός μας θα ξεσηκωθεί και απορούμε γιατί δεν το έχει κάνει. Απλά μπορούμε να ρωτήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και θα πάρουμε την απάντηση ότι είμαστε τόσο κότες που θέλουμε και  «παρέα» στην τεμπελιά μας την μιζέρια μας και τον φόβο μας…
Το πρόβλημα μας δεν είναι ότι γίναμε σκατά ως λαός. Τα σκατά επέπλεαν στην χώρα αυτή λίγο περισσότερο από τις υπόλοιπες χώρες μάλλον λόγω της μεγάλης άνωσης της θάλασσας της  Μεσογείου. Λίγοι Έλληνες ΠΑΝΤΑ έκαναν την διαφορά. Ακόμα και ο ίδιος  ο Κολοκοτρώνης είχε πει ότι «Λίγοι έκαναν την επανάσταση… οι πολλοί δεν ήθελαν…». Οι πολλοί βλέπετε είχαν συνηθίσει στην ιδέα της τουρκοκρατίας και είχαν αρχίσει τις δικαιολογίες. Έχω παιδιά. Δουλεύω στα κτήματα του Πασά. Έχω  γκόμενα μια τουρκάλα. Τώρα κτίζω ένα κοτέτσι. Μόλις παντρεύτηκα και έχω κανονίσει ταξίδι του μέλιτος στο «Στρούγκα Resort»…. Σιγά μην πάω να πολεμήσω τώρα που βρήκα γκόμενα στο διπλανό χωριό. Δεν έχει βγει ακόμα «χακί» φουστανέλα παραλλαγής… Και διάφορα τέτοια… όπως και σήμερα ισχύει το ίδιο φυσικά…
Το πρόβλημα μας είναι ότι δεν έχουμε αποδεχτεί το γεγονός ότι  όλα αυτά που ζούμε δεν είναι τυχαία γεγονότα απόρροια λανθασμένων πολιτικών χειρισμών  αλλά ένα καλοστημένο και  απόλυτο σχέδιο εξόντωσης μας. Και τόσα χρόνια κατάφεραν να μας διαβρώσουν τόσο πολύ ώστε τώρα αναίσχυντα και φανερά να μας επιτίθενται με μίσος.
Δεν εξηγείται όλοι να ξέρουμε ότι αυτό που γίνεται είναι λάθος, και απλά να υπάρχουν κάποιοι δοτοί  και μαζί τους οι στώκοι παρατρεχάμενοι τους  δήθεν «σύμβουλοι» οι οποίοι συνεχίζουν το λάθος το οποίο μας οδηγεί με ακρίβεια στην εξόντωση μας.
Έτσι πρέπει να αρχίζουν οι συζητήσεις μας. Και έτσι πρέπει να τελειώνουν. Ότι το σχέδιο είναι η εξόντωση μας και ότι πρέπει αυτό να σταματήσει!! Και  όχι να ακούμε τον κάθε τσομπάνη σε κάθε γειτονιά ή καφενείο ή παρέα που παριστάνει  τον  οικονομικό αναλυτή  να  προσπαθεί να μας πείσει για το πώς θα ξεχρεώσει η χώρα… λες και μιλάει για το προσωπικό του δάνειο…
Φτάσαμε στο σημείο να είναι από την μια η ανθρώπινη ζωή… κι από την άλλη ένα κωλόχαρτο που έχει γραμμένη επάνω του την λέξη «ευρώ»… και συνέχεια το κωλόχαρτο να έχει περισσότερη αξία από τις ίδιες τις ψυχές μας… κι αυτό να μην μας ενοχλεί και τόσο…
Το σχέδιο είναι η εξαφάνιση μας και η πλήρης υποταγή μας. Όλα τα προηγούμενα είναι τα εργαλεία που χρησιμοποιούν οι εχθροί μας. Και  αν θέλουμε να σωθεί αυτή η χώρα πρέπει να αχρηστεύσουμε τα εργαλεία αυτά. Η διαφθορά , η διάσπαση της κοινωνικής συνοχής, η ηθική καταβαράθρωση των αξιών, οι  δοτοί πολιτικοί, οι λαθρομετανάστες, ο φόβος, η κατάλυση του κράτους, η καταστροφή της παιδείας, η επικράτηση του «τάχα» λογικού σε σχέση με την αξία της ζωής,  η οικονομική εξαθλίωση, οι παράλογοι φόροι,  η απόγνωση που οδηγεί σε αυτοκτονίες είναι τα εργαλεία και οι συνέπειες ενός φονικού σχεδίου που μόνο όσοι είναι τυφλοί , ηλίθιοι και ανεγκέφαλοι δεν μπορούν πλέον να το δουν.
Και οι τυφλοί οι ηλίθιοι και οι ανεγκέφαλοι ποτέ δεν πρόκειται να σώσουν την Ελλάδα… Αυτοί είναι ο μοχλός της απόλυτης διάβρωσης του Έθνους μας. Αυτοί  είναι οι σιωπηροί συνένοχοι του σχεδίου. Αυτοί που πάντα θα βρίσκουν μια άθλια δικαιολογία για να «μην κάνουν την επανάσταση ούτε οι λίγοι»…
Η αντίσταση στο σχέδιο εξόντωσης μας δεν πρόκειται να γίνει στις παραλίες το καλοκαίρι. Όμως το καλοκαίρι θα τελειώσει και τα προβλήματα θα μας περιμένουν.
Από τα κόμματα και τα κομματόσκυλα μην περιμένετε τίποτα. Μέρος του συστήματος είναι και ο τελευταίος. Η αντίσταση δεν πρόκειται να γίνει από τους βολεμένους. Ούτε από τους χέστες.
Η αντίσταση στο σχέδιο τους θα γίνει από λίγους, από «τρελούς» και  θαρραλέους. Που αγαπάνε την Ελλάδα περισσότερο από κάθε κομματική ταμπέλα. Που η αξιοπρέπεια τους έχει πραγματική αξία… Και ο Θεός θα είναι μαζί τους. Γιατί ο Θεός αγαπά τον θαρραλέο και όποιον σέβεται την ελευθερία που με αυτή τον ευλόγησε…
Κι αν  δεν ανήκεις σε αυτούς τους λίγους… απλά αναμέρισε…
Και  μην τολμήσεις ποτέ να αποκομίσεις την παραμικρή δόξα από αυτή που δεν θα σου ανήκει.
Γιατί η Δόξα και η Ελευθερία αξίζει στους τολμηρούς… και η ντροπή  και η σκλαβιά στους δειλούς.
Και όταν έρθει η ώρα της νίκης κανείς δεν θα μοιραστεί  μαζί σου το παραμικρό από αυτά που δεν αξίζεις…
Και σε όλη τη μίζερη και γαμημένη ρουτίνα της ψεύτικης  ζωούλας σου…
…μόνο η  ντροπή θα είναι όλη δική σου…
ΙΩΑΝΝΗΣ

