Tο κάλεσμα (ταινία μικρού μήκους) - The calling (short film)

Σενάριο και Σκηνοθεσία: Βασίλης Τζήκας

(2ο artfools video festival Λάρισα
1-2 Μαρτίου 2010 Βραβείο καλύτερου Λαρισαίου δημιουργού: Να κάλεσμα)



ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ


Κάποιοι πιστεύουν πως οι ψυχές κρύβονται στο δάσος, μέσα στους κορμούς των δέντρων. Γίνονται ξωτικά,, Νεράιδες, Φύλακες, δαιμόνια που περιμένουν κάποιον να τις βγάλει έξω να μυρίσουν το βρεγμένο χώμα, να αναπνεύσουν τον αέρα, να λυτρώσουν την ψυχή. Είσαι εσύ και είναι αυτή.
Την καλό για να βγει έξω, την ψυχή μου να ημερέψω. Να ουρλιάξω? Να φωνάξω?
Τι στον κόρακα να πράξω?
Ψάχνω μέρος να κρυφτώ.

Καθένας από εμάς βρίσκει τον τρόπο μοναχός.
Καθένας από εμάς βρίσκει το μέρος μοναχός.
Καθένας από εμάς βρίσκει το άλλο μοναχός.
Καθένας από εμάς βρίσκει τον άλλον μοναχός.
Καθένας από εμάς ίσως και να νε μοναχός.
Καθένας από εμάς δεν είναι μοναχός.                                                                                                         Βασίλης Τζήκας - Tο κάλεσμα (ταινία μικρού μήκους)

Συνέντευξη του Βασίλη Τζήκα στη Νικολέτα Βαΐτση.

 

Ο Βασίλης αναμφισβήτητα διαθέτει καλλιτεχνική και δημιουργική διάθεση. Αν και ζει εδώ και αρκετά χρόνια στο εξωτερικό, με το ταλέντο του βραβεύτηκε σε πανελλήνιο διαγωνισμό ταινιών μικρού μήκους στην πόλη μας. Ο 28χρονος συντοπίτης μας έχει να μας πει πολλά για όλα αυτά που τον οδήγησαν στο δρόμο της τέχνης και μας αναλύει πώς περπατά πάνω σε αυτόν.

Βασίλη, πήρες το βραβείο καλύτερου Λαρισαίου δημιουργού στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους του Artfools που έλαβε χώρα στη Λάρισα. Αν και μένεις στο εξωτερικό, νιώθεις όντως πολίτης αυτής της πόλης;

 Γεννήθηκα στη Λάρισα και μέχρι τα δεκατέσσερα μου χρόνια έζησα στα Γιαννωτά, όπου από εκεί και μετά άρχισε μια πορεία μετανάστευσης  προς το εξωτερικό και σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Ένας από τους σταθμούς  είναι και η πόλη της Λάρισας, ένας φαύλος κύκλος που συνεχίζεται ακόμα. Φεύγω και έρχομαι διαρκώς. Η πόλη της Λάρισας αποτελεί για μένα κύριο σταθμό διαμονής και επίσκεψης. Είναι ένα κομμάτι τις ζωής μου που με κρατά καλά συναισθηματικά δεμένο με ανθρώπους στην πόλη αυτή.  

 

Πες μας λίγα λόγια για την ταινία που συμμετείχε στο φεστιβάλ.    

Κάποιος πηγαίνει στο δάσος για να καλέσει τις ψυχές που κρύφτηκαν σε αυτό. Τελικά συνειδητοποιεί ότι η μοναδική ψυχή που μπορεί να καλέσει είναι η δική του.

Η ταινία έχει τίτλο ΄΄το κάλεσμα΄΄. Είναι για μένα ένα από τα ωραιότερα δώρα που μου δόθηκαν στην ονομαστική μου εορτή. Το λέω αυτό γιατί γυρίστηκε την πρώτη ημέρα του χρόνου του 2009. Πήγα μια συνηθισμένη βόλτα στο δάσος έχοντας μαζί μου την κάμερα. Εκείνη την ημέρα ήταν όλα παγωμένα, σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος. Στάθηκα για λίγα λεπτά μπροστά στη λίμνη και ένιωσα μια έλξη, μια υπέροχη τάση δημιουργικότητας. Άρχισα να πηγαινοέρχομαι κάνοντας πράγματα που μου έφερναν ευφορία, καταγράφοντας τα στην κάμερα. Αυτό διήρκησε για 30 περίπου λεπτά. Έτσι αυθόρμητα λοιπόν χωρίς σενάριο γεννήθηκε Το κάλεσμα.

 

Εκτός από την ταινία, γράφεις και ερμηνεύεις τραγούδια. Από πότε ασχολείσαι με αυτό ;

Η σχέση μου με την μουσική ξεκίνησε επίσημα όταν ήμουν δεκατεσσάρων χρονών, δηλαδή λίγο καιρό πριν φύγω στο εξωτερικό. Με τσιγκλούσε βέβαια από αρκετό καιρό πριν. Κάτι φώναζε μέσα μου να συνάψω σχέση με τη μουσική. Κάλεσα στο σπίτι δύο κολλητούς μου βάζοντας τους να ακούσουν ένα βινύλιο των Nirvana. Αφού τελείωσε η ακρόαση τους δήλωσα ότι θα αγοράσω ηλεκτρική κιθάρα. Χωρίς σκέψη μου απάντησαν και αυτοί το ίδιο. Μαζέψαμε και οι τρείς λεφτά από τα κάλαντα Χριστουγέννων και πρωτοχρονιάς και κάναμε την πρώτη μας αγορά. Βρήκαμε άλλους δύο φίλους στη συνέχεια και δημιουργήσαμε τους Ορεινούς. Είμαι ευτυχής που ξεκίνησα με αυτούς τους ανθρώπους τη μουσική. Συναντήσαμε αρκετές δυσκολίες στην αρχή, αλλά το σημαντικότερο από όλη αυτή την ιστορία είναι ότι πετούσαμε στα σύννεφα ονειροπολώντας για πολλά χρόνια μαζί. Όχι ότι ακόμα δεν το κάνουμε έτσι?

 

Από τι εμπνέεσαι για κάθε καλλιτεχνική δημιουργία; Είτε είναι στίχοι ή μουσική για κάποιο τραγούδι, είτε ιδέα για κάποιο video. Από αυτό που βλέπω και ακούω πάντως, συμπεραίνω ότι η απάντηση είναι συναισθήματα.

 Όπως το είπες. Βασική πηγή έμπνευσης είναι τα συναισθήματα. Κάθε μορφή δημιουργίας και έκφρασης βρίσκει το δικό της μέσο αποτύπωσης. Πολλές είναι οι φορές όμως που δημιουργώ αφηρημένα. Ακόμα και μια απλή λέξη θα με βοηθούσε να γράψω στίχους ή μια απλή μελωδία να εξελιχθεί σε σύνθεση. Για την εικόνα δεν μπορώ να πω ότι πηγή έκφρασης είναι καθαρά τα συναισθήματα. Περισσότερο απλή φαντασία θα έλεγα , τα συναισθήματα θα τα δόσεις μετά. Αυτή είναι και η μαγεία τις εικόνας. Η μια εικόνα θα φέρει την άλλη και η μια μελωδία επίσης την άλλη. Αυτό είναι που αγαπώ στην μουσική και στην εικόνα. Είσαι ελεύθερος να κάνεις ότι και όπως θες χωρίς φραγμούς, διατηρώντας φυσικά πάντα τους κανόνες.

Ποια από όλες τις καλλιτεχνικές σου δημιουργίες ( μουσικής και ταινίας) σε εκφράζει περισσότερο και για ποια ‘’εργάζεσαι’’ με μεγαλύτερο πάθος;

Δύσκολο να απαντήσω. Σίγουρα και για τις δύο με το ίδιο πάθος. Κάποιες στιγμές βέβαια όταν ασχολούμαι για μια ταινία νιώθω ότι πρόδωσα, απάτησα τη μουσική, επειδή την έχω παραμελημένη έχοντας τύψεις. Είναι κάτι σαν τη γυναίκα και το αίσθημα που λένε σαν έκφραση. Η μουσική είναι η γυναίκα και η εικόνα το αίσθημα.  

Έχεις κάνει συνεργασίες με μουσικά γκρουπ; Αν ναι, ποιες οι εμπειρίες σου από αυτές;

Όπως αναφέρθηκα και πιο πάνω, ξεκίνησα με τους Ορεινούς. Ένα rock και δυναμικό σχήμα η πορεία του οποίου διήρκησε για πέντε περίπου χρόνια, ως το 2000 ( ηχογραφώντας τρία demo cd) . Παράλληλα με τους Ορεινούς συμμετείχα ως κιθαρίστας σε δύο μουσικά σχήματα στο εξωτερικό ( ηχογραφώντας ένα cd και ένα Lp .). Το 1999 είχα την τύχη να πάω για σπουδές στο τμήμα μουσικής τεχνολογίας και ακουστικής στο Ρέθυμνο. Στα πέντε χρόνια παραμονής μου στη μεγαλόνησο συνεργάστηκα με πολλά μουσικά σχήματα και πάρα πολλές ζωντανές εμφανίσεις . Το 2001 στην ίδια αυτή πόλη, με βρίσκει ως μέλος του συγκροτήματος Rot με το οποίο και κάναμε δύο κυκλοφορίες. Rot 2002 και Provocativ 2003. Δυστυχώς λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία του δεύτερου album το 2004 οι Rot διαλύονται. Το 2005 Συνεργάζομαι με τον τραγουδοποιό Σταύρο Μακρίδη για ένα περίπου χρόνο. Το 2006 ηχογραφώ το promo cd Κιβωτός. Από το 2006 ως σήμερα ηχογραφώ και ενορχηστρώνω παλιές και καινούριες μου συνθέσεις, κάποιες εκ των οποίων θα συμπεριληφθούν στο επόμενο μου album. Οι εμπειρίες που αποκόμισα από όλες αυτές τις συνεργασίες είναι απλά ανεκτίμητες . Με κάποιους από  αυτούς τους μουσικούς είχαμε μια απερίγραπτη χημεία. Ήμασταν προπάντων φίλοι. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλο μουσικά. Αναπολώ και νοσταλγώ όταν σκέφτομαι αυτά τα ανέμελα χρόνια. Μακάρι να ξανάρθουν.

Θα συμμετείχες ποτέ σε talent show; Ποια η άποψή σου πάνω σε αυτό;

Το να πω δεν θα συμμετείχα ποτέ δεν θα το έλεγα, γιατί όποτε λέω ποτέ, έρχεται και με βρίσκει από μόνο του. Ποτέ δεν μπήκα σε πειρασμό όμως για κάτι τέτοιο. Τα talent show ή καλύτερα reality δοκιμάζουν τα ανθρώπινα όρια, με εμάς ως τηλεθεατές να ανυπομονούμε να δούμε τι έκανε και πως το έκανε αυτός η αυτή μέσα στο έγκλειστο κλουβί του παιχνιδιού. Θα κάναμε το ίδιο και για το γείτονα? Τελικά μας αρέσει να βλέπουμε την προσωπική ζωή του άλλου. Μας αρέσει οτιδήποτε προσφέρετε σε κλουβί, όπως η γνώση και η πληροφόρηση. Περισσότερο πουλά η ομορφιά και τα κάλοι παρά το ταλέντο , ξεπουλώντας πολλές φορές την αξιοπρέπεια.  Το χειρότερο από όλα όμως είναι η κατάρρευση τις ελπίδας και των ονείρων πολλών από των παιδιών αυτών, με αποτέλεσμα να τα παρατάνε ή ακόμα να διαταράσσετε σοβαρά η ψυχική τους υγεία.

Ποια είναι τα όνειρά σου πάνω σε αυτό που κάνεις? Πώς θα ήθελες να εξελιχθεί αυτή σου η προσπάθεια;

Όνειρο μου είναι να συνεχίζω να κάνω αυτό που αγαπώ .Να δημιουργώ. Δεν θα ήθελα ποτέ να παραιτηθώ από το σκοπό αυτό. Θα ένιωθα άδειος σίγουρα. Η δημιουργία με κρατά ζωντανό. Όσο για την εξέλιξη της προσπάθειας αυτής είμαι απλά ένας θεατής. Δεν μπορώ να μπώ στον ρόλο και να αλλάξω τα γεγονότα. Όλα έρχονται από μόνα τους αν πρέπει να έρθουν την κατάλληλη στιγμή. Όλα για κάποιο σκοπό. Όποια και να είναι η εξέλιξη καλή ή κακή θα την καλωσορίσω. Θα πω ότι προσπάθησα. Είναι γλυκιά η αναμονή της εξέλιξης, σε κάνει να ονειρεύεσαι και τα όνειρα είναι προνόμιο όλων.

