Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Μα που πήγαν όλοι κοφτά και αυθαίρετα συμπεράσματα ή αγάμητος θα είναι, η κουμουνιστής, η μαλάκας..

http://vasiliskos2.blogspot.com                                                       ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ , ΑΛΛΑ ΠΟΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΛΕΙΣ ΕΣΥ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΓΩ?




Αναρωτιέμαι τελικά μήπως το διαδίκτυο είναι όχι απλά μια προέκταση του εαυτού μας αλλά στη κυριολεξία ο «διπλός εαυτός μας».

Μπαίνω εδώ και νομίζω πως έχει ήδη ξεκινήσει επανάσταση! Οι φωνές άλλες άγριες με συνθήματα, άλλες μέσω γλαφυρότατων κειμένων, άλλες τόσο οργισμένες που νομίζεις πως ο υπολογιστής θα μυρίσει μπαρούτι. Μια αναταραχή, ένας θόρυβος που ομολογώ με συνεπαίρνει και γεννάει συνέχεια ελπίδες.

Βγαίνω εκτός και το τοπίο ξαφνικά είναι τόσο σιωπηλό τόσο ακίνητο που νομίζω πως πρωταγωνιστώ σε εκείνο το περίφημο επεισόδιο της ζώνης του λυκόφωτος «μα που πήγαν όλοι?»

Και τότε θυμάμαι το εξής. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, πριν δημιουργηθεί καν σαν σκέψη στο μυαλό των αρμόδιων το μνημόνιο, εδώ σ΄αυτό το ίδιο χώμα που πατάμε τώρα ένοιωθα παρείσακτoς.

Κοίταζα γύρω μου ένα όργιο να εξελίσσεται κι ήμουν απέξω. Σκοτωμός για διορισμούς στο δημόσιο. Αναξιοκρατία σε κάθε επίπεδο. Μεθυσμένοι οπαδοί του δικομματισμού που κανονίζανε μπίζνες με τους βουλευτές τους, τους νομάρχες τους, τους δημάρχους τους αδιαφορώντας για το τι θα κάνει ο συγκεκριμένος ή αν έχει ικανότητα να κάνει το οτιδήποτε πέραν του να διορίσει το κανακάρη στο δημόσιο.

Εκτός από τις μεγάλες κλοπές, επικρατούσε γύρω μου κι ένα όργιο κάθε είδους άλλης «μικροκλοπής». Πέρασε καιρός να καταλάβω ότι τα μαγαζιά είχα ταμειακές. Δεν μου έκοβε απόδειξη κανείς. Οι φίλοι μου είχαν σηκώσει όλοι ένα «σπιτάκι» όπου τους βόλευε στη πλειοψηφία φυσικά αυθαίρετα. Λαδώνανε ότι πέρναγε μπροστά τους. Εφοριακούς, γιατρούς, δικηγόρους, το παπά της ενορίας και ήταν δικτυωμένοι σε κάθε εκατοστό του χώρου που υπήρχε γύρω τους.

Ένα όργιο κατανάλωσης όπου εκεί πλέον το συναίσθημα του παρείσακτου γινόταν κραυγαλέο. Προϊόντα από τα πιο χρήσιμα μέχρι τα πιο άχρηστα στην ημερήσια διάταξη. Ταβέρνες που μόνο τα αποφάγια τους από τα κοψίδια θα μπορούσαν να ζήσουν δεκάδες φουκαριάρηδες πεινασμένους.

Από πολιτιστικό επίπεδο. Εκεί δεν ήμουν απλά παρείσακτος ήμουν γραφικος. Με έβλεπαν να διαβάζω συνέχεια βιβλία και με θεωρούσαν προβληματικο Παρακολουθούσα κάτι ταινίες στο κινηματογράφο και στην αίθουσα μέσα ήταν άλλοι δυο - τρεις καμμένοι σαν και του λόγου μου. Ψαχούλευα και προσπαθούσα να μάθω ότι μπορούσα μόνος μου γιατί στο σχολείο η μόνη καλή κίνηση ήταν η κοπάνα, και νομίζανε ότι είμαι ούφο... Δεν συζητάω για τις προστριβές σε οτιδήποτε προσπαθούσα να στιγματίσω και που το θεωρούσαν ιερό και όσιο. Εκτός από παρείσακτος ήμουν και βλάσφημος... Ο αθλητισμός? Ποδόσφαιρο σε μορφή χουλιγκανισμού κι άγιος ο θεός. Η ιστορία μας ? Και ποιος νοιάστηκε? 

Γενικά γύρω μου έβλεπα ανθρώπους που τα ήθελαν όλα και σε υπερβολική ποσότητα. Ευκολοχώνευτα. Χωρίς κατανάλωση φαιάς ουσίας.  Άνθρωποι που δεν χόρταιναν με τίποτα και που δεν τους ενδιέφερε τίποτα περισσότερο από τη κοιλιά τους και που επί πλέον δεν έμπαιναν καν στη περιέργεια να δουν εκείνος εκεί γιατί πράγμα μου μιλάει, τι θέλει να μου πει? Κοφτά και αυθαίρετα συμπεράσματα ή αγάμητος θα είναι, η κουμουνιστής, η μαλάκας..