δεν ντρέπεσαι που είσαι Έλληνας,

τη χώρα της απόλυτης απάθειας

Ο καπιταλισμός είναι πηγή δυστυχίας – αυτό είναι αναμφίβολο. Η αποικιοκρατία και το δουλεμπόριο άφησαν πίσω τους δεκάδες αν όχι εκατοντάδες εκατομμύρια θύματα. Μετά, την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης, όταν εμφανίστηκαν και  τα πρώτα σοσιαλιστικά ρεύματα, η ζωή των μη αστών, δηλαδή της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανθρώπων στις μητροπολιτικές χώρες του καπιταλισμού, ήταν μια κόλαση από τη στιγμή της γέννησης μέχρι τον (συνήθως πρόωρο) θάνατο. Για τον υπόλοιπο κόσμο ούτε συζήτηση.http://eagainst.com

Τον 20^ο αιώνα η ανθρωπότητα έζησε δυο παγκόσμιους πολέμους και αμέτρητους άλλους περιφερειακούς, τον φασισμό και το ναζισμό, άπειρη φτώχεια και καταπίεση, χούντες, δυο τεράστιες οικονομικές κρίσεις με παγκόσμιες επιπτώσεις (1929 και 1972-73, με την τελευταία να συνδέεται σχεδόν άμεσα μ’ αυτήν του 2008 αφού αποτελεί την αρχή μιας διαρκούς καπιταλιστικής παρακμής παρά τα κάποια εμβόλιμα σκαμπανεβάσματα). Σα να μην έφταναν αυτά, γνώρισε και την μεγάλη απογοήτευση της ρωσικής επανάστασης, της πιο μεγάλης αποτυχίας του, με την ευρεία έννοια, αντικαπιταλιστικού πόλου, που μέσα σε λίγες στιγμές, από επανάσταση εξελίχθηκε σε σκληρό ολοκληρωτισμό και γραφειοκρατική παρακμή.

Παρ’ όλα αυτά, η ιστορία είχε και αρκετές φωτεινές στιγμές, αρκετές εκλάμψεις. Η πρόοδος σε πάρα πολλούς τομείς της επιστήμης, τα αριστουργήματα που έδωσε η τέχνη, τα ελευθεριακά κινήματα, κατά κάποιο τρόπο διέσωσαν την αξιοπρέπεια της ανθρωπότητας που κατά κανόνα πορεύεται μέσα στο χρόνο σαν κατάδικος εγκλωβισμένος σε μια αίθουσα βασανιστηρίων με βασανιστές και δήμιους την Εξουσία (πολιτική και θρησκευτική) και, από ένα σημείο και μετά, τον καπιταλισμό.