Φουκουσίμα

της Ρίκας Βαγιάνη

Οταν η ανθρωπότητα τρέχει πανικόβλητη μακριά από τον εφιάλτη της πυρηνικής καταστροφής, μια χούφτα «τρελών» τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση: ίσια στην καρδιά του αντιδραστήρα 3, στο εργοστάσιο της Φουκουσίμα.

Δεν πρόκειται για ηρωικούς στρατιώτες, εθελοντές ή παράξενους τύπους: είναι, απλώς, οι εργάτες που έμειναν πίσω και προσπαθούν να ελέγξουν τη ζημιά. Δεν ξέρουμε τα πρόσωπα, ούτε τα ονόματά τους, ούτε καν πόσοι ακριβώς είναι αυτοί οι λιγοστοί που προτάσσουν τα σώματά τους ως φράγμα ανάμεσα στην Ιαπωνία και την πυρηνική καταστροφή. Δεν ξέρουμε αν είναι Ιάπωνες ή ξένοι εργαζόμενοι, αν η δουλειά αυτή ήταν «στο συμβόλαιό τους», ή αν προσφέρθηκαν να μείνουν στον τόπο της έκρηξης.

Μη φανταστείτε ότι εκτελούν τίποτα περίπλοκες εργασίες: εργάτες είναι στην πλειονότητά τους, εξειδικευμένοι μεν, αλλά πάντως εργάτες. Το πιο εξελιγμένο τους εργαλείο είναι ασύλληπτα μεγάλες ποσότητες νερού που πρέπει να αδειάζουν στον τεράστιο «κουβά» του αντιδραστήρα. Νύχτα-μέρα, στο πυρηνικό καμίνι, οι μόνοι ζωντανοί άνθρωποι σε μια περιοχή που έχει εκκενωθεί σε ακτίνα χιλιομέτρων. Με τις ειδικές στολές τους και τις ασήκωτες μπότες με τα μολύβδινα περιβλήματα: με την ελπίδα να «κρυώσει» ο πυρήνας του αντιδραστήρα και να τεθεί υπό έλεγχο η ζημιά.

Οι πολυεθνικοι κολοσσοί απασχολούνται να «επιδιορθώσουν» τη φούσκα της αυταπάτης μέσα στην οποία μας έμαθαν να ζούμε σχετικά με την πυρηνική ενέργεια. Οι επιστήμονες σφάζονται προκειμένου να αποδείξουν αν τελικά μας συμφέρει ή όχι αυτή η τεχνολογία. Εμείς, οι υπόλοιποι, οι «αναλώσιμοι», αναζητούμε μάταια ένα καταφύγιο, φυσικό ή πνευματικό, για να ξεφύγουμε από την οργή της φύσης και την ανοησία του ανθρώπου, τη δική μας ανοησία. Στο μεταξύ, αυτοί, οι λίγες δεκάδες, έχουν μείνει και πολεμούν στα ίσια με το θεριό.

Τώρα που οι άγγελοι είναι πολύ απασχολημένοι να ανοίγουν μία μία τις τρομερές τους σφραγίδες, η τελευταία μας ελπίδα είναι αυτοί οι ανώνυμοι ήρωες: οι εκατόν ογδόντα της Φουκουσίμα... Εστω κι αν δεν μάθουμε ποτέ τα πρόσωπα και τα ονόματά τους, η ανθρωπότητα τους οφείλει πολλά.

Η "Αυγή της Οδύσσειας" στην Ιαπωνία

Patrick Chappatte, Cartoons on World Affairs

Αυγή

Οι αρχές ανακοίνωσαν ότι το νερό της βρύσης στο Τόκιο των 30 εκατομμυρίων ψυχών είναι ακατάλληλο για τα μωρά, λόγω αυξημένης ραδιενέργειας. Ανατριχιαστική είδηση, που, αν την προεκτείνουμε ψυχολογικά, σημαίνει ότι κανεíς δεν θα πίνει πλέον νερό της βρύσης. Μια μάνα με ομπρέλα αναρωτιόταν αν βρέχει ραδιενεργή βροχή κι αν είναι ασφαλές να κυκλοφορεί καν στον δρόμο. Η στωικότητα των Ιαπώνων τον πανικό, δεν τον επιτρέπει, αλλά η μυστικοπάθεια των αρχών έχει κλονίσει την εμπιστοσύνη. Η απόγνωση της μεσαιωνικής Ευρώπης μπροστά στην πανούκλα.

Οι έξι αντιδραστήρες της Φουκουσίμα συνεχίζουν να ξερνάνε τον αόρατο θάνατο, χωρίς να διαγράφεται ασφαλής λύση στο προβλεπτό μέλλον. Στη χώρα που έχουν κατοικίδια ρομπότ, μπάρμαν ρομπότ, το κράτος και οι ιδιωτικές εταιρείες που διαχειρίζονται τα πυρηνικά εργοστάσια δεν είχαν προβλέψει ρομπότ που να συνδέουν την μπαλαντέζα στον αντιδραστήρα. Πρέπει τη λύση να τη δώσουν -εάν υπάρχει λύση- οι τεχνικοί και οι πυροσβέστες πέφτοντας ως καμικάζι στους κατεστραμμένους αντιδραστήρες. Αλλά κανένας υπεύθυνος δεν έχει κάνει χαρακίρι. Και το Τόκιο σκοτεινό, χωρίς τις πολύχρωμες επιγραφές, θυμίζει πλέον μια μουντή βορειοευρωπαϊκή μεγαλούπολη.

Η καταστροφή στην Ιαπωνία, που εξελίσσεται σε καταστροφή της Ιαπωνίας, υπερβαίνει τον ειδησεογραφικό ορίζοντα που καταλαβαίνουν τα ΜΜΕ, υπερβαίνει όμως και την παρούσα γενιά, έχει ήδη δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα. Χθες το ραδιενεργό νέφος έφτασε πάνω από την Ευρώπη. Εξασθενημένο. Δεν κινδυνεύουν τα μωρά μας.Ακόμα...

Γ.Κ.

Ιαπωνία. Αγαπητέ Τακέσι,

σκίτσο του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή

του Νίκου Κουνενή

από το Δρόμο της Αριστεράς 

πηγή: Αριστερό Βήμα

Αγαπητέ Τακέσι,

Δεν σε γνώρισα ποτέ, αλλά νομίζω πως μπορώ σε κάποιο βαθμό να σε φανταστώ. Έχεις περίπου την ίδια ηλικία με μένα, και μέχρι χθες πίστευες πως είχες οριστικοποιήσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόσουν τον κόσμο και τη ζωή σου. Μεγάλωσες με την εφιαλτική μνήμη της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, υπήρξες άλλωστε εγγόνι και γιός θυμάτων. Αυτός ήταν και ο βασικότερος λόγος για τον οποίο μετακόμισες νωρίς στο Τόκιο, πολλά χιλιόμετρα μακριά από την πηγή αυτής της ακατάπαυστα οδυνηρής υπενθύμισης. Εκεί σπούδασες, εκεί γνώρισες τη γυναίκα σου, εκεί γεννήθηκαν οι δυο σου κόρες, φοιτήτριες πια.

Έζησες, λοιπόν, στην ανθούσα πρωτεύουσα και στήριξες με τη ακάματη εργασία σου την οικοδόμηση του αλήστου μνήμης οικονομικού θαύματος (ακόμα θυμάσαι την κάπως ρεβανσιστική υπερηφάνειά σου για το γεγονός ότι η χώρα σου επούλωνε με τρομακτική ταχύτητα τις πληγές της και φάνταζε σαν η μοναδική οικονομία που μπορούσε να αναμετρηθεί κάποτε με την πανίσχυρη υπερδύναμη που τόσο σας τραυμάτισε). Κατόπιν ήρθε η μακροχρόνια ύφεση, που συρρίκνωσε αρκετά τις προσδοκίες σου. Μικρό το κακό. Ακόμη και διολισθαίνουσα, η Ιαπωνία είχε μονιμοποιηθεί για τα καλά στη θέση μιας από τις σημαντικότερες δυνάμεις του πλανήτη κι εσύ, ένας αρκετά ευκατάστατος υπάλληλος, δεν κινδύνευες πλέον απ’ όσα είχαν συνταράξει τους προηγούμενους. Το οικογενειακό σου παρελθόν, άλλωστε, είχε μπολιάσει με κάμποση γείωση την έτσι κι αλλιώς ανατολική θυμοσοφία σου.
Καθηλωμένος τώρα μπροστά στην τηλεόραση, παρακολουθείς με γουρλωμένα μάτια από απόσταση καθόλου ασφαλή, (κι ας σε διαβεβαίωναν στην αρχή για το αντίθετο) τη νέα ραδιενεργό εμφάνιση της Ιστορίας, βασισμένη σε αλλιώτικες αιτίες και απολύτως διαφορετικό σενάριο. Η εγκατάσταση πληθώρας πυρηνικών σταθμών στη χώρα σου, αυτό που πολλοί γεροντότεροι συμπατριώτες σου αποκάλεσαν Ύβρι, αποτέλεσε το πεδίο έκφρασης μια καινούριας τραγωδίας, διόλου μεθοδευμένης αυτή τη φορά από κάποιον ανελέητο εχθρό. Φυσική, φυσικότατη ήταν τώρα η τρομακτική δύναμη που έθεσε σε κίνηση τον νέο πυρηνικό τρόμο. Κι ας δήλωναν οι μεταλλαγμένοι πολιτικοί και επιστήμονες και οι άπληστοι μεγαλοεπιχειρηματίες σας πως κάτι τέτοιο αποκλείεται στις δικές τους εγκαταστάσεις. Ούτε κι εσύ, άλλωστε, την περίμενες τη συμφορά. Γελούσες μάλιστα με τις αφελείς προειδοποιήσεις των κινδυνολόγων, που έτσι κι αλλιώς λιγόστευαν προιόντος του χρόνου.

Συνέβη όμως, πράγμα που αποδεικνύει πως όντως μπορούσε να συμβεί. Κι αυτό με τη σειρά του σημαίνει πως σίγουρα θα επαναληφθεί και στο μέλλον, σε άλλους τόπους και χρόνους. Μέχρι να καταλάβετε -μέχρι να καταλάβουμε- πως τα σκατόψυχα, αγοραία, κερδομανή τέρατα που κυβερνάνε απ’ άκρου σ’ άκρο τον κόσμο μας γίνονται όλο και πιο επικίνδυνα για τον πλανήτη και την ανθρώπινη συνιστώσα του. Μέχρι να αποφασίσετε -μέχρι να αποφασίσουμε- πως αν δεν τα ξεράσουν κάποτε οι δονήσεις του δικού μας οργισμένου Εγκέλαδου, τα κύματα των δικών μας απελευθερωτικών τσουνάμι, η προσδοκία μιας πραγματικής ζωής πριν απ’ το θάνατο δεν θα’ χει πολύ περισσότερο νόημα από την αφελή θεολογική πίστη περί της συνέχισής της μετά απ’ αυτόν.

τι ζητούμε σήμερα: «σχολειά για τα παιδιά μας ή σχολειά για τα χωριά μας;»

http://mhmadas.blogspot.com/                                   Σχολειά για τα παιδιά μας ή σχολειά για τα χωριά μας;

H σκηνή του γιούργια των μαθητών στα γραφεία της εκπαίδευσης υπό τις προτροπές και ιαχές συγκεκριμένων αγωνιστών της καθηγητικής συντεχνίας αποτελεί ηθικά και πολιτικά παραδεκτή δράση αριστερών συλλογικοτήτων; Τυχαία ελάχιστοι εκπαιδευτικοί ακολούθησαν; Απλή λογική να δούμε ποιες συγχωνεύσεις κάνουν καλό και ποιες κακό δεν υπάρχει;

Όχι δεν υπάρχει. Στο θέατρο του παραλόγου, οι ηθοποιοί πρωταγωνιστές έχουν μια κάποια ψυχοπαθολογία. Για να είναι πιο πειστικοί πάντοτε.

Το μεγαλύτερο έλλειμμα της χώρας δεν είναι το δημοσιονομικό. Είναι το έλλειμμα της κοινής λογικής. Αυτό που κάνει το αυτονόητο να μοιάζει με επανάσταση και μέτρα όπως η συνένωση των σχολικών μονάδων να φαίνεται ριζοσπαστική.