Οι λίγες εξαιρέσεις ήταν οι ξενέρωτοι κουλτουριάρηδες, οι απαρχαιωμένοι αριστεροί, τα τίμια κοροΐδα, οι οποίοι για τη μεγάλη πλειοψηφία απλά ήταν ανίκανοι να τα κονομήσουν και το έπαιζαν αλλιώς. Γιατί δεν μπορούσες να μην έχεις θεό το αυτοκίνητο, το ποδόσφαιρο, τα μπουζούκια, τις λουλουδουδες, τις φτηνο-καψούρες, το έτσι σου και το αλλιώς σου, για να μην τα έχεις για θεούς θα πρέπει κάποια βιδίτσα να σου έλειπε ή απλά να μην είχες την ικανότητα για να τα αποκτήσεις.

Η διαφορετική φωνή τότε, τους καιρούς της καλοπέρασης ήταν από κουραστική μέχρι εκνευριστική. Και σίγουρα άχρηστη και όχι κερδοφόρα.

Έλα ρε μαλάκα να το ρίξουμε έξω....

Αναρωτιέμαι λοιπόν σήμερα που οι καιροί της καλοπέρασης πέρασαν, και μέσα μου ελπίζω πως ίσως τώρα αρχίσουν να φαίνονται οι αλήθειες και τα ψέματα, όλοι εκείνοι οι αδιάφοροι για το ήθος, κάλος, αρετή, δικαιοσύνη, αξιοκρατία, και άλλα «ανιαρά» παρεμφερή, τα έχουν συνειδητοποιήσει τώρα μονομιάς σαν να ήρθε η φώτιση εκ των ουρανών...

Ή ίδιοι είναι και σε νοοτροπίες και σε αντιλήψεις και σε επιθυμίες και σε όνειρα και σε πνευματικό επίπεδο αλλά απλά τα πήραν στο κρανίο γιατί μειώθηκε η στοίβα με τα παϊδάκια?.....

Αναρωτιόμαστε πολλοί εδώ μέσα μα που πήγαν όλοι, και τότε σαν μόνη λογική εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι πως πρώτον πολύ λίγοι θέλουν οποιαδήποτε ανατροπή, αντίθετα θέλουν να ελπίζουν μέσα τους πως θα σκαπουλάρουμε τη κρίση και να βρεθούμε πάλι να χορεύουμε ανέμελοι τα τσιφτετέλια μας. Δεν ξέρω πόσοι έχουν αλλάξει το ραγιά που υπήρχε μέσα τους. Πόσοι έχουν σκοτώσει το χαφιέ, το μαυραγορίτη ή το δοσίλογο. Πόσοι έχουν κόψει σχέσεις με τη ρηχή, ανούσια και απαίδευτη προσωπικότητά τους και θέλουν να προσχωρήσουν στις τάξεις των παρείσακτων, ξενέρωτων, μη κερδοφόρων πολιτών και να αποδεχτούν πως υπάρχουν άλλοι τρόποι να μετράς τη ζωή και την ύπαρξή σου.

Που πήγαν όλοι?
Πιθανά βρίσκονται ακόμα εκεί που πάντα ήταν. Απλά φτωχότεροι, τσαντισμένοι και σε πλήρη σύγχυση αν για όλα φταίνε εκείνοι ή οι άλλοι.

Φοβάμαι να ακολουθήσω κάποιο από τα νέα ρεύματα γιατί περιέχει εκείνη την αισιόδοξη φράση «πάμε όλοι μαζί»

Κι εγώ ήμουν πάντα παρείσακτος σε όλο το καραγκιοζιλίκι που παιζόταν γύρω μου. Για να πάμε όλοι μαζί πρέπει στο ελάχιστο να έχουμε πλησιάσει τις συνειδήσεις μας και όχι σε επίπεδο προσωρινό, μέχρι να βγάλουμε την άκρη. Πρέπει να βλέπουμε το κόσμο με μια ελάχιστη κοινή αντίληψη. Γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε να παλεύουμε μαζί αλλά ο σκοπός ο δικός σου να είναι να πάρεις πίσω το τζιπάκι που σου πήρε η εφορία, αλλά ο δικός μου να σε πείσω να μην έχεις ανάγκη το τζιπάκι....

Οπότε έχουμε πρόβλημα. 

Το ωραίο είναι πως όταν θα σου τα πω όλα αυτά αγαπητέ μου συμπολίτη θα μου πεις, μα έχουμε κάτι κοινό την αγάπη για τη πατρίδα.

Εκεί είναι η μεγαλύτερη λούμπα. Ναι ίσως αγαπάμε κι οι δυο τη πατρίδα μας. Αλλά σε ποια μορφή? Γιατί εγώ μπορεί να την ονειρεύομαι σαν αρχαία καρυάτιδα που σηκώνει τα χέρια προς τον ήλιο  κι εσύ σαν εκρηκτική τσιφτετελού που της αραδιάζουν λουλούδια και σαμπάνιες. Μπορεί και να αγαπάμε γυναίκες που έχουν ίδιο όνομα αλλά δεν μοιάζουν σε τίποτα.

Οπότε πάλι το χάνουμε το τρένο. Ετσι δεν είναι ?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αναγνώστες