Στην μεταμνημονιακή Ελλάδα όμως, φαίνεται πως κι αυτές οι εκλάμψεις λείπουν. Ακόμα και οι μικρές χαρές της καθημερινότητας που είναι έμφυτες με την ανθρώπινη δραστηριότητα, (π.χ. το γέλιο, ή έστω η πρόσκαιρη ανεμελιά, η αίσθηση ότι «ζεις και αυτό δεν είναι μόνο μια μικρή μεν αλλά διαρκής νίκη, αλλά και ότι ελπίζεις σε κάποιες στιγμές ευτυχίας μέχρι να ξαπλώσεις στο νεκροκρέβατο») φαίνεται πως έχουν εξαφανιστεί οριστικά και αμετάκλητα.

Γιατί τόση απαισιοδοξία; θα ρωτήσει εύλογα κάποιος. Υπήρξαν κι άλλες δύσκολες περίοδοι. Υπήρξαν  χούντες, πόλεμοι, ναζιστική κατοχή, εμφύλιος, το παρακράτος της Δεξιάς, μπατσοκρατία κλπ., αλλά ο κόσμος κατάφερε ν’ αντισταθεί, να ζήσει, να χαρεί, να δημιουργήσει. Ναι, σύμφωνοι. Αλλά αυτό που φαίνεται να διαφοροποιεί τη σύγχρονη μιζέρια από τη γενικευμένη δυστυχία άλλων εποχών είναι η απίστευτη, εξαιρετικά βαθιά, σχεδόν καθολική, απάθεια των δυστυχισμένων της σύγχρονης Ελλάδας. Η πλήρης και εξοργιστική αποπολιτικοποίηση, η ασύλληπτη ηλιθιότητα που οδηγούν σε επιλογές, συμπεράσματα και συμπεριφορές που αρμόζουν σε διανοητικά καθυστερημένο πίθηκο (ένας υγιής χιμπατζής μάλλον θα τα πήγαινε καλύτερα): Για παράδειγμα με τη ανεργία στο απίστευτο 23,6 % και ενώ το 81,5% των αποταμιεύσεων στην Ελλάδα δεν υπερβαίνει τα 2.000 ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών (στοιχεία έως την 30 Ιουνίου), οι Έλληνες έβγαλαν κυβέρνηση που στηρίζει ανοιχτά τις Νεοφιλελεύθερες πολιτικές! Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι μόνο το 0,4% έχει καταθέσεις που υπερβαίνουν τα 10.000 ευρώ, η απάντηση στο «μα ποιοι ψήφισαν Ν.Δ.,, ΠΑ.ΣΟ.Κ και ΔΗΜ.ΑΡ. ;», όσο κι αν φαινομενικά είναι εύκολη, δεν παύει να αγγίζει τα όρια της μεταφυσικής…

Σ’ όλα αυτά,

αν προσθέσεις το φαινόμενο των νέο-ναζιστών που εγκληματούν σε καθημερινή βάση ενάντια σε όλη την κοινωνία, λέγοντας διαρκώς εξοργιστικά απίστευτες ηλιθιότητες, ανακρίβειες, ψέματα και κάνοντας εμετική Γκεμπελική προπαγάνδα – συμμορία που στηρίχθηκε από 426.000 «ανθρώπους» (;) στις εκλογές του Ιουνίου 2012 και η οποία μετά από κάθε αγριότητα που διαπράττουν τα μέλη της (που κανονικά θυμίζουν ήρωες καρτούν κακής ποιότητας) φαίνεται πως μεγαλώνει την απήχησή της (με τη βοήθεια και των ΜΜΕ).

Αν προσθέσεις τους Ανεξάρτητους Έλληνες που από τη μια μιλούν για «προλεταριάτο» και κατακεραυνώνουν τις νεοφιλελεύθερες κυβερνητικές επιλογές και από την άλλη ξυπνούν και κοιμούνται με το φόβο της «Νέας Τάξης Πραγμάτων» και ζουν αποβλακωμένοι μέσα στα πιο γελοία και αστήριχτα συνωμοσιολογικά σενάρια, σύμφωνα με τα οποία, εν ολίγοις, ο Εκλεκτός Ελληνικός Λαός έχει μπει στο στόχαστρο των πάντων, Κρατών, πολυεθνικών, ανθρώπων και εξωγήινων (μην ρωτάτε το γιατί ειδικά η Ελλάδα….).