Ο σχολικός χάρτης της χώρας μέχρι σήμερα μοιάζει πολύ με το υπόλοιπο ελληνικό Δημόσιο. Λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι, ατάκτως ερριμμένα. Ένα σχολείο εδώ, ένα γυμνάσιο παραπέρα, πέντε μαθητές στη μια τάξη και επτά στην άλλη, μισό σχολείο στο ένα χωριό, μισό στο άλλο, δύο λυκειακές τάξεις στο ένα ξεπεσμένο κεφαλοχώρι και μία στο άλλο, από όπου τυχαίνει να έλκει την καταγωγή του σημαντικός κομματικός παράγοντας του τόπου. Αυτή η αυθόρμητη ανοργανωσιά δεν έχει μόνο δυσβάστακτο οικονομικό κόστος. Έχει και βαριές παιδαγωγικές συνέπειες. Σε άλλες χώρες η συνένωση ,αλλά και ο διαχωρισμός των σχολείων θα γινόταν κάθε χρόνο και αυτόματα. Μόλις ο πληθυσμός μιας σχολικής μονάδας έπεφτε κάτω από το κρίσιμο παιδαγωγικό όριο και δεν υπήρχαν ελπίδες επανάκαμψης, ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων, πρώτος – πρώτος θα έψαχνε λύσεις για την καλύτερη εκπαίδευση των παιδιών. Θα απευθυνόταν στις αρμόδιες υπηρεσίες, απαιτώντας τη συγχώνευση του σχολείου τους με κάποιο άλλο, θα ζητούσε υπηρεσίες μεταφοράς των μαθητών κ.λ.π., έτσι ώστε να μεγιστοποιηθεί το παιδαγωγικό αποτέλεσμα. Φυσικά, ισχύει και το αντίστροφο – όταν, δηλαδή, κάποια σχολεία γιγαντώνονται, οι ίδιοι οι γονείς θα πρέπει να ζητούν το διαχωρισμό των σχολείων.

Στην Ελλάδα οι συνενώσεις των σχολείων απαιτούν γενναίες πολιτικές αποφάσεις. Αρκετοί γονείς από χωριά ή και αστικά κέντρα – οι οποίοι μπορεί να οδηγούν καθημερινά πολλά χιλιόμετρα για να πάνε τα παιδιά τους στο φροντιστήριο, στα αγγλικά, στο πιάνο ή σε παιδικά πάρτι – αρνούνται να δεχθούν ότι ένα σχολείο με ελάχιστα παιδιά είναι αδύνατον να συντηρηθεί και να κάνει καλή δουλειά. Έτσι αντιστέκονται δυναμικά στη συνένωση γυμνασίων με ελάχιστους μαθητές (2 στην Α΄ Γυμνασίου, 0 στη Β΄ και 5 στη Γ΄ Γυμνασίου σε χωριό των Ιωαννίνων), αλλά δεν διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εκπαίδευσης για τα παιδιά τους.

Δίπλα τους χύνουν κροκοδείλια δάκρυα οι βουλιμικοί για αρμοδιότητες δήμαρχοι και οι πολυποίκιλοι και πολυεπίπεδοι αυτοδιοικητικοί άρχοντες οι οποίοι με την έως τώρα στάση τους έχουν διαμορφώσει μια εκρηκτική κατάσταση στο χώρο της εκπαίδευσης, αφού από τη μια παρακρατούν και διοχετεύουν σε αλλότριες δράσεις τα χρήματα που έρχονται από την κεντρική κυβέρνηση για λειτουργικές δαπάνες των σχολείων και από την άλλη, χάριν της ψηφοθηρικής τους αντίληψης τόσα χρόνια διαμόρφωσαν μια τριτοκοσμική κατάσταση στην υπόθεση μεταφοράς των μαθητών, όπου  μικρά παιδιά, δημοτικού, νηπιαγωγείου, μεταφέρονται με ακατάλληλα αυτοκίνητα, με μεθυσμένους οδηγούς, με πλασματικές χιλιομετρικές αποστάσεις , με παράλληλες μετακινήσεις προς την ίδια κατεύθυνση, με αποτέλεσμα το μεταφορικό κόστος να είναι δυσβάστακτο για τον Έλληνα πολίτη (820.000 ευρώ ετησίως, μόνο για την Α/θμια Εκπαίδευση Θεσπρωτίας, η οποία αριθμεί μόλις 2500 μαθητές).

Δάσκαλοι και καθηγητές που φοβούνται ότι, δια των συνενώσεων, θα χάσουν το βόλεμά τους, ωρύονται δήθεν για την καταστροφή που θα υποστεί η παρεχόμενη εκπαίδευση των μαθητών τους, λόγω των συνενώσεων των σχολικών μονάδων, ξεχνώντας ότι αυτή η εκπαίδευση την οποία με τόσο πάθος υποστηρίζουν κατατάσσεται στις τελευταίες θέσεις, με βάση την αξιολόγηση του ΟΟΣΑ (πρόγραμμα PISA).

Οι αντιδράσεις στις επιχειρούμενες αλλαγές του σχολικού χάρτη της χώρας είναι φυσιολογικές, αλλά διόλου λογικές. Οι κάτοικοι των χωριών έχουν εθιστεί στη ρητορεία του πολιτικαντισμού και θέλουν μικρότερες κι εγγύτερες σ’ αυτούς, σχολικές μονάδες, αντί να απαιτούν καλύτερα σχολεία. 

Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι αυτός ο συρφετός αυτοδιοικητικών πολιτικάντηδων και συντεχνιακών εκπαιδευτικών τα παιδιά τους δεν τα στέλνουν σε αυτά τα σχολεία, για τα οποία κόπτονται για την παιδαγωγική τους αξία , αλλά τα στέλνουν στα πολυθέσια σχολεία των κοντινών πόλεων. Όμως, σήμερα συμβαίνει, ανυποψίαστοι γονείς, βολεμένοι εκπαιδευτικοί και αυτοδιοικητικοί πολιτικάντηδες να παιδαγωγούν τη νέα γενιά στην ανομία. Στέλνουν τα παιδιά τους στις καταλήψεις, ωθούν τα παιδιά τους σε απεργίες πείνας, για να μειωθεί περισσότερο το κουτσουρεμένο πανταχόθεν σχολικό έτος. Το ερώτημα, όμως το οποίο τίθεται είναι, τι ζητούμε σήμερα: «σχολειά για τα παιδιά μας ή σχολειά για τα χωριά μας;»           

Φεγγαράκι µου λαµπρό

 Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, ΝΕΑ, 21.3.11

«Θέλουν να µας πάνε σ’ άλλο σχολείο που είναι 300 µέτρα µακριά. Και µετά θα µας πάνε σ’ ένα άλλο που είναι 500 µέτρα µακριά. Πού θα πάει αυτή η κατάσταση;». Παρακολουθώντας τον αγανακτισµένο µαθητή στην τηλεόραση, αναρωτιόµουν πόσα χρόνια σκοπεύει να µείνει στα θρανία για να προσθέτει µέτρα στις αποστάσεις. Είναι όµως µάλλον βέβαιο ότι µιλούσε µε τη φωνή µιας Ελλάδας που χρειάζεται αυτοκίνητο ακόµη και για να πάει ώς το περίπτερο. Ξέρω πως Ελλάδα δεν είναι µόνο η Αθήνα, πως υπάρχουν αποµακρυσµένα χωριά, οι µαθητές των οποίων ακούν µάλλον χαµογελώντας ειρωνικά τις καταγγελίες του συνοµήλικού τους.

Ξέρω και άλλα, όλοι τα ξέρουµε. Ξέρουµε, ας πούµε, πως στην Ελλάδα έχουµε περίπου 180.000 διδάσκοντες στην Πρωτοβάθµια και τη ∆ευτεροβάθµια Εκπαίδευση, κάτι πάνω από το 20% των υπαλλήλων του Λεβιάθαν/∆ηµοσίου. Κι ότι έχουµε 15.500 σχολικές µονάδες, ενώ η Βάδη-Βυρτεµβέργη, µε πληθυσµό όσο και η Ελλάδα, έχει µόνο 3.800. Ξέρουµε κι άλλα που, λογικά, θα αποδείκνυαν πως οι συγχωνεύσεις που πάει να εφαρµόσει το υπουργείο Παιδείας, αυτονόητες µεν, µοιάζουν µε ασπιρίνη που χορηγείται σε καρκινοπαθή. Ξέρουµε επίσης πως το πρόβληµα µε την εκπαίδευση δεν είναι εκεί – όµως αυτό δεν το λέµε, γιατί αν το πούµε πρέπει να συµφωνήσουµε πως έχουµε αποτύχει ως κοινωνία. Και στην Ελλάδα του 2011 έχει φωνή µόνον όποιος, κατ’ επάγγελµα, διαφωνεί µε αυτό που συµφωνούν όλοι οι υπόλοιποι, µε την αποτυχία µας δηλαδή.

Ξέρουµε, π.χ., πως όταν η διδακτέα ύλη είναι η «παπαγαλία», τότε, είτε την τάξη την αποτελούν 25 µαθητές είτε 40, το αποτέλεσµα είναι το ίδιο. Αν βέβαια το πούµε αυτό, πρέπει να ψάξουµε και πόσοι απ’ αυτούς τους 180.000

διδάσκοντες είναι σε θέση να υπηρετήσουν µια άλλη εκπαίδευση που δεν στηρίζεται στην παπαγαλία. Κι αυτό, ακόµη κι αν θέλουµε να το µάθουµε, δεν µπορούµε, διότι λέγεται ότι το τελευταίο φύλλο ποιότητας εκπαιδευτικού συντάχθηκε το 1980.

Τι άλλο ξέρουµε; Οτι ο µαθητής είναι σκληρά εργαζόµενος, ότι περνάει τις ηµέρες του τρέχοντας από την τάξη στο φροντιστήριο, για να συναντήσει ενίοτε τον ίδιο καθηγητή που είδε το πρωί στην τάξη, κι από ‘κεί στις «ξένες γλώσσες» για να µάθει αυτό που υποτίθεται πως του µαθαίνει η δωρεάν εκπαίδευση. Και παρότι τα ξέρουµε όλα αυτά – και πολλά ακόµη –, γονείς και διδάσκοντες παροτρύνουν τα παιδιά να αντισταθούν στην απάνθρωπη µεταχείριση που τους επιφυλάσσουν οι συγχωνεύσεις. Και τραγουδώντας όλοι µαζί «φεγγαράκι µου λαµπρό» χορεύουν τον χορό του Ζαλόγγου.

Στην Ελλάδα έχει φωνή όποιος, κατ’ επάγγελµα, διαφωνεί µε αυτό που συµφωνούν όλοι οι υπόλοιποι

                      

ΠΥΡΗΝΙΚΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΕΣ

http://techiechan.com/?p=855

Τι έμαθα λοιπόν αυτές τις 3 μέρες:

Κάθε αντιδραστήρας είναι ένα ωραίο ατσάλινο καζάνι που βράζει σαν χύτρα ταχύτητος (εδώ ένα πολύ ωραίο pdf με πολλές εξηγήσεις φτιαγμένο για όσους χάζευαν εγκυκλοπαίδειες μικροί) . Μέσα στη χύτρα υπάρχουν τα πυρηνικά καύσιμα τα οποια βρίσκονται μέσα σενα περίβλημα από ζιρκόνιο. Γύρω από τη χύτρα υπάρχει ένα υπέροχο πολύ στιβαρό περίβλημα από οπλισμένο σκυρόδεμα και γύρω από αυτό είναι χτισμένο ένα κτήριο σαν όλα τα κανονικά κτήρια.

Τα 2 κτήρια που είδατε να ανατινάζονται (περιμένουμε και το 3ο σε λίγο καθώς οι εκρήξεις στους αντιδραστήρες 1 και 3 , έβγαλαν εκτός λειτουργίας τις αντλίες που έριχναν νερό στον νούμερο 2) ήταν τουλάχιστον τα εξωτερικά κτήρια. Σε γνήσιο orwell mode η ιαπωνική κυβέρνηση και η ηλεκτρική εταιρία ανακοίνωσαν πως υπήρξε “μια χημική αντίδραση μεταξύ υδρογόνου και οξυγόνου” σε απλή ανθρώπινη γλώσσα υπήρξε μια έκρηξη. Θεωρητικά αυτή η έκρηξη δεν κατέστρεψε ούτε την εσωτερική ατσάλινη χύτρα, ούτε το θωρακισμένο σκυρόδεμα. Πιθανότατα όμως το εσωτερικό περίβλημα από ζιρκόνιο έχει αρχίσει να λιώνει γιαυτό και παρήχθη τόσο υδρογόνο ωστε να δημιουργηθεί έκρηξη. Τι συμβαίνει όταν λειώνει το περίβλημα του ζιρκονίου? Το ουράνιο πέφτει από τις ράβδους και κάθεται στον πάτο της χύτρας. Αυτό είναι που ονομάζουμε core meltdown. Το πρόβλημα με το ουράνιο στον πάτο της χύτρας είναι πως είναι ανεξέλεγκτο σε αντίθεση με το ουράνιο στις ράβδους που ελέγχεται πιο εύκολα διότι παρεμβάλονται ανάμεσα ράβδοι γραφίτη και πολύ νερό…

Κι εδώ είναι το απόλυτο ξεβράκωμα όλων των δημοσιοσχετίστικων τσουτσεκιών περί της ασφάλειας της πυρηνικής ενέργειας. Διότι οι πυρηνικοί αντιδραστήρες που έχουν πρόβλημα στην ιαπωνία, δεν είναι πως δεν πρόλαβαν να κλείσουν. Μια χαρά μπήκαν ανάμεσα οι ράβδοι γραφίτη και μια χαρά σταμάτησε η βασική αντίδραση. Όμως προκειμένου να κρυώσει ο πυρήνας από τα υπόλοιπα ραδιενεργά κατάλοιπα που δημιουργούνται από τη σχάση (ιώδιο και κέσιο κλπ), περνάνε μερικές μέρες όπου πρέπει να ψύχεται συνεχώς.

