Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

Φουκουσίμα



της Ρίκας Βαγιάνη
Οταν η ανθρωπότητα τρέχει πανικόβλητη μακριά από τον εφιάλτη της πυρηνικής καταστροφής, μια χούφτα «τρελών» τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση: ίσια στην καρδιά του αντιδραστήρα 3, στο εργοστάσιο της Φουκουσίμα.

Δεν πρόκειται για ηρωικούς στρατιώτες, εθελοντές ή παράξενους τύπους: είναι, απλώς, οι εργάτες που έμειναν πίσω και προσπαθούν να ελέγξουν τη ζημιά. Δεν ξέρουμε τα πρόσωπα, ούτε τα ονόματά τους, ούτε καν πόσοι ακριβώς είναι αυτοί οι λιγοστοί που προτάσσουν τα σώματά τους ως φράγμα ανάμεσα στην Ιαπωνία και την πυρηνική καταστροφή. Δεν ξέρουμε αν είναι Ιάπωνες ή ξένοι εργαζόμενοι, αν η δουλειά αυτή ήταν «στο συμβόλαιό τους», ή αν προσφέρθηκαν να μείνουν στον τόπο της έκρηξης.

Μη φανταστείτε ότι εκτελούν τίποτα περίπλοκες εργασίες: εργάτες είναι στην πλειονότητά τους, εξειδικευμένοι μεν, αλλά πάντως εργάτες. Το πιο εξελιγμένο τους εργαλείο είναι ασύλληπτα μεγάλες ποσότητες νερού που πρέπει να αδειάζουν στον τεράστιο «κουβά» του αντιδραστήρα. Νύχτα-μέρα, στο πυρηνικό καμίνι, οι μόνοι ζωντανοί άνθρωποι σε μια περιοχή που έχει εκκενωθεί σε ακτίνα χιλιομέτρων. Με τις ειδικές στολές τους και τις ασήκωτες μπότες με τα μολύβδινα περιβλήματα: με την ελπίδα να «κρυώσει» ο πυρήνας του αντιδραστήρα και να τεθεί υπό έλεγχο η ζημιά.

Οι πολυεθνικοι κολοσσοί απασχολούνται να «επιδιορθώσουν» τη φούσκα της αυταπάτης μέσα στην οποία μας έμαθαν να ζούμε σχετικά με την πυρηνική ενέργεια. Οι επιστήμονες σφάζονται προκειμένου να αποδείξουν αν τελικά μας συμφέρει ή όχι αυτή η τεχνολογία.
Εμείς, οι υπόλοιποι, οι «αναλώσιμοι», αναζητούμε μάταια ένα καταφύγιο, φυσικό ή πνευματικό, για να ξεφύγουμε από την οργή της φύσης και την ανοησία του ανθρώπου, τη δική μας ανοησία. Στο μεταξύ, αυτοί, οι λίγες δεκάδες, έχουν μείνει και πολεμούν στα ίσια με το θεριό.


Τώρα που οι άγγελοι είναι πολύ απασχολημένοι να ανοίγουν μία μία τις τρομερές τους σφραγίδες, η τελευταία μας ελπίδα είναι αυτοί οι ανώνυμοι ήρωες: οι εκατόν ογδόντα της Φουκουσίμα... Εστω κι αν δεν μάθουμε ποτέ τα πρόσωπα και τα ονόματά τους, η ανθρωπότητα τους οφείλει πολλά.

Η "Αυγή της Οδύσσειας" στην Ιαπωνία

Patrick Chappatte, Cartoons on World Affairs
Αυγή
Οι αρχές ανακοίνωσαν ότι το νερό της βρύσης στο Τόκιο των 30 εκατομμυρίων ψυχών είναι ακατάλληλο για τα μωρά, λόγω αυξημένης ραδιενέργειας. Ανατριχιαστική είδηση, που, αν την προεκτείνουμε ψυχολογικά, σημαίνει ότι κανεíς δεν θα πίνει πλέον νερό της βρύσης. Μια μάνα με ομπρέλα αναρωτιόταν αν βρέχει ραδιενεργή βροχή κι αν είναι ασφαλές να κυκλοφορεί καν στον δρόμο. Η στωικότητα των Ιαπώνων τον πανικό, δεν τον επιτρέπει, αλλά η μυστικοπάθεια των αρχών έχει κλονίσει την εμπιστοσύνη. Η απόγνωση της μεσαιωνικής Ευρώπης μπροστά στην πανούκλα.

Οι έξι αντιδραστήρες της Φουκουσίμα συνεχίζουν να ξερνάνε τον αόρατο θάνατο, χωρίς να διαγράφεται ασφαλής λύση στο προβλεπτό μέλλον. Στη χώρα που έχουν κατοικίδια ρομπότ, μπάρμαν ρομπότ, το κράτος και οι ιδιωτικές εταιρείες που διαχειρίζονται τα πυρηνικά εργοστάσια δεν είχαν προβλέψει ρομπότ που να συνδέουν την μπαλαντέζα στον αντιδραστήρα. Πρέπει τη λύση να τη δώσουν -εάν υπάρχει λύση- οι τεχνικοί και οι πυροσβέστες πέφτοντας ως καμικάζι στους κατεστραμμένους αντιδραστήρες. Αλλά κανένας υπεύθυνος δεν έχει κάνει χαρακίρι. Και το Τόκιο σκοτεινό, χωρίς τις πολύχρωμες επιγραφές, θυμίζει πλέον μια μουντή βορειοευρωπαϊκή μεγαλούπολη.

Η καταστροφή στην Ιαπωνία, που εξελίσσεται σε καταστροφή της Ιαπωνίας, υπερβαίνει τον ειδησεογραφικό ορίζοντα που καταλαβαίνουν τα ΜΜΕ, υπερβαίνει όμως και την παρούσα γενιά, έχει ήδη δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα. Χθες το ραδιενεργό νέφος έφτασε πάνω από την Ευρώπη. Εξασθενημένο. Δεν κινδυνεύουν τα μωρά μας.Ακόμα...


Γ.Κ.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αναγνώστες