Αν προσθέσεις το νερόβραστο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που παρά την τεράστια εκλογική του επιτυχία, δεν καταφέρνει (άραγε, δεν θέλει, δεν μπορεί ή και τα δύο;) να υπερασπίσει την κοινωνία ούτε στο πιο ασήμαντο ζήτημα και δεν μπορεί να οργανώσει ούτε ένα υποτυπώδες «Ενιαίο Κοινωνικό Μέτωπο» που θα διεκδικούσε για αρχή έστω κάποια στοιχειώδη.

Αν προσθέσεις το ΚΚΕ που, παρόλο που εισέπραξε την μεγαλύτερη μεταπολιτευτική εκλογική φάπα, δεν καταφέρνει καν να σκεφτεί ότι ίσως πρέπει να κάνει κάποια αυτοκριτική, αλλά αρκείται σε γιορτάσια και φεστιβάλ όπου (ελάχιστοι πλέον) νεολαίοι και νεολαίες, με βλέμμα φανατικού χριστιανού, τραγουδούν μια φορά το χρόνο κάποιο τραγούδι για την τιμημένη εργατιά και παίρνουν θέσεις στις πλατείες όταν μιλάει η Γ.Γ. με πειθαρχία και ακρίβεια συμμετέχοντος σε σοβιετικό υπερθέαμα.

Αν προσθέσεις την πολυδιασπασμένη εξωκοινοβουλευτική Αριστερά που δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι κάποιο εργαλείο ανάλυσής της μάλλον είναι εκτός λειτουργίας και γι’ αυτό μονολογεί διαρκώς, σαν χαλασμένο ρομπότ, «κινεζοποίηση – κινεζοποίηση».

Αν προσθέσεις τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο που παρά τις καλές προθέσεις, το ρεύμα που φαίνεται να έχει και την βελτίωσή του από άποψη πολιτικής συνειδητοποίησης και στόχευσης, δεν μπορεί ποτέ και με τίποτα να οργανώσει ούτε καν τις δικές του αμέτρητες συλλογικότητες σε κάποια κοινή δράση που θα είχε αποτελέσματα και απήχηση σε περισσότερο κόσμο.

Αν προσθέσεις το ρατσισμό και την ξενοφοβία που έχει διαχυθεί στο συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, την πίστη των περισσότερων σε πράγματα αδιανόητα όπως π.χ. η θρησκεία (και το σεβασμό στην Εκκλησία Α.Ε.) και τον βαθύ συντηρητισμό της πλειοψηφίας σε κάθε θέμα που είναι γενικού ενδιαφέροντος.

Αν προσθέσεις την βαθιά αμορφωσιά αλλά και την ολοφάνερη απέχθεια για μόρφωση, την παντελή έλλειψη αλληλεγγύης, την συνεχή γκρίνια για τα πάντα η οποία όμως ποτέ δεν συνδυάζεται με καμία απολύτως δράση (όπως απεργίες, πορείες διαμαρτυρίας, συμμετοχή σε αντιδομές κλπ. που ναι μεν υπάρχουν αλλά δεν έχουν μαζική συμμετοχή και όποιος συμμετέχει, τελικά βλέπει συνέχεια γνωστές φάτσες που πετύχαινε από παλιά σε παρόμοιες συνθήκες ή σε διακοπές στην Ικαρία και σε συναυλίες…),

ε, αν μετά απ’ όλα αυτά (και πολλά άλλα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν σ’ αυτή τη χώρα) δεν ντρέπεσαι που είσαι Έλληνας, είναι επειδή μάλλον δεν αντέχεις πια και αρχίζει να σε παίρνει και σένα η κάτω βόλτα.

Όχι άλλους τίτλους

Πριν από μερικές μέρες, ο φίλος μου τον οποίο εκτιμώ βαθύτατα γιατί ναι μεν έχει διαφορετικές απόψεις από τις δικές μου αλλά τις στηρίζει με επιχειρήματα, διάβασε σε ένα κείμενό μου ότι αποκαλώ τους περισσότερους Έλληνες, «νεοραγιάδες». Μου σύστησε λοιπόν να μην είμαι τόσο επιθετικός και να κάνω περισσότερη υπομονή. http://eagainst.comΣκέφτηκα, ότι μάλλον έχει δίκιο. Ίσως μερικές φορές να γίνομαι ανυπόμονος και να θέλω να φτάσω στον προορισμό μου αποφεύγοντας το ταξίδι. Ίσως δεν έχω δίκιο που συνεχώς γκρινιάζω για αυτήν την ακινητοποίηση της κοινωνίας απέναντι στα δεινά που της προκαλούν οι κυβερνώντες της. Μήπως τελικά πρέπει να σκεφτώ από την αρχή τί είναι τελικά αυτή η επανάσταση που θέλω; Aν μέσα από τα χρόνια έχει αλλάξει μορφή και δεν το έχω αντιληφθεί;