Άρα ακόμα δεν έχει τελειώσει τίποτα, παρά το γεγονός πως κάθε ώρα που περνά και οι αντιδραστήρες ψύχονται τα πράγματα καλυτερεύουν (λέμε τώρα). Τι συμβαίνει όμως όταν αρκετό ουράνιο μαζευτεί στον πάτο της χύτρας?? το ουράνιο παράγει θερμότητα και κάποια στιγμή λειώνει την χύτρα πέφτοντας από κάτω. Τι υπάρχει από κάτω? Το τσιμεντένιο περίβλημα που λέγαμε, μαζί με γραφίτη προκειμένου να σταματήσει την αντίδραση. Το πρόβλημα βρίσκεται στην εξαιρετικά μεγάλη πιθανότητα ο λιωμένος πυρήνας να συνεχίσει να πέφτει σκάβοντας το τσιμέντο και τη γη, μέχρι να βρει νερό (και θα βρεί γρήγορα νερό καθώς είναι δίπλα στη θάλασσα). Τότε θα πετάξει κι άλλο ατμό μαζί με κέσιο και ιώδιο και ουράνιο και φυσικά πλουτώνιο (μια καινουργια ιδεά για καύσιμο που υπάρχει στον αντιδραστήρα 3).

Αυτή η υπέροχη καινούργια ιδέα ήταν -όπως φαντάζεστε- ένας επικερδής τρόπος προκειμένου να χρησιμοποιηθεί το πλουτώνιο αντί να το πετάμε ως ραδιενεργό κατάλοιπο, κι έτσι αντί να πληρώνουμε τόσα χρήματα για τα ραδιενεργά σκουπίδια, τα πουλάγαμε ως νέο καύσιμο. Έλα μου ντε που το πλουτώνιο είναι ακόμα πιο επικίνδυνο από το ουράνιο, αλλά τη σημασία έχει αφού τα πυρηνικά ατυχήματα δεν γίνονται ποτέ? (η πλάκα είναι εάν το σκεφτείτε έχουμε ένα πολύ σοβαρό πυρηνικό ατύχημα κάθε περίπου 10 χρόνια).

Orwell speak.

Έαν υπάρχει κάτι που με ανησυχεί περισσότερο είναι τα καθησυχαστικά λόγια της κυβέρνησης και των επιστημόνων που ζούν και πληρώνονται από την πυρηνική βιομηχανία. Δεν υπάρχει διαρροή ραδιενέργειας παρά μόνο ραδιενεργό άζωτο το οποιο όμως έχει ελάχιστη ζωή και παύει να είναι απειλή πολύ γρήγορα, λένε.

Σήμερα μάθαμε πως ένα αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ έπεσε πάνω σένα ραδιενεργό σύννεφο, 2 μέρες μετά την πρώτη έκρηξη. Αν και δεν μας είπαν καμιά πραγματική πληροφορία, αυτό από μόνο του είναι ικανό να δείξει πως μας κοροιδεύουν…

Είναι εντυπωσιακό πως τις τρεις τελευταίες μέρες διαβάζω συνεχώς διάφορους ειδικούς που διαβεβαιώνουν πως αυτό δεν είναι ένα νέο τσερνόμπιλ διότι εμείς οι δυτικοί είμαστε πολύ γαμάουα τύποι. Παρότι έχουν δίκιο πως το τσερνόμπιλ δεν είχε το εξωτερικό χαλύβδινο περίβλημα, στην ουσία κανείς δεν ξέρει πόσο αυτό θα αντέξει. Άλλωστε οι εκτιμήσεις τους καταρρέουν όπως και τα προστατευτικά μέτρα, ώρα με την ώρα. Και το πιο εξοργιστικό είναι πως το παίζουν übercool και σίγουροι, ξεχνώντας πως μερικές ώρες πιο πριν ήταν εξίσου σίγουροι για την προηγούμενη γραμμή άμυνας.

Το τελευταίο που διάβασα ήταν πως εντάξει και να συμβεί ένα meltdown δεν είναι και το τέλος του κόσμου και ας μην το κάνουμε τόσο μεγάλο θέμα.

Ένα πράγμα που ακόμα δεν έχω ξεκαθαρίσει, είναι το πόσο καιρό κάνει να κρυώσει ένας λιωμένος πυρήνας. Διότι σε αντίθεση με τις ράβδους καυσίμων που είναι όμορφα τοποθετημένες για να ψύχονται, ένας λιωμένος ψύχεται πολύ πιο δύσκολα και πιθανότατα αργά.

Παρότι ειδικός επί των πυρηνικών δεν είμαι, το κακό είναι πως δύσκολα μπορούμε να εμπιστευτούμε τους ειδικούς επί των πυρηνικών, διότι οι περισσότεροι έχουν συμφέρον να μας παρουσιάζουν την δουλειά τους ως το καλύτερο πράγμα που μας έχει συμβεί στη ζωή. Οπότε ότι σας έγραψα παραπάνω, έχει να κάνει απλά με την ξερολίαση μου και τη δυνατότητά μου να αναλύω επικοινωνιακά αυτά που διαβάζω από τους διάφορους ειδικους. Στην ουσία είναι τα κενά που βρίσκεις ανάμεσα στα στρογγυλεμένα λόγια και τις αναντιστοιχίες ανάμεσα στους ειδικούς που σου δίνουν μερικά συμπεράσματα.

Αυτό και η ενγενής λειτουργία των τμημάτων δημοσίων σχέσεων να ψεύδονται με μη μηνύσιμο τρόπο και να επιδίδονται σε damage control (όπως ότι αυτοί είναι παλιοί αντιδραστήρες και που να δείτε πόσο καλύτεροι είναι οι καινούργιοι).

Το συμπέρασμά μου είναι το εξής:

Σε βραχυχρόνιο διάστημα: Εάν ξέρω κάποιον στα 300 χιλιόμετρα από την περιοχή, θα του έλεγα να φύγει όσο πιο μακριά γίνεται, όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ας πάει διακοπές κάπου, ας κατέβει στην ταιλάνδη που είναι και φθηνά. Εκεί από μακριά θα μπορεί να εκτιμήσει την κατάσταση σε 1-2 μήνες από σήμερα. Γιατί σύντομα θα αρχίσουμε να ακούμε για το πως “μικρές” ποσότητες ιωδίου και κεσίου διέφυγαν στην ατμόσφαιρα και μέρα τη μέρα αυτές οι μικρές ποσότητες θα αυξάνονται. Κι αυτό δεν θα έχει να κάνει με το πως εξελίσσεται το ατύχημα, αλλά με το πως εξελίσσεται η επικοινωνιακή διαχείριση του. Η έκθεση του αμερικάνικου αεροπλανοφόρου 160χλμ μακριά από το εργοστάσιο, ήδη χαλάει τη σιωπή της μη μόλυνσης.

Σε μακροχρόνιο διάστημα: Βλέπουμε μπορστά μας το τρίτο τραγικό ξεβράκωμα της πυρηνικής βιομηχανίας. Αυτό δεν είναι απαραίτητα και τελειωτικό. Ας μην ξεχνάμε πως και ο χρηματο-οικονομικός τομέας ξεβρακώθηκε πέρα από πάση δυνατότητα να ξαναντυθεί, κι όμως σήμερα τους έχουμε ακόμα πάνω στο κεφάλι μας. Παρόλαυτά το κοινό είναι ευτυχώς πολύ πιο καχύποπτο απέναντι στην πυρηνική ενέργεια παρά τις διαβεβαιώσεις των ειδικών.

Η πυρηνική τεχνολογία για παραγωγή ενέργειας είναι μια τόσο ασταθής ιστορία που -όπως τραγικά διαπιστώνουμε- έχει τεράστια αφανή κόστη (που φυσικά θεωρούνται externalities από τις εταιρίες καθώς δεν τα επωμίζονται). Για να καταλάβετε το μέγεθος του αστείου, στις ΗΠΑ, κάθε πυρηνικό εργοστάσιο είναι ασφαλισμένο μέχρι το ύψος των 340εκ δολαρίων. Από εκεί και πάνω τα υπόλοιπα τα πληρώνει το κράτος. Μπορείτε να φανταστείτε πόσο αστείο νούμερο είναι 340εκ δολάρια μπροστά σένα πυρηνικό ατύχημα. Όπως είπε ένας φίλος, τα χρήματα της ασφάλειας φτάνουν τσίμα τσίμα να αλλάξεις τις ασφάλειες και να του ρίξεις ένα βαψιματάκι.

Κι αυτό φυσικά είναι μόλις ένα από τα δεκάδες externalities, κρατικές εγγυήσεις, και βοήθεια που παίρνει η πυρηνική βιομηχανία προκειμένου να μπορεί να επαίρεται για το πόση φθηνή ενέργεια παράγει.

Το βουνό Φούτζι στα κόκκινα, Ονειρα, 1990

Εφιάλτης σε κόκκινο

Εφιάλτης σε κόκκινο

Το 1990 ο υπέργηρος Ακίρα Κουροσάβα γύρισε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες: ¨Όνειρα" (Yume / Dreams), σπονδυλωτή, κατέγραψε σ' αυτήν οκτώ όνειρα κι εφιάλτες του. Οι κριτικοί της εποχής δεν ενθουσιάστηκαν, οι συμπατριώτες του δεν κατάλαβαν (ή δεν θέλησαν να καταλάβουν...) τι τους έλεγε στην προτελευταία του δημιουργία: υμνούσε την ανθρώπινη απλότητα, την ομορφιά και δύναμη της φύσης, τον πολιτισμό της παράδοσης, την τέχνη, την αθωότητα της παιδικής ματιάς του χθες, αλλά έστελνε και σήματα κινδύνου για την αγριότητα του αύριο. Στη δεύτερη κατηγορία, το όνειρο-εφιάλτης "το βουνό Φούτζι στα κόκκινα". Ξανακοιτώντας το μετά από τόσα χρόνια και με την απειλή ο εφιάλτης του Κουροσάβα να γίνει πραγματικότητα, αναρωτήθηκα για το αν είναι μια μυθοπλασία του μεγάλου δημιουργού ή ενόραση. Όχι, δεν πιστεύω σε αυτά, μα... "οι 6 αντιδραστήρες", "-που χάθηκαν οι άνθρωποι; στον πάτο της θάλασσας", τα οργισμένα λόγια της έντρομης μάνας για όσα ψέμματα τους είπαν τα ζόμπι του πυρηνικού λόμπι και οι κυβερνήσεις μαριονέτες τους...    

[Παιδεύτηκα γιατί δεν ήξερα πως να κάνω το βίντεο με τους υπότιτλους. Ψάχνοντας βρήκα τα προγράμματα και τελικά μπόρεσα να τους βάλω. Νομίζω πως άξιζε ο κόπος...] δεςτο αποσπασμα

http://www.youtube.com/watch?v=XV01GZTNTTg&feature=player_embedded

.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

της Κάκης Μπαλή

από την Αυγή

Πριν από είκοσι χρόνια, ο Ακίρα Κουροσάβα στη σπονδυλωτή ταινία του «Όνειρα» είχε εντάξει ένα επεισόδιο που το έλεγε «Φουτζιγιάμα σε κόκκινο». Ένα πυκνό πλήθος ανθρώπων, παραλυμένο από τον τρόμο, παρακολουθούσε ένα πυκνό κατακόκκινο σύννεφο να ανεβαίνει πίσω από το όρος Φούτζι κι αναρωτιόταν μήπως εξερράγη το ηφαίστειο. Μια νεαρή μητέρα με δυο παιδιά στην αγκαλιά έφερε την ακόμη πιο τρομακτική είδηση. Δεν ήταν το ηφαίστειο, ήταν έκρηξη σε πυρηνικό εργοστάσιο. Το πλήθος τράπηκε πανικόβλητο σε φυγή προς τα βράχια που τέλειωναν στη θάλασσα. Μόνο που ούτε στη θάλασσα υπήρχε διαφυγή. Ούτε καν για τα δελφίνια που κολυμπούσαν μακριά. Η ραδιενέργεια είναι ταχύτερη.