Πρέπει να παραδεχθώ ότι τις περισσότερες φορές η γκρίνια μου, είναι η γκρίνια ενός ανθρώπου που υποστηρίζει ότι ο,τιδήποτε λιγότερο από την ολοκληρωτική νίκη, είναι αποτυχία. Λάθος. Υποτιμώ συχνά κάποιες νίκες ορισμένων κοινωνικών κινημάτων που τελικά αποδεικνύονται πολύ ουσιαστικές. Σαφώς και δεν μπορούμε να εξαφανίσουμε όλους αυτούς που τρελαίνονται με την εξουσία και τον έλεγχο τον άλλων ανθρώπων, αλλά μπορούμε να τους απονομιμοποιήσουμε, να καταστρέψουμε ίσως τις αιτίες που τους δημιουργούν ή να πριονίσουμε αργά και σταθερά τις καρέκλες-θεσμούς, επάνω στις οποίες κάθονται. Αν κοιτάξουμε πίσω στην ιστορία μας, θα δούμε ότι το 1940 οι αντιστασιακοί δεν έγραφαν στους τοίχους "Κερδίσαμε" που είναι κάτι οριστικό. Έγραφαν "Δώδεκα παρά πέντε", που σήμαινε ότι η νίκη είναι κάτι που δημιουργείται μέρα με τη μέρα, αργά και με υπομονή. Αυτό που θέλουμε να πετύχουμε μέσα από μία προσπάθεια, δεν πρέπει να αποτελεί τον στόχο αλλά την πυξίδα βάση της οποίας θα κινηθούμε. Η ιστορία μας έδειξε ήδη ότι όταν ο στόχος είναι μία ολοκληρωτική ουτοπία, τότε μόλις φτάσεις πεθαίνεις. Έχει σημασία αν το μέρος που θα πεθάνεις λέγεται Γκούλανγκ ή Άουσβιτς;

Πραγματική επιτυχία δεν αποτελεί το τέλος του ταξιδιού, αλλά η ίδια η προσπάθεια που καταβάλεις προκειμένου όχι μόνο να αρχίσεις το ταξίδι, αλλά να έχεις τη δύναμη να το συνεχίζεις και συνεχώς να αμφισβητείς την πορεία σου. Οι νίκες που καταφέρνει κανείς ενδιάμεσα είναι πολύ πιο σημαντικές από την τελευταία. Αν φτάσεις στο τέλος και το αποδεχθείς ως τέτοιο, τότε υποχρεώνεσαι σε έναν διαρκή συμβιβασμό, σε μία διαρκή συναίνεση. Δεν υπάρχει πλέον αμφισβήτηση. Τι είδος ανθρωπότητα θα ήμασταν όλους αυτούς τους αιώνες, αν οι άνθρωποι έλεγαν πάντοτε ναι σε όλα και συναινούσαν ευθέως με τις πρακτικές της εξουσίας τους;

Οι άνθρωποι που προσκύνησαν βιαστικά και πρόωρα την καταναλωτική κοινωνία και τον νεοφιλελευθερισμό, προσπάθησαν και τελικά κατάφεραν να φτάσουν στο δικό τους τέλος. Έφτιαξαν τις περιοχές πολυτελείας, με τις τεράστιες μεζονέτες, τα γκαράζ για πέντε αυτοκίνητα, τους κήπους με το γκαζόν και τις πισίνες. Έβαλαν συνδρομητική τηλεόραση και απομονώθηκαν από τον ενοχλητικά "υπόλοιπο" κόσμο. Αυτό που στην πραγματικότητα έφτιαξαν δεν είναι τίποτε άλλο από ένα τείχος. Η ανασφάλεια για την ίδια τους την προσωπικότητα και τα ψυχολογικά κενά που δημιουργούνται από την συνεχή κατανάλωση, έφεραν τελικά τη δυστυχία και τον χωρισμό. Τον χωρισμό των ίδιων αυτών ανθρώπων μεταξύ τους. Μένουν απέναντι ο ένας από τον άλλο και δεν γνωρίζουν καν τα ονόματα των γειτόνων τους. Καμιά φορά όχι μόνο δεν γνωρίζουν αλλά ούτε αναγνωρίζουν τα παιδιά τους. Η πλήξη τους είναι τόσο μεγάλη που προσπαθούν να δημιουργήσουν τα αντίστοιχα "ισοδύναμα" προκειμένου να ανταπεξέλθουν. Αυτά τα επιβεβαιώνουν οι ίδιοι καθημερινά με τον τρόπο ζωής τους. Τελικά δεν ξέρω ποιος είναι ο ευτυχισμένος ή αν μπορεί να πραγματωθεί ποτέ ως έννοια η ευτυχία αφού είτε έχεις λεφτά είτε όχι κάποια στιγμή η δυστυχία θα σου χτυπήσει την πόρτα. Βέβαια, ίσως είναι καλύτερα όταν στη χτυπήσει να έχεις έναν καλό λογαριασμό στην τράπεζα, από το να μην έχεις τίποτε.

Αν κάποιος ή κάποιοι μπορέσουν τελικά να δώσουν ζωή σε αυτό που ονειρεύονται, έστω και τοπικά, έστω και για λίγους, σημαίνει ότι σε αυτό που απέβλεπαν, πέτυχαν. Αν καταφέρουν κάποιοι, κάπου, να δημιουργήσουν μία αυτόνομη, δημοκρατική κοινωνία, τότε πέτυχαν. Το σημερινό παράδειγμα είναι οι Ζαπατίστας στα δάση της Λακαντόνα. Αν η κοινωνία που δημιούργησαν είναι δημοκρατική, ειρηνική, επιτρέπει την αμφισβήτηση στο δικό της δημιούργημα, ορίζει την ισότητα και την ελευθερία ως έννοιες αλληλένδετες και αλληλοεξαρτώμενες, τότε σε μία μικρή μεριά του πλανήτη υπάρχει μία αλλαγή. Μία πραγματική αλλαγή. Η επαναστατική διαδικασία δεν πρέπει να χρησιμεύει μόνο ως εργαλείο για πραγμάτωση μιας ιδέας, αλλά και ως παράδειγμα. Μέσα από αυτό το παράδειγμα μπορούμε να δούμε ότι υπάρχει ελπίδα οι άνθρωποι τελικά, σε πείσμα των καιρών, να ζήσουν όχι σε μία, αλλά σε πολλές διαφορετικές κοινωνίες.

Οι αλλαγές σε μια κοινωνία επέρχονται όχι μόνο με την επιβολή αλλά κυρίως με την έμπνευση. Αν θέλουμε να γλυτώσουμε από την εξουσία που κατασκευάζει την κοινωνία της «συναίνεσης στη δυστυχία», πρέπει να παραδεχθούμε ότι δεν μπορούμε να την πολεμήσουμε ως ίσος προς ίσο, γιατί δεν είμαστε ίσοι. Δεν είμαστε ίσοι με την εξουσία που επιβάλει την συναίνεση. Είμαστε όμως, ίσοι με τη δυστυχία. Η δυστυχία δεν κάνει διακρίσεις. Πρέπει να πολεμήσουμε τη δυστυχία, όπου και αν βρίσκεται. Αν για να το ξεκινήσουμε χρειάζεται να καταστρέψουμε τις βεβαιότητες και την τάξη, ας το κάνουμε.

Για να πετύχουμε την αλλαγή πρέπει να παρακάμψουμε την ακίνητη τάξη του παρόντος. Να αρχίσουμε την προσπάθεια παράκαμψης χωρίς αναβολή. Να φτιάξουμε καινούργιους μηχανισμούς δημιουργίας και καταστροφής θεσμών και με εργαλείο αυτούς, να ανοίξουμε μόνοι μας τα μονοπάτια αυτά που θα οδηγούν στην μόνιμα κινούμενη αταξία του μέλλοντος. Μέσα μας υπάρχει η δυνατότητα απαξίωσης όλων των εκφράσεων της υπάρχουσας τάξης (order). Να θεωρούμε πλέον ως απαξιωμένους όλους τους ναούς της, από τα μέγαρα μουσικής της και τα μεγάλα στάδιά της μέχρι το ναό της δημοκρατίας της. Από τους ολυμπιακούς της αγώνες μέχρι την παιδεία και την εργασία της. Από τους στρατευμένους της συνδικαλιστές και πολιτικούς, μέχρι τους προσκυνημένους διανοητές της. «Η νίκη θα ανήκει σε εκείνους που θα σπείρουν την αταξία χωρίς να την αγαπούν» λέει ο Ντεμπόρ. Και έχει δίκιο. Όχι άλλη τάξη, όχι άλλες βεβαιότητες. Η τάξη και οι βεβαιότητες μας οδηγούν κατευθείαν στο μόνο είδος συναίνεσης που όσο και να πολεμήσουμε δεν μπορούμε να αρνηθούμε: το θάνατο. Η εξουσία θέλει να πεθάνουμε ήσυχοι.