Στα πλάνα του μεγάλου Ιάπωνα σκηνοθέτη, το πλουτώνιο αστραποβολούσε κόκκινο, το καίσιο λιλά. Η ταινία αυτή, στηριγμένη στα όνειρα του Κουροσάβα, δεν είχε αρέσει τότε στους κριτικούς. Θεωρούσαν ότι ήταν πολύ… αφελής, πολύ απλή, πολύ λίγη για όψιμο έργο του σκηνοθέτη.

Είκοσι χρόνια μετά, ο κινηματογραφικός εφιάλτης του Κουροσάβα μοιάζει προφητικός. Το περίεργο είναι ότι η Ιαπωνία, ενώ είναι η μοναδική χώρα που είχε την εμπειρία της Βόμβας, ενώ το πυρηνικό τραύμα έχει σφραγίσει τη μεταπολεμική συλλογική συνείδηση, ουδέποτε αμφισβήτησε την… ασφάλεια των πυρηνικών εργοστασίων. Οι ιαπωνικές κυβερνήσεις, ενώ έδιναν μάχες στον ΟΗΕ για τον πυρηνικό αφοπλισμό, επένδυαν συνεχώς στην πυρηνική ενέργεια, την οποία θεωρούσαν πάντοτε «πράσινη», καθώς δεν εκλύει διοξείδιο του άνθρακα. Και ο ιαπωνικός πληθυσμός είχε μια σχεδόν τυφλή πίστη στην τεχνολογία - μέχρι χθες. Ακόμη και μετά το Τσέρνομπιλ, η συντριπτική πλειοψηφία των Ιαπώνων παρέμεινε πεισμένη ότι τίποτε δεν μπορεί να συμβεί στα δικά του χάι τεκ εργοστάσια. Άλλωστε, η κυβέρνηση διαβεβαίωνε ότι όλα τους ήταν φτιαγμένα για να αντέχουν σεισμούς έως και 8 Ρίχτερ. Το 8,9 δεν προβλεπόταν.

Η αλήθεια είναι -και τώρα βγαίνει στην επιφάνεια- ότι και προηγούμενοι σεισμοί, εξάρια και εφτάρια, προκάλεσαν ζημιές σε ιαπωνικά πυρηνικά εργοστάσια. Αλλά αφενός ήταν περιορισμένες, αφετέρου αποκρύφτηκαν. Ελλείψει και κριτικών μέσων ενημέρωσης, οι Ιάπωνες δεν έμαθαν ποτέ ότι η τεχνολογία τους δεν ήταν τόσο τέλεια όσο πίστευαν. Τώρα το μαθαίνουν με τον δύσκολο τρόπο. Με έναν εφιάλτη σε κόκκινο.

.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

Λίγα λόγια για την ταινία (χωρίς την πηγή, δυστυχώς δεν την είχα κρατήσει): 

Οι αυτοκαταστροφικές τάσεις της ανθρωπότητας, η ύπαρξη, η ζωή και ο θάνατος, αλλά και οι θρησκευτικές παραδόσεις και οι θρύλοι της Ιαπωνίας, όλα έχουν την θέση τους στον κόσμο αυτό. Όλα όμως παρουσιασμένα εντελώς αβίαστα. Από τα τελευταία δηιουργήματα του μεγάλου σκηνοθέτη. Οκτώ όνειρα, οκτώ μικρού μήκους ταινίες, ίσως οκτώ εφιάλτες. Σίγουρα οκτώ σημεία αναφοράς, σκηνές εμπνευσμένες από αληθινά όνειρα, από ανησυχίες κι ερωτήματα μιας μεγάλης ψυχής, με υπέρογκο απόθεμα... 

• 1) Λιακάδα μέσα στη βροχή - Ένα παιδί παραβιάζει τον νόμο των θεών και τις παραδόσεις των μεγάλων. Τώρα πρέπει να πάει στα πνεύματα και να ζητήσει συγχώρεση. Οι αλεπούδες ζουν κάτω από το ουράνιο τόξο....

• 2) Ο κήπος με τις ροδακινιές - Ένα παιδί κλαίει στον κήπο με τις ροδακινιές που έκοψαν οι δικοί του, γιατί τα πνεύματα που κατοικούσαν εκεί δεν θα ξανάρθουν πια. Τα πνεύματα του χαρίζουν μια αναλαμπή αγάπης.... 

• 3) Η χιονοθύελλα - Μια χιονοθύελλα τυφλώνει τους ορειβάτες κι εκείνοι γυρίζουν όλη την νύχτα κύκλους χωρίς να βρίσκουν την κατασκήνωσή τους. Το χιόνι γίνεται καυτό και τους σκεπάζει όταν χαράζει... 

• 4) Η σήραγγα - Ο λοχίας βρίσκεται αντιμέτωπος με το τάγμα του που αποδεκατίστηκε στη μάχη. Οι στρατιώτες δεν δέχονται ότι είναι νεκροί. Αυτός προσπαθεί να τους πείσει πως πέθαναν στα αλήθεια...

• 5) Τα μαύρα κοράκια - Ένας ζωγράφος γνωρίζει τον Βαν Γκογκ βουτώντας μέσα στους πίνακές του και αναζητώντας τον στα τοπία του. Τον βρίσκει και μαθαίνει πιο πολλά από ό,τι περίμενε..., 

• 6) Το βουνό Φούτζι έγινε κόκκινο - Το όρος Φούτζι πυρακτώνεται και λιώνει από την ραδιενέργεια από την καταστροφή ενός πυρηνικού εργοστασίου. Ο κόσμος τρέχει να σωθεί πέφτοντας στη θάλασσα... 

• 7) Ο δαίμονας που θρηνούσε - Ο δαίμονας που θρηνεί το τέλος του κόσμου συναντιέται και γίνεται συνοδοιπόρος με έναν επιζώντα. Στον κόσμο αυτό τα πιο ευτελή έχουν πάρει πλέον τις μεγαλύτερες διαστάσεις... 

• 8) Το χωριό των νερόμυλων - Μια κηδεία με παρέλαση. Στο χωριό που το νερό κυλάει πάνω στους μύλους η ζωή αρχίζει και τελειώνει με γιορτή. Ένας γέρος 103 ετών αποχαιρετά την πρώτη του αγάπη, 99 ετών...

Αναζητήστε την!

ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ Γιαννωτας Ελασσονας 4

kai τελος σε αυτο το βιβλιο και παλι ευχαριστω τον φιλο κωστα παλιουρα για τον μεγαλο κοπο που εκανε να μου τα στειλει απο το Μοναχο

Το Ιώδιο -131, το Καίσιο -137, το Στρόντιο- 90, και το Πλουτώνιο 239.

Κίνδυνοι υγείας από τη Φουκουσίμα

Τέσσερα είδη επικίνδυνων ραδιοϊσοτόπων φαίνεται ότι δραπέτευσαν από τους τραυματισμένους αντιδραστήρες της Φουκουσίμα. Το Ιώδιο -131, το Καίσιο -137, το Στρόντιο- 90, και το Πλουτώνιο 239. Το Ιώδιο -131 είναι το πιο επικίνδυνο επειδή συνδέεται με καρκίνους του Θυρεοειδούς σε ανθρώπους που εκτίθενται ακόμη και για μικρό χρονικό διάστημα. Οι επιδημιολόγοι εκτιμούν ότι 6.000-7.000 περιπτώσεις καρκίνου του Θυρεοειδούς οφείλονται στη έκθεση από το ατύχημα του Τσερνομπίλ το1986. Οι περισσότεροι ασθενείς ήταν παιδιά την εποχή του ατυχήματος.Το Στρόντιο και Καίσιο έπονται σε επικινδυνότητα. Ενώ το Ιώδιο δείχνει εκλεκτικότητα σε βλάβες του θυρεοειδή, αυτά δεν είναι τόσο εκλεκτικά. Το Στρόντιο μοιάζει χημικά με το Ασβέστιο και ενσωματώνεται στα οστά και α δόντια και μπορεί να μείνει εκεί ακτινοβολώντας επί μακρό χρονικό διάστημα. Το Στρόντιο συνδέεται κυρίως με την εμφάνιση λευχαιμιών.
Το Καίσιο συμπεριφέρεται όπως ο Φωσφόρος στον οργανισμό και έτσι διασπείρεται σε όλο τον οργανισμό. Δεν συνδέεται τόσο σταθερά με τους ιστούς όσο το Στρόντιο (αποβάλλεται από τα ούρα σε διάστημα μηνών ή ετών) και προκαλεί καρκίνους του ήπατος, των νεφρών και του παγκρέατος .
Το Στρόντιο έχει χρόνο ημιζωής 29 έτη και το Καίσιο 30. κάθε ραδιοϊσότοπο θεωρείται επικίνδυνο για διάστημα ίσο με το δεκαπλάσιο ή εικοσαπλάσιο του χρόνου ημιζωής του, δηλαδή σε αυτές τις περιπτώσεις για περίπου 600 χρόνια.
Πιο ανησυχητική είναι η περίπτωση του Πλουτωνίου 239 το οποίο είναι εξαιρετικά τοξικό. Η έκθεση στο Πλουτώνιο γίνεται συνήθως με την εισπνοή και γι αυτό συνδέεται με καρκίνους του Πνεύμονος. Επιπλέον ο χρόνος ημιζωής του είναι 24.000 χρόνια, γεγονός που σημαίνει πως ό,τι απελευθερώθηκε από τη Φουκισίμα θα παραμείνει σε επικίνδυνα επίπεδα για μισό εκατομμύριο χρόνια.Κανείς ακόμη δε γνωρίζει την πραγματική έκθεση του πληθυσμού στη ραδιενέργεια. Αναφέρθηκε ότι ήδη στο εργοστάσιο μετρήθηκαν επίπεδα ραδιενέργειας 1000 φορές περισσότερες από το φυσιολογικό.
Τα επίπεδα της ραδιενέργειας μετρούνται σε Rem (Roentgen equivalent man) Η μέση έκθεση που δεχόμαστε από το περιβάλλον είναι 130-150 mrem (χιλιοστά του ρεμ) ανά έτος. Το ποσόν αυτό διαφέρει ανάλογα με τον τόπο (εδάφη με φυσική ραδιενέργεια) και το υψόμετρο. Οι άνθρωποι που εκτίθενται σε 100 ρεμ αναπτύσσουν ναυτία. Στα 200 ρεμ παρατηρείται τριχόπτωση, καταστροφή του ανοσοποιητικού συστήματος, έμετοι και αιμορραγία. Η δόση των 300 ρεμ είναι θανατηφόρος στο 50%. Άτομα που εκτίθενται σε 600 ρεμ δεν επιβιώνουν. Σε αρκετές περιπτώσεις ο χρόνος έκθεσης έχει σημασία. Είναι χειρότερο το να απορροφήσεις 300 ρεμ σε μιαν ώρα από ό,τι σε ένα χρόνο.Για τους ιάπωνες η εκκένωση των μολυσμένων περιοχών είναι η μόνη λύση. Η προφύλαξη με ταμπλέτες Ιωδίου συνιστάται αλλά όχι χωρίς ιατρική επιτήρηση. Υπάρχει όριο στα επίπεδα ιωδίου, που μπορεί να απορροφήσει ο ανθρώπινος οργανισμός.
Κανείς δε μπορεί να προβλέψει τις εξελίξεις και την εξάπλωση της ραδιενέργειας από την ταυτόχρονη βλάβη 6 τουλάχιστον αντιδραστήρων. Όλοι ευχόμεθα οι μετεωρολογικές συνθήκες να κρατήσουν το ραδιενεργό νέφος μακριά από τις κατοικημένες περιοχές.


Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου

Πρόεδρος της ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΙΟΧΗΜΙΚΗΣ ΑΠΕΙΛΗΣ            

 Του Κώστα Κάρη, Αυγή, 17.3.11

Είναι λάθος μου ή η διεθνής αλληλεγγύη προς τον ιαπωνικό λαό είναι ασήμαντη, πολύ μικρή; Η ανησυχία μπροστά στις τηλεοράσεις είναι αντιστρόφως ανάλογη με την υλική βοήθεια και την έμπρακτη συμπαράσταση. Υπάρχει η αναζήτηση της ασφάλειας λόγω απόστασης εδώ στην Ευρώπη, ίσως και στην Αμερική. Οι γειτονικές χώρες ασχολούνται με το να διαβεβαιώνουν τον πληθυσμό τους ότι η ραδιενεργή μόλυνση δεν είναι απειλητική.

Είναι οι φοβίες, οι ιδιοτέλειες, η προσπάθεια με τις ευχές να γλυτώσουμε; Κατά βάση είναι η αυταπάτη ότι από τα μεγάλα στραβά μπορούμε να γλυτώσουμε “όταν δεν φταίμε”, για την ακρίβεια όταν υποστηρίζουμε ότι δεν φταίμε κι εμείς. Και όμως ξέρουμε ότι είναι αυταπάτη. Οι μεγάλες ανθρωπογενείς καταστροφές -όπως και οι φυσικές- τιμωρούν πολλούς περισσότερους από όσους φταίνε. Μάλιστα, οι φταίχτες καταφέρνουν συχνά να γλυτώνουν.

Γι' αυτό και έχει σημασία η συλλογική ασφάλεια. Γι' αυτό και έχει αξία η επιβολή της βούλησης της πλειοψηφίας - όταν εκείνη έχει συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο.

Γι' αυτό και έχει σημασία η έκφραση της αλληλεγγύης της ανθρωπότητας προς τους συνανθρώπους μας όπου γης που πλήττονται από φυσικές καταστροφές είτε από ενέργειες και παραλείψεις των ανθρώπινων εξουσιών.

Μαζί με την εξαγωγή των συμπερασμάτων από τα λάθη των άλλων είναι ανάγκη να εκδηλωθεί και η συναίσθηση ότι είμαστε επιβάτες στο ίδιο σκάφος, τη Γη μας. Και ότι η σωτηρία του πλανήτη μάς αφορά όλους, το μέλλον των επόμενων γενεών. Η χρήση της πυρηνικής ενέργειας για την παραγωγή ηλεκτρισμού θα περάσει μια μεγάλη καμπή, αν και δεν είναι εύκολο να προβλέψουμε ότι θα εγκαταλειφθεί. Ίσως η Ιαπωνία ύστερα από αυτά που τραβάει να δείξει τον δρόμο και σε άλλες χώρες. Ο υπόλοιπος κόσμος θα περιμένει να ωφεληθεί από την πίεση στην ιαπωνική βιομηχανία και εξαγωγική δραστηριότητα ή θα σπεύσει να βοηθήσει; Κι όσοι είμαστε κατά της πυρηνικής ενέργειας θα σιωπήσουμε για την αναλγησία των άλλων χωρών;

                       

Η Ιαπωνία είναι μακριά... εμείς εδώ είμαστε καλά στο κονάκι μας, στη φωλίτσα μας. Τόσο ήσυχοι που νομίζουμε πως η αποκάλυψη πρόκειται να συμβεί στο μέλλον με κάποιο τρόπο φαντασμαγορικό, κι εκείνη έχει ήδη συμβεί κι εμείς είμαστε ήδη στη κόλαση.

http://vasiliskos2.blogspot.com

Παρακολουθώ τις εξελίξεις με το θέμα της καταστροφής στην Ιαπωνία όπως όλοι μας. Μόνο που είναι ιδιαίτερα οδυνηρό. Οδυνηρό για τα ίδια τα γεγονότα που διαδέχονται το ένα το άλλο γοργά με αποκορύφωμα αυτό των πυρηνικών εργοστασίων, αλλά κυρίως οδυνηρό στο να ακούω άλλη μια φορά τους ανθρώπους να παλεύουν να δικαιολογηθούν και να ανακουφιστούν από το κατήφορο που είναι δεδομένος αλλά τον ανεχόμαστε μονο σαν κάποιο σενάριο ταινίας ποτέ σαν πραγματικότητα.

Οι μνήμες μου από την εποχή Τσερνομπίλ δεν έσβησαν ποτέ κι ούτε πρόκειται. Το κακό είναι πως μέσα στη συνολική μας αποβλάκωση συνηθίσαμε να προσπερνάμε ακόμα και τον όλεθρο. Το 1986 Τα είχα χαμένα. Γύρω γινόταν ένας χαμός, ένας πανικός που κανεις δεν ήξερε τι είναι αλήθεια και τι ψέμμα.  Ξέραμε ότι κάτι μας πνίγει. Φοβόμασταν. Θυμάμαι πως οι άνθρωποι νομίζαμε πως ολα θα πάνε καλά αν δεν αγγίζαμε τα μαρούλια ή τα μπρόκολα.... Θυμάμαι τους καθησυχαστικούς ηλίθιους γύρω μας που προσπαθούσαν να μας πείσουν πως όλα είναι μια χαρά και τους άλλους που σπέρναν τον πανικό τονίζοντας φυσικά πως αυτό συνέβη στη σοβ.ένωση και η δύση δεν είχε καμμιά ανάγκη από τέτοια προβλήματα. Σε εκείνους εκεί συνέβη εμείς μια χαρά είμαστε.

Δυο δεκαετιες και.. αργότερα, προσπαθώ να καταλάβω απλά πως γίνεται το παιδια και άλλα πέντε παιδιά μέσα σε μια παρέα δέκα παιδιών που είναι οι "κολλητοί" δηλαδή ένα ποσοστό 50% κάθε πρωί που ξυπνάνε παίρνουν (από την εφηβεία, πολύ νωρίς...) τα χάπια τους για διάφορα προβλήματα του θυρεοειδούς, ασθένειες που δεν ξέραμε οι γονείς γιατί κανείς δεν υπέφερε στην οικογένεια. Προσπαθώ επίσης να μην ξεχάσω τα παιδιά δυο αγαπημενων μου φίλων γεννημενα πάλι τότε, πως εφυγαν τόσο νωρίς και τόσο γρήγορα από κάποιο σπάνιο είδος λευχαιμίας....

Τίποτα δεν θυμόμαστε και τίποτα δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί είναι πολύ οδυνηρό. Είναι πολύ ισχυρός ο μηχανισμός καταστροφής που έχουμε δημιουργήσει πάνω στις ζωές μας. Δεν μπορούμε να αντέξουμε πόσο βαθειά η μόλυνση της απληστείας και του βιασμού του πλανήτη έχει φτάσει. Αγνοούμε τις φωνές που μιλάνε για τους συνεχής αυξανόμενους θανάτους απο καρκίνους στα παιδιά, δεν θέλουμε να ξερουμε τι τρώμε, τι πίνουμε, τι αναπνέουμε. Δεν θέλουμε να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχει γυρισμός. Πως όλα θα γινονται όλο και χειρότερα. Γεγονότα όπως η καταστροφή στην Ιαπωνία μας υπενθυμίζουν που καθόμαστε, πάνω σε τι βόμβα κοιμόμαστε και αναπνέουμε, αλλά και πάλι πιπιλάμε το παραμύθι μας, η Ιαπωνία είναι μακριά....

Δεκαετίες ολόκληρες πυρηνικών δοκιμών. Ανεξέλεκτων. Στις θάλασσες, στη ξηρά, σε ανυποψίαστες περιοχές που ούτε οι δύστυχοι κάτοικοι δεν ηξεραν τι τους κάνουν. Μισο αιώνα και έχουν μολύνει τα πάντα κι εμείς απλώς εισπράττουμε τα αποτελέσματα πάνω στις ζωές μας και στις ζωές των παιδιών μας, αλλά μην ανησυχείτε κοιμηθείτε ήσυχοι

Η Ιαπωνία είναι μακριά... εμείς εδώ είμαστε καλά στο κονάκι μας, στη φωλίτσα μας.  Τόσο ήσυχοι που νομίζουμε πως η αποκάλυψη πρόκειται να συμβεί στο μέλλον με κάποιο τρόπο φαντασμαγορικό, κι εκείνη έχει ήδη συμβεί κι εμείς είμαστε ήδη στη κόλαση.

Τα ξεχασμένα παλιά παιχνίδια εκει στο 1980

http://topaliatzidiko.blogspot.com/Παρακολουθώντας κανείς τα σημερινά παιδιά, να βυθίζονται όλο και περισσότερο στους υπολογιστές, σε παιχνίδια που τα παρασύρουν μέσα σε πλασματικούς κόσμους και προσπαθούν να σκοτώσουν, να κυριεύσουν ή να κλέψουν με την βοήθεια του φανταστικού και βρώμικου τις περισσότερες φορές ήρωά τους, σκέπτομαι την εποχή που ήμουν στην ηλικία τους και αλωνίζαμε τα σοκάκια παίζοντας με τα δικά μας παιχνίδια. Βέβαια, εάν αναλογιστούμε την μεγάλη χρονολογική διαφορά, η σύγκριση είναι αδύνατη και συνάμα αδόκιμη, όμως οι συνειρμοί έρχονται αυτόματα, ενώ οι απορίες των παιδιών για αυτά τα παιχνίδια τους δημιουργούν χαμόγελα και... συμπάθεια. Προσδοκώντας λοιπόν να παρουσιάσω στα σημερινά παιδιά, τα ξεχασμένα και χαμένα στον χρόνο παιχνίδια, αλλά και με την φιλοδοξία να τα φέρω στη θύμηση αυτών που τα έπαιζαν, σχεδίασα κάποια απο αυτά ενω κάποια άλλα απλά τα καταγράφω παρακάτω. Απο τα χαρακτηριστικά στοιχεία της εποχής εκείνης (αναφέρομαι στα τέλη της δεκαετίας του 60 έως περίπου τα τέλη του 70) ήταν ότι τα πιό αγαπημένα παιχνίδια ήταν αυτά που τα φτιάχναμε μόνοι μας αφού η κατασκευή τους, η συνεχής τροποποίηση και τελειοποίησή τους αποτελούσε απο μόνη της το μεγαλύτερο ίσως παιχνίδι. Βέβαια ορισμένα απο αυτά ήταν επικίνδυνα -χωρίς να ξεχνάμε ότι και εμείς δεν ήμασταν άγιοι-, ενώ σε κάποια άλλα ο αγώνας πολλές φορές δεν ήταν απλά για την νίκη αλλά και για την διατήρηση της σωματικής μας ακεραιότητας.

Παιχνίδια που τα φτιάχναμε μόνοι μας

Δίχαλο - σφεντόνα

ξύλινο, με πετσάκια και λάστιχο κλώνο ή σαμπρέλα. Επικίνδυνο και απαγορευμένο παιχνίδι που έφτιαχναν οι μεγαλύτεροι, αφού εύκολα κάποιος μπορούσε να τραυματιστεί πολύ σοβαρά εάν χτυπούσε στο πρόσωπο ή στο κεφάλι με τις πέτρες πουεκτοξεύανε. Το χρησιμοποιούσαν για να κυνηγήσουν πουλιά, αλλα και για να συναγωνιστούν στην σκοποβολή. Ενίοτε σπάγανε κανένα τζάμι

Πατίνι με ρουλεμάν.

Η δυσκολία ήταν να βρεθούν τα ρουλεμάν. Απο κεί και πέρα υπήρχαν οι... ειδικοί που βοηθούσαν στην δύσκολη αυτή κατασκευή. Οι τελευταίες καλιτεχνικές πινελιές ήταν συνήθως μπεντόλιρες που μπροκώναμε στη φάτσα. Αγαπημένες πίστες ήταν οι αμαξωτές με ελαφρά κατηφόρα. Δύσκολα μπορεί να ξεχάσει κανείς την "τραβάγια" που έκαναν τα πατίνια στο κατήφορο

Τσούρλι με μπαγκιονέτα.

Το φτιάχναμε απο πολύ χοντρό τέλι κρεβατίνας και για τροχό βρίσκαμε απο κανένα πεταμένο παιδικό καροτσάκι. Πολύ αγαπημένο παιχνίδι, καθώς διανύαμε με αυτό ατέλειωτα χιλιόμετρα ενώ για να δοκιμάζουμε την δεξιοτεχνία μας φτιάχναμε ειδικές "πίστες" αγώνων.

Τσούρλι με μεγάλο τροχό ή τσέρκι που τα κυλούσαμε με ένα σκέτο ξύλο. Ακολουθώντας τον γενικό κανόνα που έλεγε ότι οτιδήποτε ήταν στρογγυλό έπρεπε να κυλάει, βρίσκαμε και το αντίστοιχο εργαλείο. Εδώ τα πράγματα ήταν μάλλον απλά καθώς με ένα κομμάτι ξύλο το παιχνίδι ήταν έτοιμο.