Αν θέλουμε πραγματικά να πολεμήσουμε τη δυστυχία πρέπει να επαναϊεραρχήσουμε τις αξίες μας και να πολεμήσουμε πρώτα την εκμετάλλευση. Να φτιάξουμε νέες επιθυμίες που να αφορούν το σήμερα. Όχι άλλο μέλλον. Μέσα στον αγώνα που θα οδηγήσει ο πόλεμος με τους ιδιοκτήτες της κοινωνίας, πρέπει να βρούμε από τώρα τα σχέδια νέων συνθηκών συμπεριφοράς, νέους ρυθμιστικούς κανόνες συμπεριφοράς που να έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτούς που επιβάλει η εξουσία. Αυτούς τους κανόνες πρέπει να τους κάνουμε προπαγάνδα. Κανόνας πρώτος: η υπακοή πέθανε.

Όχι άλλες πορείες διαμαρτυρίας. Όχι άλλες απεργίες. Όχι άλλη διεκδίκηση οικονομικών κεκτημένων. Όλα αυτά είναι βεβαιότητες. Είναι οι σίγουροι τρόποι αντίδρασης, τους οποίους οι εξουσία με τους μηχανισμούς που διαθέτει, τους παίζει στα δάκτυλα. Οι καινούργιοι τρόποι αντίδρασης θα πρέπει να εμπεριέχουν ένα είδος δημιουργικής σιωπής. Αγνοούμε τις εντολές της εξουσίας και ξεκινάμε το ταξίδι της παράκαμψης. Δεν πηγαίνουμε στη δουλειά μας, αλλά δεν κάνουμε και απεργία. Αντί γι' αυτό είναι προτιμότερο να χτυπήσω την πόρτα του γείτονα και να τον γνωρίσω καλύτερα. Όχι πια μέσα στο σπίτι του, αλλά έξω από αυτό. Βάζω τις καρέκλες και το τραπέζι στο πεζοδρόμιο ή αν το πεζοδρόμιο είναι μικρό, τα βάζω στο δρόμο. Ο δρόμος είναι δικός μας. Με αυτόν τον τρόπο σταματάμε την κυκλοφορία καλώντας όλους όσους θέλουν να πάνε στη δουλειά τους, να καθίσουν και αυτοί μαζί μας να γνωριστούμε. Ίσως από περιέργεια και μόνο να καθίσουν. Να μιλήσουμε επιτέλους πρόσωπο με πρόσωπο και όχι μέσα από τις οθόνες των υπολογιστών. Ας σταματήσουμε να μαθαίνουμε για τον διπλανό μας μόνο μέσα από τις ειδήσεις. Παύουμε να αναγνωρίζουμε τα μεγάλα εμπορικά κέντρα και τα μεγάλα super markets ως τους μόνους τόπους ζωής της κοινωνίας. Ό,τι χρειαστούμε μπορούμε να το αγοράσουμε από το κοντινό μας ψιλικατζίδικο. Ας δημιουργήσουμε νέες πειραματικές καταστάσεις της ζωής μας που να περιλαμβάνουν το σύνολο του βίου. Να καταστρέψουμε, έστω για ένα μικρό χρονικό διάστημα δύο ή τριών ημερών, ο,τιδήποτε δίνει ζωή σε αυτήν εδώ την κοινωνία, κόβοντας το οξυγόνο της: το χρήμα. Κλείνω την τηλεόραση, κλείνω το κινητό, κλείνω το internet. Η απόλυτη σιωπή. Για την εξουσία και την κοινωνία της, δεν υπάρχουμε. Δεν λειτουργεί τίποτε. Η εξουσία τις περισσότερες φορές σε τρομάζει επειδή την ακούς και τη βλέπεις. Αν τίποτε από τα δύο δεν συμβεί, για ένα μικρό χρονικό διάστημα έστω, θα κοιμάσαι ήσυχος αν και όχι ελεύθερος. Μπορείς να πάρεις όσα οικονομικά μέτρα θέλεις. Για τις επόμενες μέρες κανείς δεν θα σου δώσει σημασία. Οι πολίτες σου πλέον ταξιδεύουν. Όταν επιστρέψουν ελπίζουν να έχεις βάλει μυαλό γιατί αλλιώς θα ξαναφύγουν. Τα δακρυγόνα, το ξύλο, τα ΜΑΤ και οι στρατιώτες, είναι πλέον άχρηστα. Δεν μπορούν να με βρουν για να με χτυπήσουν. Και δεν μπορούν να με βρουν επειδή ξέρουν που βρίσκομαι. Είμαι παντού.