Αετός της Καθαρής Δευτέρας. (Χαρταετός)

Τα βασικά στοιχεία για την κατασκευή του χαρταετου ήταν καλάμια απο την Περβόλα που τα σκίζαμε για να φτιάξουμε το σκελετό, σπάγγος, λαδόκολα για πανί που την κολάγαμε με κουρκούτι στο περιφερειακό σπάγγο, και εφημερίδες για ουρά. Αργότερα με την εφάνιση των έγρωμων χαρτιών οι κατασκευές έγιναν περίτεχνες και εντυπωσιακές και ανέμιζαν υπερήφανα στο γήπεδο

Τα ομαδικά παιχνίδια:

Ποδόσφαιρο

Σκλαβάκια

Πόλεμο

Πετροπόλεμο

Χοστό ( Κρυφτό) (με μάνα ένα ντενεκέ)

Κάτω πά (μακρυά γαϊδούρα)

Ολυμπιακοί αγώνες

μπιλιες

Τα παιχνίδια που παίζαμε στα πεζούλια:

Πεντόβολο

Ντάμα (απλή αλλα και υποχρεωτική)

Ποδοσφαιράκι

Σαλίγκαρο

Τρίλιζα

Τα "κοριτσίστικα" παιχνίδια

Μήλα

Κουτσό (ή καλόγερο)

Σκοινάκι

Λάστιχο

Άλλα παιχνίδια

Μπίλιες γυάλινες και σιδερένιες

Τάκα-τάκα

Το παιχνίδι αυτό το αποτελούσαν δυό μεγάλες κοκάλινες μπίλιες που κρεμότανε με λεπτό σχοινάκι απο ένα σιδερένιο κρίκο. Ο διαολεμένος θόρυβος που έκανε σε συνάρτηση με τα συχνά ατυχήματα που προκαλούσε το έκανε γρήγορα απαγορευμένο παιχνίδι.

Από τα παλιά παιχνίδια που χάθηκαν είναι και το σβουράκι, η "ρουλέτα του δρόμου" θα λέγαμε σήμερα. Βάλε 1, βάλε 2, πάρε 1, πάρε 2, βάλτε όλοι και πάρτα όλα.

Η πιό απλή και διαχρονική μορφή τυχερού παιχνιδιού βέβαια ήταν το κορώνα - γράμματα. Τα ποσά που εννοούμε όταν λέμε χρήματα ήταν πενηνταράκια, φράγκα (δραχμές), δίφραγγα, τάλιρα, δεκάρικα και κοσάρικα

ΤΡΕΙΣ...ΚΑΙ ΤΟ ΛΟΥΡΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

Τα παιδιά σχηματίζουν ένα κύκλο, καθισμένα γύρω από τη μάνα, που είναι ένα από τα μεγαλύτερα παιδιά. Εκείνη βγάζει τη ζώνη της ή ένα λουρί ή σχοινί και πρώτα σχηματίζει μ' αυτό διάφορα σχήματα, π.χ. ένα αχλάδι, ένα μήλο, ένα καλάθι κτλ. Τα άλλα πρέπει να μαντέψουν τι παριστάνει. Όποιο το βρει, του δίνει η μάνα το λουρί και τότε εκείνο έχει το δικαίωμα να σηκωθεί και να κυνηγήσει τ' άλλα παιδιά. Η μάνα μένει στη θέση της και κάθε τόσο φωνάζει: «Τρεις και το λουρί της μάνας! ». Εκείνος που κρατεί το λουρί, συνεχίζει το κυνήγι του κι αν κτυπήσει κανένα παιδί, τότε εκείνο βγαίνει απ' το παιχνίδι. Αν όμως η μάνα φωνάξει: «Τρεις και το λουρί της μάπας! », τότε αυτός που κυνηγάει, πρέπει αμέσως να γυρίσει πίσω και να παραδώσει το λουρί στη μάνα, αλλιώς τα άλλα παιδιά έχουν το δικαίωμα να τον πάρουν στο κυνήγι και να του πάρουν το λουρί και να αρχίσουν μ' αυτό να τον χτυπούν.

ΠΕΡΝΑ, ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ

      Τα παιδιά, από 6 και πάνω, διαλέγουν από τα πιο μεγάλα, δυο μάνες και η κάθε μια παίρνει με λάχνισμα τον ήλιο ή το φεγγάρι. Οι 2 μάνες σχηματίζουν με τα χέρια τους μια καμάρα και στέκονται όρθιες στη μέση. Τα υπόλοιπα παιδιά σχηματίζουν μια γραμμή, το ένα πίσω απ' το άλλο, κρατημένα απ' τη μέση ή απ' τη ζώνη τους. Όπως έχουν σχηματίσει τη σειρά προχωρούν προς την καμάρα τραγουδώντας:

Περνά, περνά η μέλισσα
Με τα μελισσόπουλα
Και με τα παιδόπουλα!

      Όταν φτάσουν μπρος την καμάρα οι 2 μάνες τα ρωτούν:

-Από πού ερχόσαστε;
-Από την Κόρινθο (π.χ.)
-Και τι έχετε φορτωμένα;
-Σύκα και σταφύλια (π.χ.)
-Περάστε μέσα.

                Σηκώνουν λοιπόν τα χέρια τους και τα παιδιά περνούν κάτω από την καμάρα, βουίζοντας σαν τις μέλισσες. Την ώρα που είναι να περάσει το τελευταίο, οι 2 μανάδες κατεβάζουν τα χέρια τους και το κρατούν κι ύστερα το ρωτούν σιγά, ώστε να μην ακούσουν τα άλλα:

         -Τι θέλεις, τον ήλιο ή το φεγγάρι;

                Το παιδί θα πει τον ήλιο ή το φεγγάρι και τότε θα πάει πίσω απ' αυτή που πήρε τούτο το όνομα και θα πιαστεί απ' τη μέση της. Το παιχνίδι συνεχίζεται κατά τον ίδιο τρόπο, μόνο που κάθε φορά, τα παιδιά λένε ότι έρχονται από άλλο μέρος και φέρνουν διαφορετικά πράγματα, μέχρις ότου μοιραστούν όλες. Την τελευταία τη ρωτούν πια φανερά, αν θέλει τον ήλιο ή το φεγγάρι κι όταν διαλέξει πιάνεται, πίσω απ' όλα τα άλλα παιδιά. Τότε η μια μάνα βγάζει τη ζώνη της και την απλώνει στην άλλη και η κάθε μια τους κρατάει από μιαν άκρη και με τα παιδιά από πίσω της την τραβάει προς το μέρος της. Όποια πάρει την άλλη, νικάει.

ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΣ ΚΥΡΑ ΜΑΡΙΑ

Πιάνονται απ' το χέρι και σχηματίζουν κύκλο, ενώ ένα κορίτσι απ' τα μεγαλύτερα, η κυρα-Μαρία, στέκεται στη μέση. Αρχίζουν να γυρίζουν γύρω γύρω και τραγουδούν, ενώ η κυρα-Μαρία προσπαθεί να περάσει ανάμεσά τους.

Που θα πας κυρα-Μαρία, δεν περνάς δεν περνάς,
Που θα πας κυρα-Μαρία, δεν περνάς, περνάς!
-Θε να πάω εις τους κήπους δεν περνώ, δεν περνώ.
Θε να πάω εις τους κήπους δεν περνώ, περνώ!
-Τι θα κάνεις εις τους κήπους δεν περνάς, δεν περνάς
Τι θα κάνεις εις τους κήπους δεν περνάς, περνάς!
-Θα μαζέψω 2 βιολέτες δεν περνώ, δεν περνώ
Θα μαζέψω 2 βιολέτες δεν περνώ, περνώ!
-Τι θα κάνεις τις βιολέτες δεν περνάς, δεν περνάς
Τι θα κάνεις τις βιολέτες δεν περνάς, περνάς!
-Θα τις δώσω της καλής μου δεν περνώ, δεν περνώ
Θα τις δώσω της καλής μου δεν περνώ, περνώ!
-Και ποια είναι η καλή σου δεν περνάς, δεν περνάς
Και ποια είναι η καλή σου δεν περνάς, περνάς!
-Η καλή μου είν' (η Ελένη π.χ.) δεν περνώ, δεν περνώ
Η καλή μου είν' (η Ελένη π.χ.) δεν περνώ, περνώ!

                Μόλις ακούσει τ' όνομά του το κορίτσι που ανέφερε η κυρα-Μαρία, φεύγει απ' τον κύκλο και μπαίνει στη μέση και τότε είτε γίνεται αυτό κυρα-Μαρία και το παιχνίδι συνεχίζεται έτσι είτε στέκεται στο πλάι της κυρα-Μαρίας, που συνεχίζει ν' αναφέρει σε κάθε επανάληψη του τραγουδιού κι από μια φιλενάδα της, ώσπου δε μένουν πια αρκετά κορίτσια, για να σχηματίσουν κύκλο κι έτσι το παιχνίδι τελειώνει.

ΛΥΚΕ ΛΥΚΕ, ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ;

Ένα από τα μεγαλύτερα παιδιά κάνει τον λύκο, που πάει και κρύβεται πίσω από ένα θάμνο ή ένα δέντρο. Τα άλλα παιδιά, με επικεφαλής ένα απ' τα μεγαλύτερα, που θα είναι η «μάνα», πιάνονται στη σειρά, το ένα πίσω απ' το άλλα και πλησιάζουν το κρησφύγετο του λύκου, απαγγέλλοντας ρυθμικά:

«Πήγε ο λύκος στο βουνό,
μες στο δάσος το πυκνό.
Τριγυρνώ και τραγουδώ:
Λύκε, λύκε είσαι δω;»
Ο λύκος απαντάει: -Εδώ είμαι!
Τα παιδιά ρωτούν: -Και τι κάνεις;
Ο λύκος: -Βάζω το πουκάμισό μου! Ή
  Τώρα σηκώνομαι απ' το κρεβάτι μου!

                Τα παιδιά απομακρύνονται, κάνουν ένα νέο γύρο, πάντα πιασμένα το ένα πίσω απ' το άλλο και σταματούν πάλι έξω απ' το κρησφύγετο του λύκου, λέγοντας το ίδιο τραγουδάκι. Ο λύκος εξακολουθεί να ντύνεται και τους απαντάει πάντα: «Βάζω το παντελόνι μου» ή «φοράω τα παπούτσια μου» ή δίνει άλλες αστείες απαντήσεις, όπως: «Ξυρίζω τα μουστάκια μου», ανάλογα με την ηλικία του και με την ετοιμότητά του. Στο τέλος λέει: «Βάζω το καπέλο μου» ή «παίρνω το μπαστούνι μου και σας κυνηγώ» και τότε τα παιδιά σκορπίζονται φωνάζοντας:

«Λύκε, λύκε φτάσε με,
σαν μπορείς και πιάσε με!»

                Ο Λύκος τρέχει από πίσω τους και τα κυνηγάει. Όποιο παιδί φτάσει, βγαίνει από το παιχνίδι. Αυτό γίνεται ώσπου να τα πιάσει όλα ή ώσπου να κουραστούν τα παιδιά

ΓΥΡΩ ΓΥΡΩ ΟΛΟΙ

Τα παιδάκια σχηματίζουν έναν κύκλο και βάζουν το πιο μικρό στη μέση. Ύστερα πιάνονται από τα χέρια και γυρίζουν τραγουδώντας:

Γύρω-γύρω όλοι
Στη μέση ο Μανόλης,
Χέρια, πόδια στη γραμμή
Όλοι κάθονται στη γη!
-Κάθισε, Μανολάκη!

                Με το: «όλοι κάθονται στη γη!», όλα τα παιδάκια κάθονται χάμω και τεντώνουν τα πόδια τους προς το κέντρο. Το ίδιο πρέπει να κάνει και ο «Μανόλης».

Η ΜΙΚΡΗ ΕΛΕΝΗ

Τα κοριτσάκια σχηματίζουν έναν κύκλο, που κοιτάζει προς τα μέσα. Στο κέντρο κάθεται ένα κοριτσάκι, που κάνει τάχα ότι κλαίει. Τα άλλα γυρίζουν γύρω-γύρω και τραγουδούν:

Η μικρή Ελένη
κάθεται και κλαίει

γιατί δεν την παίζουν οι φιλενάδες της.
Σήκω απάνω, πλύνε τα μάτια,
Κοίταξε τον ήλιο κι αποχαιρέτησε!

       Το κοριτσάκι, τότε, που κάνει την Ελένη, πλένει δήθεν τα μάτια της και κοιτάζει τον ήλιο κι ύστερα σηκώνεται ξαφνικά και πιάνει μια απ' τις άλλες, που γίνεται εκείνη Ελένη με τη σειρά της.

Η ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ

Οι παίκτες - από 5 ως 10 - κάθονται γύρω-γύρω και βγάζουν έναν αρχηγό, τα πιο μεγάλα απ' τα παιδιά ή τον πιο έξυπνο, ανάμεσα στους μεγάλους. Καθένας απ' τους παίκτες παίρνει έναν αριθμό. Αυτό γίνεται κατά 2 τρόπους: Ή εκείνος που κάθεται στ' αριστερά του αρχηγού, παίρνει τον αριθμό 1 κι ο διπλανός του το 2 κι έτσι ως το τέλος, ή ο  καθένας παίρνει όποιο αριθμό του αρέσει, που δεν πρέπει όμως να είναι μεγαλύτερος, απ' όσα είναι στο σύνολό τους τα παιδιά. Έτσι π.χ. αν τα παιδιά είναι 8, δεν πρέπει κανείς να πάρει τον αριθμό 10. Κάθε παίκτης πρέπει να θυμάται καλά τον αριθμό του, γιατί απ' αυτό θα εξαρτηθεί αν θα κερδίσει ή θα χάσει.
         Πρώτος μιλάει ο αρχηγός και λέει:
         - Έχω μια κολοκυθιά που κάνει 3 (π.χ.) κολοκύθια!
                Μόλις αναφέρει αυτόν τον αριθμό, εκείνος που έχει το 3, πρέπει αμέσως να σηκωθεί και να πει:
         - Και γιατί να κάνει τρία;
         - Και πόσα θέλεις να κάνει; Ρωτάει ο αρχηγός.
         - Να κάνει (π.χ.) πέντε.
                Μόλις ακούσει τον αριθμό του εκείνος που έχει το πέντε, πρέπει αμέσως να σηκωθεί και να πει: «Και γιατί να κάνει  πέντε;» και το παιχνίδι συνεχίζεται μ' αυτόν τον τρόπο.
                Αν κανείς ακούσει τον αριθμό του και δεν σηκωθεί ή σηκωθεί ακούγοντας τον αριθμό που έχει άλλος ή πει ανύπαρκτο αριθμό (π.χ. το 12 αν είναι 10 τα παιδιά), τότε χάνει και πρέπει να δώσει ενέχυρο. Αυτό το ενέχυρο πρέπει να είναι κάτι το ατομικό του, π.χ. το μαντήλι του, το βραχιόλι του…  Όλα αυτά ο αρχηγός τα βάζει κατά μέρος και τα σκεπάζει μ' ένα μαντίλι ή μ' ένα κομμάτι ύφασμα. Όταν τελειώσει το παιχνίδι, ο αρχηγός βάζει το χέρι του κάτω απ' το μαντίλι, τραβάει ένα-ένα τα ενέχυρα και φωνάζει:
         - Κι αυτός εδώ, τι πρέπει να κάνει;
                Οι άλλοι, όλοι μαζί, φωνάζουν.
         - Να λαλήσει σαν πετεινός ή να γκαρίξει σαν γαϊδούρι ή να περπατήσει με τα τέσσερα, ή ό,τι άλλο σοφιστούν.
                Την τιμωρία αυτή, πρέπει ο τιμωρημένος να τη δεχτεί με κέφι και να κάνει τους άλλους να γελάσουν.
                Σε μια παραλλαγή, ο αρχηγός δεν περιμένει να τελειώσει το παιχνίδι για να επιβάλλει τις τιμωρίες, αλλά μόλις κάνει κάποιος ένα λάθος, τον βάζουν αμέσως να εκτελέσει την τιμωρία του.
                Σε μια άλλη παραλλαγή απ' την Ήπειρο, στη μέση του κύκλου στήνουν μια βαριά πέτρα και όποιος κάνει λάθος, σηκώνεται αμέσως, σηκώνει την πέτρα και τη βαστάει στους ώμους του ως το τέλος του παιχνιδιού, εκτός αν λαθευτεί κανένας άλλος και τότε πηγαίνει εκείνος και παίρνει την πέτρα κι ο πρώτος ξαναγυρίζει στη θέση του.

ΤΟ ΚΟΥΤΣΟ

Παίζεται από 2 ή περισσότερα παιδιά ή από 2 ομάδες παιδιών, όταν τα παιδιά είναι από 4 και πάνω. Κάθε παιδί διαλέγει την πέτρα του, που πρέπει να είναι πλακέ και ελαφριά.
                Χαράζουν στο χώμα ή ζωγραφίζουν στο πεζοδρόμιο ή στην αυλή με κιμωλία το σχήμα του κουτσού και αριθμούν τα τετράγωνα. Η επάνω διάμετρος πρέπει να έχει τόσο πλάτος, ώστε να μπορεί να σταθεί ένα παιδί με τεντωμένα τα δυο του πόδια, δηλ. περίπου 80 πόντους. Ανάλογα πρέπει να είναι τα υπόλοιπα τετράγωνα. Ορίζουν ένα σημάδι και κάθε παιδί ρίχνει την πέτρα του στο σημάδι. Όποιου η πέτρα πάει μακρύτερα, εκείνο θα παίξει πρώτο. Ύστερα αρχίζει το παιχνίδι κι όποιο παιδί παίξει πρώτο, πετάει την πέτρα του στο πρώτο τετράγωνο, από μια απόσταση ως 3 βήματα περίπου. Αν τυχόν η πέτρα πέσει είτε έξω από το τετράγωνο είτε πάνω στη γραμμή, τότε το παιδί χάνει τη σειρά του και πρέπει να περιμένει να παίξουν όλοι οι άλλοι για να ξαναρίξει. Αν πέσει μέσα στο τετράγωνο, τότε πηδάει κι αυτό μέσα, πατώντας μόνο στο δεξί πόδι και μ' αυτό σπρώχνει την πέτρα στο επόμενο τετράγωνο. Όταν φτάσει στο τρίτο, τότε κάνει το λεγόμενο γεφυράκι, δηλ. σπρώχνει την πέτρα πάνω στη γραμμή, που είναι ανάμεσα στα 2 τετράγωνα του (4) και πατάει με τα 2 πόδια. Κατόπιν στηρίζεται πάλι στο δεξί πόδι και σπρώχνει την πέτρα στο πέμπτο τετράγωνο κι από κει στο κεντρικό τετράγωνο του (6), οπότε κάνει πάλι το γεφυράκι, έχοντας την πέτρα στο μεσιανό τετράγωνο και πατώντας με τα 2 πόδια του στα δυο ακριανά. Αμέσως μετά κάνει μεταβολή πηδώντας και τότε έχει το δικαίωμα είτε να κάνει πάλι το γεφυράκι και να σπρώξει την πέτρα με το κουτσό στο πέμπτο τετράγωνο είτε να σκύψει και να την πιάσει με το χέρι και να την πετάξει στο πέμπτο τετράγωνο. Συνεχίζει ύστερα το κουτσό και γυρίζει πίσω βγάζοντας την πέτρα έξω. Έρχεται κατόπιν η σειρά από τα άλλα παιδιά να κάνουν τον πρώτο γύρο.
                Ο δεύτερος γύρος λέγεται Τουβλάκι, γιατί όλη η διαδρομή γίνεται τοποθετώντας ένα σπασμένο τουβλάκι στη ράχη του ποδιού και πηδώντας ελαφρά από ένα τετράγωνο στο άλλο, έτσι ώστε να μην πέσει το τουβλάκι κάτω.
                Ο τρίτος γύρος λέγεται Πλάτη. Σ' αυτόν ο παίκτης τοποθετεί την πέτρα του επάνω στην πλάτη του και πηδάει από το ένα τετράγωνο στο άλλο κουτσός πάντα και σκύβοντας για να μην πέσει η πέτρα του χάμω.
                Ο τέταρτος γύρος είναι το Χεράκι. Σ' αυτόν η πέτρα τοποθετείται πάνω στη ράχη του αριστερού χεριού και ο παίκτης πρέπει να κάνει όλη τη διαδρομή πηδηχτά, προσέχοντας να μην του πέσει η πέτρα. Στην επιστροφή, καθώς θα κάνει τη μεταβολή πηδηχτά στο έκτο τετράγωνο, πετάει και την πέτρα ψηλά, γυρίζοντας το χέρι του και κατά την επιστροφή την κρατάει πια στην τεντωμένη παλάμη του.
                Ο πέμπτος και τελευταίος γύρος είναι το Τυφλό. Ο παίκτης τοποθετεί την πέτρα πάνω στο κούτελό του και γέρνει το κεφάλι του κατά πίσω, προσέχοντας να μην πέσει η πέτρα. Έτσι κάνει όλη τη διαδρομή, χωρίς να βλέπει που πατάει και προσέχοντας να μην πατήσει στη γραμμή ή να μη βγει έξω από τα τετράγωνα, αλλιώς καίγεται και ξαναρχίζει.
                Όταν τα παιδιά παίζουν ομαδικά, νικάει εκείνη η ομάδα που οι παίκτες της έχουν καεί τις λιγότερες φορές.

ΑΜΠΑΡΙΖΑ

Παραδοσιακά είναι ένα παιχνίδι, κυρίως γι' αγόρια 12-15 ετών, αλλά μπορούν να το παίξουν και κορίτσια. Έχει πολύ αυστηρούς κανόνες, που οι παίκτες πρέπει να τους κρατούν με κάθε τρόπο.
                Τα παιδιά, 8 ως 14 τον αριθμό, χωρίζονται σε 2 ομάδες και κάθε ομάδα έχει τη μάνα της. Κάθε ομάδα διαλέγει την περιοχή της, σε 100 με 150 βήματα απόσταση από την άλλη και στο κέντρο είναι η αμπάριζα ή η Μανή, κατά την ποντιακή παραλλαγή, που αποτελείται από ένα σωρό, καμωμένο με τα πανωφόρια των παιδιών ή τα σακάκια τους ή ένα δέντρο, αν υπάρχει σ' αυτόν το χώρο. Γύρω απ' την αμπάριζα, κάθε ομάδα χαράζει έναν κύκλο, με περιφέρεια 3 ως 4 μέτρων και εκεί θα φυλάγονται τα σκλαβάκια. Εμπρός από τον κύκλο αυτό, σε μια απόσταση 5 βημάτων, κάθε ομάδα χαράζει μια ίσια γραμμή, που δείχνει τα σύνορα της περιοχής της.
                Την αρχή του παιχνιδιού την κάνει ένας, ο πιο σερπετός από τους παίκτες της ομάδας Α, που προχωρεί προς τη γραμμή κι αρχίζει να κοροϊδεύει και να ειρωνεύεται τους αντιπάλους του. Τότε ο αρχηγός, η μάνα της αντίθετης ομάδας δίνει την εντολή σ' έναν απ' τους δικούς της, να τον κυνηγήσει και να πιάσει τον αιχμάλωτο. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κυνηγήσει και να πιάσει τον αντίπαλο του, παρά μονάχα έξω από την περιοχή του και μονάχα αν έχει βγει ύστερα απ' αυτόν. Αν ο αντίπαλος της ομάδας Α γυρίσει πίσω στην περιοχή του χωρίς να πιαστεί, τότε αυτός που τον κυνηγάει, δεν έχει δικαίωμα να μείνει στην ελεύθερη περιοχή, αλλά πρέπει να γυρίσει ξανά στο στρατόπεδό του και να πάρει «φωτιά» ή να πιάσει «αμπάριζα». Φωνάζει τότε: «Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω» και τότε χτυπάει την αμπάριζα και βγαίνει πάλι έξω. Εντωμεταξύ κι άλλοι παίκτες της ομάδας Α και της Β έχουν βγει και κυνηγιούνται. Αν κανείς φτάσει τον αντίπαλό του και τον αγγίξει, έστω και με τα δάχτυλα, και φωνάξει: «Σ' έπιασα», τότε αυτός θεωρείται αιχμάλωτος και οδηγείται με θριαμβευτικές κραυγές στο στρατόπεδο των αιχμαλώτων του αντιπάλου, δηλ. στον κύκλο που είναι χαραγμένος γύρω από την αμπάριζα, και δεν επιτρέπεται να φύγει μόνος του. Ωστόσο αν κάποιος από τη δική του ομάδα καταφέρει να χωθεί μέσα στο εχθρικό στρατόπεδο και χτυπήσει έναν από τους αιχμαλώτους, τον ελευθερώνει. Δε μπορεί όμως να ελευθερώσει παρά μονάχα ένα σε κάθε έξοδό του. Αν κανείς από τους παίκτες είτε κατά λάθος είτε για να γλιτώσει έναν από τους δικούς του, βγει από την περιοχή του παιχνιδιού, που σχηματίζει γύρω γύρω ένα τετράγωνο, τότε θεωρείται λιποτάκτης και οδηγείται στο στρατόπεδο αιχμαλώτων του αντιπάλου.
                Οι αρχηγοί των ομάδων δεν παίρνουν μέρος στο παιχνίδι, γιατί αν τυχόν συλληφθεί ένας αρχηγός, τότε χάνει ολόκληρη η ομάδα του το παιχνίδι. Αντίθετα, αν ο αρχηγός της αντίπαλης ομάδας καταφέρει να εισχωρήσει στην περιοχή του εχθρού και χτυπήσει την αμπάριζα, τότε κερδίζει ολόκληρη η ομάδα. Φωνάζει, τότε, «Έπιασα την αμπάριζα» και το παιχνίδι θεωρείται τελειωμένο. Κανονικά το παιχνίδι συνεχίζεται έως ότου η μια ομάδα χάσει τόσους παίκτες, ώστε να μη μπορεί πια να συνεχίσει. Οι νικητές, τότε, κάθονται καβαλικευτά στη ράχη των νικημένων και κάνουν έτσι τη βόλτα όλης της περιοχής, περιγελώντας τους αντιπάλους.