Όλα τα παραπάνω, που εγώ τα ονομάζω βιοπολιτική αποχή, μπορεί να μοιάζουν με ηλίθιες λέξεις ενός ονειροπόλου. Έτσι είναι. Ακόμα και εγώ που τα γράφω, τα διαβάζω ξανά και ξανά και αναρωτιέμαι τι είναι αυτά που λέω; Αν κλείστε όμως τα μάτια σας και φανταστείτε μία έρημη από ανθρώπους εξουσία και όχι χώρα, τότε ίσως αναθεωρήσετε την άποψή σας. Η εξουσία το μόνο που πραγματικά φοβάται είναι το κενό. Ας γίνει πρώτα όνειρο και μετά ίσως περάσει στη σφαίρα της πραγματικότητας. Φυσικά, όλες οι ιδέες είναι ευπρόσδεκτες και προφανώς υπάρχουν καλύτερες. Εγώ περιορίζομαι σε αυτές.

Η αντίληψη που έχουμε για την κοινωνία πρέπει να αλλάξει. Να πάψει να περιορίζεται εντός του στενού πλαισίου των θεσμών που η ίδια δημιούργησε, δηλαδή εμείς δημιουργήσαμε. Η κοινωνία είμαστε εμείς και μόνο μέσα από εμάς μπορεί να αλλάξει. Εμείς κάνουμε τους θεσμούς να υπάρχουν και να πραγματώνονται. Χρειάζεται να κατασκευάσουμε καινούργιους θεσμούς που να μην μπορεί να επέμβει η εξουσία και να τους αλλάξει. Η εξουσία δεν σε υποχρεώνει νομικά να δώσεις το παρόν στα μεγάλα εμπορικά κέντρα. Το κάνει μέσω ενός συγκεκριμένου τρόπου κοινωνικοποίησης που χρησιμοποιεί με την δική μας συναίνεση. Η αποχή από κάτι τέτοιο θα ήταν μία μικρή αλλά διόλου ασήμαντη νίκη. Όσο για τους εργαζόμενους σε αυτά, πιστεύω ότι τίποτε δεν θα γίνει αφού η αποχή αυτή δεν θα κρατήσει περισσότερο από τρεις μέρες. Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι και οι ίδιοι σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα πάνε στη δουλειά τους. Απλά, το εμπορικό κέντρο δεν θα ανοίξει.

Πρέπει να μεταφέρουμε το φόβο στην εξουσία δείχνοντας τί είμαστε ικανοί να πετύχουμε όταν το θέλουμε και το αποφασίσουμε. Έχουμε τη δύναμη. Πρέπει να την προσανατολίσουμε προς τη σωστή κατεύθυνση. Ο πόλεμος κατά της φτώχειας για παράδειγμα, δεν κερδίζεται με περισσότερες φιλανθρωπίες. Χρειάζεται να πολεμήσεις τα αίτια που την γεννούν. Το βασικότερο αίτιο είναι η ίδια η μορφή αυτού του οικονομικού συστήματος που βασίζεται στην φτώχεια προκειμένου να αναπαραχθεί.

Αυτές οι ιδέες δεν είναι επαναστατικές, ίσως είναι απλά διαφορετικές. Δεν διεκδικώ την πατρότητά τους αφού τις έχω ακούσει από πολλούς να τις συζητούν αλλά πάντα μεταξύ σοβαρού και αστείου. Ας αφήσουμε λοιπόν το σοβαρό και ας πράξουμε το αστείο. Ο στόχος μου είναι να εξωθήσω τους ανθρώπους στην διαφορετική δράση, προκαλώντας τις ικανότητές τους, ώστε να «επαναστατικοποιήσουν» την ίδια τους τη ζωή. Ας δημιουργήσουμε δράσεις που να βιώνονται από τους ίδιους τους δράστες. Ας πάψουμε πια να είμαστε ένα παθητικό πλήθος. Δεν χρειάζεται να μας πει η εξουσία μέσω τον συνδικαλιστών της το πότε θα αγωνιστούμε. Παρακάμψτε τους συνδικαλιστές. Ο ρόλος των ανθρώπων της εξουσίας πρέπει συνεχώς να μικραίνει και την ίδια στιγμή να μεγαλώνει ο ρόλος των δραστών. Ας γίνουμε όλοι δράστες. Όσο περισσότεροι είμαστε, τόσο λιγότερους θα συλλαμβάνουν. Ο φόβος της αποτυχίας θα μεταφερθεί στην ίδια την εξουσία. Ας κάνουμε κατάληψη στους δρόμους και όταν με το καλό έρθει η αστυνομία ας φωνάξουμε όλοι μαζί: Εγώ είμαι ο δράστης. Έλα να με συλλάβεις